ดีเทล ธัญวัชร์ เจ้าของร่างสูงโปร่ง ในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาว กางเกงยีนส์สีเข้ม หนุ่มหล่อ ผมบลอนด์สีทอง เบ้าหน้าฟ้าประทานงานดีที่แฝงไปด้วยความเท่ห์ และมีเสน่ห์ที่น่าหลงใหลอย่าง หนุ่มหล่อ โปรไฟล์ดี ระดับความฮอตก็พอๆ กับเพื่อนๆ ในกลุ่ม ที่เดินไปไหน สาวๆ กรี๊ด และคลั่งไคล้ไม่ต่างจากรุ่นพี่ และเพื่อนๆ ในแก๊งค์ เป็นอีกหนึ่งหนุ่มของดีคณะวิศวะ ที่สาวๆ ทั้งในรั้วมหาลัย B และสาวๆ ต่างมหาลัย ไม่ว่าจะเป็นเน็ตไอดอล ดารา เซเลบ นางแบบชื่อดัง ก็อยากจะครอบครองหัวใจของดีเทล หนุ่มเบ้าหน้าดีโปรไฟล์ไม่ธรรมดา ซึ่งดีเทลจัดได้ว่าเป็นอีกหนึ่งหนุ่ม ที่สาวๆ ต่างให้ความสนใจเป็นอย่างมากเนื่องจากเขาเป็นทายาทรุ่นที่สองของตระกูลดัง มารดาเป็นถึงกรรมการผู้จัดการ ธุรกิจค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ในประเทศ

ส่วนบิดานั้นชื่อเสียงโด่งดังไม่ต่างจากมารดามากนัก เนื่องจากบิดาของดีเทลเป็นถึงนายตำรวจระดับสูง เพียงแค่เอ่ยนามสกุลก็รู้แล้วว่าเขาเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของใคร ผู้คนต่างให้ความสนใจค่อนประเทศ ถึงดีเทลเป็นลูกชายของคนมีชื่อเสียงและค่อนข้างมีอำนาจอิทธิพลบารมี แต่นั้นดีเทลไม่ได้มีดีเพียงแค่อาศัยมีบุญบารมีของบิดามารดาที่ติดตัวมาเท่านั้น แต่เขายังเป็นหนุ่มหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทาน หล่อตะโกนหล่อแบบกระชากใจสาวๆ น้อยใหญ่ ที่มีเบ้าหน้าดีมีอิทธิพลต่อหัวใจของสาวๆในรั้ว ม.B ที่ต่างคลั่งไคล้เขานักหนา ดีเทลยังติดท็อปเท็นหนุ่มหล่อหน้าใส ที่สาวๆ เทคะแนนโหวตให้เป็นหนุ่มหน้าตาดีที่สุด จึงกลายเป็นหนุ่มที่มีอิทธิพลด้านหน้าตา อิทธิพลชื่อเสียงรองจากรุ่นพี่อย่างเรียวตะ และดีเทลยังเป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งประเทศที่ใครๆ ก็อยากเป็นหญิงสาวผู้โชคดีคนนั้น แต่เห็นทีจะยากหน่อยเพราะตอนนี้หัวใจของหนุ่มหน้าตาดีอย่างดีเทล หัวใจของเขาไม่มีพื้นที่ว่างให้ใครแล้ว เนื่องจากมีพระพาย ไอดอลดาราสาวแสนสวย ดีกรีดาวเด่นคณะนิเทศนั้นนั่งอยู่ในใจของเขาเสียแล้ว แต่เรื่องหัวใจไม่มีใครทราบหรอกครับนอกจากเพื่อนสนิท และกลุ่มเพื่อนๆ ที่แฮงค์เอ้าท์กัน เพราะอย่างที่ทราบดีพระพายเธอเป็นคนสาธารณะจะทำอะไรก็ค่อนข้างลำบาก ทำให้เราอยู่ในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนมากกว่าเพื่อนสนิทแต่ไม่ถึงขั้นแฟน จะเรียกว่าผมรู้สึกกับเธอมากกว่าเพื่อนสนิทก็ได้ แต่ในกลุ่มเพื่อนๆ จะรู้กันดีว่าผมคิดยังไงกับเธอ

พูดถึงเรื่องความหล่อ ความร่ำรวยไปแล้วนั้น ส่วนเรื่องนิสัยก็คงไม่ต่างอะไรกับเพื่อนๆ มาก หรือดีกว่าเชี่ยเจมส์ และดีเอ็มก็ไม่แน่ ใครๆ ก็บอกว่าผมเป็นหนุ่มที่น่าเกรงขามเนื่องจากเป็นลูกคนมีอิทธิพล แต่แล้วไงใครอยากรู้จักผมมากกว่าที่ใครๆ ล่ำลือกัน ก็ลองมาสนิทกันดูสิครับ ว่าผมจะเป็นอย่างที่ใครๆ พูดกันหรือเปล่า

ร่างสูงในชุดนักศึกษาสูงสง่า ที่แผ่ออร่ารัศมีความหล่อเหลาที่พุ่งมาจากชั้นสี่ยังชั้นหนึ่งของตึกS คณะบริหารธุระกิจ ที่ผมมาที่คณะบริหารในวันนี้ เนื่องจากวันนี้พวกผมมีเรียนกับเพื่อนต่างคณะ และนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว

"พวกมึงไปไหนต่อไหม หรือจะกลับคอนโดเลย" ขณะที่เดินลงมาถึงชั้นสาม ไอ้ดีเอ็มก็หันมามองหน้าผมกับไอ้เจมส์

"ไม่วะ กูจะกลับเพ้นท์เฮ้าส์" เสียงของไอ้เจมส์ตอบพวกผมมา

"มึงอะเชี่ยเทล ไปไหนป่าว" พอไอ้เจมส์บอกจะกลับ คนหาแนวร่วมอย่างไอ้ดีเอ็มก็หันมาถามผม

"โทษที วันนี้กูมีนัดกับพระพายแล้ววะ คงไม่ว่างไปกับมึง" ผมหันไปเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มให้ไอ้ดีเอ็ม

"สัส กล้าทิ้งกู วันนี้ขอให้มึงโดนสาวเท" ไอ้ดีเอ็มพอผมและไอ้เจมส์บอกไม่ว่าง ไอ้ดีเอ็มถึงกับสาปแช่งผมมาทันที

"สัสดีเอ็ม ทีมึงไปกับณดาล่ะครับ ไม่เห็นจะชวนกูร่วมด้วย ไอ้เพื่อนเวร " ผมว่าให้ไอ้ดีเอ็มที่ท่าทีเหมือนจะงอนผมกับไอ้เจมส์

"เออ กูว่ามึงแม่งพามันไปส่งหาเมียมันเหอะ เด็กชิบหาย" ไอ้เจมส์ว่าให้ไอ้ดีเอ็มมาหนึ่งดอก

"ฟัค...เชี่ยเจมส์แม่งว่ากูไอ้สัส ขอให้มึงโดนอันนาเท" ไอ้ดีเอ็มเอ่ยขึ้นมา แต่ขณะที่ไอ้ดีเอ็มจะกวนประสาทพวกผมไปมากกว่านี้นั้น จู่ๆ เสียงสมาร์ตโฟนของผมก็ดังขึ้นมา

Rrrrrrrrr พระพาย

"เห็นทีคนบาปหนาอย่างมึงแช่งกู ไม่ได้ผลแล้ววะ ระดับคนอย่างกูไม่มีโดนเท ครับเพื่อน" ดีเทลเอ่ยยกยิ้มด้วยสีหน้าพอใจ พร้อมกับโชว์สมาร์ตโฟนให้กับทั้งสองหนุ่มอย่างดีเอ็มและเจมส์ดู เป็นชื่อพระพายที่โทรเข้ามา ฝ่ามือหนาก็กดรับสายด้วยท่าทีสีหน้าอารมณ์ดี ซึ่งนานๆ ทีเขาและพระพายนั้นจะมีเวลาว่างตรงกัน

ดีเทลที่ได้คุยสายกับสาวสวยเจ้าของหัวใจ ร่างสูงเดินมืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาคุยกับพระพายเดินนำหน้า เจมส์ และดีเอ็มมา เพื่อจะลงบันไดไปชั้นล่างเนื่องจากลิฟต์เต็มเขาขี้เกียจจะรอ

[ครับ] ดีเทลเอ่ยกับคนปลายสาย

[พายรอที่หน้าคณะนะคะ] เสียงปลายสายเอ่ยกับเขา แต่ขณะที่ดีเทลกำลังจะเอ่ยปากตอบคนปลายสายนั้น จู่ๆ กับมีร่างบางในชุดนักศึกษาที่วิ่งขึ้นบันไดมาด้วยความเร็วราวกับหนีใคร

"ปรึก" ร่างบาง ผมจุก ในชุดนักศึกษา กระเป๋าเป้สีฟ้าอ่อนๆ วิ่งมากระแทกเข้าที่ร่างสูงด้วยความแรง ทำให้สมาร์ตโฟนที่ถืออยู่ในมือนั้นหล่นลงจากชั้นสามไปยังชั้นหนึ่ง

"เคล้ง"

"ขอโทษนะคะ" โรราเอ่ยขณะที่เท้าเล็กยังวิ่งต่อ เพราะวันนี้เป็นเวลาสายมากแล้ว

ด้านดีเทลมองยัยผู้หญิงที่วิ่งมาชนเขาเข้าเต็มๆ ด้วยท่าทีโมโห

"เชี่ย" ดีเทลเอ่ยออกมา แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อตัวต้นเหตุนั่นวิ่งหนีไปเสียแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้นดีเทลรีบวิ่งมาที่ชั่นหนึ่ง โดยมีเจมส์ และดีเอ็มที่เดินตามลงมา ฝ่ามือหนาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดู

"เชี่ย มือถือกู" ดีเทลสบถเสียงออกมาด้วยสีหน้าดุดัน

"กูยังไม่ทันจะตอบพระพาย" ด้านดีเอ็ม และเจมส์ที่เห็นท่าทีไม่สบอารมณ์ของดีเทล ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างหนัก

"ดูท่านัดมึงนัดสาวมึงแม่งจะล้มแล้ววะ ไงคนบาปอย่างกูแช่งมึงได้ผลเร็วชิบหาย" ดีเอ็มเอ่ยพร้อมกับมองหน้าดีเทลที่ตอนนี้พร้อมบวกและมีเรื่องสุดๆ จอทัชสกรีนแตกขนาดนั้น

"สัสดีเอ็ม แม่งเปิดเครื่องไม่ติดเลยว่ะ" ดีเทลเอ่ยมาด้วยท่าทีทั้งโกรธและโมโหสุดๆ

"ยัยกระเป๋าเป้สีฟ้านั้น ทำมือถือกูพัง อย่าให้กูเจอตัวเถอะ" ดีเทลเอ่ยขณะที่สายตาคมเหลือบมองไปยังชั้นสี่

"ยัยกระเป๋าสีฟ้า มึงจำเธอได้ไง"

"ป่าว..." ดีเทลตอบดีเอ็ม

"จำไม่ได้จะไปตามเอาเรื่องเขาไง" เจมส์เอ่ยออกมา พร้อมกับส่ายหน้าให้ดีเทล

"อย่าให้กูเจอก็แล้วกัน ยัยนั้นต้องชดใช้" ดีเทลได้แต่เอ่ยคาดโทษตัวต้นเหตุ

ส่วนร่างบางสาวสวยแห่งคณะนิเทศศาสตร์ปี 2 ที่ถูกหนุ่มรุ่นพี่อย่างดีเทลที่เอ่ยคาดโทษนั้น ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทสั้น สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ใจ ผมยาวถูกรวบตึงเป็นจุกขึ้นกลางหัว เผยให้เห็นใบหน้าสวย เรียวรูปไข่ สะดุดตานั้น มาแนะนำกันหน่อย ฉันชื่อ โรรา โรสิตา อักคณะศิลป์ ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้าน ครอบครัวฉันมีธุรกิจร้านทอง ฉันมีพี่ชายฝาแฝด ชื่อพี่โรม พี่ราม เรียนปี 3 คณะบริหาร มหาลัย B ส่วนชื่อโรรานั้น เป็นชื่อมาจากสองแฝดที่รวมกันนั้นเอง แต่น้อยคนนักที่รู้ว่าฉันมีพี่ชายเรียนอยู่ที่นี่ เพราะอยู่มหาลัยเราจะต่างคนต่างอยู่

ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่สองคน ชื่อยัยข้าวตัง และยัยมะปราง ถึงเราจะพึ่งรู้จักกันเมื่อตอนปีหนึ่ง แต่สองคนนี้รู้ใจฉันสุดๆ ที่ฉันได้เป็นเพื่อนกับยัยข้าวตังเพราะเราบังเอิญเดินชนกัน ส่วนยัยมะปรางนั้น สาวสวยระดับตัวท็อปของคณะ ฉันเลยเข้าไปทำความรู้จักทักทาย จนกระทั่งเราสนิทกัน พอสนิทแล้วก็เป็นอย่างที่เห็นนั้นแหละ เป็นไงละพรหมลิขิตชัดๆ ที่ทำให้ฉันมีเพื่อนสนิทที่นิสัยพอๆ กับฉันเอง ส่วนนิสัยฉันเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับคนที่ฉันรักมาก ตัวฉันตอนนี้ฉันโสดคะ แต่หัวใจไม่โสดตามเพราะมีของคนใจอยู่แล้ว ถามว่ามีหนุ่มๆ เข้ามาทำคะแนนจีบบ้างไหม ก็มีบ้างแหละเพราะเบ้าหน้าฉันไม่ได้ขี้เหร่อะไร ออกจะสวย และตรงสเปคของใครหลายคน แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่สนใจใครหรอก เพราะพื้นที่หัวใจดวงเล็กๆ ของฉันเต็มไปด้วยพี่แทคิณ ไอดอลหนุ่มหล่อลูกครึ่งเกาหลี วง X2t ที่ฉันรักและคลั่งไคล้สุดๆ ในตอนนี้

สำหรับพี่แทคิณแล้ว ฉันยอมได้ทุกอย่างที่จะได้พี่เขามาเป็นพ่อของลูกฉัน ที่ฉันเข้ามาเรียนที่มอ.B เพราะฉันมีพี่แทคิณเป็นแรงบันดาลใจของฉัน แค่เอ่ยชื่อและนึกถึงใบหน้าหล่อๆ รอยยิ้มอันมีเสน่ห์ของแทคิณแล้วนั้น ใบหน้าสวยสดใสของโรราถึงกับเผยระบายยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า ฉันนี้แหละแฟนคลับตัวยงพี่แทคิณ อะไรที่เกี่ยวกับพี่แทคิณ ฉันรู้หมดเพราะวันๆ ว่างจากเรื่องเรียน และเรื่องซ้อมร้องเพลง ซ้อนเต้นเสร็จฉันก็นั่งดูคลิปของวง X2t เพราะพี่แทคิณคือความสุขของฉัน

ถึงพี่แทคิณจะเป็นเพื่อนในกลุ่มแฮงค์เอ้าท์กับพี่โรมพี่ราม แต่นั่นใช่ว่าฉันจะเจอตัวพี่เขาได้ง่าย เพราะสองแฝดนรกเวลาไปเจอพี่แทคิณ พวกพี่ๆ ฉันไม่ยอมให้ฉันไปด้วย จะเจอพี่แทคิณทีก็ต่อเมื่อบังเอิญเจอในคณะ ตามงานคอนเสิร์ต และอีเว้นท์ต่างๆ เท่านั่นเอง ถึงจะเป็นน้องสาวของเพื่อนพี่แทคิณ ฉันก็ไม่ได้มีอภิสิทธิ์ใดๆ เลยสักนิด เหมือนกับแฟนคลับคนอื่นๆ ทั่วไปนั่นเอง

ไม่ว่าฉันจะพยายามเข้าใกล้พี่แทคิณมาก แค่ไหนฉันก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา พี่แทคิณเห็นฉันเป็นเพียงน้องสาวของพี่โรม พี่รามเท่านั้น

@ภายในตึกหอสมุด

เมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว

"อีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดพี่แทคิณแล้ว ฉันจะให้อะไรพี่แทคิณดีน๊า" โรราเอ่ยกับทั้งสองสาวเพื่อนสนิทขณะที่นั่งอยู่ในห้องสมุด ฉันชอบมาสิงตัวอยู่ที่นี่เนื่องจากแอร์ที่นี่เย็นฉ่ำมาก

"เห็นแกเป็นแฟนคลับเขามาตั้งแต่มอ.5 นี้แกไม่รู้เหรอว่าพี่เขาชอบอะไร" ยัยข้าวตังหันมาถามฉัน ที่ยัยนี้รู้ว่าฉันชอบพี่แทคิณมานานเพราะ อิโต้งเพื่อนสนิทฉันอีกคนที่อยู่คณะบริหารเผาฉันให้ยัยข้าวตังและยัยมะปรางฟังไงละ

"ของที่พี่แทคิณชอบ ฉันก็ให้พี่เขาไปหลายอย่างแล้ว แต่พี่แทคิณก็ไม่เคยใช้ของที่ฉันให้เลย เศร้าใจชะมัด" โรราเอ่ยด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

"อย่างแกไม่ใช่แค่แฟนคลับที่ชอบไอดอลธรรมดาแล้วนะ คลั่งไคล้ระดับเกินเยียวยาจริง" มะปรางหันมาด้วยสีหน้าเอือมระอากับโรรา ที่วันๆ ไม่สนใจเรื่องอะไร นอกจากเรื่องของไอดอลหนุ่มรุ่นพี่อย่างแทคิณ

"ก็ไม่เคยบอกว่าอยากเป็นแฟนคลับธรรมดานี่นา อยากเปงเมีย" โรราเอ่ยกับเพื่อนสนิททั้งสองสาวพร้อมกับเปลี่ยนหน้าเศร้าๆ แบบรอยยิ้ม

"หนัก...ว่างๆ แกกินยารักษาอาการคลั่งไคล้บ้างนะ เพื่ออาการคลั่งไคล้แกจะลดลงบ้าง" มะปรางว่าพร้อมกับเอาหนังสือโขกหัวโรราด้วยท่าทีหมั่นไส้เพื่อนสาว

"พูดถึงเรื่องเรียนหน้าหงอยเหงา พูดถึงเรื่องพี่แทคิณเมื่อไหร่ ตาแกนี้เปล่งประกายวาววับขึ้นมาเชียว" มะปรางยังแขวะและดึงสติโรรากลับมา

"แน่นอน ในชีวิตนี้พี่แทคิณมีอิทธิพลต่อหัวใจฉันที่สุด ยะ" โรราหันไปเอ่ยกับทั้งสองสาวพร้อมกับเผยยิ้มด้วยท่าทีสดใส

"ยะ เรื่องหวีดผู้ไม่มีใครเกินแกจริงๆ ยอม...ค่ะ" มะปรางว่าให้โรราด้วยท่าทีหมั่นไส้สุด ที่นับวันอาการคลั่งไคล้แทคิณนั้นหนักมากขึ้นเรื่อยๆ

"จะว่าไปโรรานี้แกส่งงานเจ้ อรอุมายัง วันนี้เรทได้ไม่เกินบ่าย 3 นะ" ยัยข้าวตังที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงหน้าฉันเอ่ยขึ้นมา

" ห๊ะ...งานเจ้อร ชิบ...หายแล้วไหมแก ฉันลืมสนิทเลย ฉันทำเสร็จแล้วแต่ลืมไว้ที่คอนโด ให้ตายเถอะวันนี้วันสุดท้ายด้วย" ด้านโรราเมื่อคิดได้ว่าตัวเองลืมส่งรายงานอาจารย์ใบหน้าสวยถึงกับซีดเผือกขึ้นทันที

"เรียกแกร็บไปเอาสิแก" มะปรางที่เห็นท่าทีลุกลี้ลุกลนถึงกับเอ่ยมา

"แกร็บคงไม่ทัน พวกแกฉันไปก่อนนะ บ่าย 3 เจอกันที่ห้องเรียนเลย ฉันกลับคอนโดก่อน" โรราเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือมีเวลาอีก 1 ชั่วโมงน่าจะทัน เมื่อเป็นเช่นนั้นมือเรียวถึงกับหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทรหาพี่ชายของเธอทันที

อีกด้านของรามหนุ่มหล่อหน้าใส ขวัญใจสาวๆ แห่งคณะบริหาร ขณะที่รามนั่งทานข้าวกับโรมและเพื่อนๆ ที่โรงอาหารอยู่นั่น จู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากน้องสาวนั้นก็ดังขึ้นมา

Rrrrrrrr เด็กแรด [นั่นคือชื่อของโรรา]

[ว่าไง ยัยเด็กแรด] นั้นคือคำที่พี่ชายสุดที่รักเอ่ยกับฉันเอง

[พี่รามฉันลืมรายงานที่คอนโด ขอยืมรถกลับไปเอาหน่อยสิ ถ้าส่งไม่ทันฉันต้องติดFแน่ๆ ] โรราเอ่ยกับพี่ชาย

[ไม่ว่าง ทานข้าวอยู่] รามเอ่ยเสียงแข็งกับคนปลายสาย

[เบอร์ยัยมะปราง เอา...ปะ] เมื่อโรราเอ่ยไปเช่นนั้น คนที่ตักข้าวเข้าปากถึงกับวางช้อนลงทันที

[อีก 5 นาทีมารอที่คณะบริหาร] รามเอ่ยจบก็ลุกออกจากโต๊ะ ทำเอาโรมที่นั่งอยู่ด้วยนั้นถึงกับงงงวยให้กับน้องชายคู่แฝด

"ไอ้รามนั้นมึงจะไปไหน"

"พายัยเด็กแรดกลับคอนโด" เมื่อเอ่ยคำว่าเด็กแรดคู่แฝดพี่น้องจะรู้กันทันทีว่าพวกเขาหมายถึงน้องสาวตัวแสบของบ้านอย่างโรรา

ด้านโรราเมื่อรามวางสายแล้วนั้น ใบหน้าสวยใสถึงกับยกยิ้มออกมาด้วยท่าทีพอใจ ฉันรู้ว่าพี่รามชอบยัยมะปรางมากแค่ไหน วิธีนี้ได้ผลแฮ่ะ...!

ที่ฉันเลือกโทรหาพี่รามเพราะ พี่รามจะใจดีกว่าพี่โรม ส่วนพี่โรมรายนั่นจะนิ่งๆ ไม่ค่อยพูด ฉันจะเกรงใจพี่โรมพี่ชายคนโตมากกว่าพี่รามเพื่อนเล่นฉันเอง