อลิซ...
"เตนายอยู่ไหนแล้วทำไมยังไม่มารับฉันกับลูกอีกห๊ะ!!!" ฉันตะคอกใส่คนที่ฉันโทรหาเป็นสิบๆสายอย่างโมโหแล้วเขาก็เพิ่งรับสายฉันเมื่อครู่นี้นี่เอง ทั้งที่เขาก็รู้ทั้งรู้ว่าวันนี้ฉันกับลูกจะกลับไทย อันที่จริงเขาต้องมารอรับฉันกับลูกสิ ไม่ใช่ให้ฉันกับลูกมารอเขาแบบนี้ ถ้ารู้แบบนี้ฉันน่าจะห้ามลูกไม่ให้บอกเขาให้รู้ก็น่าจะดีเพราะว่าใจจริงแล้วฉันก็ไม่ได้อยากบอกเขาให้เขารู้เลยสักนิดว่าฉันกับลูกจะกลับไทยแต่ลูกน่ะสิดีใจที่จะได้กลับไทยก็เลยโทรไปบอกเขา คือฉันไม่ได้โกรธลูกหรอกนะที่บอกเขาเพราะฉันรู้ว่าแกอยากเจอหน้าพ่อเพราะไม่ได้เจอกันนานหลายเดือนแล้ว
("เออ กำลังออกไป รอแป๊บ") เสียงกระหืดกระหอบอย่างคนรีบเร่งของคนปลายสายทำให้ฉันเดาได้ไม่ยากเลยว่าตอนนี้เขายังอยู่ที่ห้อง
("เตจะรีบไปไหนคะ")เสียงหวานๆที่ดังแทรกเข้ามาในสายทำให้ฉันรู้เลยว่าที่เขาลืมมารับฉันกับลูกสาเหตุมาจากอะไร
"อ่อที่แท้นายกำลังมีความสุขอยู่บนเตียงกับสาวๆของนายจนลืมฉันกับลูกสินะหึ ถ้างั้นนายไม่ต้องมาก็ได้อยู่กับผู้หญิงของนายไปก็แล้วกันฉันกับลูกจะกลับกันเอง" หลังจากพูดจบฉันก็กดวางสายทันทีก่อนจะทำการบล็อกเบอร์เขาเพราะฉันรู้ว่าเขาก็โทรกลับมาอย่างแน่นอน ฉันข่มความโกรธพยายามทำใจให้สงบไม่ฟุ้งซ่านไม่คิดมากไม่เสียใจไม่ให้รู้สึกอะไรกับพ่อของลูกแล้วแต่มันก็อดรู้สึกไม่ได้จริงๆ
"แม่ค๊าบทำไมปะป๊ายังไม่มารับเราซักที ผมหิวแล้วค๊าบ" น้องติณณ์ลูกชายวัยสามขวบเงยหน้าขึ้นมาถามฉันด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่บ่งบอกได้ว่าแกหิวขนาดไหน
"แม่ขอโทษนะครับลูก" ขอโทษที่ทำให้ลูกมีพ่อแบบนั้นพ่อที่ไม่มีความรับผิดชอบไม่ว่าจะกี่ปีเขาก็เป็นเตวิชคนเลวคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
"เดี๋ยวแม่พาไปกินของอร่อยๆนะครับน้องติณณ์อยากกินอะไรสั่งเต็มที่เลยนะครับ^^" ฉันก้มหน้าลงพูดกับลูกชายตัวน้อยด้วยรอยยิ้มสดใสกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในจิตใจของตัวเองตอนนี้
"อ่าววแล้วปะป๊าไม่มารับเราแล้วเหรอค๊าบ"
"เอ่อ..ปะป๊าเค้าติดธุระครับมารับเราไม่ทัน"
"ว๊าาา ผมอยากเจอปะป๊า อยากกอดปะป๊า"
"ไว้วันหลังค่อยเจอปะป๊าก็ได้ครับ เราอยู่ที่นี่อีกหลายอาทิตย์ยังไงติณณ์ก็ต้องได้เจอปะป๊าอยู่แล้วครับ^^"
"ค๊าบบบ^^"
หลังจากนั้นฉันก็เรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่โรงแรมที่พักที่ฉันจองไว้ก่อนจะบินมาที่นี่ ทุกคนคงจะส่งสัยเรื่องราวของฉันใช่ไหมคะ ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังนะคะเพราะเรื่องมันยาวมาก
หลังจากมาถึงโรงแรมฉันก็ฝากกระเป๋าให้พนักงานเอาขึ้นไปไว้ที่ห้องพักก่อนจะพาลูกไปที่ห้างใกล้ๆโรงแรมเพื่อหาอะไรทานเพราะแกบ่นหิวตลอดทาง
"ติณณ์หนูอยากกินร้านไหนเลือกๆได้เลยนะครับ" ฉันพาลูกมายังชั้นที่มีร้านอาหารหลากหลายร้านเพื่อให้แกได้เลือกทานในสิ่งที่แกอยากทาน
"ร้านนี้ก็ได้ค๊าบ ผมอยากกินผัดไทย" น้องติณณ์ชี้ไปที่ร้านอาหารไทยร้านหนึ่งที่มีรูปผัดไทยในจานมีกุ้งตัวใหญ่วางกลางจาน คือน้องติณณ์เป็นเด็กที่ชอบทานอาหารไทยมากๆพวกขนมปังไส้กรอก พิซซ่าอะไรแบบนี้แกไม่ค่อยชอบทานเท่าไหร่ซึ่งแกคงซึมซับมากจากฉันเพราะฉันเองก็ไม่ค่อยชอบทานเหมือนกันอยู่ที่อังกฤษฉันมักจะทำอาหารทานเองซะเป็นส่วนใหญ่และเมนุที่ฉันทำบ่อยๆก็คือผัดไทย ฉันจำได้ตอนที่ฉันแพ้ท้องน้องติณณ์ฉันกินแต่ผัดไทยแทบจะทุกวัน กินได้ไม่เบื่อเลยจนเตวิชต้องปรามว่าให้ฉันกินอย่างอื่นบ้างเพราะตอนนั้นเป็นเขาที่ต้องขับรถออกไปซื้อให้ฉันกิน พอคิดถึงช่วงเวลานั้นฉันก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ฉันมีความสุขมากๆเลยนะที่มีเขาอยู่ใกล้ๆคอยดูแลคอยห่วงใย ซึ่งถ้าเขาดีกับฉันห่วงใยฉันแบบเสมอต้นเสมอปลายก็คงดี
เอาตอนแรกมาฝากจ้าาาาา
เตวิช....
"บล็อกเบอร์อีกแล้วเหรอวะ เห้ออออ" ผมบ่นพึมพำคนเดียวหลังจากโทรหาอลิชไม่ติด ผมคิดว่าอลิชน่าจะบล็อกเบอร์ผมอีกแล้ว ที่ผมคิดแบบนั้นเพราะครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่อลิซทำแบบนี้โกรธผมทีไรก็จะบล็อกเบอร์ผมตลอดจนติดเป็นนิสัย
"เตขาจะรีบไปไหนคะ แนนยังไม่หายคิดถึงเตเลยน๊าาาา" แนนคู่ควงคนล่าสุดของผมเดินมากอดผมจากทางด้านหลังโดยที่เธอไม่ใส่อะไรเลยที่ผมรู้เพราะผมเองก็ไม่ได้ใส่อะไรเหมือนกัน อะไรต่ออะไรก็เลยแนบชิดกัน แนนพยายามเอาหน้าอกของเธอถูไถไปตามแผนหลังของผมส่วนมือก็มาคอยป้วนเปี้ยนตรงน้องชายของผมเพื่อให้ผมเกิดอารมณ์แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์อะไรทั้งนั้น แม่ของลูกโกรธผมอยู่ผมจะไปมีอารมณ์เอากับใครได้ไง
"แนน กลับไปก่อน ฉันมีธุระต้องรีบไปทำ"
"ธุระอะไรคะ สำคัญกว่าแนนเหรอ"
"อืมใช่สำคัญ สำคัญมากๆด้วย" ผมดันตัวออกมาจากแนนก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ ตอนนี้ผมต้องรีบไปหาแม่ของลูกกับลูกชายสุดที่รักของผม ผมรู้ว่าผมผิดที่ไปรับเค้าทั้งสองคนไม่ทันทั้งที่ให้สัญญากับน้องติณณ์ไว้แล้วว่าจะไปรับแกที่สนามบิน ผิดที่ผมเองที่เมื่อคืนออกไปสังสรรค์กับพวกเพื่อนของผมหนักไปหน่อยแถมยังลากผู้หญิงมานอนด้วยก็เลย...นั่นแล่ะครับ ผมผิดเองแล่ะผิดแบบไม่แก้ตัวเลย
หนึ่งชั่วโมงต่อมาผมมาถึงโรงแรมที่อลิซจองไว้ที่ผมรู้ว่าอลิซพักที่นี่พราะผมถามอลิซตั้งแต่ก่อนที่เธอจะมาว่าเธอพักทีไ่หนถ้าไม่มีที่พักให้มาพักที่คอนโดผมก็ได้เพราะคอนโดผมมีหลายห้องนอน แต่เธอปฏิเสธซึ่งผมก็รู้อยู่แล้วครับว่าเธอไม่มาหรอก
ผมนั่งรอนอนรออลิซอยู่บริเวณล็อบบี้เกือบสองชั่วโมงจะหลับแหล่มิหลับแหล่เพราะเมื่อคืนผมแทบไมไ่ด้นอน ไม่ต้องถามนะครับว่าเพราะอะไร จนกระทั่งผมเห็นเธอเดินจุงมือน้องติณณ์เข้ามา ผมรีบลุกจากโซฟาแล้วตรงไปหาเธอกับน้องติณณ์ทันทีด้วยความคิดถึง
"อลิซ น้องติณณ์^^"
"ปะป๊าาาาา ปะป๊าาาาค๊าบบบบ" เสียงลูกชายตัวน้อยตะโกนเรียกผมเสียงดังมากด้วยความดีใจ ผมก็รีบวิ่งไปหาแล้วอุ้มแกขึ้นมากอดมาหอมด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ
"ปะป๊าาา ผมคิดถึงปะป๊าจังเลยค๊าบบบ"
"ปะป๊าก็คิดถึงน้องติณณ์นะครับ คิดถึงที่สุดเลย"
" หึ " ไม่ต้องถามนะครับว่าเสียงใคร ผมมองหน้าแม่ของลูกอย่างรู้สึกผิด อลิซเหล่ตามองผมด้วยสายตาไม่พอใจอย่่างแรงก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีผมไปที่เคาท์เตอร์รีเซฟชั่นซึ่งผมก็อุ้มลูกเดินตามไปติดๆ
"คีย์การ์ดห้องพัก ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการกี่ใบคะ"
"ใบ.." ผมรู้ว่าอลิซจะพูดว่าใบเดียวผมก็เลยรีบพูดแทรกขึ้นอย่างไว
"สองใบครับ ขอบคุณครับ"
"นี่!!!" อลิซหันมาจะว่าผมแต่ผมทำเป็นไม่สนใจหันมาคุยกับลูกแทน
"น้องติณณ์ไปไหนมาครับ"
"ไปกินผัดไทยมาค๊าบบ^^"
"ผัดไทย??"
"ค๊าบบบ ผมชอบกินผัดไทยที่สุดเลย" ผมเพิ่งรู้ว่าลูกชายของผมแกชอบกินผัดไทย ผมจำได้ว่าตอนที่อลิซแพ้ท้องแรกๆเธอชอบให้ผมออกไปซื้อผัดไทยให้เธอกินแทบทุกวันจนแม่ค้าผัดไทยจำหน้าผมได้คือพอไปถึงหน้าร้านผมไม่ต้องจดเมนูเลยแม่ค้าจัดให้เต็มกล่องทุกวันเพราะแกรู้ว่าผมมาซื้อให้เมียที่กำลังตั้งท้อง คิดถึงตอนนั้นถามว่าผมมีความสุขมั้ยมันก็มีนะครับได้เห็นแกเจริญเติบโตในท้องน้อยๆของอลิซ มันเป็นความตื่นเต้นที่เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน เรียกว่าแกคือสิ่งมหัศจรรย์ก็ว่าได้ซึ่งตอนนั้นผมกับอลิซอายุแค่สิบแปดย่างสิบเก้าอะไรๆก็ดูตื่นเต้นไปหมด ตอนนั้นพอป๊ากับม๊ารู้ว่าผมทำอลิซท้องป๊ากับม๊าก็ไม่รอช้ารีบไปสู่ขออลิซให้ผมถึงอังกฤษเพราะพ่อกับแม่ของอลิซท่านทั้งสองย้ายไปทำงานและซื้อบ้านอยู่ที่นั่น ส่วนอลิซเธอไม่อยากไปอยู่ที่นั่นเธอขอเรียนต่อที่นี่ซึ่งสาเหตุที่เธอไม่ไปก็เป็นเพราะผมด้วยส่วนหนึ่ง ตอนนั้นผมโดนพ่อของอลิซชกเข้าที่หน้าไปหลายหมัดโทษฐานทำให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านท้องก่อนเข้ามหาลัยซึ่งตอนนั้นอลิซก็รีบเข้ามากอดพร้อมปกป้องผมเธอกับบอกพ่อของเธอว่าถ้าจะผิดก็ผิดทั้งผมทั้งเธออย่าโทษแต่ผมคนเดียวเธอบอกว่าเธอรักผมมาก สุดท้ายท่านก็ยอมให้ผมกับอลิซอยู่ด้วยกันส่วนเรื่องแต่งงานจดทะเบียนรอให้ลูกคลอดก่อนค่อยจดและจัดงานแต่งงานทีเดียวเลย ตอนนั้นเราสองคนดีใจมากที่จะได้อยู่ด้วยกัน ซึ่งป๊ากับม๊าของผมท่านลงทุนซื้อคอนโดใหม่ใจกลางเมืองราคาหลายสิบล้านเพื่อรับขวัญหลานตัวน้อยที่กำลังจะเกิดซึ่งท่านก็ให้ผมกับอลิซอยู่ด้วยกันที่นี่ตามลำพังสองคนได้ใช้เวลาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันดูแลกันและกัน
พอเวลาผ่านไป ผมเข้ามหาลัยส่วนอลิซท้องอยู่เธอไม่ได้ไปเรียนก็อยู่แต่ที่ห้อง ตอนนั้นอลิซเริ่มงอแงงี่เง่าเอาแต่ใจจนผมเริ่มรู้สึกเบื่อและอึดอัดที่ต้องตามใจอลิซทุกอย่าง ผมจะไปทำรายงานหรือไปไหนกับเพื่อนหรือกับใครก็ไม่ได้เลยเธอจะโทาตามโทรเช็คตลอดว่าจะกลับกี่โมงพอผมบอกว่าผมต้องไปทำรายงานที่หอเพื่อนเธอก็ไม่พอใจโกรธปิดมือถือ บล็อกเบอร์ผมจนผมต้องรีบกลับเพราะเป็นห่วงเธอซึ่งตอนนั้นอลิซท้องได้หลายเดือนใกล้คลอดแล้วคืออลิซจะให้ผมอยู่กับเธอตลอดเวลาอยู่กับเธอทั้งวันทั้งคืนซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เพราะผมต้องมีเรียน มิหนำซ้ำอลิซก็จะชอบตามหึงตามหวงผมตลอดมันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเบื่อเธอ จนกระทั่งวันหนึ่งผมทนไม่ไหวบอกเลิกกับเธอทั้งที่เธอกำลังจะคลอดลูก ผมเหี้ยใช่มั้ยล่ะ
"เตว่าเราเลิกกันเถอะอลิซ"
"เตว่าไงนะ"
"เราเลิกกันเถอะ"
"เลิก??"
"อืมใช่ เตไม่ไหวแล้วว่ะ ลิซทำตัวน่าเบื่อน่ารำคาญทุกวัน เตจะไปไหนมาไหนไม่ได้เลย ลิซจะให้เตอยู่ด้วยทั้งวันทุกวันมันไม่ได้ป่าววะ เตต้องไปเรียนนะเว้ย"
"ถ้าไปเรียนอย่างเดียวมีเหรอลิซจะไม่ให้ไป แต่มันไม่ใช่ไง"
"หมายความว่าไง"
"เพราะลิซรู้ไงว่าเตไม่ได้แค่ไปเรียนอย่างเดียว เตมีคนอื่น"
"คนอื่นห่าไรไม่มี"
"อย่ามาโกหก แล้วรูปนี้มันหมายความว่าไง" อลิซยื่นมือถือมาให้ผมผมรับมาดูหน้าจอมีรูปของผมกับวีวี่เพื่อนในกลุ่มของผมเอง ในรูปผมกำลังอุ้มวีวี่ที่เมาไม่ได้สติเข้าห้องของเธอซึ่งถ้าเป็นคนอื่นเห็นรูปนี้ก็คงคิดว่าผมกำลังจะพาวีวี่เข้าไปในห้องเพื่อทำอะไรกันแต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย
"มันไม่มีอะไรนะลิซ"
"อย่ามาโกหก ลิซไม่เชื่อ"
"งั้นก็แล้วแต่ จะเชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ"
"ทำไมเตเลวแบบนี้"
"เลว?? มันไม่แรงไปหน่อยเหรอวะ"
"ถ้าไม่เลวเตคงไม่ขอเลิกกับลิซทั้งที่ลิซกำลังจะคลอดลูก"
"ก็ลิซงี่เง่าแบบนี้ไง คิดว่าเตมีคนอื่นเพียงแค่เห็นรูปรูปเดียวลิซตัดสินเตว่าเลวแล้ว"
"งี่เง่างั้นเหรอเตว่าลิซงี่เง่างั้นเหรอ
"เออดิทำตัวงี้เง่าน่ารำคาญ"
"โอเค ลิซมันไม่ดีลิซมันงี่เง่า งั้นไม่เป็นไร อยากเลิกก็เลิก"
"เรื่องลูกไม่ต้องห่วงหรอกลูกเตเตจะรับผิดชอบเอง"
"ไม่ต้อง!!! ลูกของลิซลิซจะดูแลของลิซเอง"
"ดูแลเองได้ไงวะลูกของเตเหมือนกัน"
"ได้ดิทำไมจะไม่ได้ ลิซจะย้ายไปอยุ่อังกฤษกับพ่อแม่และจะไม่กลับมาที่นี่อีก"
"ไม่ได้นะเว้ย"
"ถ้าเตอยากไปหาลูกก็ไปลิซจะไม่ห้าม" พูดจบอลิซก็เดินกลับเข้าไปในห้อง แต่สักพักผมก็ได้ยินเธอร้อง
"โอ๊ยย โอ๊ยยย เจ็บท้อง ฮือออ"
"ลิซ!!!!" ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนทันที ภาพที่เห็นทำผมแทบช็อคเพราะอลิซนอนอยู่ที่พื้นมีเลือดมีน้ำอะไรก็ไม่รู้ไหลออกมาเต็มขาเต็มพื้น ผมรีบวิ่งเข้าไปอุ้มแล้วพาอลิซไปส่งโรงพยาบาลทันที
อลิซคลอดลูกก่อนกำหนนดซึ่งลูกของผมเป็นเด็กผ๔ู้ชายร่างกายแข็งแรงดี ผมกับอิซตั้งชื่อด้วยกันเอาไว้แล้วตั้วแต่อัลตร้าซาวน์แล้วรู้ว่าลูกเป็นเด็กผู้ชาย เด็กชายติณณ์ คือชื่อของลูกผมกับอลิซ
ตอนนั้นพ่อแม่อลิซป๊าม๊าผมยังไม่มีใครรู้ว่าผมกับอลิซเราตกลงจะเลิกกัน จนกระทั่งน้องติณณ์อายุครบหนึ่งเดือนเราสองคนตกลงกันว่าจะบอกเรื่องนี้กับผู้ใหญ่ ซึ่งระหว่างนั้นทั้งผมทั้งอลิซแทบไม่คุยกันเลย เช้ามาผมไม่เรียนเย็นมาผมก็เข้ามาดูลูกให้อลิซได้พัก เป็นแบบนี้มาจนลูกครบอายุหนึ่งเดือน ถามว่าผมเสียใจมั้ยมี่ต้องเลิกกับอลิซ ก็เสียใจนะเพราะเราสองคนเคยวาดความฝันไว้ด้วยกันว่าเราสองคนจะมีลุกด้วยกันหลายๆคน แต่ก็นั่นแล่ะครับ อนาคตเป็นสิ่งที่เราคาดการณ์ไม่ได้มันไม่แน่นอนอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ถามว่าผมยังรักอลิซมั้ยมันก็รักนะครับแต่ไม่เท่าเดิม
