เจ้าของหนุุ่มใบหน้าฟ้าประทาน ร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเนียนใส แผ่ออร่าความหล่อเหลาเปล่งปลั่งในระยะรัศมีหนึ่งร้อยเมตร ไม่ว่าจะมองมุมไหนใกล้หรือไกล ความหล่อเหลามีเสน่ห์ของโรมก็ไม่มีท่าทีลดน้อยลง แน่นอนขึ้นชื่อหนุ่มหล่อเบ้าหน้าดี หล่อรวย งานดีโปรไฟล์เลิศ ความเฉลียวฉลาดทันคนต้องมีชื่อ โรม รัชพงศ์ หนุ่มหล่อหน้าใส เบ้าหน้าฟ้าประทานงานดีของดีคณะบริหารที่ติดสอยห้อยท้ายไปด้วย เมื่อเอ่ยชื่อถึงโรม หนุ่มหล่อรวย แน่นอนไม่มีสาวๆ ในรั้ว มอ.B คนไหนที่ไม่รู้จักเขา โรมถือเป็นอีกหนึ่งหนุ่มฮอตสุดๆ ที่ดีกรีความหล่อรวยนั้นไม่ธรรมดา ถ้าพูดถึงลำดับความหล่อรวย โรมเป็นถึงบุตรชายคนโตของตระกูลค้าทองคำระดับต้นๆ ของประเทศ ยืนหนึ่งเรื่องความหล่อรวยของคณะบริหารที่สาวๆ ติดตามในโซเชียล มากพอๆ กับเพื่อนสนิทอย่างแทคิณ โรมยังเป็นอีกหนึ่งหนุ่มที่สาวๆ อยากครอบครองและเข้ามาถวายทั้งตัวและหัวใจให้กับเขามากที่สุด แต่อีกคนนั่นหล่อสูสีกันมาอีกคนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน น้องชายฝาแฝดอย่างรามเบ้าหน้าดีหล่อกินกันไม่ลง เรียกได้ว่าพี่น้องตระกูลอักคณะศิลป์ ไม่ว่าจะลูกสาว ลูกชายบ้านนี้หน้าตาดีกันทั้งบ้านจริงๆ ซึ่งระดับเรื่องหน้าตาของสองหนุ่มแฝดคู่นี้เสน่ห์แรง ไม่แพ้กับหนุ่มๆ รุ่นพี่คณะวิศวะ อย่างพวกพี่เรียวตะ และเพื่อนๆ กลุ่มแฮงค์เอ้าท์อย่างพวกนายเจมส์ชีวิน ดีเทล และดีเอ็มเรื่องความหล่อ รวย ถ้าไม่รวยผมก็คงจะเข้าเรียนที่มหาลัยแห่งนี้ไม่ได้

นิสัยส่วนตัว หลายคนมองว่าผมเป็นคนหยิ่งนิ่ง ลึกลับเข้าหาตัวได้ยาก นั้นเป็นเพียงคนไม่สนิทเล่าต่อๆ กันมา อยากรู้ว่าคนอย่างผม โรม รัชพงศ์ เป็นคนยังไงก็เข้ามาใกล้ชิดกับผมสิครับจะได้รู้ว่าผมเป็นอย่างที่สาวๆ เลื่องลือกันหรือเปล่า นิสัยส่วนตัวเป็นคนพูดน้อย แต่ต่อยหนัก ฉายาที่สาวๆ เรียกผม เจ้าชายน้ำแข็ง จะแข็งจริงอย่างที่ใครๆหลายคนว่ากันไหม อยากรู้ก็ลองมาพิสูจน์สิครับถ้าถูกใจยอมแก้ผ้าให้พิสูจน์เลย

ร่างสูงผิวขาวหล่อออร่าสวมด้วยเสื้อกีฬาสีแดงกางเกงขาสั้นสีขาวเบอร์ 8 ที่ตัดกับผิดขาวเนียนใสราวกับผิวผู้หญิง ยิ่งใส่เสื้อสีแดงยิ่งเสริมทัพให้ดูมีเสน่ห์เปล่งปลั่งที่น่าค้นหา ความหล่อเหลาออร่าพุ่งหนักเข้าไปอีก ปกติน้อยครั้งนักที่จะเห็นหนุ่มหล่องานดีอย่างโรมจะอยู่ในชุดกีฬาพร้อมลงสนามแบบนี้ นานๆ ทีจะได้เห็นพี่โรมปี 3 บริหารแต่งชุดกีฬาสาวๆ ที่ชื่นชมหลงเสน่ห์ของโรมอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้วถึงกับโดนเสน่ห์ความหล่อของโรมตกหนักเข้าไปอีก

“จะว่าไปไม่ถึงขั้นลงสนามเลยแก แค่พี่เขายืนนิ่งๆ ที่ข้างสนามฉันก็กรี๊ดแล้วปะ” เสียงของสาวๆ ต่างคณะที่มารอชมการแข่งขันฟุตบอลนัดพิเศษรอบชิงอันดับ2 ซึ่งงานนี้เป็นการแข่งขันของทีมสีแดงและทีมสีเขียว ซึ่งสีแดงเป็นสีของคณะบริหาร ส่วนสีขาวนั้นคณะสถาปัตนั้นเอง เมื่อโรมเป็นตัวแทนของคณะที่จะลงสนามในครั้งนี้เอง สาวๆ ที่รู้ข่าวต่างกับมาจับจองพื้นที่ให้กำลังใจโรมกันอย่างล้นหลามที่จะรอชมฝีมือการแข่งขันของหนุ่มฮอตคนดังแห่งคณะบริหาร

เพียงแค่โรมยืนนิ่งๆ ก็เรียกรอยยิ้มและเสียงกรี๊ดให้กับเหล่าสาวงามที่มารอชมการแข่งขันเป็นอาหารตาพอได้กระชุ่มกระชวยหัวใจ

ร่างสูงในชุดกีฬาสีแดงเบอร์ 8 เดินมาหยุดที่ขอบสนามฟุตบอลพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสนิททั้งสามหนุ่ม ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่โรมที่แผ่รัศมีความหล่อ เท่ๆ ที่ข้างสนามแต่นั้นมีแทคิณไอดอลหนุ่มชื่อดังที่ยืนโบกไม้โบกมือเรียกเสียงกรี๊ดให้กับสาวๆ ราวกับเป็นนักฟุตบอลระดับประเทศที่ค่าตัวหลักล้าน ด้านรามที่เห็นแทคิณแย่งซีนตน น้องชายแฝดของโรมถึงกับส่ายหน้า วันนี้แทคิณมันไม่ได้ลงสนามแข่ง มีเพียงพวกผม 3 ตัว มีผม ไอ้โรม และไอ้มอสเท่านั้นที่ลงแข่งส่วนไอ้เชี่ยแทคิณแค่มาให้กำลังใจ พูดง่ายๆ ตัวสำรองกองเชียร์อะครับ

“มึงดูมัน แค่มาเชียร์จำเป็นต้องโปรยเสน่ห์สาวๆ เรียกเสียงกรี๊ดแบบนี้ไหมคับ” รามที่เห็นไอดอลหนุ่มคนดังใส่ชุดกีฬาสีแสดสวมแว่นกันแดดสีชาถึงกับอดแซวแทคิณไม่ได้ ที่เพื่อนของพวกเขาเป็นถึงไอดอลระดับต้นๆ ของไทย เด็กสังกัดค่ายเพลงไอ้ดีเทล เพื่อนกลุ่มแฮงค์พวกผมอีกคน แต่นั้นจู่ๆกับมีเสียงของสาวๆ ที่แว่วๆเข้ามาของพวกเขา

“มึงเจอพี่โรมในชุดกีฬายืนกระดกขวดน้ำข้างสนาม ช็อตเด็ดยิ้มทีละลายแบบนี้ กูก็ตายไปเลยสิคะ ตายแล้วเหมือนเกิดใหม่ คนอะไรหล่อลากมาก หล่อยันเงา จึ้งมาก” เสียงสาวๆ ดังขึ้นมาทำเอารามแทคิณและมอสที่ยืนอยู่ข้างสนามนั้นถึงกับหูผึ่งมองคนที่สาวๆ กำลังพูดถึง

“อ้าว...เชี่ย ที่กูยืนโบกไม้โบกมือให้เนี้ย ไม่ใช่ชมกูหรอกหรือ ไอ้เราก็ถึงว่าเป็นแฟนคลับเรา ปัดโธ่...เว้ย เสือกชมไอ้โรมเฉย” แทคิณที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับมองค้อนให้โรมด้วยสีหน้าไม่พอใจ พอเพื่อนแต่งชุดกีฬาจัดเต็มแบบนี้สาวๆ ที่แฟนคลับของเขาถึงกับเปลี่ยนเอนฝั่งไปทางเพื่อนซี้อย่างโรม แต่นั้นถึงโรมจะแย่งซีนไอดอลหนุ่มไปเช่นนี้ ใช่ว่าคนหยิ่งท่ามากอย่างโรมนั้นจะคิดสนใจคำเอ่ยชมของสาวๆ เพื่อนของเขาก็ยังคงตีหน้านิ่งๆ อยู่เช่นเดิมไม่มีหลุดยิ้มใดๆ ออกมา นิ่งมากครับนิ่งได้ทุกสถานการณ์ แทคิณที่มองหน้าโรมถึงกับอดหมั่นไส้ให้กับคนที่ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบสาวๆ ไม่ได้ ซึ่งต่างจากอีกคน แฝดน้องอย่างรามที่ตอนนี้แจกรอยยิ้มและโปรยเสน่ห์ให้กับสาวๆ แทนพี่ชายไปปากนี้จะฉีกถึงหูแล้ว

แทคิณที่เห็นท่าทีของเพื่อนถึงกับส่ายหัวให้คนหน้านิ่งอย่างโรม สาวๆ แหกปากกรี๊ดชมมันคอแทบแตกก็น่าจะเผยยิ้มให้พวกเธอหน่อยเถอะ แค่ยิ้มอ่อนๆ นี้มันจะไปยากอะไร แต่นี้เพื่อนพวกเขากับตีหน้านิ่งและยังเก๊กเช่นเดิม ซึ่งนิสัยแฝดคู่นี้นอกจากหน้าตาที่พวกมันไอ้โรมไอ้รามที่แตกต่างกันแล้ว นิสัยก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว คนหนึ่งนิ่ง ส่วนอีกคนพูดมากจนน่ารำคาญแทคิณได้แต่มองสองหนุ่มพี่น้องสลับกันไปมา

“เชี่ยโรมสาวๆ เขาอุตส่าห์มาเชียร์มึง มึงก็ยิ้มให้พวกเธอหน่อยสิวะ นิ่งชิบหาย นิ่งแบบนี้ตอนเด็กม๊ามึงไม่เคยหยอกเล่นบ้างปะ หน้าหล่อๆ ของมึงเนี่ยหัดใช้ให้เป็นประโยชน์หน่อยโว้ย มึงจะเก๊กห่าเหวไรนักหนา” แทคิณที่เห็นสีหน้าของคนไม่มีปฏิกิริยากับเหล่าสาวสวยๆงามๆ ถึงกับอดแขวะโรมไม่ได้

“กูไม่ใช่ไอดอลอย่างมึง ไม่จำเป็นต้องสร้างภาพวะ และกูก็ไม่ได้จ้างพวกนั้นมากรี๊ดกู ใครขอ” ไอ้สาวๆสวยๆ มาชมมาชอบมันก็ดีอยู่หรอกนะ ที่พวกเธอชอบผม แต่แล้วไงผมไม่ได้ชอบเธอนิ และผมไม่ใช่ไอดอลอย่างมันไม่จำเป็นต้องสร้างภาพให้ใครมารัก ผมเป็นตัวของตัวเอง จะมองว่าผมเป็นคนหยิ่งก็ไม่ติดนะครับเพราะนิสัยส่วนตัวผมเป็นคนไม่ค่อยจะแคร์ใคร

“ตอบได้เชี่ยมาก ไอ้ราม ดูพี่มึงคับ” แทคิณที่โรมตอบแบบกำปั่นทุบดินมาแบบนั้น ไม่วายที่จะหาทัพเสริม

“มึงแม่งเป็นเพื่อนกับมันมาหลายปีแล้วครับเชี่ยคิณ นี้มึงยังไม่ชินกับหน้านิ่งๆ หยิ่งๆ ของไอ้โรมมันอีกหรอครับ ไอ้คุณแทคิณ” รามว่าให้กับเพื่อนอย่างตัดรำคาญ นิสัยหยิ่งๆ ของพี่ชายใช่ว่าโรมพึ่งจะเป็นวันนี้เสียหน่อย มันเป็นมาตั้งนานแล้วครับ

“เหอะๆ พอๆกัน ทั้งพี่น้อง มึงดูเพื่อนมึงครับไอ้เชี่ยมอส” เมื่อโดนรามว่ามาเช่นนั้น แทคิณหันไปเอ่ยกับเพื่อนอีกคน มอสที่ยืนเดาะลูกฟุตบอลข้างสนามกับโรมถึงกับยกยิ้มขึ้นมา

“เกี่ยวไรกับกู เรื่องพวกมึงเคลียร์กันเองดิคับ” มอสเอ่ยจบก็เดาะลูกฟุตบอลต่อด้วยสีหน้าอารมณ์ดี สาวๆ เยอะแบบนี้เขาชอบชะมัดอยากให้มีกีฬาแบบนี้ทุกวัน เรียนไม่มากีฬาไม่ขาดหนุ่มอารมณ์ดีเดาะบอลอย่างไม่สนใจใคร

ด้านโรมจู่ๆ ผมกับรู้สึกรำคาญเสียงไอ้แทคิณกับไอ้ราม ที่ตอนนี้พวกมันกำลังก่อสงครามประสาทเล็กๆ กัน พวกมันพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง หลังจากที่ผมวิ่งวอร์มร่างกายที่ข้างสนามไปสักพักแล้วนั้น ร่างสูงเดินไปหวังจะเตะลูกฟุตบอลเพื่อวอร์มร่างกายกับถูกทีมสีขาวแย่งลูกไปต่อหน้าต่อตาซึ่งนี่ยังไม่ถึงเวลาที่จะลงสนามจริง

“เชี่ยมอสลูกบอลทีมเรามีแค่นี้เหรอวะ” โรมหันไปถามกับคนที่เดาะลูกฟุตบอลข้างสนาม

“อืม มึงไปเอาในโรงยิมดิ กูเห็นพวกไอ้ปอนด์มันถือมาจากตรงนั่นแหละ” ด้านโรมที่ไม่มีลูกฟุตบอลเล่น ร่างสูงถึงกับวิ่งเหยาะๆ ออกไปจากสนามตรงไปยังโรงยิมเพื่อจะไปเอาลูกฟุตบอล รามที่เห็นพี่ชายวิ่งออกไปถึงกับขมวดคิ้ว

“ไอ้โรมนั้นมึงจะไปไหน”

“ไปดูดบุหรี่” โรมตอบน้องชายไปแค่นั้น ก่อนที่เขาจะไปเอาลูกฟุตบอลที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาก็ไม่ลืมที่จะแวะดูดบุหรี่ก่อน

10 นาทีต่อมา

ด้านโรมร่างสูงเดินเข้ามาภายในโรงยิมก็เจอกับสายตาของสาวๆ หลากหลายคู่ที่เพ่งมองมาทางตน ด้วยความที่หยิ่งเป็นทุนเดิมแต่นั้นใช่ว่าจะสนใจใคร ร่างสูงในชุดกีฬาเดินไปที่หมายนั้นคือห้องอุปกรณ์กีฬา

!! แก๊ก !! ภายในห้องกับมีเพียงตู้กระจกใส่อุปกรณ์กีฬาแต่ในนั้นกับไม่มีลูกฟุตบอลเลยสักลูก ร่างสูงก้มๆ เงยๆ มองหาลูกฟุตบอลแต่มือเปิดประตูเข้าไปอีกห้องกับเป็นห้องลับ แต่ขณะที่มือหนาปิดไฟขึ้นมานั้น

!! พรึบ !! นัยน์ตาคมเข้มสีดำสะดุดเข้ากับร่างบางที่ยืนวุ่นวายกับการเปลือยหน้าอกมีเพียงบราซิลิโคนที่ปิดหัวส่วนบน ร่างบางอันขาวผ่องผิวเนียนใสสะดุดตา มีเพียงกางเกงซับในสีครีมตัวน้อยตัวนิดที่ปิดบังซ่อนส่วนสำคัญเอาไว้ ในจังหวะที่เธอหันมามองหน้าผม สายตาทั้งสองคู่ปะทะกัน

!! อร้าย...กรี๊ด !!

!! เฮ้ย...!! โรมตกใจกับสิ่งที่เห็น และเสียงแหกปากกรี๊ดของยัยนั้นที่ร้องขึ้นมา

เมื่อ 10 นาทีที่แล้ว

ด้านนานิล นานิลดา ร่างบางในชุดกางเกงยีนส์ขายาวและเสื้อกีฬาสีเขียวใบหน้าสวยใสสวมทับด้วยแว่นทรงกลมผมยาวถูกเก้ามัดจุกขึ้นกลางหัว นานิลฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพราะนี้อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฉันต้องไปถึงโรงยิมแล้ว วันนี้ที่มหาลัยฉันมีการแข่งขันกีฬาฉันที่รับงานจากรุ่นพี่ต่างคณะต้องรีบไปแต่งตัวเพื่อเป็น กองเชียร์ให้กับทีมสีแดง ร่างบางเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออีก 25 นาทีให้ตายเถอะ ป่านนี้ยัยโปรเกลคงรอชำแหละเนื้อฉันออกเป็นชิ้นๆ แล้วแหละ ร่างบางใบหน้าสวยใสวิ่งมาสี่คูณร้อยเมตรหยุดที่ห้องแต่งตัวภายในโรงยิมด้วยท่าทีเหนื่อยหอบเนื่องจากวิ่งลงจากรถเมล์หน้ามอ.มาถึงโรงยิม

“เฮ้ย...ไม่ไหว จาเปงลม” เสียงเหนื่อยหอบของรุ่นน้องปี 3 เอ่ยกับรุ่นพี่ปี 4 ต่างคณะ ซึ่งเป็นคนที่รับงานวันนี้ให้กับนานิล

“น้องนิลทำอะไรอยู่คะลูก ทำไมถึงพึ่งมา เอ้านี้มาช้าดีนักเหลือชุดให้เลือกแค่นี้แล้วนะใส่ไม่ได้ก็หาวิธีจัดการเองละกัน สาวๆ คนอื่นเขาแต่งตัวพร้อมลงสนามแล้ว รีบค่ะลูกจะนอนเหนื่อยอะไรอีก เร็วค่ะ เดี๋ยวไม่ทันคนอื่นเขา” เมื่อพี่น้ำมนต์สาวสวยคณะศิลปกรรมเอ่ยมาเช่นนั้น นานิลก็หยิบถุงกระดาษเป็นชุดที่จะใส่วันนี้ขึ้นมาทันที

ด้านโปรเกลที่อยู่ในชุดพร้อมลงสนามแล้วนั้น โปรเกลที่เห็นสภาพนานิลเหงื่อไหลชุ่มไปทั้งตัวถึงกับเดินเข้ามา

“ยัยนิล นี้ฉันโทรหาแกสายแทบพังอย่าบอกนะว่าแกพึ่งมา” มาถึงโปรเกลถึงกับต่อว่าเพื่อนสนิทของเธออย่างมีอารมณ์

“ก็เออนะสิ รถติดหนะ” นานิลเอ่ยจบร่างบางเดินถือชุดไปยังอีกห้อง

“แกยัยนิลห้องนั้นพวกสีขาวแต่งตัว คนเยอะไปโน้นดิ ฉันจะมองทางให้แกเอง” เมื่อโปรเกลเอ่ยมาเช่นนั้นทั้งสองสาวก็เดินมาหยุดอีกห้องที่ไม่มีคนซึ่งเป็นห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา

“ฉันกับยัยกิ๊บก็เปลี่ยนชุดกันในห้องนี้แหละ ไม่ต้องต่อคิวให้เสียเวลา”

“เอางั้นเหรอ” นานิลถามเพื่อนเพราะดูๆ ไปห้องนี้วังเวงยังไงชอบกลแต่คงไม่มีอะไรหรอก

“ฉันเฝ้าประตูให้แกเอง แต่อย่าช้าละ หน้าผมแกยังไม่ได้ทำเลย” เมื่อโปรเกลเอ่ยมาเช่นนั้น นานิลก็หอบชุดที่ต้องใส่เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาทันที ห้องในนี้เป็นห้องลับอีกห้องเพราะข้างนอกมียัยโปรเกลเฝ้าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เมื่อเป็นเช่นนั้นนานิลก็ไม่รอช้า ร่างบางยืนถอดชุดของตนในมุมมืดออกทีละชิ้น เริ่มจากเสื้อกีฬาตัวโต และกางเกงยีนส์ขายาว ที่มีแสงแดดสาดเข้ามาเพียงนิดหน่อยแต่ก็มองเห็น ชุดที่1 ลองเสร็จแต่ใหญ่ไป ขณะที่ร่างบางก้มๆ เงยๆ หยิบชุดจากถุงกระดาษใบที่สองกำลังจะยกขาขึ้นสวมนั้น

!! พรึบ !! แสงไฟตรงหน้ากับสว่างจ้าขึ้นมา ฉันหันมองคนที่เปิดไฟคิดว่าเป็นยัยโปรเกล สายตาทั้งคู่ประทะเข้าหากัน

“อร้าย...กรี๊ด” ฉันตกใจที่เจอผู้ชายโรคจิตยืนจ้องหน้าของฉัน

“เฮ้ย...”

“ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต นี้นายเข้ามาได้ไง” นานิลกรี๊ดร้องแหกปากโวยวายเสียงดัง ฉันตกใจถึงกับทำอะไรไม่ถูก มือเรียวบางยกขึ้นมาปิดที่หน้าอกถึงจะมีบราซิลิโคนปิดแต่นั้นก็ปิดได้แค่ส่วนหัว ส่วนท่อนล่างมีเพียงกางเกงซับในตัวจิ๋วที่ห่อหุ้มเจ้าตัวน้อยตัวนิดของฉันเอาไว้ เลือกไม่ถูกจะปิดส่วนไหนก่อนดี สำคัญไปหมด

ด้านโรมที่ถูกผู้หญิงแก้ผ้าโชว์ของลับต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันทั้งตัว และแหกปากกรี๊ดลั่นถึงกับทำตัวไม่ถูก

“เอ้ย...ยัยบ้า นี้เธอเลิกแหกปากโวยวายสักที ฉันไม่ใช่โรคจิต ไม่ได้อยากจะมองเธอนักหรอก” ไอ้บ้าหน้าหล่อที่ปากบอกไม่อยากมองแต่เล่นจ้องส่วนนั้นของฉันตาไม่กระพริบ

“ไม่หยุดฉันจะตะโกนให้รู้กันไปเลยว่านายมันเป็นพวกโรคจิต ถ้ำแอบมองสาวๆ สวยๆ อย่างฉัน กรี๊ด...” ด้านนานิลที่จะแหกปากกรี๊ดรอบที่สอง กับถูกโรมจู่โจมเข้าหา ร่างสูงล็อกตัวคนตัวเล็กฝ่ามือหนาปิดปากเสียงกรี๊ดเอาไว้ กลัวว่ายัยบ้านี้จะสร้างเรื่องให้เขาอับอายเสียหน้า ยิ่งเขาปิดยัยบ้านี้กับยิ่งเพิ่มแรงกัดที่มือเขา

“ฉันบอกให้เธอหยุดแหกปาก หยุดสักทีสิวะ โอ้ย...” โรมถึงกับประสาทเสียกับผู้หญิงคนนี้อยู่ไม่น้อยที่เธอกล่าวหาว่าเขาเป็นพวกโรคจิตถ้ำมองพวกของสงวนเล็กๆ ทั้งสองร่างยื้อขัดขืนกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร ยิ่งเขาบีบปากเธอ เธอยิ่งฝังเขี้ยวแหลมๆลงที่มือเขา แต่นั้นใช่ว่านานิลจะคิดฟัง ฝันซี่เล็กกัดเข้าที่ฝ่ามือหนาของโรมอย่างเต็มแรง คนที่ถูกเขี้ยวหมาบ้ากัดเต็มมือถึงหยีหน้า

“โอ้ย...ยัยบ้า ฉันบอกให้หยุดไง นี้เธอมากัดมือฉันทำไม ปล่อยสิวะ โอ้ย บอกให้ปล่อย” โรมถึงกับร้องเสียงหลงที่ถูกนานิลกัดเข้าที่ฝ่ามือ กับกลายเป็นว่าทั้งสองร่างกอดรัดกัน ทั้งสองร่างเสียดสีกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร คนกัดก็ไม่คิดจะยอมฟัง ด้านโรมที่ทนไม่ไหวกับสะบัดมือออกจากปากของนานิลด้วยความแรง ทั้งสองจ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ตาประสานตาอารมณ์ตอนนี้ดุเดือดด้วยกันทั้งคู่ ส่วนคนที่ถูกมอง ร่างบางล่อนจ้อนถึงกับลืมตัวว่าตนอยู่ในสภาพไหน ตอนนี้โมโหไอ้โรคจิตถ้ำมองมากความอายเสียอีก ฉันขอจัดการและสั่งสอนคนนิสัยเสียแอบมองคนอื่นหน่อยเถอะ

ด้านโรมก็หัวเสียกับผู้หญิงบ้าเลือดคนนี้อยู่ไม่น้อย ทั้งสองจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงเข้มเอ่ยออกมาด้วยท่าทีโมโหจัด

“เธอ” ยัยบ้านี้มีสิทธิ์อะไรมากัดมือเขาถึงกับเลือดซึม

“ทำไม...” นานิลจ้องสายตาคมเข้มตรงอย่างไม่มีท่าทีจะยอม

“มีสิทธิ์อะไรมากัดมือฉัน ฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าอย่างเหลืออด

“ไอ้โรคจิต นายต่างหากที่แอบมองฉันก่อน” นานิลตะเบ่งเสียงขึ้นด่าลั่นอย่างไม่ยอม

“เหอะ...ฉันนี้นะมาแอบมอง ผู้หญิงอย่างเธอ”

“ก็เออนะสิ” นานิลสวนกลับร่างสูงในชุดกีฬาตรงหน้าที่สาวเท้าหาคนตน มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าอกและซิลิโคนนานิลถอยหลังเดินมาจนกระทั่งแผ่นหลังบางติดผนัง

“ถอยไป” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นมาแต่นั้นใช่ว่าโรมจะคิดสนใจ

!! ตึก !! นัยน์ตาสีดำคมเข้มสบตาผ่านแว่นตาทรงกลมหนาที่จ้องเธอมา ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ ผู้ชายตรงหน้าฉันคนนี้พอมองในระยะไกลเข้าหล่อและดูดีมาก แต่สายตาของเขาตอนนี้น่ากลัวกว่าความหล่อซะอีก เขาดูโมโหฉันมากอย่างที่ฉันในตอนนี้ที่โมโหเขาไม่ต่างกัน ตาจ้องตา มือเรียวได้แต่กำมือแน่นด้วยท่าทีโกรธจัด ใบหน้าสวยซ่อนกรอบแว่นตาเชิดหน้าขึ้นมาอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัว

“โรคจิตมาแอบดูผู้หญิงแก้ผ้า”

“ ถ้าเธอมีตาก็คงรู้ว่าที่นี่มันห้องเก็บของ ไม่ใช่ห้องแต่งตัว” โรมเอ่ยเสียงดังลั่นด้วยสีหน้าอันหงุดหงิด เขาหัวเสียและยังเจ็บตัวเพราะยัยบ้าเลือดนี้อีก เขาแค่เอาลูกฟุตบอลแต่ใครจะคิดว่าจะมาเจอผู้หญิงแก้ผ้าต่อหน้าต่อตา สายตาคมมองสำรวจร่างบางเปลือยต่อหน้าของตน

“อกไข่ดาว ไซส์มินิอย่างเธอใครจะอยากมอง เห็นแล้วมันฉุดอารมณ์ไม่ขึ้น” นานิลที่คนไอ้โรคจิตต่อว่าเช่นนั้น ร่างบางถึงกับเม้มริมฝีปากแน่นด้วยท่าทีโกรธจัด มือเรียวยกขึ้นมาปิดที่หน้าอกเอาไว้แน่น เธอโกรธคนตรงหน้าจนปากสั่นระริก โกรธมากกว่าอายซะอีก ใบหน้าอันหล่อเหลาผุดรอยยิ้มอันร้ายกาจขึ้นมาแขนพลาดลงที่ผนัง ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ คนที่ไม่เคยถูกชายใดเข้าใกล้ในระยะประชิดตัวเช่นนี้ ถึงกับหายใจไม่ถึงท้อง

“นี้...นี้นายจะทำอะไร ถอยๆ ไปหน่อยสิ”

“บอกแล้ว ไม่ได้อยากจะดูนักหรอก เธอไม่ได้สวยขนาดนั้น แก้ผ้าต่อหน้ายังฉุดอารมณ์ไม่ขึ้น” โรมเอ่ยจบร่างสูงก็เดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้าหงุดหงิดและหัวเสียสุด เสียอารมณ์เสียเวลากับยัยหมาบ้านี้ชะมัด

ด้านนานิลที่ถูกโรมต่อว่าเช่นนั่นร่างบางถึงกับหน้าชา นานิลฉันอยากจะกรี๊ดด่าให้คนหน้านิ่งเมื่อครู่นัก นายนั้นกล้าดียังไงว่าวิจารณ์รูปร่างหน้าอกของฉัน

“ละไหนบอกว่าไม่อยากจะมอง สรุปคือเขาเห็นสินะ โอ้ย...อยากจะบ้าตายเพราะความมักง่ายของตัวเองแท้ๆ ที่ต้องมาแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้” ไอ้อายมันก็อายอยู่หรอกแต่ใครจะคิดว่าห้องนี้จะมีคน นานิลพยายามสลัดภาพคนถ้ำมองออกจากหัว ยัยเกลนะยัยเกลละไหนยัยนั้นบอกจะดูต้นทางให้ฉัน หึยัยเพื่อนบ้า ขายหน้าชะมัด นานิลได้แต่คาดโทษเพื่อนสนิทของตน