"มาทำให้ฉันรัก แล้วคิดจะออกไปจากฉันง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่มีวัน" พูดจบ มือหนาก็กระชากคนตัวเล็กเข้ามาระดมจูบเข้าใบหน้าสวย อย่างหนักหน่วง จูบที่ดิบเถื่อน และรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเป็นคนรักใครรักยาก แต่ในเมื่อยัยตัวแสบเข้ามาทำให้รักแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยเธอไป ปากหยักหนาถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก และอุ้มเดินไปยังลานจอดรถ
"...พี่ธีร์นี้พี่จะทำอะไร ปะ...ปล่อยฉันนะ"
"ของเคยๆ กันอยู่จะกลัวไปทำไม" ธีร์ณัฐจ้องมองคนตรงหน้าที่แสนจะพยศ
"อย่านะพี่ธีร์ ไม่..." หึ... รอยยิ้มอันร้ายกาจผุดขึ้นมาที่มุมปากหยัก
"เด็กแสบอย่างเธอจะได้ไม่กล้า มาบอกเลิกฉันอีก" ธีร์ณัฐตัเบ่งเสียงด้วยท่าทีโกรธจัด พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปจัดการปิดเสียงอันน่ารำคาญที่ออกจากปากคนตัวเล็ก
(พี่ชายดีเทล เรื่องหวงรักร้ายนายวิศวะ)
(ข้าวตัง เพื่อนสนิทโรรา เรื่องหวงรักร้ายนายวิศวะ)
คำเตือน⛔️ พระเอก หล่อ รวย นิ่ง ร้ายลึก ใครไม่ชอบพระเอกสายนี้ ผ่านไปได้เลยจ้า อ่านแล้วไม่ถูกจริต ไม่ทิ้งคอมเมนท์แย่ๆ ให้กับนักเขียนนะคะ เพื่อเซฟความรู้สึกนักเขียน
ใครอยากตาม อิมเมจ ตัวละคร พี่ธีร์ นุ้งข้าวตัง ตามไปดูที่ เพจ Kim Nayeol กันได้น๊าาา อิอิ
เปิดเรื่อง 21.10.2024 🎉
ร่างบาง ใบหน้าสวยสดใส น่ารักหน้าตาจิ้มลิ้ม ปากนิด จมูกหน่อย พอทุกอย่างมารวมอยู่บนตัว ข้าวตัง อรินทร์รันสาวน้อยกร้านโลกเหลี่ยมจัด ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ผมยาวสวยถูกถักเปียสองข้างแล้วนั้น ถ้าไม่รวมเรื่องพูดมากและปากจัดที่ไม่เกรงกลัวใคร ฉันคือดาวเด่นโรงเรียนสามปีซ้อนค่ะ นิสัยสนิทง่ายแต่ไม่ใช่ทุกคนนะคะ คนแถวๆ นี้มักจะเรียกฉันว่าเด็กแสบค่ะ จะซนจะแสบจริงไหมนั้นก็ขึ้นอยู่ที่ว่าคนที่เข้าหาฉันเอาด้านไหนมาแลก นี้ละค่ะคือนิสัยที่แท้จริงของฉัน
ร่างบางในชุดนักศึกษาขับมอไซค์เวสป้าคู่ใจสีชมพูมาจอดที่หน้าบ้านไม้ขนาดกลางสองชั้น วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ซึ่งทุกๆ วันศุกร์ฉันมักจะมาค้างที่บ้านคุณย่าเป็นประจำ ซึ่งบ้านฉันห่างจากบ้านคุณย่าประมาณ 10 กิโล และวันนี้ที่ฉันได้ขับเวสป้าคู่ใจมาที่นี่นั้นเพราะแอบคุณแม่มาค่ะ แต่โชคดีหน่อยพอมาถึงคุณย่าและคุณป้าไม่อยู่ วันนี้ฉันและเพื่อนๆ แถวนี้เรามีนัดกันที่น้ำตกท้ายหมู่บ้าน วันนี้ฉันและพวกไอ้เปี๊ยกและยัยน้อยหน่าเด็กข้างบ้านคุณย่าเราจะไปเล่นน้ำตกกัน ฉันที่ไม่ได้ไปเล่นที่นั้นนานแล้วตื่นเต้นไม่รู้ว่าจะมีคนเยอะไหม แต่ก่อนที่จะไปร่างบางในชุดนักเรียนก็ไม่ลืมที่จะเปลี่ยนชุด ไม่นานข้าวตังสาวน้อยใบหน้าสวยก็อยู่ในชุดกางเกงขาสั้น สีดำและเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนพอดีตัว พอฉันเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ไม่นานไอ้เปี๊ยก และยัยน้อยหน่าก็ขับรถมอไซค์เวสป้าคู่ใจมาจอดรอฉันที่หน้าบ้าน
ด้านเปี๊ยกเด็กหนุ่มอายุ 16 เพื่อนข้างบ้านของข้าวตังที่เห็นรุ่นพี่สาวแต่งตัวสวยพร้อมออกแล้วนั้น
"ว้าว นี้นานมากแล้วที่ผมแทบจะไม่เห็นพี่ข้าวใส่กางเกงขาสั้น น่ามองมาก"
"ทำไม" ด้านข้าวตังที่รับรู้ได้ รุ่นน้องแทะโลมเธอด้วยสายตานั้น ถึงกับมองค้อนด้วยสายตาไม่พอใจ
"พี่ตัวขาวมาก ใสไปหมด" เปี๊ยกไม่พูดเปล่าพร้อมกับจ้องมองที่เรียวขาขาวใสของข้าวตัง
"โบ๊ก..." ข้าวตังที่เห็นเช่นนั้นถึงกับเขกเข้าที่ศีรษะของหนุ่มรุ่นน้องทันที
!! โอ้ย...พี่ข้าวนี้ผมเจ็บนะพี่"
"กูอะพี่มึง มึงแทะโลมกูมาได้"
"แหม...พี่ข้าวผมล้อเล่นนะพี่ ผมไม่ได้ชอบพี่หรอกนะ เราโตมาด้วยกัน ผมแค่ชมพี่เอง ลูกพี่"เปี๊ยกเอ่ยกับรุ่นพี่สาวคนสนิท
"แล้วไป"
"น้องชมนิดชมหน่อย ถึงกับลงมือ ทำเป็นมีอารมณ์ เฮ้ย.. ถึงว่าพี่เป็นแบบนี้ไง ถึงว่าไม่มีแฟนสักที" ด้านเปี๊ยกที่พูดมาอย่างสนุกปากแต่นั้นกับยิ่งทำให้ข้าวตังนั้นหงุดหงิดและโมโหอารมณ์โกรธเคืองหนักเพิ่มไปอีก
"ไอ้เปี๊ยก..." ข้าวตังถึงกับตะโกนใส่หน้าเปี๊ยกเสียงดังลั่น
"ไอ้เปี๊ยกมึงแม่งแหย่พี่ข้าวไม่เข้าเรื่อง มึงก็รู้ว่าพี่ข้าวเซนซีทิฟกับเรื่องนี้มาก ไอ้นี้จู่ๆ แม่งก็อยากเจ็บตัวซะงั้น" น้อยหน้าได้แต่ต่อว่ารุ่นน้อง ซึ่งเธอข้าวตัง ไอ้เปี๊ยกเรานั้นเติบโตมาด้วยกัน ห่างกันแค่ปีเดียว
"พี่ข้าว พี่อย่าโกรธผมเลยลูกพี่ ผมขอโทษนะครับ คนสวยของน้อง" เมื่อน้อยหน่าว่าเช่นนั้น คนกลัวโดนรุ่นพี่สาวดุถึงกับรีบเอ่ยปากแก้ตัวทันที
"ที่ฉันยังไม่มีแฟน เพราะฉันเลือกอยู่ยะ ไม่ใช่ที่นิสัย" ข้าวตังว่าให้กับเปี๊ยก แม้ไอ้เปี๊ยกจะชอบเอาจุดอ่อนเรื่องไม่มีแฟนของฉันมาล้อเล่น รอให้ฉันจบมอ.6 ก่อนเถอะ จะควงมาให้มันดูไม่ซ้ำหน้าเลย ข้าวตังได้แต่คิด
เมื่อเป็นเช่นนั้นข้าวตัง น้อยหน่า เปี๊ยกทั้งสามก็ขับเวสป้าคนละคันออกจากบ้านมาถึงริมภูเขา ไม่ถึงสิบนาที พอมาถึงเราต้องเดินไปยังลำธารอีกประมาณห้าร้อยเมตร แต่ขณะที่พวกเรามาถึงแล้วนั้นกับมีป้ายสีแดงที่เขียนว่า ห้ามเข้า ทั้งสามถึงกับมองหน้ากัน
"นี้อย่าบอกนะว่าวันนี้เขาปิดไม่ให้เข้าแล้ว" เสียงน้อยหน่าเอ่ยขึ้นมา
"มาขนาดนี้เราจะกลับเปล่างั้นเหรอ ฉันว่าพวกเราเดินหน้าต่อเถอะ" ข้าวตังเสนอมา เรื่องอะไรฉันจะยอมกลับละ
"พี่ข้าว เราจะไปกันจริงๆหรอ ป้ายห้ามเข้าติดอยู่นะพี่"
"นายจะกลัวอะไร กลัวว่าเจ้าหน้าที่ไม่ให้เข้า หรือกลัวพ่อฉัน" ข้าวตังเอ่ยถามรุ่นน้องมาถึงขนาดนี้แล้วเปี๊ยกยังจะคิดกลับเอง
"เราแอบมาน้ำตกแบบนี้ คุณลุงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมพี่"
"โอ้ย...ไอ้เปี๊ยกอีกไม่กี่ก้าวก็จะเดินถึงน้ำตกแล้ว มึงจะกลัวไรตอนนี้ ถึงคุณลุงทราบก็ไม่ทันแล้ว" ด้านน้อยหน่าที่เห็นสีหน้ากล้าๆ กลัวๆ ของเปี๊ยกเป็นผู้ชายซะเปล่าแต่กับกลัวกว่าพวกฉันจะอีก
"แกสบายใจได้เลย ไอ้เปี๊ยกถ้าไม่มีใครปากโป้งไปบอกพ่อฉัน เขาก็ไม่รู้หรอกน๊า" ข้าวตังเอ่ยมาอย่างเสียอารมณ์ ที่วันนี้พวกเธอแอบมาเล่นน้ำตกที่ลำธารท้ายหมู่บ้าน คนที่กลัวพ่อไม่ใช่ฉันแต่กับเป็นไอ้เปี๊ยกที่กลัวมากกว่าฉันซะอีก
"ช้าอยู่ทำไม เลสโกสิ" เมื่อข้าวตังเอ่ยเช่นนั้นทั้งสามก็เดินต่อ โดยที่เปี๊ยกเป็นคนเอาป้ายห้ามเข้าออก
มาแนะนำตัวกันหน่อยฉันชื่อ ข้าวตัง เป็นลูกสาวของบ้าน ฉันมีพี่สาวชื่อพี่ข้าวสวยแต่งงานกับสามีชาวฝรั่งเศส ส่วนพี่ชายชื่อพี่ข้าวตู พวกพี่ๆ ฉันเติบโตมีครอบครัวไปแล้ว บ้านฉันทำธุระกิจ ขายอุปกรณ์ก่อสร้าง คุณพ่อเป็นนักการเมืองชื่อดังคนมีอิทธิพลแถวๆ นี้ แค่บอกว่าฉันเป็นลูกสาวใคร หนุ่มๆ แถวนี้ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งและจีบฉันแล้วละ เพราะอิทธิพลของพ่อแท้ๆ เลยทำให้คนสวยอย่างฉันไม่มีแฟนอย่างเพื่อนๆ สักที
พอพวกเรามาถึงน้ำตกแล้วนั้น สายตาดวงเล็กมองไปบริเวณโดยรอบ
"แปลกแฮ่ะ วันนี้ไม่มีใครเลย" เสียงเล็กเอ่ยกับเพื่อนๆ ของเธอ เพราะปกติน้ำตกที่นี่ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนเวลาค่อนเย็นๆ แบบนี้จะมีกลุ่มวัยรุ่นมาเล่นน้ำกัน แต่วันนี้บรรยากาศกับเงียบสงบมีเพียงเสียงน้ำไหลลงมาจากภูเขาสูงเท่านั้น
"ใครจะบ้าเข้ามาละพี่ ถ้าไม่ใช่เรา 3 คนก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเขตห้ามเข้า แต่พวกพี่ก็มากัน" เปี๊ยกว่าให้กับสองสาวที่ชวนกลับอย่างข้าวตังและน้อยหน่าก็ไม่ยอมกลับ
"ก็ดีแบบเงียบๆ มีแค่พวกเราแบบนี้จะได้ไม่วุ่นวาย" ร่างบางในชุดกางเกงขาสั้น เสื้อยืดเอ่ยจบข้าวตังก็ลงเล่นน้ำตกก่อนเพื่อนทันที
"ว้าว...เย็นสบายจัง" ใบหน้าสวยหวานที่ได้ลงเล่นน้ำตกสมใจแล้วนั้นถึงกับระบายยิ้มออกมาด้วยท่าทีพอใจสุดๆ จากนั้นเปี๊ยกและน้อยหน้าก็ลงเล่นน้ำตกตามเธอ
1 ชั่วโมงผ่านไป
ขณะที่ทั้งสามเล่นสาดน้ำ ใส่กันอย่างสนุกสนานบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ที่ดังขึ้นมาทางน้ำตกนั้น
"จ่าวันนี้มีคนมาเล่นน้ำอีกเหรอ" เสียงเข้มของผู้กองหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เบ้าหน้าฟ้าประทาน งานดี วัยยี่สิบสามปี ดีกรีหนุ่มเมืองนอกอย่างผู้กองธีร์ณัฐเอ่ยถามลูกน้อง
"ไม่มีแล้วนะครับผู้กอง ผมให้หมู่โยทำป้ายห้ามเข้าแล้วนะครับ" จ่าเข้มเอ่ยกับผู้กองหนุ่ม
"อร้าย...นิยัยน้อยหน้า แกอย่าแกล้งฉันสิ"
"ไอ้เปี๊ยก ใครให้แกเปลี่ยนทีม นี้พวกแกแกล้งฉันเหรอ ตายแน่" เสียงที่ดังขึ้นมาในระยะสองร้อยเมตร ด้านธีร์ณัฐที่ได้ยินเสียงคนที่เล่นน้ำที่น้ำตก ถึงกับขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย
"ผมไม่คิดว่าจ่าบกพร่องต่อหน้าที่แบบนี้" เสียงเข้มเอ่ยออกมา
"จริงนะครับผู้กอง ผมทำป้ายห้ามเข้าแล้วครับ ใช่ไหมวะไอ้โย" โยที่จ่าเข้มเอ่ยถึงนั้นคือลูกน้องมือขวาของธีร์ณัฐ ด้านหมู่โยที่ถูกถามถึงกับมือเกาหัว เพราะเขาจำได้ว่าเป็นคนตั้งป้ายห้ามเข้าเสียเอง
ด้านธีร์ณัฐได้แต่มองหน้าลูกน้อง เพราะวันนี้เขามีภารกิจตามสืบเรื่องยาเสพติดที่ท้ายน้ำตก เกรงว่าถ้ามีใครเข้ามาในสถานที่เขตหวงห้ามแบบนี้จะเป็นอุปสรรคต่อการทำงานของตน แต่นั้นก็ไม่ทันขาดคำ
"ผู้กองนั้นไงครับ" เสียงหมู่โยเอ่ยขึ้นมา แต่กับเป็นฝ่ายคนร้ายที่ลักลอบขนยาเสพติดข้ามชายแดนเร็วกว่า
!! ปัง ปัง ปัง !! เสียงกระสุนปืนสาดเข้าหากัน
" กรี๊ด..อร้าย"
ด้านข้าวตังที่ได้ยินเสียงปืนในระยะไม่กี่ร้อยเมตรนั้น ร่างบางถึงกับกรี๊ดลั่นด้วยความตกใจ ทั้งสามข้าวตังน้อยหน่าและเปี๊ยกวิ่งหนีกันกระเจิดกระเจิง
!! ปัง ปัง !!
"อร้าย กรี๊ด"
"ตามจับมาเป็นตัวประกัน" เสียงของหัวหน้าคนร้ายตะโกนขึ้นมา ด้านข้าวตังในชีวิตที่ฉันไม่เคยกลัวอะไรเลย แต่วันนี้ฉันกับกำลังวิ่งหนีตายสุดๆ
ด้านธีร์ณัฐที่ได้ยินเช่นนั้น ถึงกับวิ่งไปดักที่โขดหิน เมื่อเห็นหญิงสาวร่างบางที่วิ่งหนีโจรนั้น ธีร์ณัฐถึงกับรีบวิ่งไปช่วย
!! หมับ !! ฝ่ามือหนากระชากเข้าที่คนตัวเล็กปะทะเข้าที่อกแกร่งหนาด้วยความแรง
!! ตึก !! ข้าวตังที่ตกออยู่ในอ้อมกอดของธีร์ณัฐ
"เงียบ" เสียงเข้มเอ่ยออกมาขณะที่ฉันตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา ที่เราหลบอยู่โขดหินด้วยกัน ฉันกลัวมากถึงกับไม่กล้าลืมตาขึ้นมา
!! ตึก ตึก !!
ด้านธีร์ณัฐหลังจากเหตุการณ์เริ่มสงบลงแล้วนั้น ร่างสูงเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งหลับตาพริบๆ ตัวสั่น ในอ้อมกอดของตน ธีร์ณัฐที่รู้สึกตัวว่ากอดหญิงสาวใบหน้าเรียวสวย ปากนิด จมูกหน่อย ธีร์ณัฐที่โอบกอดข้าวตังอยู่นั้น ร่างสูงถึงกับเสียอาการไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะนานแค่ไหนแล้วที่เข้าไปได้ใกล้ชิดกับสาวๆ แบบนี้ สายตาคมมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด แต่ก่อนที่ธีร์ณัฐจะโดนเสน่ห์ของคนในอ้อมแขนตกเข้าเต็มๆ ไปมากกว่านี้นั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนกลับเดินเข้ามา
"ผู้กองครับ หัวหน้าคนร้ายหนีไปได้ครับ แต่ยังดีที่ได้ลูกน้องมันมา" เสียงจ่าเข้มทำให้ร่างสูงที่นั่งกอดร่างบางที่สั่นไหวนั้นรู้สึกตัว
"เอาตัวไปโรงพัก" ด้านจ่าเข้มที่เห็นผู้กองหนุ่มนั่งโอบกับข้าวตังเช่นนั้น จ่าเข้มถึงกับชะงักเล็กน้อย
"คนร้ายไปแล้วลืมตาขึ้นมาเถอะ" ด้านข้าวตังที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับลืมตาขึ้นมา ให้ตายเถอะใครจะคิดว่าผู้ชายที่เข้ามาช่วยฉัน เขาหล่อมาก นี้ขนาดอยู่ในชุดเสื้อนอกเครื่องแบบธรรมดายังเท่ห์และหน้าหล่อตะโกนแบบนี้ ทั้งหุ่นล้ำๆ ร่างหนาๆ ถ้ารู้ว่าโดนคนหล่อๆ นั่งกอดแบบนี้จะแกล้งหลับนานๆ ซะหน่อยแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ดวงตากลมเล็กสบตาเข้ากับสายตาคมเข้มตรงหน้า
"พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ไง รู้หรือเปล่าว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้าม" เสียงเข้มเอ่ยกับตัวต้นเหตุ ถ้าพวกเธอไม่แอบมาเล่นที่น้ำตกในเวลาแบบนี้ ทีมของเขาจับคนร้ายได้แล้ว
"ฉันไม่รู้หรอกค่ะ คุณตำรวจเพราะไม่มีใครบอก" ด้านข้าวตังที่ถูกผู้กองหนุ่มหน้าหล่อดุมาเช่นนั้น คนที่กลัวได้ไม่ทันไรก็เริ่มต่อปากต่อคำทันที
ด้านจ่าเข้มที่เห็นข้าวตังลอยหน้าลอยตา ไม่สำนึกที่เข้ามาขัดจังหวะเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานนั้น ถึงกับอดที่จะต่อว่าข้าวตังไม่ได้
"ข้าวตังพูดกับผู้กองให้มันดีๆ หน่อย"
"ฉันก็พูดดีๆ ด้วยแล้วไง คุณตำรวจ ก็ฉันไม่รู้จริงๆ นี่นา" ข้าวตังเอ่ยกับจ่าเข้มและเบนสายตามาที่ธีร์ณัฐแทน แต่ขณะที่จ่าเข้มจะต่อว่าข้าวตังไปมากกว่านี้นั้น
"ผู้กองครับ ป้ายห้ามเข้าถูกเปลี่ยนครับ" หมู่โยวิ่งมารายงานหัวหน้าทีม ด้านจ่าเข้มที่ได้ยินเช่นนั้น
"ป้ายโดนเปลี่ยนหวังว่าคงไม่ใช่ฝีมือเธอหรอกนะ" จ่าเข้มเอ่ยกับข้าวตัง เพราะคนแถวนี้นั้นทราบดีว่าลูกสาวคนเล็กของคุณดิเรก นั้นแสบมากแค่ไหน
"จ่าเข้มมีหลักฐานเหรอคะ ว่าเป็นฝีมือของฉัน" ข้าวตังเอ่ยอย่างไม่คิดจะยอมรับ ทั้งที่เรื่องเปลี่ยนป้ายนี้เป็นฝีมือของพวกเธอจริง ด้านธีร์ณัฐที่เห็นว่าจ่าเข้มและข้าวตังจะเริ่มก่อสงครามเล็กๆ นั้นถึงกับรีบห้ามปราม
"ช่างเถอะจ่า" ธีร์ณัฐเอ่ยพร้อมกับเบนสายตามาจับผิดเธอ
"ผู้กองธีร์ อุตส่าห์ช่วย ไม่คิดจะขอบคุณสักคำ" จ่าเข้มเอ่ยขณะที่ข้าวตังกำลังจะเดินหนีผ่านหน้าผู้กองธีร์ณัฐ
"ขอบคุณค่ะผู้กองหน้าหล่อ" ข้าวตังเอ่ยพร้อมกับเผยยิ้มให้กับธีร์ณัฐ
"วันหลังถ้าไม่อยากวิ่งเสี่ยงตายแบบนี้อีกก็อย่าเล่นซน เปลี่ยนป้ายเข้ามาแบบนี้อีก" ด้านข้าวตังที่ถูกธีร์ณัฐแขวะตนมาเช่นนั้น ใบหน้าสวยที่เผยยิ้มได้ไม่ทันไร ถึงกับหุบยิ้มทันที
"น้ำตกนี่เป็นของผู้กองคนเดียวเหรอคะ ถึงได้ห้ามพวกฉันนัก" ข้าวตังสวนกลับอย่างไม่ยอม
"พูดไรของแกข้าวตังกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวก็ฟ้องคุณดิเรกหรอก"
"ชิ...! ด้านข้าวตังที่ถูกจ่าเข้มขู่เช่นนั้นถึงกับหน้าบึ้งตึง และเดินกลับไปหาเพื่อนๆ ของเธอ โดยที่มีสายตาคมเข้มของธีร์ณัฐได้แต่มองตาม
"อย่าสนใจคำพูดของเด็กแสบอย่างยัยข้าวเลยนะครับผู้กอง ยัยข้าวนิสัยก็เป็นแบบนี้แหละ" จ่าเข้มและหมู่โยที่สังเกตเห็นท่าทีของผู้กองหนุ่มถึงกับเอ่ยขึ้นมา
"เธอมาเล่นน้ำตกที่นี่เป็นประจำเหรอครับ" ธีร์ณัฐเอ่ยถามจ่าเข้ม
"ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่วันนี้สงสัยจะแอบพ่อเธอมา" จ่าเข้มที่เป็นตำรวจในพื้นที่เห็นข้าวตังตั้งแต่ยังเด็กตัวเล็กๆ ถึงกับเอ่ย
ด้านหมู่โยที่นานๆ ทีจะเห็นสาวน้อยใบหน้าสวย ปากนิด จมูกหน่อย อย่างข้าวตัง ถึงกับตกอยู่ในภวังค์ความสวยน่ารัก ของข้าวตังไปชั่วขณะ
"หุบเขา ป่าลึกแบบนี้ ไม่คิดเลยนะครับ ว่าจะเจอสาวสวย น่ารักขนาดนี้" หมู่โยถึงกับเอ่ยชมความสวยน่ารักของสาวน้อยที่เดินผ่านหน้าตนไป
"สวยมันก็สวย น่ารักดีอยู่หรอกนะครับ แต่ไอ้ข้าวมันฤทธิ์เยอะ เด็กแสบซน ที่ไม่กลัวใคร เพราะเป็นลูกสาวคนเล็กของนักการเมืองแถวนี้ครับ"
"หึ..." ธีร์ณัฐที่มองตามร่างบางไปยังรถเวสป้าสีชมพูของเธอนั้น ถึงว่าดูไม่ธรรมดาดี ธีร์ณัฐได้แต่คิด
"นี้ก็จะค่ำแล้ว หมู่โยขับรถตามไปส่งเด็กๆ พวกนั้นหน่อยละกัน ผมกลัวจะเกิดอันตรายกับพวกเธอ" ธีร์ณัฐเอ่ยจบก็แยกเดินไปอีกทาง ด้านจ่าเข้มและหมู่โยที่ได้รับคำสั่งจากผู้กองธีร์หน้าหล่อที่แสนจะเย็นชานั่น ทั้งสองถึงกับขมวดคิ้วมองหน้ากัน
"ปกติผู้กองธีร์ เคยสนใจ เป็นห่วงใครที่ไหนจ่า" หมู่โยเอ่ยขึ้นมา
"นั้นนะสิ วันนี้ดูใจดีเป็นพิเศษ ท่าทีที่นี่วันนี้ครึ้มฟ้าครึ้มฝนสงสัยฝนจะตกหนักวะ รีบไปส่งแก๊งค์เด็กแสบนั้นเถอะหมู่โย" พอจ่าเข้มเอ่ยจบหมู่โยก็ไปที่รถทันที
ด้านข้าวตังที่มาถึงรถก่อนเพื่อนๆ แล้วนั้น ไม่นานรถตำรวจก็วิ่งเข้ามาจอดข้างๆ กับรถของเธอ
"ผู้กองธีร์เห็นว่าเริ่มจะมืดแล้ว ให้ผมไปส่งพวกคุณนะครับ" หมู่โยเอ่ยกับข้าวตัง และน้อยหน่า เปี๊ยกที่เดินมาพอดี
"ว้าว หล่อมาก" น้อยหน่าที่เห็นตำรวจหนุ่มหน้าหล่ออย่างธีร์ณัฐที่เดินมาทางพวกเธอ น้อยหน่าและเปี๊ยกถึงกับโดนความหล่อของธีร์ณัฐตกเข้าเต็มๆ
"ฉันไม่อยากรบกวนเวลาของคุณตำรวจ พวกเรามาเอง กลับเองได้ค่ะ" ข้าวตังหันไปเอ่ยกับธีร์ณัฐ เธอไม่ได้ขอร้องและอ้อนวอนพวกเขา
"ตำรวจมีหน้าที่ช่วยเหลือ ประชาชน พวกคุณขับนำหน้ารถพวกผมเถอะครับ" หมู่โยเอ่ยขึ้นมา
"ไปเถอะพี่ข้าวอีกอย่างที่นี่ก็เริ่มมืดแล้ว รีบไปสิพี่" ด้านข้าวตังเมื่อจะปฏิเสธ แต่น้อยหน่าเอ่ยมาเช่นนั้น ข้าวตังถึงกับสตาร์ทรถและขับนำหน้ารถตำรวจ โดยมีหมู่โย และผู้กองธีร์ณัฐที่ขับตามมาส่ง ข้าวตังเรื่องอะไรจะให้พวกเขาไปส่งถึงที่บ้านคุณย่าละ แบบนั้นคุณย่าเห็นรถตำรวจนำไปส่งถึงบ้านเป็นเรื่องแน่ ข้าวตังขับมาจนกระทั่งถึงในหมู่บ้าน
"พวกคุณส่งพวกฉันถึงตรงนี้ก็พอค่ะ ขอบคุณนะคะ" ข้าวตังเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้หมู่โย และธีร์ณัฐ จากนั้นก็ขับรถกลับบ้านคุณย่าทันที
ด้านหมู่โยที่มองตามข้าวตังจนกระทั่งลับตานั่น
"พอมีสาวๆ สวยๆ น่ารัก แบบนี้ ยกมือไหว้ ผมทำตัวไม่ถูกเลยครับ ผู้กอง น่ารักชิบหาย" หมู่โยได้แต่เอ่ยออกมาสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เรียกว่ารักแรกเจอได้หรือเปล่า เพราะตอนนี้เขาอยากจะจีบสาวน้อยน่ารักคนนี้ซะเหลือเกิน
ด้านธีร์ณัฐที่โยธินเอ่ยปากชมแม่สาวน้อยใบหน้าสวยต่อหน้าของตน จู่ๆ เขากับรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจหมู่โยซะงั้น จนกระทั่งถึงโรงพักที่ผู้กองธีร์ไม่เอ่ยคุยกับตน โยธินที่เห็นท่าทีของผู้กองธีร์เช่นนั้น ถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยท่าทีสงสัย
"ให้ตายเถอะนี้ผู้กองธีร์เป็นไรไป ก่อนหน้านี้ก็คุยกันมาดี"จู่ๆๆ ก็ไม่คุยกับเขาซะงั้น โยธินได้แต่คิด
