เพราะความที่หน้าตาของเธอดันไปเหมือนคู่หมั้นของนายหัวจอมโหดที่หายตัวไปจึงทำให้เธอต้องตกมาเป็นทาสสวาทของนายหัวจอมโหดอย่างเลี่ยงไม่ได้เขาจะรู้ความจริงเมื่อไรและเขาจะปล่อยเธอไปหรือไม่...
แพรวา พูลพัทร์ อายุ22 ปี
หญิงสาวตัวเล็กผิวขาวอมชมพูใบหน้าจิ้มลิ้มผมยาวประบ่านัยน์ตากลมโตขี้สงสารเป็นคนที่เห็นความไม่ถูกต้องไม่ได้สู้ชีวิตเพราะเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนแถมแม่ก็ยังมาเสียทำให้เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับพ่อเลี้ยงที่ติดทั้งยาทั้งการพนัน
หญิงสาวโดนพ่อเลี้ยงของตัวเองจับไปขายเพื่อใช้หนี้แต่เธอรอดมาได้ก็เพราะะได้รับการช่วยเหลือจากชายสองคนที่เข้าใจผิดว่าเธอเป็นใครอีกคนซึ่งนั่นมันก็ถือว่าเป็นความโชคดีของเธอ แต่...หลังจากนั้นความโชคดีของเธอก็กลายเป็นความโชคร้ายที่เธอคิดว่ามันอาจจะร้ายกว่าที่เธอจะโดนขายไปก็ได้เพราะะความที่คนอื่นเข้าใจผิดว่าเธอเป็นผู้หญิงอีกคน
พฤกษ์ พรรณไพรี อายุ 36 ปี
หนุ่มใหญ่นักธุรกิจที่มีหลายอย่างที่เขาต้องรับผิดชอบทั้งสีขาวและสีเทามีอิทธิพลอย่างมากในแวดวงสังคม..ส่วนสูง 185 ผิวขาวอร่าร่างกายกำยำไม่แพ้นายแบบดูดีมีสง่าการย่างก้าวของเขาแต่ละครั้งดูน่าเกรงขรามอย่างมาก...เป็นคนพูดจริงทำจริงชอบในความซื่อสัตย์..หากใครกล้าหยามคนอย่างเขาจะต้องถูกหยามกลับเป็นร้อยเท่าหากใครดีด้วยเขาก็จะดีตอบจนน่าใจหายอีกเช่นกัน
เขาถูกตาต้องใจลูกสาวผู้ดีมีเงินตระกูลหนึ่งซึ่งเป็นหนี้เขาอยู่หลายร้อยล้าน...ชายหนุ่มใช้วิธีรวบหัวรวบหางหญิงสาวมาเป็นคู่หมั้นโดยให้เหตุผลว่าจะยกหนี้ทั้งหมดให้หากหญิงสาวยอมหมั้นด้วย...แต่เมื่อการหมั้นเกิดขึ้นไปแล้วและเขาก็ได้เซ็นสัญญายกหนี้ทั้งหมดให้เธอจู่ๆเธอก็มาหายตัวไปและเหตุการณ์นี้มันก็เป็นการหยามหน้าคนอย่างเขามากนัก...หากเขาเจอเธออีกครั้งเขาจะไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่อย่างมีความสุขแน่นอน
*เรื่องราววุ่นวายของทั้งสองจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างติดตามได้ในเรื่องเลยค่ะ
ชื่อตัวละครหรือสถานที่เกิดขึ้นจากจินตนาการผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใดขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ อ่านนิยายเพื่อความบันเทิงเท่านั้นน้า
ติดตามการอัพเดตนิยายใหม่ๆและโปรโมชั่นของปลายฟ้าได้ที่
FB: prayfa นิยายรักโรแมนติก
บ้านพรรณไพรี
ปังง..
“คนบ้านนั้นจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้กับฉัน”
พฤกษ์ใช้มือหนาฟาดโต๊ะทำงานด้วยความโมโหเมื่อรู้ข่าวว่าคู่หมั้นของเขานั้นหายตัวไปเขาอุตส่าห์ใจดีกับครอบครัวเธอยกหนี้ให้ทั้งหมดขอเพียงแค่เขาได้แต่งานกับเธอเมื่อเขาเซ็นยินยอมทุกอย่างแล้วงานหมั้นก็จัดไปแล้วแต่เมื่อจะถึงวันแต่งเธอกลับหนีเขาไปเสียอย่างนั้นมันเป็นการหักหน้าคนอย่างเขาอย่างสาหัสนัก
คนอย่างเขาหากคนอื่นรู้ว่าเจ้าสาวของเขาหนีหายไปก่อนวันแต่งงานมีหวังได้เป็นที่ขายหน้าอย่างมากเป็นแน่ในเมื่อครอบครัวของหญิงสาวต่างไม่ให้เกียรติเขาตัวของเขาเองก็จะไม่ไว้หน้าด้วยเช่นกันแต่อย่างไรเขาก็ต้องลากตัวเธอกลับมาก่อนที่งานแต่งจะมีขึ้นเพื่อไม่ให้เขาขายหน้าหลังจากนั้นเขาจะทำให้หญิงสาวได้รู้ว่าเล่นกับไฟมันจะร้อนแผดเผาตัวเองแค่ไหน
“นายครับเดี๋ยวพวกผมจะพาตัวเธอกลับมาให้ได้เร็วที่สุดเลยครับ”
เจมส์มือขวาคนสนิทของพฤกษ์เขาเคยเห็นเจ้านายของเขาโมโหมานักต่อนักแต่ครั้งนี้จะดูรุนแรงกว่าที่เคยเป็นมาเสียเหลือเกินเขาจึงรีบรับปากกับเจ้านายของเขาว่าจะพาตัวหญิงสาวกลับมาให้ได้อย่างเร็วที่สุด
“ดี..แล้วพิมดาวจะได้รู้กันเมื่อฉันดีด้วยแล้วไม่ดีตอบก็เจอฉันแบบร้ายๆก็แล้วกัน”
สายตาของพฤกษ์ตอนนี้หาเปรียบเป็นไฟก็เผาทุกอย่างตรงหน้ามอดไหม้ไปด้วยความโกรธจัดแล้วเขาขอปฏิญาณอยู่ตรงนี้เลยว่าเขาจะทำให้เธอได้รู้ว่านรกมีจริง
คลับหรู
21.00 น.
“นี่แกจะดื่มอะไรนักหนาวะ”
แจ็คมือซ้ายของพฤกษ์ที่เป็นคู่หูของเจมส์ทั้งสองจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเมื่อเขาเห็นเจมส์เอาแต่ดื่มไม่หยุดไม่รู้ว่ามีเรื่องเครียดอะไรนักหนาจึงต้องยกมือปรามให้เขานั้นเพราะๆลงบ้าง
“ฉันกลุ้มใจน่ะสิหากนายไม่ได้ตัวคุณพิมกลับมามีหวังทั้งเหวี่ยงทั้งวีนแบบนี้ทั้งวัน”
เจมส์กลุ้มใจที่เจ้านายของเขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่รู้ข่าวว่าผู้หญิงที่จะต้องแต่งงานด้วยหายตัวไป
“ก็จริง..นายแกก็รักของแก..บ้านนั้นก็ได้อะไรจากนายไปตั้งเยอะไม่น่าทำแบบนี้เลยเนอะ”
แจ็คคิ้วขมวดชนกันเมื่อคิดตามที่เพื่อนของเขาบอกแล้วมันก็จริงแต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่านายของเขาดีกับบ้านของหญิงสาวขนาดนั้นแต่ทำไมถึงยังกล้าท้าทายอำนาจของเจ้านายเขาได้ลงคอจนทำให้เพวกเขาต้องเดือดร้อนมีงานเพิ่มขึ้นมาอีก
“คุณพิมก็พอคุณพิมพ์แต่งงานกับนายมีแต่จะนั่งเป็นคุณนายสบายๆไม่ชอบอยากจะหนีมีผู้หญิงคนไหนบ้างวะที่ไม่อยากแต่งงานกับนาย”
เจมส์ไม่รู้ว่าพิมดาวคิดอะไรอยู่ถึงได้กล้าทำแบบนี้เขาไม่ยักจะเคยเห็นผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเจ้านายของเขาสักคนเดียวแม้จะเป็นลุกนายใหญ่นายโตก็เถอะยอมพลีกายถวายตัวให้เจ้านายของเขาอย่างไม่มีข้อเรียกร้องอะไรเลยด้วยซ้ำ
“ก็คุณพิมไง”
แจ็คตอบกลับเจมส์ด้วยสีหน้ากวนประสาท
“เออ..ฉันก็เห็นมีคนเดียวอย่างที่แกว่าล่ะวะ”
“เฮ้อ...มาคิดดีกว่าว่าจะหาตัวคุณพิมจากไหน”
แจ็คไม่อยากเดาอะไรนอกเรื่องแล้วเขาอยากจะคิดหาวิธีที่จะเอาพิมดาวกลับมาให้เจ้านายของเขาก่อนวันแต่งงานอีกสองเดือนข้างหน้าจะดีกว่า
“เออ..แล้วถ้าหาตัวคุณพิมได้นายจะทำยังไงกับเธอวะ”
เจมส์อยากจะรู้นักว่าเจ้านายของเขาที่รักชอบพิมดาวนักหนาเมื่อโนหักหลังแล้วจับเธอกลับมาได้เจ้านายของเขาจะทำอย่างไรกับเธอ
“ฉันก็ไม่อยากจะคิดเลยว่ะ..แกก็เคยเห็นตอนนายร้ายนี่หว่า”
แจ็คทำท่าสั่นหัวแบบร้อนๆหนาวๆเขาก็เดาไม่ออกเหมือนกันแต่เขาก็เคยเห็นตอนที่นายของเขาร้ายมาแล้ววินาทีนั้นอะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ
“นั่นสิ..แล้วเราไปจับตัวคุณพิมมาให้นายก็เท่ากับเราทำบาปน่ะสิวะ”
เจมส์คิดอีกแง่เขาอยากทำงานให้สำเร็จก้จริงแต่ถ้าหากว่าเขาจับหญิงสาวมาให้เจ้านายของเขาก็เท่ากับว่าเขาอาจจะพาเธอมาให้เจ้านายของเขาเชือดก็เป็นได้
“แกเลือกเอาระหว่างทำบาป...กับแกจะต้องตายเพราะะทำงานไม่สำเร็จจะเอาอันไหน”
แจ็คเองก็นึกสงสารหญิงสาวอยู่เหมือนกันแต่เขาก็สงสารชีวิตตัวเขาเองมากกว่า
“ฉันก็ต้องเลือกชีวิตฉันก่อนสิวะ”
เจมส์เองตอบโดยไม่ต้องคิดใครจะพาตัวเองไปอยู่ในอันตราย
“แต่เรื่องคุณพิมฉันว่านายก็คงร้ายไม่มากหรอกก็รักชอบเธอซะขนาดนั้น”
“เออ..ฉันก็ว่างั้น”
ถึงทั้งสองจะสงสารหญิงสาวแต่ก็ต้องสงสารตัวเองก่อนแต่จะว่าไปหากเจ้านายของพวกเขามีใจรักหญิงสาวจนถึงขั้นจะตบแต่งเป็นนายหญิงก็คงจะมีความเมตตาให้หญิงสาวอยู่หรอก
22.30 น.
“เฮ้ย..แก..จอดๆผู้หญิงโดนฉุด..”
ถึงตอนนี้แจ็คจะเมาแต่เขาก็ยังมีสติดีพอที่จะช่วยคนได้จึงบอกให้เจมส์นั้นจอดรถ
“อะไร..เค้าอาจจะทะเลาะกับผัวเค้าก็ได้แกนี่ก็ใจดีจริงจริ๊งงงงง”
เจมส์เบื่อในความเป็นสุภาพบุรุษของคู่หูของเขาเสียเหลือเกินหลายต่อหลายครั้งที่เพื่อนของเขาเข้าไปช่วยคนตีกันก็จะโดนหาว่าเสือกเรื่องผัวเมียทุกทีจนเขาไม่อยากจะให้เพื่อนเขาหาเรื่องใส่ตัวช่วยใครแล้ว
“ทะเลาะกับผัวบ้าอะไรนั่นผู้ชายตั้งกี่คน”
แจ็คมั่นใจที่เขาเห็นเต็มๆตาว่าเหตุการณ์ข้างหน้าไม่ใช่เรื่องผัวเมียอย่างแน่นอน
“เออๆ..จอดก็จอดแกลงไปคนเดียวก็แล้วกันคนแค่นั้นแกน่าจะเอาอยู่”
เจมส์ให้แจ็คลงไปเคลียร์คนเดียวเพราะเขารู้ว่าคนแค่นั้นเพื่อนของเขาเอาอยู่
“เออ...”
เมื่อเจมส์จอดรถแจ็คหนุ่มผู้ไม่ชอบเห็นผู้หญิงถูกรังแกก็รีบเปิดประตูลงจากรถหรูทันที
“นี่ปล่อยฉันนะ...ยัยพริมมาสั่งมาใช่มั้ย”
แพรวารู้ว่าคนที่สั่งการให้พวกนี้มาทำร้ายเธอเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพริมมาเพราะะเธอรู้กิตติศัพท์ยัยผู้หญิงคนนี้ดีที่เอโดนแบบนี้ก็เพราะะไปทำยัยนั่นขายหน้ากลางงานของตัวเองยังไงล่ะ
“ไม่ต้องถามมากยังไงวันนี้แกก็ต้องเป็นเมียของพวกฉัน”
ชายฉกรรจ์สามสี่คนที่จ้องล้อมรอบหญิงสาวอยู่มองหญิงสาวเป็นเหยื่ออันโอชะไหนพวกเขาจะได้ค่าจ้างแล้วยังจะได้สนุกกับผู้หญิงหน้าหวานหุ่นสวยคนนี้อีก
“เฮ้ยยย...ปล่อยผู้หญิงนะ”
แจ็ครีบเข้าไปฝ่าวงล้อมกันตัวหญิงสาวเอาไว้ตอนนี้เขาไม่ทันได้มองหน้าเธอชัดนักว่าหน้าตาของเธอเป็นอย่างไรเพราะะมัวแต่มองชายสามสี่คนที่ล้อมรอบหญิงสาวเอาไว้อยู่
พลั้ก..ตุ้บบ...
ตั้บ..พลั้ก...ตุ้บบบบ
“เข้ามาดิจะยิงให้ไส้แตก..ไอ้โจรกระจอกเอ้ยย”
แจ็คใช้เวลาไม่กี่นาทีก็จัดการชายสามสี่คนเสียอ่วมพร้อมควักปืนมาขู่จะยิงหากคนพวกนี้ไม่ไปเสียก่อนทำให้ผู้ร้ายทั้งสี่ต้องถอยออกไปอย่างหวาดกลัว
“ขอบคุณนะคะ..”
แพรวาไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายคนเดียวจะจัดการคนพวกนั้นซะอยู่หมัดเมื่อเห็นคนร้ายพวกนั้นไปกันหมดแล้วเธอจึงรีบขอบคุณชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยเธอทันที
“คุณพิม...คุณพิมจริงๆด้วย”
แจ็คไม่ทันได้ฟังคำอะไรที่หญิงสาวพูดเมื่อเขาเห็นหญิงสาวชัดเจนขึ้นจากแสงไฟข้างทางก็ทำให้เขารู้สึกว่าสวรรค์มาโปรดเขาแล้วเขาเจอคนที่กำลังตามหาแล้ว
“คุณพูดอะไร”
แพรวาไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มทำไมเรียกเธอแบบนั้นเพราะะเธอชื่อแพรไม่ได้ชื่อพิมและเธอก็มั่นใจว่าเธอไม่เคยเจอผู้ชายตรงหน้าเธอมาก่อนแน่
“กลับไปกับผมเถอะครับนายรอคุณอยู่”
แจ็คก้มหัวให้หญิงสาวอย่างนอบน้อมเขาไม่อยากบังคับหรือฉุดกระชากเธอเพราะะเขาให้เกียรติเธอในฐานะเป็นคู่หมั้นของเจ้านาย
//พิมไหน..พูดอะไรของเค้า//
“คุณจำคนผิดแล้วมั้งคะ??”
แพรวาอยากจะบอกให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขานั้นกำลังเข้าใจผิดเธอไม่ได้ชื่อพิมอย่างที่เขาพูด
“คุณพิมจะไม่กลับไปดีใช่มั้ยครับ”
แจ็ครู้ว่าพิมดาวอาจจะใช้มุกนี้เพื่อไม่อยากกลับไปหาเจ้านายของเขาก็เป็นได้ถ้าอย่างนั้นหากเธอไม่ยอมกลับไปกับเขาดีๆเขาก็จะต้องใช้วิธีบังคับกันนิดหน่อย
“ห๊า..นั่นตำรวจจ”
แพรวาเห็นท่าไม่ดีเลยหาวิธีเอาตัวรอดหนีให้พ้นจากตรงนี้ไปก่อนจะดีกว่า
“ไหน..ไม่เห็นมีเลย....อ้าว..คุณพิม..คุณพิม”
แจ็คหันไปมองทางที่หญิงสาวชี้แต่เขาไม่ยักจะเห็นใครสักคนเมื่อหันกลับมาก็เห็นเธอวิ่งหนีเขาไปเสียแล้ว
“แกตามคุณพิมไปเร็ว”
แจ็ครีบวิ่งกลับไปที่รถพร้อบอกให้เจมส์ตามหญิงสาวไป
“ไหนคุณพิม...”
เจมส์ไม่เห็นว่าตรงนี้จะมีพิมดาวอยู่เลย
“ก็ผู้หญิงคนเมื่อกี้ไง”
“ใช่หรอ”
เจมส์ยังทำหน้างงเพราะะคิดว่าเพื่อนของเขาอาจจะเมาจนตาฝาดไปก็ได้พิมดาวหรือจะมาเดินคนเดียวในที่เปลี่ยวๆแบบนี้
“ฉันมั่นใจว่าใช่”
แจ็คยังยืนยันว่าเขาเห็นพิมดาวจริงๆ
“หายไปไหนแล้วล่ะ”
เมื่อมองไปข้างหน้าอีกทีตอนนี้ก็ไม่เห็นหญิงสาวแล้วไม่คิดว่าเธอจะหนีเขาไปไวขนาดนี้
“ฉันว่าแกตาฝาดหรือป่าว”
“ไม่นะ..ถึงฉันจะเมาแต่ก็ไม่ได้เมามากขนาดนั้น”
“กลับก่อนดีกว่า”
เจมส์ยังมั่นใจว่าเพื่อนของเขาตาฝาด
“เออ..ก็ได้หาตอนนี้ก็คงไม่เจอ”
แจ็คคิดว่าหากตามหาหญิงสาวดึกดื่นแบบนี้ก็คงจะไม่เจอเพราะเธอคงซ่อนตัวไปแล้ว
บ้านแพรวา
วันต่อมา
“พ่ออย่าทำแบบนี้เลยนะ”
แพรวาหันไปขอร้องสกลพ่อเลี้ยงของเธอที่ตอนนี้เขาต้องการที่จะขายเธอเพื่อใช้หนี้เธอรู้ว่าพ่อเธอติดการพนันแต่ก็ไม่คิดว่าเขานั้นจะใช้วิธีนี้ปลดหนี้ทั้งที่เธอเองก็ทั้งเรียนทั้งทำงานไปด้วยแถมยังดูแลค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมดอีกต่างหาก
“ไม่ได้แกอยากให้ฉันตายรึยังไง..ขัดดอกแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก”
สกลพูดด้วยน้ำเสียงมึนเมาเขาไม่ได้ห่วงคนเป็นลูกเลี้ยงเลยสักนิด
“ไม่นะพ่อ”
แพรวาสั่นหัวทั้งน้ำตาที่ตอนนี้คนของเจ้าหนี้ของพ่อเลี้ยงเธอมารวบตัวของเธอแล้ว
“พวกแกเอามันไปเลย..อย่าลืมที่สัญญาไว้ด้วยล่ะ”
“ขายนังนี่ได้เมื่อไรเสี่ยเค้าจะยกหนี้ให้แกทันที”
“ไม่นะ..ปล่อยฉันนนน..ฮือ.ๆๆ”
แพรวาดิ้นสุดชีวิตแต่ก็ไม่หลุดเงื้อมมือพวกคนชั่วอยู่ดีเธอโดนจับโยนขึ้นรถตู้ไปอย่างต้านทานอะไรไม่ได้หญิงสาวร้องให้โฮเกลียดชะตาชีวิตตัวเองเสียเหลือเกินที่เธอพยายามหนีจากสิ่งไม่ดีเท่าไรก็เหมือนกับเธอสิ่งเหล่านั้นชอบวิ่งเข้ามาหาเธอเองมากมายเสียเหลือเกิน
บ้านพรรณไพรี
09.00 น.
“แกแน่ใจนะว่าเป็นพิมดาว”
พฤกษ์นั่งจิบกาแฟอยู่ที่ริมสระน้ำที่บ้านหลังใหญ่ของเขาในตอนเช้าตอนนี้เขาต้องคิ้วขมวดกับคำบอกของลูกน้องของเขาแต่เช้า
“ครับนาย..ผมว่าผมไม่ได้ตาฝาด”
แจ็คยังยืนยันกับเจ้านายของเขาเหมือนกับที่ยืนยันกับเจมส์
“ยังไงก็เร่งมือพาตัวเธอมาให้ฉันเร็วๆก็แล้วกัน”
ในเมื่อลูกน้องของเขามั่นใจเสียขนาดนั้นเขาก็มีโอกาสที่จะได้เจอตัวเธอเร็วๆนี้
“ครับนาย”
แจ็คใจชื้นขึ้นมาเมื่อเจ้านายของเขาไม่ว่าเขาไร้สาระเหมือนเพื่อนของเขา
“คุณริชชี่มาหาครับนาย”
เจมส์เดินเข้ามาหาคนเป็นนายเพราะะตอนนี้มีคนมาขอพบนายของเขาแต่เช้า
“มาทำไมแต่เช้าวะ”
พฤกษ์ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยที่คู่ขาเก่าของเขาที่หายหน้าไปเสียนานวันนี้กลับมาหาเขาแต่เช้า
“เอ่อ..ผมก็ลืมถามด้วยนะครับนาย”
เจมส์เองก็ลืมถามหญิงสาวเรื่องนี้ไปเสียสนิท
“เอ๊ะ..ไอ้นี่วอนซะแล้ว”
เมื่อครู่พฤกษ์แค่สบถออกมาเท่านั้นไม่ได้ต้องการที่จะถามใครเสียหน่อยไม่เข้าใจว่าลูกน้องของเขาสองคนมันจะกวนประสาทของเขาไขนาดนี้
“เอ่อ..ผมไม่กล้าหรอกครับ”
เจมส์เอี้ยวตัวหลบให้เจ้านายของเขาเดินผ่านไปเล็กน้อยเมื่อครู่เขาไม่ได้ตั้งใจกวนเจ้านายของเขาแต่เพียงแค่คิดว่าเจ้านายของเขาถามก็เท่านั้น
“ก็หัดตอบอะไรที่ไม่กวนประสาทบ้างสิวะ”
แจ็คอมยิ้มแกมบ่นคู่หูของเขาเล็กน้อย
“มาหาผมแต่เช้ามีธุระอะไร”
พฤกษ์เดินเข้ามาในห้องรับแขกอย่างสง่าสายตาของเขาไม่ได้ยินดียินร้ายที่เธอมาที่นี่
“...คือ...”
ริชชี่ถอดแว่นกันแดดเหน็บที่คอเสื้อที่แสนกว้างของเธอต่อหน้าเขาและมีสีหน้าที่อ้อนวอนเย้ายวนเชิญชวนเล็กน้อยตามประสาคนเคยๆกันกับชายหนุ่ม
“ไม่พ้นเรื่องเงิน..”
พฤกษ์ไม่ค่อยอยากจะมองสีหน้าท่าทีของหญิงสาวเท่าไรมาแนวนี้เขาพอจะเดาออกว่าเธอคงจะมาที่นี่ด้วยเรื่องเงินเป็นหลักอยู่แล้วเพราะะคนอย่างเธอคงจะไม่ใช่มาเยี่ยมเยียนตามประสาหรอก
“ครั้งนี้ริชขอยืมก่อนก็ได้ค่ะ”
ริชชี่ทิ้งการกระทำที่ยั่วตาอีกฝ่ายทุกอย่างเข้าไปกอดแขนชายหนุ่มเมื่อเขารู้จุดระสงค์ของเธอแล้วเธอก็จะไม่อ้อมค้อมต่อไป
“คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครยืมเงินสักเท่าไรถ้ามีอะไรมาแลกเปลี่ยนมันก็จะโอเคกว่า”
ตอนนี้เรื่องเงินของพฤกษ์มันไม่ได้มีปัญหาแต่ที่เป็นปัญหาของเขาก็คือความต้องการตอนนี้มากกว่าในเมื่อเขาทำตัวดีๆแล้วไม่ได้อะไรก็ขอกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมก็แล้วกัน
