จึงไม่อยากจะสุงสิงกับเขาเลยสักนิด เธอไม่เคยลืมว่าสมัยเป็นเด็ก เขาชอบรังแกเธอขนาดไหน
แทนคุณชอบมาแกล้งดึงผมเปียเธออยู่บ่อยๆ หัวเราะเยาะเธอทุกครั้งเวลาเธอทำอะไรผิดพลาด
“ซื้ออะไรแล้วมันยุ่งอะไรกับนาย กรุณาหลีกไปด้วย”
พนิดาพูดอย่างถือดีมองเขาแบบไม่เกรงกลัวสักนิด
“ดุจริงๆ น้องพริกหวาน”
แทนคุณพูดพร้อมทั้งลูบปลายคางไปมาอย่างกวนๆ
“จะดุไม่ดุไม่เกี่ยวอะไรกับนาย”
พนิดาว่าใส่เขาด้วยความหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมถอยไปสักที
“เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว เพราะอนาคตแม่ของลูกพี่ดุอย่างนี้ พี่ต้องเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้”
“ไอ้บ้า! พูดจาทุเรศ ใครจะไปเป็นแม่ของลูกนาย”
พนิดาหน้าแดงในคำพูดของเขา
“ทุเรศตรงไหนพี่พูดเรื่องจริง”
แทนคุณเอามือลูบปลายคางไปมาอย่างกวนอารมณ์หญิงสาวไม่เลิกรา
“เรื่องจริงอะไรของนาย”
พนิดาถามด้วยความโมโหจัด จนหน้าแดงก่ำไปหมด
“ลืมไปแล้วเรอะ ที่พี่เคยพูดเอาไว้”
แทนคุณเน้นยำในคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอ ตอนที่เธอแตกเนื้อสาวว่าห้ามเธอมีใครเพราะเธอจะต้องเป็นเมียของเขาคนเดียวเท่านั้น
“ทำไมจะต้องลืม เพราะไม่เคยจำด้วยซ้ำ”
พนิดาเชิดหน้าตอบอย่างถือดี แทนคุณหรี่ตามองหญิงสาวอย่างไม่ชอบใจ ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในตลาดผู้คนจอแจหรือเธอพาลูกน้องมาเยอะเช่นนี้ เขาจะลากไปปล้ำทำเมียเสียให้เข็ด
“ปากดีนักนะ”
แทนคุณกระชากร่างอรชรเข้ามาปะทะกับอกกว้าง
ลูกน้องที่กำลังมองหน้ากันอยู่ทำท่าว่าจะฆ่ากันตายเพราะเจ้านายที่กำลังเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ลูกน้องของแทนคุณและพนิดาคุ้นชินกับเหตุการณ์เช่นนี้มาเนิ่นนานเพราะทั้งสองเจอกันที่ไหนก็ต้องทะเลาะกันทุกคราไป มีเพียงช่วงหนึ่งเท่านั้นที่ทั้งสองไม่ได้ทะเลาะกัน ตอนที่แทนคุณไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เมื่อกลับมาเพียงไม่กี่วัน ไดเจอกันใหม่ ก็ยังทะเลาะกันอีกเช่นเดิม
“ปล่อย!”
พนิดาพยายามกระชากมือออกจากมือหนาที่จับเธออย่างแนบแน่น แต่เขาหาปล่อยไม่
“ไม่ปล่อยจะทำไม”
แทนคุณพูดอย่างไม่สนใจว่าเธอจะมีลูกน้องมากมายขนาดไหนเพราะเขาไม่เคยเกรงกลัวเลยสักนิด
“นายหัวแทนคุณ กรุณาปล่อยคุณหนูของเราด้วย”
หย้งกับจอมที่รักนายสาวยิ่งชีวิตเตือนแทนคุณอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน
“อย่าเสือก!”
แทนคุณหันไปตวาดลูกน้องคนสนิทของพนิดาอย่างวางอำนาจ
“ปล่อย”
พนิดาดิ้นรนสะบัดแขนบอบบางอีกครั้ง ครั้งนี้แทนคุณยอมปล่อยแต่โดยดี
“ที่ปล่อยเพราะไม่ใช่ว่ากลัวลูกน้องของเธอ แต่ที่พี่ปล่อยเพราะที่นี่ไม่เหมาะที่จะฉุดเธอไปทำเมีย”
แทนคุณพูดอย่างยั่วโมโหไม่เลิก พนิดาสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างเกลียดขี้หน้าเขาจับใจ
“ไปกันเถอะค่ะคุณหนู”
เอิบบอกนายสาวเสียงแผ่วเพราะดูๆ ไป ถ้ายังไม่ไปจากตรงนี้คงมีเรื่องเป็นแน่
“ค่ะป้า”
พนิดารับคำ จูงมือป้าเอิบเดินไปซื้อของต่อ โดยมีสายตาของแทนคุณมองตามร่างอรชรไปอย่างหมายมาด
เขาคิดในใจว่าคงจะมีเธอเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่มองเมินเขา ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยได้รับการปฏิเสธจากหญิงสาวคนใดมาก่อน ความอยากเอาชนะหญิงสาวตรงหน้าปะทุขึ้นมาแทบล้นอก
“แล้วเราจะได้เห็นดีกันพริกหวาน ที่เธอกล้ามาทำหยิ่งยโสใส่พี่”
แทนคุณหันไปพยักหน้ากับลูกน้องคนสนิทให้เดินตามเขาไปเพื่อสำรวจตลาดอีกครา ลูกน้องคนอื่นๆ เดินตามเจ้านายหนุ่มอยู่ไม่ห่าง
“จะดีเหรอคะคุณหนู ไล่ลูกน้องไปหมดแบบนั้น”
เอิบพูดอย่างไม่เห็นด้วยเมื่อพนิดาไล่ลูกน้องไปหมดและให้เหตุผลว่ารู้สึกไม่เป็นส่วนตัวที่จะมีใครเดินตาม แต่โชคดีที่เอาหย้งกับจอมตามมาด้วย เพื่อมาถือของให้
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าเอิบ”
พนิดาบอกเสียงสดใสให้ท่านคลายความกังวล
“นายหัวแทนคุณน่ากลัวจังค่ะคุณหนู ป้าคิดดูแล้ว เหมือนเขาจงใจจะหาเรื่องคุณหนูนะคะ”
เอิบแสดงความคิดเห็นเมื่อเดินมาจับจ่ายซื้อของต่อ
“จะไปกลัวเขาทำไมคะป้า หนูไม่เห็นจะกลัวเขาสักนิด”
พนิดาพูดอย่างไม่เกรงกลัวดังใจคิด
“ป้าว่าคุณหนูระวังตัวไว้ก็ดีนะคะ อย่าไปไหนคนเดียว ป้ารู้สึกว่าสายตาที่เขามองคุณหนูมันดูแปลกๆ ชอบกล”
เอิบแสดงความคิดเห็นอย่างตั้งข้อสังเกต นางอาบน้ำร้อนมาก่อน จึงรู้ว่าแทนคุณกำลังคิดเช่นไรกับนายสาว และสิ่งที่ชายหนุ่มคิดไม่มีวันเป็นไปได้เพราะทั้งสองตระกูลไม่ถูกกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตาทวด
“ไม่เห็นจะต้องไปสนใจเลยค่ะป้า เราอย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ พูดถึงทีไรหนูหงุดหงิดทุกที” พนิดาตัดบทอย่างไม่ใส่ใจ
“วันนี้คุณหนูอยากทานอะไรคะ”
ป้าเอิบเปลี่ยนเรื่องตามนายสาวเพราะรู้ว่าพนิดาไม่อยากพูดถึงแทนคุณ
“อยากทานหลายอย่างค่ะป้า พูดแล้วหิวเลย”
พนิดาพูดอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างเมื่อเปลี่ยนเรื่องคุย
“เราเดินไปดูตรงทางฝั่งโน้นกันดีกว่าค่ะคุณหนู”
ป้าเอิบชวนหญิงสาว
“ค่ะป้า” พนิดารับคำยิ้มๆ
“วันนี้คนเยอะดีนะคะคุณหนู”
ป้าเอิบพูดกับหญิงสาวขณะเดินเลือกซื้อของโดยมีลูกน้องคนสนิทเดินตามไม่ห่าง
“ค่ะป้า วันนี้ของสดนะคะ หนูอยากทานแกงเลียงแล้วแกงไตปลาจังเลยค่ะ” พนิดากอดแขนป้าเอิบอย่างประจบประแจง
“ค่ะคุณหนู เดี๋ยวป้าจะเลือกวัตถุดิบไปทำให้แล้วกัน ผักที่บ้านเราเยอะ ไม่ต้องซื้อหรอกค่ะ”
พนิดาเดินเลือกซื้อของกับเอิบอย่างเพลิดเพลินจนเกือบครบทุกอย่าง
“ว้าว... น้องพริกหวานคนสวย ไม่ได้เจอกันเสียนาน วันนี้เราคงมีวาสนาต่อกันเป็นแน่แท้”
โตมอญ บุตรชายของนายหัวตะวันพูดกับหญิงสาวเสียงหวาน พร้อมทั้งไล่สายตาโลมเลียไปทั่วร่างงามอรชรของพนิดาอย่างหื่นๆ
หญิงสาวมองกลับอย่างไม่ชอบขี้หน้า เพราะนอกจากที่เขาจะชอบเบ่งก้ามใหญ่โตแล้ว ครอบครัวของเขาเบื้องหลังยังประกอบอาชีพทุจริต เปิดบ่อนการพนัน เปิดซ่อง ที่ร้ายกว่านั้นเขายังเจ้าชู้อย่างร้ายกาจ แถมครอบครัวยังเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่สำคัญของครอบครัวเธออีกด้วย
“ใครอยากมีวาสนากับคนอย่างนาย”
พนิดาโต้กลับอย่างไม่ชอบใจ หญิงสาวจูงมือป้าเอิบเลี่ยงไปอีกทาง ไม่อยากจะคุยด้วย
“จะรีบไปไหนล่ะน้องพริกหวานคุยกับพี่ก่อน”
โตมอญฉุดแขนเรียวของหญิงสาวเข้ามาหาอย่างหยาบคาย
หย้งกับจอมลูกน้องคนสนิทจะเข้าไปช่วยนายสาวแต่โดนลูกน้องของโตมอญที่เยอะกว่าล็อกร่างเอาไว้ ทำให้ทั้งสองไม่สามารถช่วยนายสาวได้
“ปล่อย! ไอ้บ้า” พนิดาสะบัดแขนออกอย่างรังเกียจ
“ไม่ปล่อย อย่าดีดดิ้นเล่นตัวไปหน่อยเลย”
โตมอญมองด้วยสายตาลามเลียไม่ปิดบัง หญิงสาวมองกลับอย่างรังเกียจ
“มองพี่ด้วยสายตารังเกียจขนาดนี้เชียวรึ”
โตมอญมองหญิงสาวก่อนหัวเราะเสียงน่าเกลียดเช่นเดิม
“ปล่อย! บอกให้ปล่อยไง”
พนิดาพยายามสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ไม่สำเร็จเพราะโตมอญจับอย่างแน่นหนา
“ปล่อยคุณหนูเถอะค่ะ”
เอิบเข้าไปช่วยเจ้านายสาว จึงโดนผลักเสียหลักล้มลงไป
“ป้าเอิบ! ไอ้คนสารเลว”
พนิดาพยายามสะบัดมือเพื่อจะเข้าไปช่วยป้าเอิบที่ล้มลงไป
“ไม่ต้องชมพี่ขนาดนั้นก็ได้ยาหยี” โตมอญหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง
“ไอ้บ้า! โรคจิต”
พนิดาเตะต่อยแต่สู้แรงเขาไม่ไหว ถึงเธอจะมีฝีมือด้านการต่อสู้ แต่ระยะกระชั้นชิดแบบนี้แทบตั้งตัวไม่ทัน
“ปล่อยพริกหวานเดี๋ยวนี้”
เสียงเข้มแสดงถึงพลังอำนาจตวาดมาแต่ไกล ทุกคนหันไปมองตามเสียงนั้น ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยพนิดาเพราะรู้กิตติศัพท์ความโหดร้ายและนักเลงหัวไม้ของโตมอญดี
ส่วนลูกน้องของพนิดา เธอไล่ให้กลับไปรอที่รถเพราะรำคาญที่ต้องมีคนเดินติดตามมามากมายเช่นนี้ รถที่จอดอยู่อีกฟากไกลจากที่เธอซื้อของมากนัก ตลาดในตัวเมืองกว้างขวาง ลูกน้องคนสนิทของหญิงสาวกำลังเสียท่าให้กับลูกน้องนับสิบของโตมอญ
“ใครวะ?”
โตมอญหันไปมองร่างสูงของแทนคุณตาขวางอย่างเอาเรื่อง
“จำฉันไม่ได้เหรอไอ้โตมอญ”
แทนคุณลูบปลายคางไปมาอย่างกวนอารมณ์
“อ๋อ... ไอ้แทนคุณ แกเองเหรอ ไม่เจอแกเสียนาน ฉันนึกว่าแกไปที่ชอบที่ชอบเสียแล้ว”
โตมอญพูดพร้อมกับระเบิดหัวเราะอย่างชั่วร้าย ช่วงที่แทนคุณไปเรียนต่อ เขาเหงามากที่ไม่มีคู่ต่อสู้ที่สูสีกัน ได้ข่าวว่าแทนคุณกลับมาหลายวันแล้ว แต่เขายังไม่ได้เจอ เพิ่งจะเจอก็วันนี้เอง
“คนที่จะไปที่ชอบที่ชอบ น่าจะเป็นแกมากกว่า”
แทนคุณพูดเสียงกร้าว โตมอญระเบิดหัวเราะอีกครั้งอย่างน่าเกลียดเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
“ปล่อย! ไอ้บ้า! เชิญนายสองคนกัดกันไปเลยอย่ามายุ่งกับฉัน”
พนิดาพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือหนาของโตมอญ แต่ไม่หลุด พนิดาก้มลงไปกัดแขนของโตมอญเต็มแรง
“โอ้ย! น้องพริกหวาน”
โตมอญร้องด้วยความเจ็บจึงเป็นโอกาสให้หญิงสาวรีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม
พนิดารีบวิ่งไปดึงมือป้าเอิบไปอีกทางเพราะลูกน้องของแทนคุณและโตมอญกำลังกระโจนเข้าหากันต่อสู้อย่างดุเดือด รวมถึงลูกน้องคนสนิทของเธอทั้งสองก็เข้าไปช่วยลูกน้องของแทนคุณด้วย
“ป้าเป็นยังไงบ้างคะ” พนิดาถามป้าเอิบด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรค่ะคุณหนู แค่เคล็ดๆ นิดหน่อย คุณหนูไม่เป็นอะไรนะคะ” ป้าเอิบถามนายสาวด้วยความห่วงใย
“ไม่เป็นไรค่ะป้า”
พนิดาตอบแต่สายตาหวานมองดูเหตุการณ์ที่ลูกน้องของทั้งคู่กำลังสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร
“นายกับฉันสักตั้งสิวะ” โตมอญท้าทาย สายตาหยามหยัน
แทนคุณมองด้วยศัตรูด้วยสายตาพิฆาต เดินวนไปมาเพื่อดูเชิงคู่ต่อสู้ ในที่สุดก็กระโจนเข้าหากัน โตมอญต่อยเข้าไปก่อนหมัดแรก แทนคุณเสียหลัก เมื่อได้โอกาสโตมอญกระโจนเข้ามาหมายจะซ้ำแต่โดนเตะเข้าไปจังๆ ทั้งสองแลกหมัดกันอย่างดุเดือด
“ฝีมือแกไม่ได้เรื่องยังไงก็ยังเหมือนเดิม”
แทนคุณพูดยั่วอารมณ์ของศัตรูเพราะเขารู้จุดอ่อนว่าโตมอญเป็นคนอารมณ์ร้อนเพียงใด
“อย่ามายุ่งกับพริกหวานอีก จะหาว่าไม่เตือน”
โตมอญพูดข่มขู่ระหว่างที่ทั้งสองกำลังห้ำหั่นคลุกวงในกันอยู่
“ของอย่างนี้มันใครดีใครได้สิวะ ฉันเคยบอกนายเอาไว้แล้วว่า พริกหวานนะต้องเป็นเมียฉันเท่านั้น ขนาดฉันเปิดโอกาสให้นาย โดยการไปเรียนต่อหลายปี นายยังไม่มีปัญญาเอาพริกหวานทำเมียเลย”
แทนคุณโต้กลับอย่างเจ็บแสบ หัวเราะเยาะเสียงดัง
“ไอ้เลวเอ้ย+ แกกับฉันต้องตายกันไปข้างนึง”
โตมอญพูดอย่างโมโหทำให้เสียท่าแทนคุณที่รอจังหวะอยู่ก่อนแล้ว เขาเตะเข้าจังๆ ที่หน้าท้องจนร่างหนาของโตมอญเจ็บจุกหงายหลังลงไปอย่างไม่เป็นท่า
“นายหัว”
ศักดิ์ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทเข้ามาพยุงร่างกำยำของโตมอญแต่กลับโดนสะบัดอย่างโมโหจัด
“อย่าเสือ!”
โตมอญตวาดลูกน้องอย่างหัวเสีย ศักดิ์หัวหดทันที
“นายหัว คนของเราแย่แล้วครับ”
ศักดิ์กลัวเจ้านายก็กลัว แต่ยังรีบบอกอย่างรัวเร็วเมื่อลูกน้องของแทนคุณกำลังได้เปรียบซ้อมลูกน้องที่ติดตามเจ้านายจนสะบักสะบอมไม่เป็นท่า ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนข้าวของในตลาดกระจุยกระจายกันไปหมด แต่ดูท่าทางว่าฝ่ายแทนคุณจะเหนือกว่าหลายชั้นนัก
เสียงแม่ค้าและชาวบ้านที่มาซื้อของต่างวิ่งกันแตกตื่นด้วยความจาละหวั่นเพราะกลัวโดนลูกหลง
พนิดาจูงมือของป้าเอิบหลบไปอีกทางมองเหตุการณ์อย่างตระหนกไปเหมือนกัน
หญิงสาวหันมองชายฉกรรจ์ที่ชกต่อยกันอย่างบ้าคลั่งไม่มีใครยอมรับ แต่สุดท้ายลูกน้องของแทนคุณเป็นฝ่ายชนะ โตมอญมองมาอย่างอาฆาตแค้นที่ทำอะไรแทนคุณและลูกน้องไม่ได้
พนิดาหันไปพยักหน้าว่าไม่เป็นอะไร หย้งและจอมที่เพิ่งวิ่งเข้ามาหาเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วงถึงกับถอนใจโล่งอก
ลูกน้องของพนิดาอีกฟากวิ่งเข้ามาหาเจ้านายสาวด้วยความตกใจจนแทบตลาดพัง
“ฝากไว้ก่อน รับรองคราวหน้าพวกแกไม่รอดแน่”
โตมอญชี้หน้าแทนคุณและลูกน้อง ก่อนพาทุกคนออกไปจากตลาดด้วยความแค้น
แทนคุณมองโตมอญด้วยดวงตาแข็งกร้าว เขาถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา มือหนาจับปากที่โดนต่อยเบาๆ แต่ถ้าเทียบกันแล้ว เขาแค่ฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้นเพราะฝีมือการต่อสู้ของเขาเหนือชั้นกว่าโตมอญมาก ถึงแม้จะไปเรียนต่อหลายปีแต่ไม่เคยทิ้งศิลปะการต่อสู้ที่บิดาฝึกฝนให้ตั้งแต่เด็ก
“ไม่คิดจะถามบ้างเหรอว่าพี่เป็นยังไงบ้าง”
แทนคุณถามหญิงสาวหลังจากโตมอญและลูกน้องออกไปจากตลาดแล้ว
“ไม่เห็นต้องถาม เห็นอยู่ว่านายไม่ได้เป็นอะไร”
พนิดาตอบอย่างยียวนแต่ในใจยังนึกขอบคุณเขาอยู่เหมือนกัน
แทนคุณทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจในคำพูดของสาวเจ้า เขาหันไปมองลูกน้องของเขาที่สะบักสะบอมเอาการอยู่ ก่อนจะหันไปมองลูกน้องของพนิดาที่กรูกันเข้ามาปกป้องนายสาว ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างรู้ทันความฉลาดเจ้าเล่ห์ล้ำของเธอที่ป้องปกไม่ให้ลูกน้องต้องบาดเจ็บ จะมีแต่ลูกน้องคู่ใจของเธอเพียงสองคนที่เข้ามาช่วยลูกน้องของเขา
“ไม่คิดจะขอบคุณสักคำหรือไง”
แทนคุณถามหญิงสาวที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาว่างเปล่า
“ไม่เห็นจำเป็น นายกับไอ้โตมอญพวกอันธพาลทั้งคู่ ได้ออกแรงกันบ้าง คงจะทำให้ทานข้าวอร่อยไปหลายวัน โดยเฉพาะน้ำพริก อีกอย่างจะได้หายบ้าด้วย”
คำพูดของพนิดาทำให้แทนคุณหรี่ตามองอย่างไม่ชอบใจมากขึ้น
“อย่างนั้นเหรอ หยิ่งๆ แบบนี้แหละพี่ชอบ พี่อยากปราบพยศนัก”
แทนคุณเข้าไปกระชากแขนเรียวเข้ามาหาอย่างไม่สนใจลูกน้องของหญิงสาวที่ห้อมล้อมอยู่เป็นสิบ ลูกน้องของพนิดากำลังมองอย่างลังเลเมื่อเห็นนายสาวโบกมือว่าไม่เป็นไร
“แต่ฉันไม่อยากให้นายมายุ่งกับฉัน ชัดไหม”
พนิดาเน้นคำพูดอย่างรังเกียจ
“ชัด! แต่พี่อยากจะยุ่ง”
แทนคุณโต้กลับด้วยอารมณ์รุนแรงเช่นกัน
“แล้วก็ปล่อยได้แล้ว ก่อนที่นายกับลูกน้องจะต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มอีกหลายวัน”
พนิดาสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม ตวัดสายตาไปมองลูกน้องของเขาเพื่อจะบอกว่าถ้าจะสู้กันตอนนี้ เขาจะต้องแพ้เธออย่างแน่นอน
“จำคำพูดของเธอเอาไว้พริกหวาน พี่จะทำให้เธอครวญครางใต้ร่างพี่แทบขาดใจ”
แทนคุณกระชากแขนเรียวกลับมาใหม่พูดกระซิบอย่างคุกคามที่ริมหู
“ไม่มีวัน ขาอ่อนฉัน นายก็จะไม่ได้เห็น”
พนิดาสะบัดออกอีกครั้ง ก่อนที่จะหันไปบอกลูกน้องว่าให้กลับกันได้แล้ว แทนคุณเช็ดเลือดที่มุมปากมองตามร่างอรชรไปอย่างมีแผนการ
“เธอรู้จักพี่น้อยไปแล้ว อย่าว่าแต่ขาอ่อนเลยทุกส่วนในร่างกายของเธอก็เป็นของพี่”
แทนคุณทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนที่จะหันไปสั่งลูกน้องให้กลับ
“นั่นแกไปโดนอะไรมา”
เทพ อัศวโยธิน ทักบุตรชายที่เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิททั้งสองด้วยความสงสัย เห็นร่องรอยฟกช้ำบนใบหน้าแล้วตกใจไม่น้อย
“ไปกัดกับหมามาครับพ่อ”
แทนคุณทิ้งตัวลงนั่งอย่างหงุดหงิด
“หมาที่ไหน”
เทพลิกคิ้วถามลูกชายหัวเราะเสียงดังในคำพูดนั้น
“ไอ้หมาโตมอญ”
แทนคุณตอบสั้นแต่ได้ใจความ ก่อนยกน้ำที่ทับทิมสาวใช้เอามาให้ดื่ม
“ไอ้โตมอญเหรอ แกไปมีเรื่องอะไรกับมันอีก”
แทนคุณเล่าให้บิดาฟังเรื่องราวทั้งหมด เทพรับฟังเรื่องราวของลูกชายอย่างใช้ความคิด
เขารู้ว่าลูกชายของเขาชอบพนิดาไม่น้อย แต่จะให้เขาไปขอลูกสาวคู่แข่งอย่าง พิง อัครมหาศาลเขาไม่มีวันทำแน่ เรื่องนี้ทำให้เขากับลูกชายมีปากเสียงกันบ่อยครั้ง
“แกไปสำรวจตลาดเป็นไงบ้าง”
เทพถามบุตรชายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อเปลี่ยนเรื่องการสนทนา
“ก็ดีครับ สินค้าเราขายดี แต่ของเพชรสุริยะกับอัครมหาศาลก็ใช่ย่อย” แทนคุณตอบบิดา
