เคลื่อนไหวเป็นจังหวะรุกเร้ากระชั้นถี่ ดั่งคนทั้งสองกำลังต่อสู้ฟาดฟันกันด้วยกายเนื้อที่เปลือยเปล่า
กล้ามเนื้อต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามดูยิ่งใหญ่แข็งแกร่งช้อนต้นขาอวบอิ่มของคนใต้ร่างและกระชากเข้าหาอย่างไม่ปรานี แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เรือนร่างอวบอัดที่อยู่ด้านล่างร้องขออ้อนวอนให้เขายุติการกระทำลงเลยสักนิด กลับกันเธอยิ่งส่งเสียงสั่นรัญจวนชวนเสียวซ่านให้ดังมากยิ่งขึ้น ราวกับว่าไม่มีอะไรจะระบายความอัดอั้นของเธอเท่ากับการกรีดร้องและเปล่งเสียงด้วยความสุขสมนั้นออกมาอีกแล้ว
และเสียงนั้นก็มีผลทำให้ความแข็งแกร่งสอดแทรกรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่าตามอารมณ์ จนเส้นสายแห่งแรงปรารถนาบรรจบกันและกัน มีเพียงเสียงเหนื่อยหอบสอดประสานราวกับคนสองคนนี้เพิ่งผ่านสมรภูมิรบที่ต้องวิ่งหนีอย่างไม่เกรงกลัวความตาย และเมื่อมาถึงจุดหมายที่ต้องการ ความเหนื่อยหอบนั้นจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขซ่านไปจนถึงหัวใจ
“อืม.. อริน เธอทำให้พี่ถึง.. ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ พี่หมดแรง..”
สาวใหญ่พลิกร่างออกจากเขาก่อนจะซุกซบใบหน้าสวยจัดที่ดวงตาหลับพริ้มลงกับหมอนสีขาวสะอาดตา เสียงลมหายใจระบายยาวๆ เพราะเหนื่อยอ่อนกับกิจกามที่เพิ่งผ่านพ้นจนไม่อาจฝืนดวงตาให้ทอดมองเรือนร่างแข็งแกร่งของคนที่ยังคงใช้ท่อนแขนของเขาค้ำอยู่บนเรือนร่างของเธอได้ แต่เมื่อเขาไม่ขยับเขยื้อนเธอก็คงทนที่จะนอนเฉยอย่างคนไม่รู้ไม่ชี้ต่อไปอีกไม่ได้
“อริน.. พี่ไม่ไหวแล้วนะ นะ.. พี่เหนื่อย” เสียงหวานบ่งบอกว่าเหนื่อยจริงทว่าดวงตาที่แต่งแต้มเสียจนสวยงามไม่ได้บอกแบบนั้นสักนิด
“หึหึหึ.. จริง? อืม.. ถ้าพี่ปรางเหนื่อยจริงก็ OK. ครับ แต่ผมคงทนหิวจนถึงเช้าไม่ไหว คงต้องไปกิน..”
“อิอิ.. อย่ามาพูดยั่วพี่ เธอนี่..สำคัญนักนะ เขาเรียกว่ายังกินไม่อิ่มหรือจะเรียกว่าตะกละกันแน่ล่ะ แบบว่ากินเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ”
อรินทอดสายตามองเจ้าของร่างเปลือยเปล่าใต้ร่างของเขา เรือนร่างอวบอัดพร้อมไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้งที่ทำให้เขาตื่นตัวได้คืนละหลายๆ ครั้ง หน้าอกอวบใหญ่เต็มไม้เต็มมืออาจจะดูคล้อยลงเล็กน้อย ทว่าเมื่อมาพบกับช่วงเอวคอดที่สอดประสานกับสะโพกผายเขากลับคิดว่า..ปรางทิพย์สาวใหญ่วัย 40 คนนี้มีเสน่ห์อย่างมากล้น
แม่ม่ายสามีตายอย่างเธอไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่สักนิด ปรางทิพย์จัดว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก บวกกับฐานะผู้บริหารสูงสุดของห้างสรรพสินค้าครบวงจรชื่อดังในเมืองไทย ปรางทิพย์จึงไม่ต่างไปจากกระดังงารนไฟที่ชายหนุ่มและไม่หนุ่มทั้งหลายอยากจะเข้ามาสานไมตรีด้วย ทว่าตลอด 5 ปีมานี้ เธอไม่เคยมองใครเพราะเธอมีเขาคนเดียวก็เพียงพออยู่แล้ว และเขาก็ให้ความสุขกับเธอแทบจะเรียกได้ว่า..สำลักความสุขกันทีเดียว
“ใครกันที่กิน..ไม่รู้จักอิ่ม”
อรินยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะแค่มองเขาก็รับรู้ได้ถึงความร้อนที่แผ่กระจายออกมาจากคนใต้ร่าง และตอนนี้เขาจะเลือกอย่างไหน จะเป็นลมให้ไฟโหมกระพือยิ่งขึ้น หรือว่าจะเป็นไฟที่เผาผลาญร้อนแรงยิ่งกว่า
“อืม.. OK. พี่ยอมรับก็ได้ อิอิ..”
ปรางทิพย์พลิกร่างนอนหงาย ฝ่ามือเอื้อมหาเขาก่อนจะรั้งต้นคอให้ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าใกล้ ทว่าอรินที่ขืนกายไว้กลับทำให้ดวงตาสวยตวัดขึ้นมองอย่างแง่งอน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหวานเชื่อมและพร้อมที่จะโหมกระพือขึ้นด้วยแรงลมที่เขาตั้งใจให้เป็น
เมื่อกายแกร่งที่แสดงถึงสัญลักษณ์ของเพศชายอยู่ทุกอณูเนื้อพลิกร่างนอนหงายทอดยาว ทั้งที่ฝ่ามือหยาบกำลังสร้างความซ่านเสียวไปทุกที่ที่เขาสัมผัส ปลายนิ้วร้อนๆ เคล้าคลึงยอดอกชอกช้ำรู้งาน ก่อนจะดึงรั้งร่างอวบอิ่มเป็นสัญญาณให้เธอเป็นฝ่ายรุกเร้า โดยเขาจะเป็นกระแสลมใต้ร่างที่จะส่งเปลวไฟร้อนแรงให้ลุกโชติช่วงก่อนจะแผดเผาความกระสันอยากในค่ำคืนนี้ให้จบลง
“หึหึหึ.. จะไม่ยอมเสียเปรียบพี่เลยนะ”
“ก็ผมต้องเก็บแรงไว้ทำงานพรุ่งนี้นี่ครับ ถ้าปล่อยให้พี่ปรางสูบไปเสียหมด ผมคงจะคางเหลืองแน่”
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าพี่จะสูบ..ไม่หมด รับรองสักหยดก็จะไม่ให้เหลือ”
“อืม.. ถ้าจริงตามพูดผมคงต้องยอม”
ดวงตาคมเข้มร้อนแรงค่อยๆ เคลื่อนสายตาลงตามสัดส่วนที่ผู้ชายปรารถนา ปรางทิพย์รู้สึกเสียวซ่านไปทั้งกายเพราะแววตาของเขาไม่ต่างกับเธอกำลังถูกลูบไล้จากฝ่ามือร้อนๆ นั้นสักนิด กลับทำให้เธอกระเจิงไปด้วยความอยากมากยิ่งขึ้น เมื่อลอนหน้าท้องที่ขึ้นลูกเป็นมัดสวยคล้ายจะเคลื่อนไหวยั่วเย้าให้เธอแตะสัมผัส ฝ่ามือสั่นประหม่าจึงเอื้อมลูบไล้เรือนกายแข็งแกร่งของเขาอย่างแสนเสน่หา
“อริน เกียรติพงษ์สิน” หนุ่มหล่อวัย 26 ปี ดีกรีนักเรียนนอกและปัจจุบันเขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มอนาคตไกลคนหนึ่งของเมืองไทย เธอพบกับเขาเมื่อ 5 ปีก่อน สำหรับเขาการพบกันจะเรียกว่าอะไรเธอไม่รู้ แต่สำหรับเธอไม่ต่างจากพรหมลิขิตที่ทำให้มาพบกัน โดยเฉพาะเขาที่เลือกทำอาชีพพิเศษแบบนั้น
ในยามสามีที่รักจากไปกะทันหัน เธอที่ไม่สามารถทนอยู่เมืองไทยได้โดยลำพังจึงบินมาท่องเที่ยวที่อังกฤษเพราะเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอและสามีพบรัก เธออยากเก็บเกี่ยวความทรงจำที่เหลืออยู่ให้มากที่สุด ไปในทุกที่ที่เคยมากับเขา เคยรักกัน เคยผูกพัน
แต่นั่นกลับทำให้เธอยิ่งเศร้าและคิดถึงเขามากยิ่งขึ้น เมื่อเพื่อนสนิทแนะนำเขาให้กับเธอเพราะเห็นว่าเป็นคนเอเชียเหมือนกัน แม้เธอจะไม่ต้องการและเกือบจะเรียกได้ว่ารังเกียจด้วยซ้ำ แต่เพราะหัวใจที่บอบช้ำเธอจึงไม่มีแรงที่จะปฏิเสธ และจากวันนั้นเธอจึงรับเขาเข้ามาอยู่ในเส้นทางแห่งชีวิตอย่างไม่รู้ตัว และก็ได้รู้ว่าอาชีพ “Beautiful friend” ก็ไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่คิด เพราะเขาไม่ได้ “ขายตัว” เพียงแต่เขา “ขายเวลา” ให้กับเธอเท่านั้น
“ผมไม่ได้ขายตัวนะครับ ผมแค่ขายเวลา ให้คุณได้เพื่อนคลายเหงาเท่านั้น เรื่องเซ็กส์ขึ้นอยู่กับความพอใจของเรา หากพอใจแลกเปลี่ยนผมก็ OK. ไม่ได้เกี่ยวกับเงิน เพราะหากผมพอใจก็..ฟรี..ทุกสถานที่ทุกเวลา”
เด็กหนุ่มที่หล่อเอามากๆ เมื่อ 5 ปีก่อน กับผู้ชายที่แข็งแกร่งไปทั้งตัวในวันนี้ให้ความรู้สึก “อิ่ม” ในทุกครั้งที่เธอได้สัมผัส เขายังคงรักษาสัญญาระหว่างเราได้เป็นอย่างดี
“แปลกหน้าเมื่อพบและทุกอย่างจะจบเมื่ออยู่บนเตียง”
สโลแกนที่เธอมักจะแซวเขาทุกครั้งว่าทั้งหมดนั้นเหมารวมเอา ระเบียง, โต๊ะกินข้าว, ราวบันได, ในรถ, ห้องน้ำ, ห้องรับแขก ตลอดจนชายทะเลหรือแม้แต่ในน้ำไว้ด้วยหรือเปล่า เพราะทั้งหมดนั้นไม่ได้ต่างไปจากเตียงนอนเลยสักนิด เพราะทุกครั้งทุกที่เธอก็รู้สึก “อิ่ม” ไม่แตกต่างกัน และในขณะนี้เธอก็กำลัง “อิ่ม” อีกครั้ง
ภาพเงาที่กำลังเคลื่อนไหวทำให้คนที่นั่งจ้องภาพนั้นเขม็งถึงกับเกิดอาการตึงเครียดไปทั้งกาย เมื่อเรือนร่างอวบอัดที่อิ่มเอมแบบสุดๆ นั้นกำลังเคลื่อนกายขึ้นเหนือร่างกายแข็งแกร่งก่อนจะค่อยๆ กดประทับสะโพกผายลงเบาๆ ซึ่งแม้จะไม่เห็นสีหน้าไม่ได้ยินเสียงแต่เขาก็รู้ว่าคนทั้งสองกำลังรู้สึกเช่นไร ซึ่งแน่นอนความทรมานคงน้อยกว่าเขาเป็นร้อยเท่าพันเท่าเพราะคนทางโน้นกำลังได้รับอาหารบรรเทาความหิวโหย แล้วตัวเขาล่ะจะทำยังไงดี
อาหารที่เห็นแต่ภาพเงา ไม่ได้รับรส ไม่ได้กลิ่น ไม่เห็นแม้แต่สี โดยเฉพาะความทรมานของเขาคงจะสะใจคนทางโน้นชนิดที่ว่าอาหารจานร้อนตรงหน้าดูจะอร่อยขึ้นอีกหลายเท่าตัวทีเดียว
“เฮ้อ!.. อริน นายมัน.. เกินเอื้อมว่ะ เจอหน้าจะเตะสักทีเหอะ นี่น่ะเหรอข้อมูลที่อยากให้ศึกษาก่อนไปดูงานจริง สุดยอดจริงๆ เอกสารดิ้นได้ของนาย มันทำให้เรา..อยากไปฝึกงานที่เมืองไทยซะเดี๋ยวนี้ หึหึหึ..”
ชายหนุ่มส่ายศีรษะไปมาก่อนจะพิมพ์บางสิ่งบางอย่างตอบกลับไป และเมื่อเห็นว่าจดหมายนั้นไปสู่จุดหมายโดยสวัสดิภาพนิ้วมือจึงกดปุ่มปิดหน้าจอที่ปรากฏภาพจากคนที่อยู่เมืองไทยส่งตรงมาให้ในทันที
กายแกร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพราะบางสิ่งบางอย่างที่แข็งขืนอยู่ในร่างกายทำให้ไม่สามารถสะกดกายและใจให้ฝืนนั่งนิ่งๆ จ้องมองภาพปลุกเร้าอารมณ์ได้นานกว่านี้ และคงถึงเวลาที่เขาจะต้องออกไปหาอาหารจานโปรดกินเสียที ที่คาดหวังก็คือ..ค่ำคืนนี้เขาคงจะได้อิ่มไม่ต่างจากเพื่อนซี้ที่กลับเมืองไทยไปในทันที่เรียนจบปริญญาโท ปล่อยให้เขาต้องกลายเป็นหนุ่มโสดที่ป๊อบปูล่าอยู่คนเดียวในลอนดอน
และดูเหมือนอาหารจานด่วน! และร้อนสุดๆ สำหรับเขากำลังมารอคอยอยู่ที่หน้าบ้านเสียแล้ว เพราะภาพสาวสวยเปรี้ยวจี๊ดที่ปรากฏอยู่ในอินเตอร์คอมทำให้เขาต้องเผลอยิ้มออกมา..คู่ควงคนใหม่ของเขา
“แองจี้..คุณมาถูกที่ถูกเวลาจริงๆ”
“อริน.. นายทำให้เราจุก รับรองเราจะเอาคืน”
“มาเร็วๆ เถอะนายเบน.. เราจะให้นายเอาคืนแน่ๆ แต่นั่นมันต้องหลังจากที่นายผ่านด่านไปได้นะ หึหึหึ..”
อรินเอ่ยท้าคนที่ส่งข้อความทิ้งไว้พลางนึกขำใบหน้าหล่อๆ ที่แสดงอาการ “จุก” อย่างที่บอก “เบนจามิน เบญ อาร์กอน” หนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษสุดหล่อ ชายหนุ่มในวัยเดียวกันที่รับเอายีนเด่นทั้งจากผู้เป็นแม่และจากพ่อผสมเอาไว้อย่างลงตัว
ไม่ว่าจะเป็นผมดำคิ้วเข้มและผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนตามแบบฉบับคนไทย เรือนกายที่สูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งงุ้มดุจเหยี่ยวและริมฝีปากที่กระจับได้รูป ตลอดจนดวงตาคมที่เข้มล้อมกรอบไปด้วยแพขนตาหนางอนงามรับกับลูกนัยน์ตาสีฟ้าสดใส
ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูเหมือนว่าเบนจามินจะรับเอาความหล่อและความสวยงามจากทั้งพ่อและแม่มาเสียหมด จึงไม่แปลกใจสักนิดที่สาวๆ ที่มหาวิทยาลัยจะสะดุดกับความหล่อแบบลูกครึ่งของเบนจามินนักหนา เพราะ..
“เฮ้ย! เบน เคยมีใครบอกว่านายหล่อบ้างไหมวะ.. นายน่ะมันหล่อจริงๆ เถอะพับผ่า”
“อริน.. คนทั้งโลกจะมองเป็นยังไงเราไม่สน แต่ขอไว้สักคน นายอย่ามาเห็นเราหล่อเลยว่ะ เรายังไม่อยากเปลี่ยนรสนิยม แม้ว่านายจะน่ากินมากๆ ก็ตาม”
อรินจำได้ดีว่าวันนั้นเขาแทบจะทานอะไรไม่ลงเลยทั้งวัน เพราะมัวแต่นึกถึงคำพูดและสายตาของเบนจามินที่ใช้มองเขา คำพูดที่ทำให้เขาอยากจะตะบันใบหน้าหล่อๆ นั้นสักทีและไอ้สายตาที่ทำให้เขาเสียวสันหลังไปตลอดทั้งวันก็ทำให้เขาเข็ดขยาดจริงๆ ติดตรงที่ไอ้เพื่อนซี้ตัวดีดันมาสารภาพเสียก่อนว่าแกล้งอำกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะกลายเป็นคนที่ผู้หญิงครึ่งมหาวิทยาลัยรังเกียจแน่ๆ
“อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะคะเจ้านาย”
“ครับ พอดีเพื่อนผมจะมาจากอังกฤษอาทิตย์หน้า รบกวนคุณกิ่งช่วยเคลียคิวให้ด้วยนะครับ ผมอยากจะหยุดสักอาทิตย์นึง นะ.. นะครับ ขอร้องล่ะ”
อรินทำเสียงออดอ้อนปนดวงตาเว้าวอน เพราะสายตาราวกับกำลังจ้องจับผิดของกิ่งแก้วที่ใช้มองเขาไม่ต่างจากยามที่คุณครูจับได้ว่านักเรียนสุดป่วนจะหนีโรงเรียนสักนิด
“แต่อาทิตย์หน้าคุณอรินคิวเต็มนะคะ ลูกค้าจากเวียดนามจะมาถึงวันจันทร์ซึ่งเราก็นัดทางโรงงานผู้ผลิตไว้วันอังคารด้วยค่ะ วันพุธต้องได้ที่ซื้อเม็ดพลาสติก วันพฤหัสต้องหาที่ประกอบ วันศุกร์..”
“OK. ครับคุณกิ่ง เอาเป็นว่าสัปดาห์หน้า 7 วัน ผมป่วย เรื่องเม็ดพลาสติก ที่ประกอบ รถขนส่ง รวมทั้งแพคเกจจิ้ง ผมจะทำให้เสร็จภายในวันนี้ คุณกิ่งรอใบเสนอราคาได้เลย ส่วนเรื่องลูกค้าเวียดนามกับโรงงานผู้ผลิต ผมมั่นใจว่าคุณกิ่งแก้ปัญหาได้อย่างแน่นอน นะครับ.. Please..”
“ค่ะ! มีอะไรที่คุณอรินอยากได้แล้วไม่ได้ล่ะคะ พี่กิ่งก็ต้องคอยเก็บกวาดให้ตลอด”
อรินมองผู้ช่วยสาวใหญ่ของเขาอย่างขำๆ ก่อนจะเอนศีรษะพิงเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ ดวงตาคมเข้มกวาดมองโดยรอบอาณาจักรของเขา บริษัทที่เขาก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่ที่อังกฤษและเมื่อกลับมาเมืองไทยเขาก็ยังคิดว่าธุรกิจแบบนี้ช่างน่าทำและน่าลงทุนยิ่งนัก “อรินเมเนจเม้นท์”
การทำธุรกิจเทรดดิ้งก็ไม่ต่างจากการจับเสือมือเปล่า ขอเพียงมีมันสมองและสองมือ..อะไรกันล่ะที่นายอรินจะทำไม่ได้ ไม่ว่าอะไรที่มีผู้ว่าจ้างเขาจะทำทั้งนั้นเพราะเขาคิดว่าการทุ่มเทแรงกาย แรงใจ หรือแรงสมอง ไม่ว่าจะเห็นเป็นรูปสินค้าหรือเป็นเพียงรูปบริการก็ตาม ทุกอย่างคือการลงทุนทั้งสิ้น และนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างเขาก็ไม่มีอะไรที่ลงทุนไปแล้วจะไม่ได้ผลกำไรตอบแทน ยกเว้นเพียง..ความพอใจ
ระยะเวลาเพียง 3 ปีเขาสามารถทำให้ “อรินเมเนจเม้นท์” กลายเป็นบริษัทที่โรงงานผู้ผลิต ผู้ลงทุนและผู้จำหน่ายทั้งหลายต้องเรียกหา เพราะไม่ว่าใครต้องการอะไรจากที่ไหน ขอเพียงให้บอกมาเขาก็สามารถสรรหาให้ได้ทุกอย่าง
การทำหน้าที่เป็นเพียงคนกลางให้บริษัทผู้ผลิตและผู้จำหน่ายมาพบเจอกัน พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและเสนอราคาสินค้าต่อกัน โดยมีเขาเป็นเพียงผู้ประสานงานให้ เขาไม่จำเป็นต้องมีโรงงานใหญ่โต ไม่จำเป็นต้องมีออฟฟิศที่จุพนักงานนับสิบนับร้อย มีเพียงออฟฟิศให้เช่าและเจ้าหน้าที่ธุรการ 5 คน ก็สามารถสร้างรายได้และสามารถจ่ายค่าตอบแทนให้กับพนักงานแต่ละคนได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย เพราะคนที่มาจากรากหญ้าอย่างเขาเข้าใจได้ดีว่าแรงจูงใจที่สำคัญที่สุดในปัจจุบันนี้ เงินต้องมาก่อนและที่เหลือจากนั้นอะไรดีๆ ก็จะตามมาเอง
ติ๊ด..ติ๊ด..
“สวัสดีครับ คุณปรางทิพย์”
รอยยิ้มแสนเสน่ห์ปรากฏขึ้นในทันทีที่รู้ว่าคนต้นสายคือใคร และนี่ก็คืออีกอาชีพหนึ่งที่เขาทำและทำมาก่อนที่ “อรินเมเนจเม้นท์” จะเกิดขึ้นมาเสียอีก อาชีพที่สังคมเมืองนอกอาจจะไม่ได้รังเกียจหรือตั้งแง่ แต่สำหรับสังคมเมืองไทย แน่นอนว่าอาชีพ “เพื่อนชายคลายเหงา” อย่างเขา คงถูกมองไม่ต่างจาก “ผู้ชายขายบริการ”
“สวัสดีค่ะคุณอริน เพื่อนของคุณว่ายังไงบ้างคะ.. รายละเอียดของงาน เขาเข้าใจดีไหม”
เสียงหวานตอบกลับมาในน้ำเสียงสุภาพเป็นการเป็นงานเช่นกัน เพราะนี่คือหนึ่งในข้อตกลงระหว่างกันและกัน และข้อตกลงดังกล่าวก็เคร่งครัดแบบนี้ในตลอด 5 ปีที่ผ่านมา
“เข้าใจดีครับ ขอบคุณมาก เออ..เที่ยงนี้คุณปรางทิพย์มีธุระที่ไหนหรือเปล่าครับ”
“อืม.. สักครู่นะคะ” พูดพลางกดโทรศัพท์ภายในต่อออกไปหาเลขาหน้าห้อง
“นุจจ๊ะ เที่ยงนี้จนถึงเย็นฉันมีธุระที่ไหนหรือเปล่า”
“ตอนเที่ยงไม่มีค่ะคุณปราง แต่ช่วงบ่ายคุณปรางมีนัดสัมภาษณ์พนักงานบัญชีคนใหม่นะคะ”
“อืม..งั้นเลื่อนน้องเขาเป็นพรุ่งนี้เช้าละกัน สัก 10 โมง ขอบใจจ้ะ”
“คุณอริน ขอโทษนะคะที่ต้องทำให้รอ แล้วตอนเที่ยงเจอกันที่ไหนล่ะคะ”
“ขอบคุณนะครับที่สละเวลามาพบผม เจอกันที่... ผมจะปรึกษาเรื่องรถขนส่งกับบรรจุภัณฑ์น่ะครับ”
“ได้ งั้นพี่.. เอ่อ..ดิฉันจะเตรียมข้อมูลไปให้พร้อม แล้วเจอกันค่ะ สวัสดีค่ะ”
ดวงตาสวยหวานที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาดีเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความสุข ปรางทิพย์ยิ้มกับความรู้สึกแช่มชื่นหัวใจของตัวเอง เพราะแค่ได้ยินเสียงทุ้มๆ นั้นหัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะเสียแล้ว เขาคนที่คลายเหงาให้เธอได้อย่างดี
จากเพื่อนเที่ยวกลายเป็นเพื่อนนอนที่แสนสุดวิเศษ ครั้งสุดท้ายที่เธอจ่าย ก็ 3 ปีผ่านมาแล้ว นับตั้งแต่อรินก่อตั้งบริษัทด้วยตัวเอง แม้เธอจะเรียกเขามาเพื่อเป็นเพื่อนเที่ยวเหมือนเคย แต่อรินกลับไม่ยอมรับค่าใช้จ่ายใดๆ ที่เธอจะหยิบยื่นให้อีก
ผู้ชายหล่อจัดที่หยิ่งในตัวเอง ยอมเป็นเพื่อนเที่ยวแต่ไม่ยอมเป็นเพื่อนนอน สัมพันธ์ทางกายที่แสนจะวิเศษในทุกครั้งนั้นมาจากความพอใจล้วนๆ ซึ่งยิ่งนานวันเธอยิ่งรู้ใจตัวเองดีว่าไม่ต้องการเป็นเพียงแค่นั้น เธออยากเก็บเขาไว้กับเธอตลอดไป เธอไม่อยากเป็นแค่เพื่อนเที่ยว เพื่อนนอน แต่เธออยากเป็นคู่ชีวิตที่พร้อมจะตื่นมาและเห็นกันทุกๆ เช้า แต่ผู้ชายอย่างอรินจะยอมรับในสิ่งที่เธอขอ..คงไม่มีทาง..หากเขาไม่รัก
