สองปีก่อน
“นังพาย แกมานี่สิ มาขัดรองเท้าให้ฉันหน่อย”
เสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดของ สุพรรษา รัตนชัย ดังกึกก้องขึ้น และมันก็มักจะดังแบบนี้ในทุกๆ วัน
“ค่ะ พี่สุ”
ร่างเล็กสมส่วนของ พาขวัญ คนใจซื่อ หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาตามเสียงเรียก
“ฉันสั่งแกกี่รอบแล้วนังพาย ฮึ!” นิ้วเรียวของสุพรรษาจิ้มหน้าผากมนของพาขวัญแรงๆ จนดวงหน้ารูปไข่หงายไปด้านหลัง “อย่าเรียกฉันว่าพี่อีก ฉันไม่ใช่พี่ของแก จำใส่กะโหลกเอาไว้ด้วย!”
“ตะ...แต่ว่าคุณพ่อกับคุณแม่สั่งให้พายเรียกพี่สุว่าพี่...”
พาขวัญยังอธิบายไม่ทันจบ ก็ถูกตบจนใบหน้างดงามสะบัด เส้นผมสีดำขลับที่ถูกมัดด้วยยางสีดำหลุดกระจายสยายเต็มแผ่นหลัง
“แล้วนั่นก็พ่อแม่ของฉัน แกห้ามมาสะเออะเรียกว่าพ่อว่าแม่เด็ดขาด จำเอาไว้นังขี้ข้า!”
พาขวัญน้ำตาร่วงด้วยความเสียใจ ร่างของหล่อนสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางพายุอารมณ์ของสุพรรษา หล่อนไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดสุพรรษาถึงได้จงเกลียดจงชังหล่อนนัก ทั้งๆ ที่หล่อนก็คอยรับใช้และเอาอกเอาใจเป็นอย่างดีเสมอมา รับใช้ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในตระกูลรัตนชัย จนกระทั่งตอนนี้... ที่สุพรรษาบินมาเรียนต่อที่กรีซ แต่กระนั้นหล่อนก็ยังไม่สามารถทำให้สุพรรษาถูกใจได้
เพราะอะไรกัน
“ไม่ต้องมาบีบน้ำตา แกมันก็แค่เด็กสลัมที่พ่อกับแม่ของฉันซื้อมาอุปการะเอาไว้เท่านั้น ดังนั้นอย่าเผยอคิดจะขึ้นมาเทียบกับฉันเด็ดขาด”
“พาย...พายไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ”
สุพรรษาแค่นยิ้มหยัน มองอีกฝ่ายอย่างเกลียดชัง
“คิดว่าฉันโง่นักหรือไงนังพาย สายตาที่แกมองคุณลาซแฟนฉันน่ะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกกำลังมักใหญ่ใฝ่สูงอยู่”
ดวงหน้านวลที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาส่ายไปมา กลีบปากอิ่มสีแดงสดสั่นระริก
“ไม่...พาย...พายไม่เคยคิดแบบนั้น...”
“อีตอแหล!”
สุพรรษาไม่อาจจะหักห้ามอารมณ์โกรธเอาไว้ได้อีก ฝ่ามือจึงตวัดลงบนใบหน้าของพาขวัญอีกหลายครั้ง จนแก้มนวลแดงชอกช้ำเป็นรอยนิ้ว
“ได้โปรด...อย่าตีพายเลย...พี่...คุณสุ...อย่าค่ะ...”
ไม่ว่าพาขวัญจะวิงวอนขอความเมตตาแค่ไหน แต่สุพรรษาก็ไม่หยิบยื่นให้เลย เพราะหล่อนยังคงตบตีไม่หยุดมือ จนกระทั่งลาซาลอสแฟนหนุ่มปรากฏตัวขึ้นนั่นแหละ ถึงได้ยอมหยุดเกรี้ยวกราด
“สุ คุณทำอะไรน่ะครับ พอเถอะ”
ลาซาลอสคว้ามือเล็กของแฟนสาวเอาไว้ และพยายามเตือนสติ
“มีเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันแบบนี้ด้วยครับ”
สุพรรษารีบตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเพื่อให้ตัวเองดูเป็นนางฟ้าในทันที
“ก็อี...น้องพายน่ะสิคะ ทำให้สุโมโห”
ลาซาลอสปรายตามองหญิงสาวที่ร้องไห้ตาแดงก่ำ
“เธอทำอะไรให้สุโกรธอีกล่ะ พาขวัญ”
พาขวัญส่ายหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากนิ้วมือของสุพรรษาไปมา กลีบปากอิ่มยังคงสั่นระริก
“พาย...พายไม่ได้...”
“อย่ามาตอแหล แกบอกฉันว่าจะแย่งคุณลาซไปจากฉัน” สุพรรษาโกหกคำโตโดยไม่มีแม้แต่ความละอายใจ
พาขวัญเบิกตากว้าง ส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่...ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่...”
แต่ถึงแม้หล่อนจะพยายามแก้ไขความเข้าใจผิดของลาซาลอสอย่างไร แต่ดวงตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มก็เต็มไปด้วยความชิงชังหล่อนเสียแล้ว
ลาซาลอสคงเกลียดหล่อนมากขึ้นอีกแล้วสินะ...
พาขวัญเจ็บช้ำจนหัวใจอาบไปด้วยหยาดโลหิต
“จะไปไหนก็ไปพาขวัญ อย่ามายืนอยู่ตรงนี้อีกเลย”
กรามแกร่งของลาซาลอสขบกันแน่นจนเนื้อข้างแก้มกระตุกเป็นริ้ว และเมื่อยังเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมขยับไปไหน เอาแต่ร้องไห้ เขาจึงต้องเค้นเสียงกระด้างออกมาขับไล่อีกครั้ง
“หรือว่าอยากถูกตบถูกตีอีกล่ะ”
พาขวัญช้อนดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตามองผู้ชายตรงหน้า ความเย่อหยิ่ง ถือตัวของเขาทำให้หล่อนปวดใจเหลือเกิน... ลาซาลอสคงเชื่อในสิ่งที่สุพรรษาพูดทั้งหมด
ในที่สุดหล่อนก็จำต้องก้มหน้าเดินจากไปทั้งๆ ที่ความเสียใจยังคงกัดกินใจ
สุพรรษามองตามร่างอรชรของพาขวัญที่เดินจากไปด้วยความสะใจ ตั้งแต่เกิดมาหล่อนไม่เคยเกลียดใครเท่ากับพาขวัญมาก่อนเลย เพราะตั้งแต่พ่อกับแม่รับอุปการะพาขวัญ หล่อนก็กลายเป็นหมาหัวเน่า ทุกครั้งที่เจอหน้าพ่อแม่ ความดีของพาขวัญก็จะออกมาจากปากของพวกท่านเสมอ หล่อนเกลียดแสนเกลียดพาขวัญที่สุด
“เห็นฤทธิ์เดชของนังพายหรือยังล่ะคะ บีบน้ำตาเก่ง ชอบทำตัวเป็นคนดี ทั้งๆ ที่ร้ายกาจยังกับแม่มด”
ลาซาลอสไม่ได้โต้ตอบอะไรกับเรื่องที่ได้ยิน แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน
“ใกล้ได้เวลาแล้ว เรารีบไปกันเถอะ”
แม้จะยังใส่ไฟพาขวัญไม่ได้มากอย่างที่คิดเอาไว้ แต่สุพรรษาก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศระหว่างตัวเองกับแฟนหนุ่ม
“ค่ะ”
สุพรรษารีบควงแขนลาซาลอสอย่างประจบประแจง พลางพิงหน้ากับต้นแขนกำยำ
“ว่าแต่วันนี้คุณลาซจะพาสุไปดูหนังเรื่องอะไรคะ”
“เดี๋ยวคุณก็รู้เองครับ”
หางเสียงของลาซาลอสแข็งกระด้างแปลกหูไป แต่สุพรรษาก็ไม่ติดใจอะไร หล่อนยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
“แหม คุณลาซชอบทำให้สุตื่นเต้นเสมอเลยนะคะ”
ทั้งคู่เดินออกมาจากตัวบ้านสองชั้นที่เป็นบ้านพักของสุพรรษา โดยมีพาขวัญแอบมองตามไปทั้งน้ำตา
เกือบเที่ยงคืน พาขวัญที่นั่งหลับอยู่ที่หน้าประตูบ้านสะดุ้งตื่น เมื่อได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งของหญิงชายคู่หนึ่ง หล่อนงัวเงีย พยายามมองฝ่าความมืดไปยังต้นตอของเสียง และท่ามกลางแสงจันทร์ในคืนเดือนแรมทำให้หล่อนพอจะเดาได้ว่าผู้หญิงที่กำลังอาละวาดทุบตีผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งราวกับไม่มีชีวิตคนนั้นเป็นใคร
“คุณสุ!”
พาขวัญตื่นตกใจรีบก้าวลงจากบันได และวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุด้วยความเร็วที่สุดในชีวิต
“คุณสุ...คุณสุพอเถอะค่ะ อย่าตีคุณลาซเลยค่ะ”
พาขวัญรีบดึงแขนของสุพรรษาเอาไว้ แต่เจ้าของมือก็สะบัดแรงๆ จนหลุดอีกรอบ
“แกอย่ามาเสือก มันเรื่องของฉัน”
ใบหน้าของพาขวัญสะบัดไปตามแรงตบ เมื่อสุพรรษาหันมาเล่นงานหล่อนแทน
“แกคงดีใจใช่ไหมที่ฉันทะเลาะกับคนรักของตัวเองน่ะ”
“ไม่...ไม่ใช่นะคะ พาย...” หล่อนส่ายหน้าปฏิเสธ แต่สุพรรษาไม่เปิดโอกาสให้เลย
“อย่ามาตอแหล ฉันเห็นแกให้ท่าคุณลาซของฉันมาไม่รู้กี่รอบแล้ว”
เพราะโทสะทำให้สุพรรษาสติแตก หล่อนด่าทอพาขวัญจนอีกฝ่ายร้องไห้น้ำตารินเสร็จก็หันกลับมาหาเรื่องลาซาลอสที่ยืนนิ่งอยู่อีกครั้ง
“คุณเองก็คงชอบที่มันให้ท่าสินะคะ คุณลาซ!”
คราวนี้ลาซาลอสไม่ปล่อยให้มือเล็กของสุพรรษาทุบตีอีก เขาจับแขนเรียวเอาไว้ และบีบเต็มแรง
“อย่ามาใส่ร้ายคนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความเลวของตัวเองเลยดีกว่า สุพรรษา เข้าไปนอนได้แล้ว ผมจะกลับ!”
“ไม่ค่ะ จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง”
“แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีก เพราะเรื่องของเรามันจบลงแล้ว”
ท่าทางไม่มีเยื่อใยของลาซาลอสทำให้สุพรรษากรีดร้องด้วยความโมโห “นี่คุณ...คุณไม่ได้รักสุจริงๆ อย่างที่เคยบอกใช่ไหมคะ คุณลาซ! ใช่ไหมคะ”
“พาย พาพี่สาวของเธอไปนอนได้แล้ว”
ลาซาลอสหันไปสั่งพาขวัญที่ยืนน้ำตาร่วงด้วยน้ำเสียงสิ้นความอดทน แต่พาขวัญยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงตวาดแว้ดของสุพรรษาก็แทรกขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดเสียก่อน
“สุไม่ใช่พี่สาวของมัน อีพายมันก็แค่ขี้ข้าเท่านั้น ไม่ใช่ญาติของสุ เข้าใจเสียใหม่ด้วยค่ะ”
ลาซาลอสกระแทกลมหายใจออกมาเต็มแรง ดวงตาคมกล้าเต็มไปด้วยความไม่ไยดี “ผมกลับละ และจะไม่มีวันมาเหยียบที่นี่อีก ขอให้คุณมีความสุขกับผู้ชายในสต๊อกนะสุพรรษา...”
แล้วลาซาลอสก็หมุนตัวก้าวขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว สุพรรษาที่เมามากจะวิ่งตาม แต่พาขวัญกลับดึงรั้งแขนเอาไว้
“คุณสุ...เข้าบ้านเถอะค่ะ”
“ไม่ ฉันจะไปตามคุณลาซ ฉันจะไปตามคนรักของฉัน”
“พรุ่งนี้ค่อยไปนะคะ วันนี้คุณลาซกำลังโกรธ...”
สุพรรษาหันมาจ้องหน้าพาขวัญ ก่อนจะผลักร่างของพาขวัญให้ออกห่างด้วยความรังเกียจ
“แกไม่ต้องมาทำเป็นหวังดี ฉันรู้ว่าแกจ้องจะงาบคุณลาซอยู่ทุกลมหายใจ นังพาย!”
พาขวัญร่ำไห้ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสุพรรษาถึงได้มองหล่อนในแง่ร้ายเช่นนี้ ทั้งๆ ที่หล่อนไม่เคยแสดงกิริยาให้ท่าใดๆ กับลาซาลอสเลย แม้ว่าจะแอบหลงรักชายหนุ่มอยู่ก็ตาม
“พายไม่ได้...”
“ไม่ต้องมาตอแหล นึกว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแกคิดยังไงกับคุณลาซ”
แม้อยากเดินหนีแค่ไหน แต่พาขวัญก็จำต้องกัดฟันทนอยู่ และฉุดกระชากลากถูให้สุพรรษาที่กำลังเมามายเข้าบ้านให้ได้
หล่อนมันเป็นแค่คนใช้ ก็ต้องอดทนต่อคำด่าทอของเจ้านาย และต้องทำให้เจ้านายสะดวกสบายที่สุด
พาขวัญป้ายน้ำตาทิ้ง ขณะพาสุพรรษาเข้าไปในห้องนอน
เช้าวันต่อมา สุพรรษาออกไปหาลาซาลอสตั้งแต่เช้า ก่อนจะกลับมาบ้านในชั่วโมงต่อมาด้วยอารมณ์ที่บูดบึ้งมากขึ้นกว่าเดิม
“โธ่เว้ย! จะเล่นตัวอะไรนักหนาเนี่ย” สุพรรษากระแทกตัวลงนั่งบนโซฟา
พาขวัญที่ยกน้ำมาให้สะดุ้ง เมื่อสุพรรษาตวัดสายตามองมา “แกพอจะมีวิธีง้อผู้ชายบ้างหรือเปล่านังพาย”
“เอ่อ...”
“จริงสินะ ผู้หญิงจืดชืดแบบแก คงไม่เคยได้ลิ้มรสผู้ชายมาก่อน ฉันไม่น่าถามคนโง่ๆ แบบแกให้เปลืองน้ำลายเลย”
พาขวัญนั่งคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้าซ่อนความปวดร้าวเอาไว้อย่างสุดความสามารถ
สุพรรษานั่งครุ่นคิดเพื่อหาทางออก ก่อนจะดีดนิ้วขึ้นเมื่อคิดหาทางออกได้
“ฉันนึกออกแล้ว”
พาขวัญรู้สึกไม่สบายใจเลย เมื่อสุพรรษาจ้องมองมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ร้ายแบบนั้น
“คุณสุ...”
“ฉันมีอะไรให้แกทำ นังพาย...”
“ให้...ให้พายทำอะไรเหรอคะ”
ริมฝีปากของสุพรรษายกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน “เอียงหูมาสิ เดี๋ยวฉันจะกระซิบบอก”
พาขวัญต้องการปฏิเสธ ต้องการที่จะหลีกหนีไปให้ไกล แต่หล่อน...หล่อนไม่มีสิทธิ์ใดๆ เลย นอกจากก้มหน้ารับฟังคำสั่งจากสุพรรษา ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของคนที่อุปการะตนเองอย่างไร้ทางเลือก
คีย์การ์ดที่สุพรรษายัดเยียดใส่ลงมาในอุ้งมือเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าถูกทาบลงที่ขอบประตู พร้อมๆ กับเสียงติ๊ดที่ดังขึ้น บานประตูถูกเลื่อนให้เปิดออก พร้อมกับหล่อนที่รวบรวมแรงกายแรงใจทั้งหมดก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปภายใน
ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อประตูปิดลงตามหลังโดยที่หล่อนไม่ได้เป็นคนดึงให้ปิด
คงเป็นระบบของที่นี่
พาขวัญเป่าลมให้ผ่านออกมาจากกลีบปากอิ่มสีแดงสดแผ่วเบา ขณะกวาดตามองสำรวจอาณาจักรตรงหน้า
ที่นี่คือเพนต์เฮาส์ของ ลาซาลอส ซาเวลลาส ชายหนุ่มที่มีชาติตระกูลอันแสนร่ำรวย ชีวิตของเขาช่างหรูหราและเต็มไปด้วยความสะดวกสบาย ในขณะที่ชีวิตของหล่อนแสนจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เหมือนอยู่คนละโลกกับเขาไม่มีผิด เพราะอย่างนี้ไง...เพราะรู้ว่าไม่มีสิทธิ์ไง ถึงทำได้แค่แอบรักเท่านั้น
พาขวัญสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ และรีบเก็บซ่อนความรู้สึกแท้จริงของหัวใจให้ลึกลงไปในอกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็หันมาให้ความสนใจกับสิ่งรอบตัวแทน
สถานที่ตรงหน้าช่างกว้างขวาง โอ่อ่า แม้จะไม่ได้ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์มากชิ้นอย่างที่ควรจะเป็น แต่ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตและมีรสนิยม
พาขวัญเผลอตัวระบายยิ้มออกมา ชื่นชมกับความเรียบง่ายของลาซาลอส แต่สักพักก็ต้องหุบยิ้ม เพราะคำสั่งของสุพรรษาหวนกลับเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง
“แกต้องไปพูด หรือทำอะไรก็ได้ เพื่อให้คุณลาซหายโกรธฉัน และกลับมาเป็นแฟนกับฉันอีกครั้ง”
“แต่...แต่คุณลาซคงไม่ให้อภัยคุณสุง่ายๆ เพราะว่า...”
“ทำไม?”
“ก็...ก็คุณสุมีผู้ชายคนอื่น...”
“นั่นมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของแก สิ่งที่แกต้องทำก็คือ...ทำทุกวิถีทางให้คุณลาซหายโกรธฉัน เข้าใจไหม”
“แต่พาย...”
“แกต้องทำให้ได้ เพื่อตอบแทนข้าวแดงแกงร้อนที่ราดรดหัวของแกอยู่ทุกวัน หรือว่าแกอยากจะถูกตราหน้าว่านังเนรคุณล่ะ”
นี่คือคำสั่ง และถึงแม้ว่าหล่อนจะปฏิเสธสักแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจจะขัดใจสุพรรษาได้ สุดท้ายก็จำต้องลอบเข้ามาที่นี่ตามคำสั่งของสุพรรษาอย่างไม่มีทางเลือก
“แล้ว...แล้วพายจะพูดยังไงดี จะทำยังไงดีคุณลาซถึงจะยอมคืนดีกับคุณสุ...”
พาขวัญเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและสับสน หล่อนไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ลาซาลอสถึงจะยอมให้อภัยสุพรรษาในเรื่องนั้น เรื่องที่ไม่มีผู้ชายคนไหนยอมกันได้ง่ายๆ
หรือว่าหล่อนควรจะกลับไปดี...
ใช่...หล่อนควรจะกลับออกไปซะ หากสุพรรษากับลาซาลอสเลิกกัน หล่อนก็อาจจะมีสิทธิ์ที่จะได้อยู่ในสายตาของชายหนุ่มบ้าง แค่สักวินาทีเดียวก็ยังดี...
ความคิดหนึ่งดังขึ้นในหัว แต่แล้วมันก็ถูกเจ้าของความคิดผลักไสให้สลายหายไป
หล่อนทำไมแบบนั้นไม่ได้หรอก หล่อนทรยศสุพรรษาไม่ได้ สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้ก็คือ...ทำทุกอย่างให้ทั้งสองคนนั้นกลับมาคืนดีกัน แม้ว่าหัวใจจะปวดร้าวทรมานสักแค่ไหนก็ตาม
มือเล็กรีบปาดหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม ก่อนจะฝืนยิ้มน้อยๆ เพื่อให้กำลังใจตัวเอง
“พาย...เธอเป็นคนดี และคนดีก็ต้องไม่เนรคุณคน”
หญิงสาวพึมพำบอกกับตัวเองแผ่วเบาในลำคอ ขณะก้าวตรงไปตามทางเดิน จนมาหยุดที่หน้าประตูห้องห้องหนึ่ง มือเล็กสั่นเทาเคาะลงบนไม้แกะสลักสองครั้ง และยืนนิ่งเพื่อรอเสียงอนุญาต แต่รออยู่นานเกือบนาทีก็มีเพียงความเงียบงันเท่านั้น หล่อนจึงตัดสินใจถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป
ห้องนอนของ ลาซาลอส ซาเวลลาส ถูกตกแต่งเอาไว้ด้วยโทนสีเข้มดั่งเช่นทุกๆ ที่ภายในเพนต์เฮาส์แห่งนี้
พาขวัญขยับเข้าไปใกล้เตียงนอนสีน้ำเงินลายขาว ดวงตาเบิกกว้าง มือเล็กลดลงไปแตะผ้าเนื้อลื่นละมุนแผ่วเบา พลางจินตนาการอันน่าละอายก็ระเบิดขึ้นในหัวสุดจะห้ามปราม
ภาพร่างเปลือยเปล่าของหล่อนนอนระทดระทวยอยู่บนเตียงตรงหน้า และลาซาลอสก็ทาบทับลงมาหาอย่างแนบชิด แก้มนวลแดงจัด ความรู้สึกบางอย่างอัดแน่นรุนแรงที่ช่องท้องจนพาขวัญแสนอึดอัด
นี่หล่อน...หล่อนคิดบ้าอะไร ทำไมช่างกล้า...กล้าจินตนาการแบบนั้น ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าแม้แต่ในฝันมันก็ไม่อาจเป็นความจริงได้เลย ลาซาลอสไม่มีวันมองหล่อน เพราะหล่อนคือก้อนกรวดในสายตาของเขา
หญิงสาวกล้ำกลืนความปวดร้าวเข้าไปในอก พยายามเป่าลมออกจากปากเพื่อลดความตึงเครียดที่ขมวดเกร็งอยู่ในช่องท้องให้คลายลง แต่หัวใจไม่รักดีก็ยังคงร้องไห้
ร้องไห้ทั้งๆ ที่ไม่มีสิทธิ์สักนิด!
พาขวัญต้องใช้ความพยายามและเวลาหลายนาทีเลยทีเดียวกว่าจะสามารถต่อสู้กับความปวดร้าวในอกได้ มือเล็กยกปาดน้ำตาอีกครั้งจนแห้งเหือด จากนั้นก็หมุนตัวมองไปรอบๆ เพื่อหาเจ้าของห้อง
“คุณลาซคะ”
ไม่มีเสียงใดตอบกลับมานอกจากความเงียบสงัด
“หรือว่ายังไม่กลับมาจากทำงาน แต่คุณสุบอกว่า...คุณลาซอยู่ที่เพนต์เฮาส์นี่นา”
หญิงสาวถอนใจแผ่วเบา ขณะหมุนตัวออกจากห้องนอน เพื่อมุ่งหน้าไปรอชายหนุ่มที่ห้องรับแขก แต่ยังไม่ทันขยับเท้า บานประตูห้องก็ถูกผลักแรงๆ จนเปิดออกกว้าง พร้อมกับเจ้าของห้องที่ยืนจ้องมองด้วยสายตาดุดันเหี้ยมเกรียม
“เธอเข้ามาทำอะไรที่นี่ พาขวัญ!”
ร่างอรชรแข็งทื่อราวกับถูกจับแช่ในบ่อน้ำแข็ง แม้ว่าความตั้งใจที่มาที่นี่ก็เพราะว่าต้องการพบเขา แต่...แต่พอได้พบเข้าจริงๆ หล่อนกลับ...กลับทำอะไรไม่ถูกเลย หัวใจเต้นแรง สองขาสั่นเทา และหล่อนก็รู้สึกคล้ายกับกำลังจะเป็นลม
