"ทำไมไม่กอดลูกสาวคนเล็กของคุณสักหน่อยล่ะคะคุณภพกานดาอุตส่าห์พาลูกมาเจอคุณ"

"ไม่จริงแกโกหกคุณก้องภพจะไปมีอะไรกับแกได้ยังไงแล้วไหนจะนังเด็กนี่อีกเป็นลูกใครก็ไม่รู้แล้วมาอ้างว่าเป็นลูกของสามีฉัน"

"ฉันนึกอยู่แล้วล่ะค่ะว่าคงไม่มีใครเชื่อเพราะแบบนี้ฉันถึงได้เตรียมหลักฐานทุกอย่างมาด้วยนี่ค่ะอ่านดูซะแล้วจะรู้ว่าที่ฉันพูดมามันคือเรื่องจริงเด็กคนนี้คือลูกสาวของฉันกับคุณภพ ไม่ต้องถามนะคะว่าไปทำอีท่าไหนถึงได้มีลูกด้วยกัน5555" เด็กหญิงมองแม่อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องหัวเราะด้วย

"กานดาผมขอร้องคุณกลับไปก่อนได้ไหมเดี๋ยวผมจะไปหา" ก้องภพขอร้องคนตรงหน้าแต่ดูเหมือนว่ากานดาจะไม่ยอมกลับง่ายๆเพราะรู้ดีว่าพ่อของลูกไม่มีทางไปหาเพราะถ้าเขาไปหาเขารับผิดชอบเธอก็คงไม่บากหน้ามาที่นี่

"คุณก้องภพคุณพูดแบบนี้หมายความว่าคุณกับผู้หญิงคนนี้มีอะไรกันจริงๆใช่ไหมบอกความจริงฉันมานะ"

"เงียบก่อนได้ไหมรัมภาเรื่องนี้ผมจะเคลียร์เองคุณไปดูลูกๆเถอะ" ก้องภพบอกรัมภาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายให้ไปดูลูกทั้งสองคนเพราะตอนนี้เด็กทั้งสองกำลังยืนมองอยู่โดยเฉพาะเจ้าของวันเกิดอย่างแพรวพิไลที่ตอนนี้เริ่มแสดงความโกรธและไม่พอใจอย่างออกนอกหน้าเพราะงานวันเกิดของตนต้องพังลงเมื่อสองแม่ลูกคู่นี้เข้ามาแพรวพิไลในวัยเจ็บขวบมองดูรอบๆบริเวณงานที่ตอนนี้ผู้คนกำลังซุบซิบนินทาเรื่องที่พ่อของตนมีเมียน้อยและมีลูกด้วยกัน แพรวพิไลมองเพลงรักด้วยสายตาเกลียดชัง

"ไม่เงียบฉันต้องการให้คุณไล่มันกับลูกมันออกไปจากบ้านของเราตอนนี้และเดี๋ยวนี้"

"ฉันไปแน่ค่ะคุณเมียหลวงแต่คุณกับสามีของคุณต้องให้ลูกสาวของฉันอยู่ที่นี่ในฐานะลูกสาวของคุณภพถ้าไม่อย่างงั้นฉันจะเอาเรื่องที่สามีคุณมีเมียน้อยไปป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าคุณภพไข่แล้วทิ้งไม่รับผิดชอบ"

"กานดาคุณขู่ผมเหรอห๊ะ!!!" ก้องภพโกรธมากที่ถูกกานดาข่มขู่

"ฉันไม่ได้ขู่ค่ะฉันพูดจริงทำจริงตอนนี้หน้าที่การงานของคุณกำลังเจริญรุ่งเรืองไปได้ด้วยดีได้ข่าวว่ากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งด้วยนี่คุณคงไม่อยากให้ประวัติด่างพร้อยใช่มั้ยคะรวมถึงคุณด้วยว่าที่คุณหญิงรัมภา"

"แกกล้าขู่ฉันกับคุณก้องภพอย่างงั้นเหรอห๊ะนังสาระเลว"

"ถ้าคุณด่าฉันว่าสาระเลวคุณก็ต้องด่าสามีคุณด้วยที่มายุ่งกับฉัน เขาโกหกหลอกลวงฉันต่างๆนาๆจนฉันเชื่อใจหึฉันมันโง่เองที่ให้ผู้ชายเลวๆคนนี้มาหลอกแล้วปล่อยให้ตัวเองตั้งท้องเพราะคิดว่าเขาจะดีใจแต่เปล่าเลยพอเขารู้ว่าฉันท้องเขาก็หายไปจากชีวิตของฉันทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าฉันกำลังท้องลูกของเขาคุณรู้ไหมว่าฉันใช้เวลากี่ปีกว่าจะตามหาเขาจนเจอจนได้รู้ว่าเขาคือใคร"

"แกกำลังจะบอกว่าคุณก้องภพไปโกหกหลอกลวงแกว่างั้นเถอะ"

"ถามสามีสุดที่รักของคุณดูสิ แต่เขาคงไม่กล้ายอมรับความจริงหรอกเพราะเขามันไม่ใช่ลูกผู้ชายเพราะแบบนี้ฉันถึงต้องบุกมาที่นี่โดยที่เขาไม่รู้ตัวแล้วที่ฉันพูดเมื่อครู่นี้ฉันไม่ได้ขู่ฉันพูดจริงทำจริงถ้าไม่เชื่อก็ลองดู" กานดาพูดอย่างคนที่เหนือกว่าโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเด็กน้อยข้างๆที่ตอนนี้กำลังมองผู้ใหญ่ทะเลาะกันด้วยเรื่องของตนเอง

"ฉันจะให้เงินแกกับลูกแกหนึ่งล้านบาทแล้วแกกับลูกก็ไสหัวไปซะแล้วไม่ต้องเสนอหน้ามาที่นี่อีก" รัมภาเสนอเงินจำนวนมากแต่ดูเหมือนกานดาจะไม่ได้ต้องการเงิน

"ไม่ค่ะฉันไม่ได้ต้องการเงินที่ฉันมาที่นี่ฉันแค่อยากจะพาลูกมาหาพ่อเท่านั้น"

"มาหาก็เจอแล้วไงทำไมไม่กลับไปซะล่ะกลับไปพร้อมเงินหนึ่งล้านบาทฉันมั่นใจว่าน้ำหน้าอย่างแกชาตินี้คงไม่มีปัญญาหาเงินได้มากขนาดนี้หรอก" รัมภาพูดดูถูกกานดา

"ใช่ชาตินี้ฉันคงไม่มีปัญญาหาเงินได้เป็นล้านๆอย่างที่คุณว่าเพราะฉันมันก็แค่นักร้องผับบาร์ทำงานกลางคืนเงินเดือนไม่กี่บาทเพราะแบบนี้ฉันถึงต้องการให้ลูกมาอยู่ที่นี่ได้มาใช้ชีวิตที่สุขสบายเหมือนที่ลูกๆของคุณเป็นอยู่ตอนนี้ไงในเมื่อเพลงมันก็เป็นลูกคุณภพเหมือนกันเพราะฉะนั้นลูกของฉันก็ย่อมมีสิทธิ์เท่าๆกับลูกทั้งสองคนของคุณเหมือนกันคุณรัมภา"

"แต่ฉันไม่ยอมรับเด็กคนนี้" หญิงชราย่างเท้าเข้ามาในงานโดยมีคนรับใช้คอยประคองซ้ายขวาสายตาหญิงชราก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเกลียดชังทั้งที่เพิ่งเจอหน้าครั้งแรก

"สวัสดีค่ะคุณแม่" กานดายกมือไหว้แม่ของก้องภพ

"ฉันไม่ใช่แม่ของแก แกพานังเด็กนี่กลับไปซะก่อนที่ฉันจะเรียกรปภให้มาลากพวกแกสองแม่ลูกออกไป ใครก็ได้เรียกรปภให้เข้ามาแล้วจับนังสองคนแม่ลูกนี่ออกไป!!!" หญิงชราตะโกนให้คนเรียกรปภเข้ามาในงานแต่ถูกลูกชายเพียงคนเดียวห้ามไว้

"แม่ครับอย่า" ก้องภพปรามแม่ตนเองเพราะเกรงว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ถ้ากานดาทำอย่างที่พูดจริงๆ อนาคตข้าราชการของเขาอาจจะไปไม่ถึงฝัน

"ทำไมหรือว่าแกกลัวมันห๊ะตาภพ!!!"

"คุณแม่ก็รู้ว่าช่วงนี้ผมกำลังจะได้เลื่อนขั้นผมไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำให้ผมเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะมันอาจจะทำให้ผมหลุดจากตำแหน่งแม่ก็รู้ว่าผมหวังกับตำแหน่งนี้มากแค่ไหน"

"หมายความว่าแกจะยอมทำตามที่นังผู้หญฺิงหน้าด้านคนนี้ขออย่างงั้นเหรอห๊ะตาภพ!!!"

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นไปก่อนครับคุณแม่" ก้องภพพูดกับแม่ตนด้วยน้ำเสียงเบาลงเพราะเกรงว่าคนในงานจะได้ยินอะไรไปมากกว่านี้

"แกจะเอายังไงก็เรื่องของแกก็แล้วกันฉันจะไม่ยุ่งแต่มีข้อแม้ว่าแกจะให้นังเด็กนี่มาเทียบเสมอหลานแพรวหลานพีทไม่ได้เป็นอันขาดเพราะฉันไม่ยอมหลานฉันมีเพียงสองคนเท่านั้นคือแพรวพิไลกับพีรวัสส่วนคนอื่นฉันไม่นับญาติ"

.......................................................

และหลังจากวันนั้นชีวิตของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆก็เปลี่ยนไปเด็กหญิงต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านของผู้เป็นพ่อ พ่อที่ไม่เคยรู้จักไม่เคยเจอหน้าพ่อที่ไม่เคยต้องการเธอเลยยังไม่รวมถึงคนในบ้านที่ต่างเกลียดชังเด็กหญิงตัวน้อยด้วยโดยเฉพาะแพรวพิไลพี่สาวต่างแม่ที่ชอบกลั่นแกล้งทุกครั้งที่เจอหน้าแม้จะอยู่ต่อหน้าคนอื่นแพรวพิไลก็ไม่หยุด แต่เพลงรักพยายามอดทนมาตลอดเนื่องจากก่อนที่แม่จะกลับไปแม่สั่งเอาไว้ว่าต้องอยู่ที่นี่ให้ได้ห้ามร้องไห้งอแงเป็นอันขาดต้องเข้มแข็งเพื่ออนาคตที่ดีไม่ลำบากเหมือนที่ผ่านมาเด็กหญิงพยักหน้ารับปากคนเป็นแม่แม้ใจจะไม่อยากอยู่เลยก็ตามเพราะเด็กหญิงรู้ว่าที่บ้านหลังใหญ่หลังนี้ไม่มีใครต้องการตนเองเลย แต่แม่คงไม่รู้ว่าหลังจากที่แม่ไปแล้วเด็กหญิงไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังใหญ่อย่างสุขสบายเหมือนกับลูกทั้งสองคนของพ่อเด็กหญิงถูกไล่ให้ไปอยู่ที่ตึกคนใช้เด็กหญิงสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าเดินตามแม่บ้านมาจนถึงห้องว่างห้องหนึ่งซึ่งสภาพภายในไม่ได้รับการดูแลหรือทำความสะอาด

"แกอยู่ห้องนี้แล่ะแล้วก็ทำความสะอาดเองเข้าใจไหม" แม่บ้านวัยกลางคนถามเพลงรักในวัยห้าขวบเด็กหญิงรีบพยักหน้าทันที หลังจากแม่บ้านเดินออกไปแล้วเด็กหญิงก็รีบทำความสะอาดห้องนอนใหม่ของตนเองตามลำพังโดยไม่มีใครมาช่วยเพราะถ้าไม่ทำก็จะไม่มีที่นอนเนื่องจากห้องมีแต่ฝุ่น เด็กหญิงนอนร้องไห้คิดถึงแม่ทุกคืนทุกวันรอว่าเมื่อไหร่แม่จะมาหาบ้างแต่แม่ก็ไม่เคยกลับมาหาเลยสักครั้ง

จนเวลาผ่านไปเด็กหญิงยังคงอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะคนอาศัยไม่ได้อยู่ในฐานะลูกสาวเจ้าของบ้านอย่างที่แม่ต้องการแต่เด็กหญิงก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากคนเป็นพ่อซ้ำยังช่วยทำงานบ้านทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ในทุกๆวันเด็กหญิงหวังเพียงอาหารครบสามมื้อเท่านั้นในแต่ละมื้อต้องไปรอเอาข้าวจากในครัวเพราะไม่มีใครหาให้เด็กหญิงต้องรอจนทุกคนกินอิ่มถึงจะได้กินและเป็นเช่นนี้ทุกๆวัน

สิบสามปีต่อมา....

เพลงรัก...

สวัสดีค่ะฉันชื่อเพลงรักฉันมีชื่อเล่นว่าเพลงตอนนี้ฉันอายุสิบแปดปีย่างสิบเก้าฉันมีทั้งพ่อมีทั้งแม่นะคะแต่...พ่อของฉันท่านเพิ่งเสียไปไม่นานมานี้ด้วยโรคหัวใจกำเริบส่วนแม่ของฉัน....หลังจากที่ท่านพาฉันมาส่งที่บ้านของคุณพ่อในงานวันเกิดของพี่แพรวเมื่อสิบสามปีก่อนท่านหายไปไม่ติดต่อกลับมาอีกเลยจนกระทั่งถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เจอหน้าแม่เลยผ่านมาสิบกว่าปีแล้วฉันคิดถึงแม่มากหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะได้เจอหน้าท่านอีกสักครั้ง