ตอนที่ 1.สาวโสภากับคนเถื่อนไร่ส้ม

บนเนินดินเตี้ยๆ เหนือดงไม้ ต้นไม้แต่ละต้นถูกปลูกเป็นแนวยาวแบบมีระเบียบ มีรถจี๊ฟกลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งจอดนิ่งสนิทอยู่โคนต้นไม้ต้นใหญ่ ด้านข้างตัวรถ ชายร่างใหญ่สวมหมวกปีกกว้างกำลังใช้กล้องส่องทางไกล ส่องมองอาณาจักรของตนเอง อาณาจักรที่เขาลงทุนลงแรงมานานกว่าห้าปี สายตามุ่งมั่นทอดมองต้นส้มที่กำลังออกผลผลิต ผลส้มขนาดใหญ่เท่ากำมือออกลูกเต็มต้นเป็นปีแรก ผิวเขียวสดเริ่มมีสีเหลืองอ่อนแซมปละปลาย นั่นเป็นสัญญาณว่าฤดูเก็บเกี่ยวกำลังมาถึงแล้ว อชิระลดกล้องส่องทางไกลลง ปล่อยให้สายผ้าร่มคล้องไว้กับลำคอ ทอดสายตามมองความยิ่งใหญ่ที่สร้างขึ้นจากสองมือด้วยความภาคภูมิใจ ใครจะไปคิดล่ะ? ที่ดินรกร้างมีแต่วัชพืชปกคลุมทุกตารางนิ้ว แถมห่างไกลความเจริญ ที่คนในตระกูล ทิวากร บอกปัด และโยนมาให้เขาในวันนั้น จะถูกพลิกฟื้นเป็นแผ่นดินทอง สร้างมูลค่าได้อย่างมหาศาลได้ในวันนี้

แต่กว่าจะเจริญได้ขนาดนี้ อชิระลงแรงไปกับที่ผืนนี้ไปไม่น้อย ปีแรกทำอะไรได้ไม่มาก นอกจากกำจัดวัชพืชที่ขึ้นหนาทึบมาหลายปี กว่าจะปรับพื้นดินเป็นที่โล่งๆ ได้ เขากับคนงานก็ใช้เวลามากกว่าหนึ่งอาทิตย์ โชคดีที่อชิระมีทุนรอนติดตัวมาบ้าง ถึงเขาจะเป็นน้องคนสุดท้ายที่ยังเด็กไม่รู้ประสีประสา เรื่องมรดกของตระกูลถูกแบ่งสรรปันส่วนโดยพี่คนโต อชิระไม่เคยขัดแย้ง พี่ชายอยากให้อะไร เขาก็เต็มใจรับเมื่อมันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เหลือไว้ให้ระลึกถึงบิดา….

เมื่อย้อนนึกถึงความหลัง อชิระก็อดไม่ได้ที่จะแค่นยิ้ม ไม่กี่ปีหลังมรดกก้อนใหญ่ถูกแบ่งสันปันส่วน อำนาจพี่ชายคนโตของเขา ก็จบชีวิตลงในบ่อนการพนัน เขาเหลิงในความมั่งมีและเป็นคนเดียวในบรรดาพี่น้องที่ได้รับส่วนแบ่งจากกองมรดกของบิดามากที่สุด! พี่สาวคนกลางคืออรุณวตี นั่นก็ไม่ต่างกับพี่ชายคนโตของเขาสักนิดเดียว อรุณวตีใช้จ่ายมือเติบแบบไม่กลัวว่าทรัพย์สมบัติจะหมดสิ้นลง ไม่กี่ปีต่อมา...สมบัติส่วนมากก็ถูกผลาญไปเกือบหมด...อรุณวตียังไม่ตายเหมือนพี่ชายของเขา…แต่ก็แทบสิ้นเนื้อประดาตัว

เดือดร้อนถึงเขาที่ต้องคอยเจือจานให้ ทั้งที่เป็นลูกคนเดียวในบรรดาพี่น้องที่ได้รับมรดกจากบิดาแค่ที่ดินผืนเดียวเท่านั้น อาจจะเป็นเพราะว่า อชิระมีสายเลือดนักสู้จากมารดาไหลวนอยู่ในร่างกาย…ไม่ต้องแปลกใจหรอก เขาเป็นแค่ลูกที่เกิดจากสาวใช้ในบ้าน แต่บิดาก็ทำการรับรองทางกฏหมาย อชิระเลยมีนามสกุลพ่วงท้ายว่าทิวากรไงล่ะ

เสียงเสียดสีจากคนรอบตัว ในวันที่ส่งบิดาไปสู่ภพภูมิใหม่ ญาติสนิททั้งหลายฝั่งเมียใหญ่ หรืออีกในหนึ่งคือคนฝั่งของมารดาพี่ชายและพี่สาว คนเหล่านั้นรุมกระแหนะกระแหน กลัวว่าสมบัติส่วนใหญ่จะตกเป็นของอชิระมากกว่าทายาทตัวจริง เมื่ออชิระเป็นลูกรัก เขาติดสอยห้อยตามบิดาไปทุกที่ มันเป็นเพราะนายเอก บิดาเขาไม่คิดว่าตนเองจะด่วนจากโลกนี้ไปในเร็ววัน พินัยกรรมที่เป็นสิ่งสำคัญ ท่านจึงไม่ได้เตรียมไว้ อำนาจเลยเป็นคนจัดการแทนในฐานะพี่คนโต

อชิระไม่ได้นึกน้อยใจที่สมบัติมากมายนั่นเขาไม่ได้ครอบครอง เด็กหนุ่มที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีมาหมาดๆ พร้อมที่จะก้าวเดินออกไปจากบ้านเพื่อสร้างตัว เขาดีใจด้วยซ้ำที่ไม่ได้เริ่มจากศูนย์ ยังไงเสียเขาก็ยังมีที่ดินผืนใหญ่เป็นหลักแหล่ง แถมคนงานในทิวากรบางส่วนยังขอติดตามมาด้วย พวกเขาไม่กลัวความลำบาก เมื่อชินชากับความลำบากเสียแล้ว ที่ทนไม่ได้เลยคือการต้องทนรับใช้คนโง่ ที่อวดตัวว่าฉลาดเสียเต็มประดา

และหนึ่งในนั้นที่อชิระยกให้เป็นครู คือลุงเพิ่ม ชายสูงวัยที่เป็นข้ารับใช้บิดาของเขาตั้งแต่รุ่นหนุ่ม เคยทำไร่ทำสวนมาก่อน เขาใช้ประสบการณ์ที่มีสั่งสอนนายน้อย จนสวนส้มขนาดใหญ่ค่อยเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ใครจะไปคิดล่ะพื้นที่แห้งแร้ง ดินแตกระแหงจะสามารถพลิกฟื้นปลูกพืชผักขึ้นมาได้...

“นายๆ มีคนมาหานายที่บ้านแหนะครับ” ช้างเป็นหลายชายของเพิ่มกับสาย และกลายเป็นคนงานคนหนึ่งในสวนส้มอชิระแห่งนี้ตะโกนเรียก

อชิระเลิกหัวคิวขึ้นสูง “ใครวะ?”

เขาถามกลับไปทันที ห้าปีกับการเป็นชาวสวนชาวไร่ไม่เคยมีญาติคนไหนแวะเวียนมาหา

“ผมไม่รู้จักหรอกนาย หน้าไม่คุ้นเลย แต่ด่าเก่งฉิบหาย”

เรื่องคำพูดคำจาคนชนบท หยาบคายไม่น่าแปลก ถึงขนาดชาวบ้านพื้นที่ออกปาก เจ้าหล่อนคงฤทธิ์เยอะไม่ใช่เล่น

“สวยไหมวะ!” อชิระถามต่อ

“สวยครับนาย แต่ปากแบบนี้ ตีกะหรี่ดีกว่า พูดจิกหัว มองคนเหยียดๆ เอามาเป็นเมียปวดหัวตายห่า” ช้างวิจารณ์อาคันตุกะที่ถ่อสังขารมาหานายหนุ่มแบบไม่เหลือชิ้นดี

อชิระอมยิ้ม กระโจนขึ้นไปนั่งบนรถจี๊ฟ “จะปั่นจักรยานกลับเอง หรือจะกลับพร้อมกันเลยล่ะ”

ช้างไม่ได้ตอบ เขายกจักรยานขึ้นจากพื้น เดินมาเหวี่ยงไว้ท้ายรถจี๊ฟ และกระโจนขึ้นมานั่งที่ว่างด้านคนขับ

อชิระสตาร์ทรถยนต์ เขาเหยียบคันเร่งพารถยนต์คู่ชีพวิ่งฝ่าไอฝุ่นกลับเรือนไม้กลางไร่แบบไม่เร่งรีบ

ในที่สุดอชิระก็เดินทางกลับมาถึงบ้าน เขาจอดรถจี๊ฟไว้โคนต้นมะม่วง แล้วจึงกระโจนลงมายืนด้านข้าง ส่วนช้างก็สาละวนยกพาหนะคันเก่งของตนเองลงจากรถ เขาเดินเอื่อยๆ ตรงไปหากลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่หน้าลานบ้าน ชะเง้อคอมองที่กลางกลุ่มคน จุดศูนย์รวมสายตาทุกคู่

ผู้หญิงร่างเล็กผมยาวสลวยสีดำขลับ กับชุดเดรสผ้าลูกไม้สีขาวที่หล่อนสวมไว้บนร่างกายก็แตกต่างจากคนรอบตัวอย่างสุดขั้วอยู่แล้ว อชิระลดสายตาลงต่ำ เขามองปลีน่องสวยได้รูป ก่อนจะเลื่อนสายตาลงจนถึงรองเท้าส้นสูงสีแดงแปร๊ด ส้นรองเท้ายับเยินเอาการ มีดินเหนียวเกาะเกรอะกรัง เขาเผลอตัวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เมื่อนึกถึงลักษณะการเดินของหล่อน กว่าจะมาถึงนี่ได้คงทุลักทุเลไม่น้อย

“โผล่หัวมาได้สักที นึกว่าต้องจุดธูปเรียก”

เสียงแหลมตวาดดังๆ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาเหมือนชิงชังนักหนา

“เรารู้จักกันด้วยเหรอครับ?” ปลายนิ้วชี้ ชี้เข้าหาตัวพร้อมกับตั้งคำถาม

วิฬาเบ้ปาก ตวัดตาค้อนควัก “จำฉันไม่ได้สินะ อย่างว่าแหละ ทิวากรปลายแถวอย่างนายจะรู้จักฉันได้ยังไงละ” ขนาดคำตอบของหล่อน ยังแฝงไว้ด้วยความหมิ่นแคลน

“ผมเป็นคนความจำดี แต่ผู้หญิงสวยแต่ปากเหลือรับแบบนี้ ผมแน่ใจนะว่าไม่เคยเจอมาก่อนครับ”

อชิระกล่าวเสริม…สาวสวยขนาดนี้มีหรือเขาจะจำไม่ได้

สาวแปลกหน้าถอนใจเฮือก สีหน้าเหม็นเบื่อ เหมือนกำลังระอาเหลือใจ

“ฉันชื่อวิฬา” หล่อนแนะนำตัวสั้นๆ

“แล้วไงครับ?” อชิระถามต่อแบบไม่ใคร่ใส่ใจนัก

“เอะ!” เสียงหล่อนสะบัด ทันทีที่อชิระพูดจบ “ฉันมาเอาเงินที่นาย ยืมมา...อย่ามายึกยักกับฉันนะ ฉันจะรีบกลับบ้าน” หล่อนพูดรวดเดียวจบ

อชิระไหวไหล่ เขาถอดหมวกยกขึ้นกระพือตรงหน้า “ผมไม่เคยเป็นหนี้คุณ!” อชิระตอบเสียงแข็ง

เมื่อหล่อนจ้องมา เขาก็จ้องตอบ

“ใช่ นายไม่ได้เป็นหนี้ฉัน แต่พี่สาวนายเป็นลูกหนี้ฉัน”

“อ้าว…งั้นคุณก็ไปทวงเอากับคนที่เป็นลูกหนี้คุณสิครับ” อชิระพูดจบก็ตั้งท่าจะเดินหนี

ในเมื่ออรุณวตีเป็นคนสร้างหนี้ เป็นคนหยิบยืม แม่สาวคนนี้ก็ควรไปทวงคืนที่คนคนนั้น ไม่ใช่มายืนชี้หน้าทวงจากเขาที่ไม่เกี่ยวข้อง

วิฬาถอนใจแบบเอือมระอา “ก็พี่สาวนายให้ฉันมาเอาที่นายนี่ไง!”

อชิระหมุนตัวกลับมามอง “ทำไมผมต้องเป็นคนชดใช้ล่ะ ในเมื่อผมไม่เกี่ยว ผมไม่ได้ยืมเงินคุณมาสักบาทเดียว” ตามหลักความจริง เขาไม่ได้เป็นคนค้ำประกันให้อรุณวตี เรื่องนี้เขาไม่รู้ไม่เห็น ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องชดใช้

“ไอ้บ้า! คิดจะเบี้ยวกันหรือไงหะ”

วิฬาปรี๊ดแตก อารมณ์ที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมเพิ่มขึ้นนับสิบเท่า

“ผมไม่ได้เบี้ยว เพราะผมไม่ได้ยืมเงินคุณมาเลย” อชิระตอบเสียงสุภาพ เมื่ออีกฝ่ายกำลังฉุนเฉียว

“เอ้า! ดูให้หายโง่ซะ”

วิฬาเหวี่ยงกระดาษแผ่นหนึ่งใส่หน้าอชิระ พร้อมทั้งยิ้มเย้ย

อชิระพลิกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมามองใกล้ๆ ลายมือคุ้นตา เมื่อเป็นลายมือของอรุณวตีพี่สาวต่างแม่ของเขาเอง

ข้าพเจ้านางสาวอรุณวตี ทิวากร ได้หยิบยืมเงินมาจากนางสาววิฬา สุขีเป็นจำนวนเงินแปดแสนบาท ข้าพเจ้าจะต้องคืนเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยตามกฏหมาย ภายในเวลาสามเดือนนับตั้งแต่วันทำสัญญา โดยใช้ที่ดินจำนวนห้าสิบสี่ไร่ที่ครอบครองโดย นายอชิระ ทิวากร เป็นหลักประกัน…

เมื่ออ่านถึงตรงข้อความนั้น อชิระเงยหน้าขึ้นมองสาวแปลกหน้าที่วางท่าใหญ่โตด้วยความขบขัน

“หัวเราะอะไร!”

เสียงแหวดังขึ้นทันที ที่เห็นรอยขำขันในแววตาคู่นั้น

“คุณ…โง่หรือบ้าหะ ให้คนยืมเงินด้วยสัญญากระดาษแผ่นเดียว เอาที่ผมไปค้ำ คุณเคยเห็นโฉนดไหม? แล้วตอนที่ทำสัญญานี่ ได้ปรึกษาใครหรือเปล่าหะ”

อชิระแย้ง สัญญานี่มีช่องโหว่ที่ถูกเอาเปรียบเห็นๆ คนโง่ที่ไหนจะบ้าให้หยิบยืมเงินจำนวนมาก เพียงแค่สัญญาที่ไม่ต่างจากลมปาก ไม่มีเอกสารยืนยัน

วิฬาหน้าเสีย เพราะความเชื่อใจ เนื่องจากเป็นคนคุ้นหน้า และตระกูลใหญ่อย่างทิวากรก็มีชื่อเสียง

“กลับบ้านคุณเถอะ ถ้าอยากได้เงินคืน คุณต้องไปทวงที่พี่สาวผม ไม่ใช่ผม”

อชิระแนะนำด้วยความหวังดี เปล่าประโยชน์ที่จะมาทวงถามหนี้ที่เขาไม่ได้เป็นคนก่อ เขาไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย

“มามุงอะไรกัน แยกๆ บ้านใครบ้านมันได้แล้ว”

อชิระส่งเสียงไล่จนคนงานกลุ่มใหญ่แตกฮือ รีบแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน เมื่อไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

“จะบ้าเรอะ! ฉันถ่อสังขารมาถึงที่นี่ จะให้กลับมือเปล่าเหรอไงยะ”

เจ้าของไร่ส้มสุดหล่อยิ้มมุมปาก “คุณจะเอาส้มติดมือกลับไปด้วยผมผมก็ไม่ได้ว่านะ จะได้ไม่เสียเที่ยวไง” เขาผายมือไปที่เข่งใบใหญ่ ในนั้นมีผลส้มร่วงๆ ที่คนงานเก็บมาใส่ไว้ มันสุกก่อนเพื่อนพ้อง ถึงจะไม่ใช่ผลส้มที่ตัดมาอย่างถนอม ผิวไม่ได้สวยและอาจจะช้ำในบ้าง แต่อชิระแน่ใจ ส้มทุกผลที่เป็นผลผลิตจากสวนของเขาหวานฉ่ำทุกผล

วิฬาแทบปรี๊ดแตก เกือบร้องกรี๊ดๆ หล่อนกำมือแน่น เรียวปากสีสดเม้มจนเป็นเส้นตรง จ้องมองตามแผ่นหลังเหยียดตรงของผู้ชายตัวใหญ่ไปอย่างโกรธแค้น

คนตระกูลนี้เย่อหยิ่งและอวดดี...พวกเขาทะนงตนว่าเป็นครอบครัวผู้ดีร่ำรวย แววตาที่มองคนต่ำกว่าเต็มไปด้วยริ้วรอยเหยียดหยัน ดังนั้นเมื่อหนึ่งคนในตระกูลนั้นซมซานมาหา เพื่อร้องของให้ช่วย วิฬาจึงไม่รอรีที่จะให้อรุณวตีหยิบยืม ใครจะไปคิดล่ะ คนที่หยิ่งในเกียรติของตนเองจะกล้ามีกลโกงกับคนอย่างเธอ

แต่...งานนี้คงไม่ง่ายอย่างที่อรุณวตีคิดหรอก

เธอไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก ไม่ได้ไร้คนพึ่งพา ความขยันหมั่นเพียรที่ฝังอยู่ในสันดานของสุขีทุกคน การเล่าเรียนทำให้คนที่เคยเป็นแค่ชาวบ้านกัดก้อนเกลือกิน มีกระต๊อบหลังเล็กๆ อยู่ด้านหลังคฤหาสน์หลังโตเปลี่ยนไป ในบรรดาพี่-น้องของเธอ พี่ชายคนโตเป็นนายตำรวจที่ยศใหญ่ไม่เบา หากเธอนำเรื่องนี้ไปขอความช่วยเหลือ ใช้อำนาจที่พี่ชายมีบีบคั้นอรุณวตี อยากรู้นักว่าผู้ชายคนที่เพิ่งเดินยิ้มเย้ยเธอนั่น จะอยู่เฉยได้ยังไง

อชิระเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับขวดน้ำสะอาดเย็นเฉียบ

“อ้าว!!” เขาครางเบาๆ ในลำคอ แคร่ไม้หน้าบ้านไร้วี่แววของแม่สาวโสภาคนนั้นเสียแล้ว

เรียวคิ้มเข้มขมวดแน่น “ช้างๆ ช้างโว้ย” อชิระตะโกนเรียกคนงานคนสนิทที่มีบ้านพักอยู่ด้านหลังเรือนไม้ของเขา

ไอ้หนุ่มสุดแสบโผล่หน้ามาให้เห็นพร้อมกับเสียงขานรับ “คร๊าฟฟฟฟ นาย”

“ยัยนั่นมาที่นี่ได้ยังไงวะ เดินมาหรือมีใครมาส่ง?” พระอาทิตย์จวนจะตกลับเหลี่ยมเขา อากาศรอบตัวเริ่มลดอุณหภูมิลง ถนนดินแดงด้านหน้าคือทางเส้นเดียวที่เชื่อมต่อกับถนนเส้นทางสายหลัก ไม่มีรถรับจ้างวิ่งผ่าน หากหล่อนโดยสารรถรับจ้างเข้ามา อชิระเชื่อว่าหล่อนคงต้องเดินเท้าอีกหลายกิโลกว่าจะเจอรถยนต์สักคัน

“ไม่แน่ใจนะนาย” ช้างตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้

“เห้อ!! บอกป้าสายนะเอาข้าวใส่ปิ่นโตให้หน่อย กับข้าวอะไรก็ได้อย่างหรือสองอย่าง”

อชิระสั่งช้าง ซึ่งคนงานหนุ่มก็รับคำสั่งมาอย่างดีโดยไม่ได้ถามกลับ ร่างเล็กปราดเปรียววิ่งหายไปทางด้านหลัง และกลับมาพร้อมปิ่นโตเถาใหญ่ “วางไว้บนเบาะนั่นแหละ” อชิระบอก ก่อนจะโหนตัวขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย

“นายจะไปไหนเหรอครับ?” ช้างถามเพราะเป็นห่วง ความมืดเริ่มโรยตัวลงมา รอบๆ ตัวมีแต่ความมืดมิด

“ไปตามยัยนั่น...เดินทะเล่อทะล่าออกไปแบบนั้น เดี๋ยวก็โดนฆ่าตายหมกป่าพอดี”

บ้านป่าเมืองเถื่อนห่างไกลความเจริญ คนสำรวยอย่างผู้หญิงคนนั้นคงไม่รู้จักวิธีเอาตัวรอด ปากเสียแบบนั้นด้วย คงไม่มีใครเวทนาสงสาร หากเอาชีวิตมาทิ้งกลางป่า มันน่าเสียดายหยอกเมื่อไหร่ละ อชิระเสียดายความสวยที่อาจจะยังไม่มีใครได้ชื่นชม

ช้างหัวเราะหึๆ กับความใจดีของนายหนุ่ม

เขาเดินกลับบ้านพร้อมกับที่อชิระขับเคลื่อนรถจี๊ฟออกไป