พอออกจากมหาวิทยาลัยปลายฟ้าก็ไปส่งเข็มจิราและชลธิชาเก็บของใช้จำเป็นที่หอพักก่อนที่สามสาวจะมายังคอนโดมิเนียมของปลายฟ้า ซึ่งอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยไม่มากเท่าไหร่
ทั้งสามคนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็สั่งอาหารขึ้นมาทานบนห้องเพราะไม่อยากจะออกไปไหนอีกเข็มจิราและชลธิชาอยากให้เวลากับปลายฟ้าอีกสักนิดเพราะรู้ว่าถ้าพวกเธอกลับไปแล้วหญิงสาวจะเหงามาก
เนื่องจากบิดามารดาของปลายฟ้าเป็นนักธุรกิจพวกเขาจึงไม่ได้อยู่กับปลายฟ้าแม้ว่าจะเป็นช่วงปิดเทอมก็ตามปลายฟ้าเองก็รู้เรื่องนี้ดี หญิงสาวจึงไม่ได้กลับไปบ้านเหมือนกับเพื่อนคนอื่นและเลือกที่จะอยู่คอนโดแห่งนี้ เพราะว่ามันใกล้แหล่งช้อปปิ้งและเดินทางไปมหาวิทยาลัยสะดวก การอยู่ในห้องเล็กจึงรู้สึกดีกว่าการอยู่บ้านหลังใหญ่
“ฟ้าเราคิดอะไรออก” จู่ๆ ชลธิชาก็พูดขึ้นมาระหว่างที่เพื่อนอีกสองคนกำลังดูภาพยนตร์เรื่องที่เพิ่งเข้าฉายบนแอปพิเคชันหนึ่งบนทีวีจอใหญ่
“คิดอะไรออกอีกเหรอเปรี้ยว อย่าคิดอะไรแผลงๆ เหมือนก้องนะฟ้าไม่เอาด้วยหรอก”
“ไม่ใช่แบบนั้น เปรี้ยวว่าปิดเทอมฟ้าไปอยู่กับเปรี้ยวที่บ้านดีไหมเปรี้ยวจะพาเที่ยวให้ทั้งนครสวรรค์เลย”
“น่าสนใจดีนะ” เข็มจิราก็เห็นด้วยเพราะไม่อยากให้เพื่อนเหงาอยู่ที่คอนโดคนเดียว
“เอาไว้ฟ้าเหงามากจนทนไม่ได้ฟ้าจะไปขออยู่ที่บ้านของเปรี้ยวแล้วกันนะ” ปลายฟ้าไม่รู้ว่าตนเองจะทนเหงาได้นานแค่ไหนแต่ที่ผ่านมาก็ไม่เคยไปนอนค้างบ้านเพื่อนคนไหนเลย
“ถ้าไม่อยากไปไกลก็ไปบ้านเข็มก็ได้นะ ถ้าเข็มกลับมาจากบ้านพี่กันต์แล้วเข็มจะไลน์มาบอก ฟ้าจะอยู่บ้านเข็มถึงเปิดเทอมเลยก็ได้”
“แต่เปรี้ยวว่าอยู่บ้านเข็มเดือนหนึ่งอยู่บ้านเปรี้ยวเดือนหนึ่งเดี๋ยวก็เปิดเทอมพอดี”
“ฟ้าคงไม่กล้ารบกวนขนาดนั้นหรอก ฟ้าว่าอาทิตย์หน้าจะไปเที่ยวทะเล ถ้าเปรี้ยวกับเข็มเปลี่ยนใจก็บอกนะ”
“ฟ้าชวนพวกเราไปเที่ยวทะเล ฟ้าอยากไปเที่ยวที่ไหนเหรอแล้วจะไปกับใคร”
“ฟ้าว่าจะไปเที่ยวภูเก็ตสักหน่อย ถ้าเพื่อนไม่ไปฟ้าก็คงไปคนเดียว”
“ฟ้าไปคนเดียวได้แน่นะ”
“ฟ้ามีทางเลือกที่ไหนล่ะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่าหรอกน่าฟ้าดูแลตัวเองได้” ปลายฟ้าไม่ใช่หญิงสาวบอบบางที่ทำอะไรไม่เป็นเพราะเธอฝึกให้อยู่คนเดียวมาตลอดตั้งแต่ชั้นมัธยมปลาย การไปเที่ยวในประเทศคนเดียวแบบนี้จึงเป็นเรื่องสบายสำหรับเธอมากขนาดเดินทางไปหาบิดามารดาไปที่ต่างประเทศหญิงสาวก็ทำมาแล้ว
“เปรี้ยวรู้ว่าฟ้าเก่งยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะ เมืองท่องเที่ยวแบบนั้นใช่ว่าจะมีแต่คนไทย”
“ไม่มีคนไทยก็ดีนะ ฟ้าจะได้สนุกอย่างเต็มที่เลย”
“สนุกอย่างเต็มที่หมายความว่ายังไงกันจ๊ะ ฟ้าหรือคิดจะแอบไปทำอะไรที่โน่นคนเดียว” เข็มจิราพูดด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นเรียบร้อยเป็นเด็กเรียนแบบนี้พอจะดื้อขึ้นมาก็ไม่มีใครเอาปลายฟ้าอยู่เหมือนกัน
“ฟ้าก็แค่จะใส่บีกินี่สวยๆ เดินเล่นชายหาดแค่นั้นเองไม่มีอะไรหรอก”
“แค่นั้นก็แล้วไปนึกว่านัดใครไปที่นั่น”
“ฟ้าจะนัดใครได้ล่ะแฟนเป็นตัวเป็นตนสักคนก็ยังไม่มี”
“พูดถึงเรื่องแฟนเข็มนึกอะไรขึ้นได้แต่ไม่รู้ว่าจะบอกฟ้าดีหรือเปล่า”
“บอกอะไร” ปลายฟ้าสนใจขึ้นมาทันที
“นั่นสิพูดมาแบบนี้เล่ามาเลยนะเข็ม อย่าให้เราสองคนต้องใช้ความรุนแรงเลย” ปลายฟ้าและชลธิชาล็อกแขนของเข็มจิราไว้คนละข้างและถ้าเข็มจิรายังไม่เล่าเรื่องพวกเธอสองคนก็จะใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดนั่นคือจั๊กจี้เข็มจิราเพราะอีกฝ่ายนั้นบ้าจี้อยู่มาก
“ปล่อยเข็มก่อนแล้วเข็มจะเล่าให้”
“อย่ามาเจ้าเล่ห์นะเข็ม ตอนนี้ฟ้ากับเปรี้ยวอยู่ฝั่งเดียวกันถ้าเข็มคิดจะหนียังไงก็ไม่มีทางรอดแน่ๆ” ปลายฟ้าขู่เพื่อน
“เล่ามาดีๆ เลย อย่าให้ต้องเหนื่อยนะ” ชลธิชาขู่อีกคน
“สัญญาก่อนว่าฟังแล้วจะไม่โกรธไม่นอยด์”
“มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เข็มพูดแบบนี้ฟ้าชักจะอยากรู้แล้ว”
“วันก่อนเข็มไปหาพี่กันต์ที่คณะ” เข็มจิราเริ่มเกริ่น
“แล้วยังไง ปกติเข็มก็ไปหาแฟนอยู่แล้วนี่” ปลายฟ้าคิดว่าเรื่องที่เข็มจิราไปหาแฟนมันไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเธอเลย
“มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ ครั้งนี้มีคนเข้ามาทักเข็มด้วย”
“แหมจะอวดว่าตัวเองมีเสน่ห์จนผู้ชายเข้าหาล่ะสิ” ชลธิชาแซวเพื่อนและหัวเราะขณะที่มือก็หยิบขนมเข้าปาก
“มันไม่ใช่แบบนั้นเปรี้ยวฟังเราก่อน หยุดกินก่อนสิ”
“ถ้าเปรี้ยวหยุดกินแล้วเรื่องที่เล่ามันไม่สำคัญนะ เปรี้ยวจะใช้ให้เข็มลงไปซื้อขนมมาเพิ่มให้พวกเราเลย”
“เข็มว่าเรื่องนี้ทั้งเปรี้ยวและฟ้าน่าจะสนใจอยู่นะ”
“เข็มเล่ามาเถอะน่า เราสองคนอยากรู้จริงๆ”
“ฟ้าสัญญาสิว่าเข็มเล่าแล้วฟ้าจะไม่โกรธ ไม่นอยด์และคิดมาก”
“สัญญา”
“เอานิ้วก้อยออกมาด้วย” เข็มจิราจะจับมือของปลายฟ้าขึ้นมาและเกี่ยวนิ้วก้อยของเพื่อนเพื่อทำสัญญา
“โอเคฟ้าสัญญาว่าจะไม่โกรธจะไม่นอยด์และไม่เครียด ตกลงจะเล่าแล้วใช่ไหมจ๊ะ เข็มจิราจ๋า...” ปลายฟ้าทำเสียงยืดและยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ทำให้เข็มจิราถอยหลังกรูดเพราะกลัวว่าเพื่อนจะจั๊กจี้เอว
“เอาละฟ้ากับเปรี้ยวนั่งอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องเข้ามาใกล้เข็มเข็มถึงจะเล่าให้ฟัง”
“ลีลาจังนะ เข็มถ้าเรื่องไม่มันไม่สำคัญแล้วล่ะก็ เปรี้ยวกับฟ้าจัดการเข็มแน่ๆ”
“คนที่เข้ามาหาเข็มคือพี่แชมป์”
“พี่แชมป์เหรอ” ปลายฟ้าทวนซ้ำเธอไม่ได้ยินชื่อนี้มานานแล้วตั้งแต่เลิกกันเธอก็ไม่ได้ข่าวของเขาอีกเลยแต่ก็พอรู้ว่าเขาเรียนคณะเดียวกับแฟนของเข็มจิรา
“ใช่เขาเข้ามาถามว่าเราตอนนี้ฟ้าเป็นยังไงบ้าง”
“เขาจะอยากรู้เรื่องของฟ้าทำไปทำไมล่ะ”
“นั่นสิ เปรี้ยวว่ามันแปลนะ แล้วเข็มตอบเขาไปว่ายังไง”
“เข็มไม่ได้ตอบอะไรหรอกเพราะเข็มก็ไม่อยากจะคุยกับเขาเหมือนกัน”
เข็มจิราเป็นคนรักเพื่อนมากๆ และใครทำให้เพื่อนเธอเจ็บเข็มจิรากก็จะโกรธแค้นคนนั้นไปด้วย เผลอเ อาจจะโกรธมากกว่าปลายฟ้าก็เป็นได้
“ฟ้าไม่เป็นอะไรนะ” เมื่อพูดออกไปแล้วเข็มจิราก็เป็นห่วงความรู้สึกของปลายฟ้าแต่จะไม่เล่าก็อดไม่ได้
“ไม่เป็นไรหรอกฟ้าสบายดีแล้ว เข็มกับเปรี้ยวก็เห็นนี่ว่าที่ผ่านมาฟ้าไม่เคยคิดถึงเขาอีกเลย”
“แต่ฟ้าก็ไม่ยอมมีแฟนสักที เข็มก็กลัวว่าเพราะฟ้ายังรักพี่แชมป์อยู่ถึงไม่ยอมเปิดใจรับผู้ชายคนอื่นเข้ามา”
“ฟ้าก็ไม่เคยลืมเขาหรอกนะ” ปลายฟ้าไม่อยากจะโกหกเพื่อนจึงพูดออกไปแบบนั้น
“อะไรนะฟ้า อย่าบอกนะยังรักผู้ชายคนนั้นอยู่” ชลธิชาตกใจมากที่ได้ยินปลายฟ้าบอกว่ายังไม่ลืมคนรักเก่า
“ไม่ใช่จะเปรี้ยว ที่ฟ้าบอกว่าฟ้าว่าฟ้าไม่เคยลืมเขาเลยเพราะเขาเป็นบทเรียนที่สำคัญของฟ้าไงล่ะ”
“เฮ้อ...โล่งใจไปทีนึกว่ายังรักผู้ชายคนนั้นอยู่ เปรี้ยวเกลียดนักเชียวผู้ชายที่เห็นแก่ตัวแบบนั้น” เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีตชลธิชาก็โมโหขึ้นมา
“แต่ฟ้าว่าเราจะโทษพี่แชมป์คนเดียวก็ไม่ถูกหรอก เป็นที่ฟ้าเองไม่รู้จักแบ่งเวลาดีๆ” ปลายฟ้าไม่อยากจะโทษว่าเป็นความผิดของเขาทั้งหมด
“แต่ถ้าเขาเข้าใจฟ้าสักนิดไม่เอาเวลาฟ้าไปแบบนั้นฟ้า ก็คงได้เรียนคณะที่ตัวเองชอบในมหาวิทยาลัยชื่อดังอันดับต้นๆ ของเมืองไทย”
“เข็มก็เห็นด้วยกับเปรี้ยวนะ”
“เขาอาจจะมีส่วนก็จริง แต่ฟ้าว่ามันไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ” ปลายฟ้านึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เธอกับพี่แชมป์รุ่นพี่คบหากันอยู่ตอนนั้นหญิงสาวเรียนอยู่ ม. 6 และกำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐบาลซึ่งมีชื่อเสียง แต่ช่วงนั้นพี่แชมป์ก็ชอบมาให้เธอติววิชาภาษาอังกฤษให้เพราะเขาค่อนข้างอ่อนวิชานี้ขณะที่ปล่อยฟ้าถนัดวิชานี้เอามากๆ
ที่ปลายฟ้าเก่งวิชาภาษาอังกฤษก็เพราะมารดาเธอแต่งงานใหม่กับนักธุรกิจชาวอังกฤษทำให้หญิงสาวได้ใช้ภาษาอังกฤษตั้งแต่เด็ก
พี่แชมป์มาให้เธอช่วยติวให้ก่อนที่เขาจะสอบ ทำให้ปลายฟ้ามีเวลาอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนของตนเองน้อยลงเพราะหญิงสาวทุ่มเทอ่านหนังสือของชายหนุ่มและช่วยเขาจนสอบผ่านแต่ผลสอบของตัวเองนั้นกลับแย่ลงหญิงสาวสอบไม่ติดมหาวิทยาลัยที่เลือกไว้เลยสักที่ ทำให้เธอผิดหวังมากและโทษว่าเป็นความผิดของเขาที่ทำให้เธอพลาด
จากนั้นไม่นานเธอกับเขาก็เลิกกันเพราะปลายฟ้าเอาแต่โทษว่าเป็นความผิดของพี่แชมป์ ขณะที่ชายหนุ่มก็ไม่เคยพูดให้กำลังเธอเลย แต่เขากลับโทษว่าเป็นที่ตัวปลายฟ้าไม่รู้จักแบ่งเวลาเอง
ตั้งแต่นั้นมาปลายฟ้าก็เลยไม่คิดจะมีแฟนอีกเลย หญิงสาวตั้งใจเรียนมากขึ้นและคิดว่าจะคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งไปให้มารดาได้ชื่นใจสักครั้งหลังจากที่ท่านผิดหวังกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเธอมาแล้ว
“แต่ว่าฟ้าสอบเข้าเรียนที่นั่นไม่ได้ก็ดีเหมือนกันนะ” เข็มจิราขยับเข้ามาใกล้นะจับมือเพื่อน
“สอบไม่ได้มันจะดียังไงล่ะเข็ม”
“อ้าว...ก็ฟ้าสอบที่นั่นไม่ได้ทำให้ฟ้าได้มาเรียนกับเรายังไงล่ะ”
“จริงสินะ เปรี้ยวก็ลืมข้อนี้ไปเลย ถ้าฟ้าไม่มาเรียนที่นี่กับเราหัวขี้เลื่อยอย่างเปรี้ยวและเข็มก็คงแย่เหมือนกันนะ”
“เข็มพอจะเข้าใจฟ้าแล้วนะว่าทำไมฟ้าถึงไม่อยากมีแฟน กลัวแบ่งเวลาไม่ได้และเสียการเรียนใช่ไหม”
“อือ ฟ้ากลัวเสียการเรียนอีก ฟ้าเป็นคนที่ทำอะไรก็จะจริงจังมาก ถ้าฟ้ามีแฟนฟ้าก็กลัวว่าจะเอาตัวไปผูกติดกับเขาและเรื่องแบบเดิมก็จะเกิดขึ้นอีก ฟ้าอยากเรียนให้ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเอาไปอวดแม่น่ะ”
“ฟ้ากดดันตัวเองมากเกินไปหรือเปล่า”
“ไม่หรอกฟ้าตั้งใจจริงๆ แต่ถ้าฟ้าได้พยายามเต็มที่แล้วมันไม่ได้ฟ้าก็จะไม่เสียใจเลย”
“เปรี้ยวกับเข็มจะเป็นกำลังใจให้ฟ้าแล้วกันนะ”
“เปรี้ยวจะเป็นกำลังใจให้ฟ้าอย่างเดียวหรือจะคอยลอกการบ้านฟ้ากันล่ะ” เข็มจิราพูดแล้วก็หัวเราะเพราะเธอเองก็ไม่ต่างจากชลธิชามากนัก
“มันก็ให้กำลังใจด้วยขอลอกด้วยนั่นแหละ” ชลธิชาไม่เถียงเพราะเธอทำแบบที่เข็มจิราพูดจริงๆ
“ฟ้าอิจฉาเปรี้ยวกับเข็มนะ ถึงจะมีแฟนแต่ก็แบ่งเวลาได้ดี”
“เราโชคดีนะที่พี่หมอเป็นคนขยันเรียน เขาก็เลยคอยบอกคอยเตือนให้เราอ่านหนังสือเรื่อยๆ”
“เข็มก็เหมือนกันพี่กันต์ก็เป็นคนตั้งใจเรียนมากเขาจะเอาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาให้เข็มก็เลยตั้งใจเรียนเพื่อเขา ถึงแม้จะไม่ได้เกียรตินิยมแต่ก็ขอให้จบภายในสี่ปีพี่กันต์ก็ดีใจมากแล้ว”
“จบแล้วจะแต่งงานเลยจริงๆ เหรอเข็ม”
“ถ้าตามที่ผู้ใหญ่คุยกันไว้ก็คงอย่างงั้นเพราะพี่กันต์จบก่อนเข็มสองปีเขาน่าจะเข้าไปทำงานที่บริษัทของพ่อ พอเข็มจบก็คงต้องเข้าไปทำงานที่นั่นเหมือนกัน”
“ดีจังจบแล้วได้ทำงานเลย แล้วฟ้าล่ะจบแล้วจะเข้าไปช่วยพ่อกับแม่ทำงานไหม”
“ก็คงจะอย่างงั้นแหละ ตอนแรกฟ้าก็อยากจะเรียนต่อปริญญาโทนะแต่เห็นพ่อกับแม่ทำงานหนักมากๆ ฟ้าคิดว่าเข้าไปแบ่งเบาภาระท่านดีกว่า ส่วนเรื่องเรียนก็ค่อยเรียนภาคค่ำแล้วเปรี้ยวล่ะ พี่หมอว่ายังไงบ้างจบแล้วจะให้เปรี้ยวหางานทำในกรุงเทพหรือจะกลับไปที่บ้านล่ะ”
“เรื่องนี้พี่ยังไม่ได้คุยกับพี่หมอเลย บางทีถึงเวลาที่เปรี้ยวเรียนจบพี่หมออาจจะอยากย้ายเข้ามาทำงานในกรุงเทพก็ได้เพราะน่าจะใช้ทุนครบแล้ว”
“แต่ละคนก็มีทางเดินของตัวเองเนาะ”
“แล้วฟ้าเคยคิดไหมว่าตัวเองจะมีแฟนตอนไหน” เข็มจิรากลับมาถามเรื่องเดิมเพราะอยากให้เพื่อนเปิดใจคบกับใครสักคนเธอกลัวว่าปลายฟ้ายังจะคิดถึงพี่แชมป์อยู่ซึ่งผู้ชายคนนั้นไม่ได้มีอะไรคู่ควรกับเพื่อนของเธอเลยสักนิด
“ไม่รู้สิ บางทีปิดเทอมนี้ฟ้าอาจจะเจอคนที่ถูกใจก็ได้นะ ถ้าเขาคนนั้นไม่ทำให้ฟ้าเสียการเรียนและเข้าใจว่าฟ้าต้องตั้งใจเรียนเพื่ออะไรฟ้าก็อาจจะเปิดใจให้เขา”
“ถ้างั้นเปรี้ยวขออวยพรให้การไปเที่ยวของฟ้าครั้งนี้เจอหนุ่มหนุ่มหล่อๆ นะ”
“แต่เข็มว่าต้องหล่อและรวยด้วยนะ”
“จะต้องรวยอะไรอีกครอบครัวฟ้าก็รวยมากอยู่แล้ว เปรี้ยวว่าหาคนที่ถูกใจดีกว่า แถวนั้นน่าจะมีฝรั่งเยอะแยะเลย ฟ้าเก่งภาษาอังกฤษอยู่แล้วคงไม่มีปัญหาเรื่องการสื่อสาร”
“ถึงเขาจะไม่รวย ก็ขอให้ขยันทำมาหากินแค่นั้นแหละฟ้าไม่ได้ต้องการคนรวยหรอก จะไทยหรือต่างชาติก็ได้แค่เข้าใจฟ้าก็พอ”
