“คะ คุณยุ คุณยุขา” เสียงหวานครางเรียก ลมหายใจสาวหอบกระเส่า ขณะที่สองมือกำจิกผ้าปูที่นอนแน่น
“อ่าส์”
“คุณยุ...อลิซไม่ไหวแล้ว อื้อ!”
“หุบปาก! ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ”
ร่างสูงตวาดเสียงดังลั่น สายตาคมแข็งกร้าวจนวาววับ กรามแกร่งบดกันจนเป็นสันนูน ในขณะที่สะโพกสอบกลับหยั่งลึก บดเน้น จากนั้นจึงค่อยโจนจ้วงความกระหายใส่ร่างบางจนสั่นคลอน
“อ๊ะ! อื้อ คะ คุณยุขา”
อลิสาครวญครางด้วยความเสียดเสียว เมื่อกายแกร่งถาโถมเข้าใส่อย่างไร้ความปราณี มือบางผวาจะกอดรัดเขาเพื่อคลายกำหนัด แต่ทว่า...สองมือหนากลับรีบผลักไสเธอให้ออกห่าง ก่อนจะตรึงข้อมือบางไว้เหนือหัว
“ฉันบอกให้หุบปาก! แม้แต่เสียงคราง ฉันก็ไม่อยากได้ยิน!”
วายุกระซิบเสียงเข้ม สายตาคมหยามเหยียดจนเธอสะท้านในอก ความเจ็บแปลบค่อยๆ ทะยานขึ้นสูง หัวตาร้อนผ่าวจนพร่ามัว
“คุณยุ...”
“อยากได้ฉันเป็นผัวก็ต้องทำใจนะ แต่อย่าหวังความรักจากคนอย่างฉัน เพราะเธอจะไม่ได้มันไปแน่นอน”
เสียงเข้มประกาศกร้าว มือหนารีบจับเธอพลิกคว่ำ ก่อนจะรีบดึงสะโพกงามให้ลอยเด่น จากนั้นจึงรีบประกบชิด แล้วสอดใส่ความเป็นชายเข้าหาอย่างไร้ความปราณี กระทั่งเธอเจ็บจุก ทำให้สะโพกงามต้องถดหนี แต่เขากลับตรึงเธอไว้แน่น แล้วกระหน่ำความรุนแรงเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง จนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น
“อื้อ!”
อลิสาสะท้านในอก น้ำตาไหลด้วยความอดสู เมื่อปากอิ่มต้องกลั่นเสียงครางจนสั่นระริก มือบางรีบกำจิกผ้าปูที่นอนแน่น ก่อนจะซบหน้าลงกับพื้นเตียงอย่างยอมรับชะตากรรม!
“ฮึก...ฮึก”
เสียงสะอื้นหลุดแผ่วอย่างน่าเวทนา ดวงตากลมโตทั้งสองข้างไหวระริกด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ความร้อนรุ่มในกายสาวยังคงเดือดพล่านไปทั่วเรือนร่าง
“ซี๊ด...”
วายุครางกระเส่าชิดใบหูงาม มือหนาบีบเคล้นทรวงอกอวบอย่างเมามันขณะที่สะโพกสอบกระเเทกกระทั้นลำกายแกร่งเข้าใส่จนบั้นท้ายงามแดกเถือก เพราะอาการร้อนรุ่มจากพิษร้ายที่มีมากพอกัน!
“อึก จะ...เจ็บ” เสียงหวานแหบโหย ขณะที่หันหน้ามาบอกเขาเพื่อร้องขอความปราณี
“เงียบ!”
“แต่...อลิซเจ็บ”
ร่างบางขยับหนีลำกายแกร่งที่กำลังสอดลึกจนเธอเจ็บจุกไปหมด แต่มือหนากลับคว้าสะโพกมนไว้แล้วถาโถมความรุนแรงใส่จนร่างบางน้ำตาร่วง
ตับ! ตับ! ตับ!
“อ๊ะ...อื้อ ฮึก ฮึก”
“อืม...”
“อลิซ...จะ เจ็บ”
อลิสากัดฟันบอกเขา สะโพกงามพยายามขยับหนีอีก ขณะที่สองเเขนเรียวนั้นหมดเรี่ยวแรงที่จะใช้พยุงกาย ใบหน้างามที่ซุกซบลงบนที่นอนเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินด้วยความอดสูใจ!
“คุณยุขา...ฮึกๆ” เสียงหวานเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนล้า มือบางลูบไล้หน้าท้องตนอย่างเเผ่วเบา ตอนนี้หมดสิ้นทุกอย่างแล้ว จะมีก็เพียงไพ่ใบสุดท้ายเท่านั้นที่ยังเหลืออยู่
“ละ...ลูก ลูกอยู่ในนี้ ฮึกๆ ได้โปรด...สงสารแกเถอะนะคะ ถ้าไม่รักก็ไม่เป็นไร แต่อลิซขอ ฮึกฮึก...ขอให้เขาได้มีโอกาสลืมตาดูโลกเถอะนะคะ ฮือ...”
อลิสาร้องขออย่างหมดทางสู้ ก่อนจะค่อยๆ ยันกายขึ้นแล้วหันหน้ามาสบตาเขาด้วยสายตาที่ชอกช้ำ ความเป็นแม่ทำให้เธอหมดทางเลือก แม้ว่าจะต้องทิ้งศักดิ์ศรีก็ตาม
“เบาๆ นะคะ ฮึกๆ”
ทันทีที่สบตากัน ร่างสูงกลับชะงักนิ่ง หัวใจแกร่งวูบโหวงแปลกๆ ความผิดชอบชั่วดีช่วยดึงสติเขากลับมา เพียงแค่หยาดน้ำตาที่พรั่งพรูกับสีหน้าที่หวาดกลัวของคนใต้ร่าง ทำให้ความเดือดดาลลดต่ำลงจนหมดสิ้น
“บัดซบ!”
ร่างสูงตวาดลั่นก่อนที่จะผละออกราวกับต้องของร้อน อลิสารีบถลันตัวหนีทันที มือบางคว้าผ้ามาห่มกายลวกๆ ขณะที่ปากบางสั่นระริกจนเจ้าตัวต้องขบแน่น ดวงตากลมโตตื่นตระหนกด้วยความหวาดกลัว
“ฉันเกลียดเธอที่สุดอลิสา!”
วายุประกาศกร้าว ขณะที่มือหนากำลังอาละวาดขว้างปาข้าวของภายในห้องจนกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
เพล้ง!
“กรี๊ด!” เสียงหวานร้องลั่นทันทีที่โคมไฟข้างเตียงถูกปัดจนตกแตก
“โธ่เว้ย!”
“ฮือ...” อลิสาตัวสั่นระริกด้วยความกลัว ก่อนจะขยับกายให้ออกห่างจากเขามากยิ่งขึ้น ในขณะที่สองมือบางโอบกอดหน้าท้องตนผ่านผ้าห่มผืนหนาไว้ด้วยความหวงแหน
“เพราะเธอ!” วายุถลาเข้าหาร่างบางทันที ก่อนจะกระชากแขนเรียวจนเธอเซถลา
“ทิ้งฉันไปยังไม่พอ ยังจะกลับทำลายชีวิตฉันจนพังอีกทำไม! ห๊ะ! พอใจเธอหรือยัง! พอใจหรือยัง!” เสียงเข้มตะคอกลั่นจนใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะผลักร่างบางออกอย่างไม่แยแสด้วยความโมโห วายุไม่สนใจเลยสักนิดว่าในท้องแบนราบนั่น จะมีเลือดเนื้อเชื้อไขของตนอาศัยอยู่
“ฮือ...ฮึกๆ จะ เจ็บ...อลิซเจ็บ"”
“เธอเจ็บกาย แต่ฉันเจ็บใจ! เจ็บใจที่ถูกกาฝากอย่างเธอหลอกปั่นหัว เจ็บใจตัวเองที่เคยรู้สึกดีๆ ด้วย! หึ...ขอบใจนะที่เผยธาตุแท้ออกมา แต่บอกไว้เลยตรงนี้และเดี๋ยวนี้! ถ้าอยากเป็นเมียฉันนัก ฉันจะจัดให้อย่างสาสมแล้วอะไรที่เธออยากได้จะไม่มีวันได้ พอวันนั้นมาถึง...ฉันจะทำให้เธอจะรู้เองว่านรกมันมีจริง!”
..................................
“อ่าส์”
“อือ”
เสียงกระเส่าจากความหฤหรรษ์ดังระงม ขณะที่จมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล ปากหยักขบเม้มเนื้ออ่อนจนเกิดรอยรักสีกุหลาบ ลิ้นสากหนาลากไล้ทั่วใบหูงามอย่างหื่นกระหาย!
"เป็นไงพอเธอหรือเปล่า?"
"คุณยุ..." เสียงหวานครางกระเส่า ในขณะที่ความเร่าร้อนปัดป่ายไปทั่วผิวเนื้อ
"ถ้าฉันทำแบบนี้" ว่าเเล้วก็ถอนกายออก ก่อนเเช่นิ่งค้างไว้ "ชอบมั้ย?"
วายุกัดฟันถาม ขณะที่พยายามสะกดกลั้นความต้องการที่มีมากล้นให้กลับลงไป ดวงตาสีสนิมเหล็กกำลังจับจ้องคนใต้ร่างเขม็ง
“มันถึงใจเธอหรือเปล่า อ๊ะ!”
เสียงเข้มกระซิบถามอีก ขณะที่สะโพกสอบหยั่งกายลึกในช่องทางรัก ก่อนจะถอดถอนลำกายแกร่งแล้วโจนจ้วงกลับเข้าไปใหม่อย่างรุนเเรง!
ร่างสูงกระทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อความต้องการอันเเสนดิบเถื่อนไม่สามารถหยุดหยั้งได้
“อ๊ะ! คะ...คุณยุขา”
อลิสาครางลั่น เมื่อถูกเติมเต็มจนจุกเเน่น มือบางยกขึ้นคล้องรัดลำคอแกร่ง ก่อนจะพยายามกดจูบบริเวณปากหยักเพื่อระบายความเร่าร้อนที่มี
“เอาปากเธอออกไป ฉันรังเกียจ อ่าส์”
วายุรีบเบี่ยงหน้าหนี ขณะที่สะโพกสอบยังคงกระแทกกระทั้นสม่ำเสมอ เขารีบแกะมือเธอออกจากลำคอ ก่อนจะตรึงข้อมือบางไว้กับพื้นเตียง!
“อื้อ...กอดอลิซนะคะ กอด”
อลิสาร้องขออย่างไร้ความอาย เมื่อร่างสูงทำท่าจะผละออก สองขาเรียวรีบเกี่ยวรัดเอวสอบไว้แน่น ก่อนจะส่ายร่อนความสาวเข้าหาความแข็งขึงของเขา
“ร่าน”
วายุสบถเสียงดังลั่น สายตาเหยียดมองด้วยความสมเพช ก่อนจะจับร่างบางพลิกหันหลังให้ จากนั้นจึงดึงรั้งบั้นท้ายงามให้ลอยเด่นแล้วสอดใส่ความเป็นชายเข้าหาอย่างหนักหน่วง
“อ๊ะ!”
“อ่าส์ สุดยอด...”
เสียงเข้มหลุดรอดจากปากหยักอย่างเบาหวิว ใบหน้าคมเหยเก บิดเบี้ยวกับความคับแน่นที่เข้าได้ลึกกว่าเก่า
“อื้อ...”
เสียงหวานครางรับด้วยความรัญจวน ความเสียดเสียวที่จุดเชื่อมต่อช่วยลดความอยากจากฤทธิ์ยาลงไปได้บ้าง แต่มือบางต้องยังต้องจิกกำที่นอนแน่น นิ้วเท้าจิกเกร็ง ช่องทางรักเริ่มบอบช้ำ เมื่อร่างหนาถาโถมเข้าใส่อย่างไม่ออมเเรง
“อื้อ คุณยุ...อลิซ มะ ไม่ไหว”
“ช่วยไม่ได้ เธอเลือกทางนี้เอง ยาหมดฤทธิ์เมื่อไหร่ เธอก็จะได้พักเมื่อนั้น”
พูดไปสะโพกแกร่งก็จ้วงแทงช่องทางรักถี่ยิบ จนร่างบางต้องร้องลั่นด้วยความเจ็บ อลิสาสะบัดส่ายสะโพกมนสู้กับหน้าขาเขาอย่างบ้าคลั่ง เพราะฤทธิ์ยาในตัวเธอก็มีไม่น้อยไปกว่ากัน!
“อ๊า...อลิซ มะ ไม่ได้ทำนะ”
หญิงสาวปฏิเสธเสียงสั่น ขณะที่สะโพกงามพยายามแอ่นอัดเปิดทางสะดวกให้กับเขา มือบางยกขึ้นเช็ดเหงื่อกาฬที่โทรมกายจากการร่วมรักเป็นเวลานานด้วยอาการสั่นระริก
“แล้วใครทำมันทำวะ! ในเมื่อเธอเป็นคนเอาเหล้าแก้วนั้นมาให้ฉัน อ่าส์”
“มะ...ไม่รู้ แรงๆ อื้อ...อลิซร้อน” เรือนกายสาวส่ายวน เมื่อความร้อนรุ่มจากฤทธิ์ยา ขับไล่ความกระหายออกมาจนทำให้อลิสาร้องขออย่างลืมอาย สะโพกงามพยายามแอ่นรับตัวเขาให้เข้ามาลึกสุด อากาศในห้องแม้จะเย็นเฉียบ แต่กลับไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในกายเธอได้
“หึ...ฉันไม่เชื่อ!” ถ้อยคำของวายุทำให้ร่างบางแทบน้ำตาตก แต่ในตอนนี้ความต้องการปลดปล่อยมีมากกว่า อลิสาจึงต้องหยัดกายขึ้น ก่อนจะบีบเคล้นทรวงอกงามของตัวเองอย่างเร่าร้อนเพื่อให้รอดพ้นความทรมานนี้เสียที
“อ่าส์...”
“โอว...ร้อนเเรงจริงแม่คุณ”
วายุร้องทัก ก่อนจะปัดมือเธอออกแล้วแทนที่มันด้วยฝ่ามือหยาบกร้านของตัวเอง พร้อมกับจมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอเนียนอย่างอดใจไม่ไหว
“อลิซร้อน อื้อ”
“ฉันก็ร้อน”
เขาคล้อยตาม เมื่อฤทธิ์ยาที่แล่นพล่านในร่างกายมีมากเกินกว่าจะรับไหว แม้เวลาจะผ่านไปสักพักแล้ว ลำกายแกร่งได้ปลดปล่อยออกไปบ้าง แต่เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ร่างบางที่แสนยั่วยวนนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาหลงใหล แม้ว่าเขาจะเเสนชังเธอมากก็ตาม!
ทันทีที่ปลดปล่อยตัวเองออกจากห้วงแห่งความทรมานนี้ได้ สองร่างเปล่าเปลือยยังคงหอบแรง ลมหายใจยังกระเส่าหนัก ร่างสูงพลิกกายลงนอนด้านล่าง ขณะที่อีกคนพลิกกายหนีทันทีที่เป็นอิสระ พร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจหลั่งไหลไม่ขาดสาย
“ฮือ...”
แม้จะผ่านไปสักพัก แต่อารมณ์ของวายุยังไม่คงที่มากนัก ลมหายใจยังคงสะท้อนแรง สายตาคมเหลือบมองเรือนร่างเเสนเย้ายวนที่นอนหันหลังให้ ก่อนที่จะอดใจไม่ไหว มือหนาแตะลงช่วงเอวกิ่วอย่างแผ่วเบา
“อื้อ...”
อลิสาสะดุ้งเฮือกพร้อมกับถดกายหนีทันที มือหนาชะงักงัน หัวคิ้วคมขมวดมุ่น เมื่อความโกรธขึ้งแล่นขึ้นเป็นริ้วๆ
“ทำไม? เล่นตัวเพื่ออะไร?”
เสียงเข้มกระชากถามทันที วายุรีบดึงรั้งร่างบางให้หันมาประจันหน้าเขาอย่างเต็มแรง
“ทีเมื่อกี๊ยังร้องเอาๆ แถมอ้าขาให้ฉันอยู่เลย แล้วตอนนี้จะมาเล่นตัวเพื่ออะไร”
“ทุเรศ! อย่าคิดว่าทุกคนจะเหมือนผู้หญิงของคุณสิ”
เสียงหวานตะคอกลั่น น้ำตาเอ่อคลอด้วยความน้อยใจ ขณะที่วายุขบกรามเเน่น ดวงตาคมส่อประกายแข็งกร้าว
“อย่ายุ่งเรื่องของฉัน”
“ทำไมคะ ผู้หญิงคนนั้นวิเศษมาจากไหน แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้หรือไงกัน”
“หุบปาก!” วายุตะคอกลั่น ก่อนจะพลิกกายทาบทับร่างบางในทันที มือหนาออกแรงตรึงข้อมือบางเธอกระทั่งจมหายลงไปในที่นอน อลิสาถึงกลับสลดในชะตากรรมของตัวเอง แววตาสวยไหววูบจนร้อนผ่าว ปากอิ่มขบเม้มจนสั่นระริก ต่อให้หน้าด้านแค่ไหนก็มีสะอึกกันบ้าง เพราะเธอก็มีหัวใจเหมือนกัน!
“หึ! รักมากสินะคะ รักมากจนถูกสวมเขา!”
อลิสาแค่นยิ้มอย่างขมขื่น ปากอิ่มยิ้มเยาะอย่างเห้ยหยัน แต่เพียงไม่นานใบหน้างามก็ต้องบิดเบ้ เมื่อมือหนาบีบปลายคางมนแน่น ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงเหี้ยมจนเธอผวา
“อย่าแส่!” วายุกัดฟันพูด สายตาคมเเข็งกร้าว
“ขอโทษนะ ที่ต้องหยาบคายใส่...เพราะบังเอิญ สันดานเธอก็ไม่ต่างกัน”
“จะ เจ็บ”
เธอเจ็บจนน้ำตาร่วง แววตาเขาตอนนี้มันช่างเลือดเย็นจนกลายเป็นคนที่เธอไม่เคยรู้จัก ร่างบางพยายามเเกะมือหนาออก แต่ยิ่งออกแรงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหนักมือขึ้นมากเท่านั้น
อลิสามองเขาด้วยสายตาที่พร่ามัว หัวใจหล่อนเจ็บหนึบ ยิ่งสายตาคมที่จ้องมองราวกับจะเฉือดเฉือนหล่อนให้ขาดวิ่น หัวใจเธอแทบขาดรอน
“เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปถ้าเทียบกับสิ่งที่เธอทำ วางยาปลุกเซ็กส์ฉันยังไม่พอ ยังกล้าลามปามถึงลิลลี่อีก เธอไม่มีสิทธิ์! เข้าใจมั๊ยเธอไม่มีสิทธิ์!”
วายุกระชากเธอขึ้นจากที่นอน ก่อนจะเขย่าร่างบางจนหัวสั่นหัวคลอน
“อลิซไม่มีสิทธิ์! แล้วใครหน้าไหนมีสิทธิ์?” พูดไปก็น้ำตาร่วง อลิสารวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกเขาเต็มแรง จนเสียหลักเซถลาเกือบจะตกเตียงเสียเอง
“ในเมื่ออลิซเป็นเมียคุณ ผู้หญิงคนนั้นเขาก็อยู่ได้แต่ตรงนั้น...ตรงที่เขาเคยอยู่ เขาไม่ได้มาไกลเท่าอลิซหรอก แล้วที่สำคัญ...เขาสวมเขาให้คุณและคุณก็รู้มานานแล้วด้วย! รู้ตัวมั๊ยคะ...ว่าคุณมันก็ควายดีๆ นี่เอง ที่ถูกเขาหลอกแล้วยังไม่พอ ต้องมาหลอกตัวเองอีก” ร่างบางตวาดลั่นทั้งน้ำตา แม้จะเจ็บจุกที่เขาไม่ใยดี แต่ไหนเลยจะเท่ากับว่า...เขาลดทอนความสำคัญของเธอจนแทบมองไม่เห็น
“เหนื่อยมั๊ยคะ? ที่ต้องหลอกตัวเอง ทั้งๆ ที่กินข้าวไม่ใช่หญ้า!”
“อลิสา!” วายุตวาดลั่น เขาพาลโมโหกระทั่งดึงผ้าห่มผืนหนาออก ก่อนขว้างมันทิ้งอย่างไร้ทิศทาง จากนั้นจึงกระชากข้อเท้าบางเข้าหาเต็มแรง
“โอ๊ย!”
“เจ็บใช่มั๊ย? จะได้รู้ว่าการที่เธอขยี้แผลในใจฉันมันเจ็บกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า!” ร่างสูงตะคอกชิดใบหน้างามด้วยดวงตาแดงก่ำ ขอบตาเขาร้อนระอุด้วยความเจ็บใจที่ถูกขยี้ ก่อนที่จะระเบิดอารมณ์ทั้งหมดใส่จนเธอต้องหันหน้าหนี ระหว่างเธอกับเขาเหมือนมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ แม้ใครคนใดคนหนึ่งเเตะเเรงเกินไป ความสัมพันธ์ที่แสนบางเฉียบนั้นอาจจะขาดทันทีโดยไม่รีรอ
อลิสานั่งร้องไห้จนน้ำตาท่วมหน้า มือบางรีบไขว่คว้าหาผ้าห่มมาคลุมกาย ดวงตากลมโตที่ฉ่ำแฉะและบอบช้ำนั้นตัดพ้อเขาผ่านม่านน้ำตากลายๆ
วายุต้องสะบัดหน้าหนี กรามแกร่งขบกัดจนเป็นสันนูน มือหนากำจิกเข้าหากันเพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้พลั้งมือทำร้ายเธอเข้า อลิสาพูดถูกทุกอย่าง เขามันโง่...ที่ยอมเป็นควายทั้งที่รู้ว่าคนรักสวมเขาให้ กี่ครั้งที่เขาเป็นฝ่ายยื้อและกี่ครั้งที่เขาต้องเป็นฝ่ายที่เจ็บปวด ไม่ว่ารักครั้งไหน...ก็ไม่เคยสมหวังสักครั้ง
