“คุณปู่สบายใจได้ครับ ตอนนี้ผมมีความสุขดีทุกอย่างครับ งานก็กำลังไปได้สวยเลยครับคุณปู่”
“ปู่หมายถึง... เรื่องคู่ครองของหลานน่ะ”
ดีแลนชะงักงันไปเล็กน้อย และก็อดที่จะปรายตามองบิดามารดาของตัวเองไม่ได้
“เอ่อ... คุณปู่ไม่ต้องกังวลเรื่องคู่ครองของผมเลยนะครับ ผมยังไม่คิดเรื่องนั้น แต่ถ้าในอนาคตผมต้องแต่งงาน ผมก็จะเลือกผู้หญิงที่ดีที่สุดมาเป็นเจ้าสาวครับ”
“ผู้หญิงที่ดีที่สุดในความหมายของดีแลนหรืออะไรล่ะ”
คุณปู่ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ในขณะที่คนถูกถามอ้ำอึ้ง
“ก็เป็นคนดี... รักเด็ก รักธรรมชาติ รักโรงเรียนมั้งครับคุณปู่”
“ผู้หญิงที่ดีคือผู้หญิงที่จริงใจและซื่อตรง ไม่เห็นแก่เงินทอง”
“เอ่อ... ครับ... ถูกต้องครับคุณปู่”
“แต่ตอนนี้เท่าที่ปู่รู้ปู่เห็นมา รอบๆ ตัวของหลานตอนนี้ มีแต่ผู้หญิงที่รักเงินห้อมล้อมอยู่เต็มไปหมด”
“มัน... ก็ไม่ใช่แบบนั้นสักเท่าไหร่หรอกครับคุณปู่...”
“ดีแลน... หลานต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่รักหลานจริงๆ ไม่ใช่ผู้หญิงที่รักความร่ำรวยของหลาน สัญญากับปู่ได้ไหม”
“ผมสัญญาครับ แต่ว่าผมจะรู้ได้ยังไงครับว่าผู้หญิงคนไหนรักผมเพราะอะไร”
“ก็ถ้าหลานไม่มีเงิน แล้วผู้หญิงคนนั้นไม่ทอดทิ้ง ก็แสดงว่าเขารักหลานจริงๆ ไม่ได้รักที่เงินของหลาน”
“แต่ปัญหาก็คือผมมีเงินถุงเงินถังน่ะสิครับคุณปู่ แถมสาวๆ ในเมืองนี้ หรือว่าเมืองใกล้เคียงก็รู้จักผมหมดทุกคน พวกเธอรู้ว่าผมรวยมาก...”
เขาสบประสานสายตากับชายชรา ก่อนที่ท่านจะบอกความต้องการอีกอย่างออกมา
“ปู่รู้จักกับครอบครัวหนึ่งมานานมากแล้ว คนในครอบครัวนี้เป็นคนดีมาก และพวกเขาก็มีลูกสาวน่ารักคนหนึ่ง"
ดีแลนเริ่มแปลกใจกับสิ่งที่คุณปู่พยายามจะสื่อความหมาย
“คุณปู่... มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“ปู่ต้องการดีแลนไปรับเด็กคนนั้นมาเป็นภรรยา”
“อะ... อะไรนะครับ...”
ดีแลนที่รักความโสดสนิทของตัวเองถึงกับสะดุ้งตกใจกับคำสั่งของชายชรา
“ปู่มั่นใจว่าเด็กคนนั้นโตขึ้นจะต้องเป็นคนดีเหมือนกับพ่อของเธอ และปู่ก็มั่นใจว่าเธอจะเป็นภรรยาที่ดีของดีแลนด้วย...”
“ผม... คือว่าผม...”
เขาจะยอมได้ยังไงกันในเมื่อยังไม่เคยเห็นหน้าผู้หญิงคนที่คุณปู่พูดถึงมาก่อนเลย แถมมาตรฐานของเขาในเรื่องนี้ก็สูงลิบลิ่วด้วย
“ดีแลน... ทำให้ปู่ไม่ได้เหรอ...”
คุณปู่กำลังป่วยหนัก และหากเขาขัดใจ คุณปู่ก็อาจจะซี้ม่องเท่งไปจริงๆ ก็ได้
“ได้... ได้สิครับคุณปู่”
คุณปู่ของเขายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ พร้อมกับจับมือของเขาอีกครั้ง
“ได้ยินแบบนี้ ปู่ก็ดีใจมากแล้ว...”
“คุณปู่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะทำตามความต้องการของคุณปู่แน่นอนครับ ขอเพียงแค่คุณปู่หายเร็วๆ ก็พอแล้วครับ...”
“ปู่จะพยายาม... อยู่รอดูวันแต่งงานของหลานนะดีแลน...”
“อ๋อออ... โอเคครับคุณปู่...”
เขาหัวเราะหน้าเจื่อนๆ ในใจก็กำลังวุ่นวายอยู่กับการหาทางออกของปัญหานี้
“งั้นเราให้คุณปู่พักผ่อนก่อนดีกว่าไหม คุณปู่จะได้หายเร็วๆ”
ญาติคนหนึ่งพูดขึ้น และทุกคนก็มีความเห็นตามนี้
หลังจากออกมาจากห้องพักฟื้นของคุณปู่แล้ว ดีแลนก็ถูกมารดาลากมาคุยเป็นการส่วนตัว
“แกรับปากกับคุณปู่แล้วต้องทำให้ได้ตามนั้นนะดีแลน”
“ผมก็รับปากไปเพื่อให้คุณปู่สบายใจแค่นั้นเองครับ ไม่ได้คิดจะไปรับผู้หญิงคนไหนมาเป็นเมียจริงๆ หรอกครับ”
“แต่จะมาพูดกลับกลอกแบบนี้ไม่ได้นะดีแลน”
“ผมไม่ได้กลับกลอกนะครับ ผมแค่ไม่อยากทำให้คุณปู่ทรุดมากไปกว่านี้ก็เลยรับปากออกไปส่งๆ แค่นั้น คุณแม่ก็น่าจะรู้ว่าผมหวงความโสดขนาดไหน ชีวิตโสดมันสนุกสนานครับ จะหิ้วสาวคนไหนมานอนก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจใครด้วย”
“แต่แกเป็นลูกผู้ชายนะดีแลน รับปากคุณปู่แล้วแกก็ต้องทำให้ได้ แถมญาติพี่น้องก็ได้ยินกันครบถ้วนทุกคน”
“ผมไม่แคร์ใครหรอกครับ ผมแคร์แค่คุณปู่คนเดียว”
“ถ้าแกคุณปู่ แกก็ต้องทำตามคำสัญญา ห้ามผิดคำพูดเด็ดขาด”
“ผมยังไม่เคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นเลยนะครับว่าเป็นยังไง แล้วจะให้ผมไปรับมาเป็นเมียได้ยังไงครับ”
“ไม่เห็นก็ไปเห็นเสียสิ จะได้รู้ว่าเด็กคนที่คุณปู่พูดถึงน่ะเป็นคนยังไง”
“แล้วถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วล่ะครับ ผมไม่ต้องแย่งเมียชาวบ้านเหรอครับคุณแม่”
“ถ้าเด็กคนนั้นมีลูกมีผัวแล้ว แกก็รับมาเป็นเมียไม่ได้ คุณปู่ก็คงจะไม่บังคับแกอีกไง”
“จริงด้วย...”
ชายหนุ่มดีดนิ้วอย่างดีใจ แววตาของเขาทอประกายสุกใส
“แล้วสมมติว่าผู้หญิงคนนั้นยังไม่ได้แต่งงาน แต่เธอไม่เต็มใจมาเป็นเมียผม คุณปู่ก็จะไม่บังคับผมใช่ไหมครับคุณแม่”
“ใช่”
“ความโสดของผมมีทางรอดแล้ว”
ดีแลนไม่เคยตื่นเต้นดีใจขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต
เพราะเป็นลูกผู้ชาย ทำให้ดีแลนต้องทำตามคำสัญญาที่ได้ให้เอาไว้กับคุณปู่อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้
เขาเดินทางมายังจังหวัดหนึ่งของประเทศไทย ซึ่งเป็นจังหวัดที่ยังไม่ได้เจริญมากนัก หากเทียบกับจังหวัดอื่นๆ ของเมืองไทย
“เจ้านายแน่ใจหรือครับว่าจะอยู่ได้”
ลูกน้องคนสนิทที่ดูแลเขาตั้งแต่เรื่องเส้นผมจนกระทั่งเรื่องบนเตียงเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะตั้งแต่เขาเกิดมา ไม่เคยอยู่ห่างจากความเจริญและแสงสีเลยแม้แต่วันเดียว
“อยู่ไม่ได้ก็ต้องอยู่ว่ะ ก็ฉันดันไปรับปากกับคุณปู่เอาไว้แล้วนี่”
“แล้วเจ้านายรู้แล้วเหรอครับว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”
“ยัง”
“อ้าว แล้วจะไปตามหาได้ที่ไหนกันล่ะครับ”
“ถึงฉันจะไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นมาก่อน แต่ฉันก็มีชื่อกับนามสกุลของพ่อเธอ เมืองแคบๆ แบบนี้ ไม่น่าจะหาตัวยากหรอก”
“แล้วถ้าเจอตัว เจ้านายจะทำยังไงครับ”
ดีแลนไหวไหล่กว้างสมบูรณ์แบบของตัวเองน้อยๆ อย่างไม่แคร์
“ก็ถ้าเจอตัว แล้วแม่นั่นมีลูกมีผัวแล้ว ฉันก็สบายตัวไม่ต้องทำอะไรเลย”
“แล้วถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นยังโสดล่ะครับเจ้านาย”
“ถ้ายังโสด ฉันก็แค่เข้าไปหา แล้วก็อาจจะจ่ายเงินสักเล็กน้อย เพื่อยุติปัญหาทุกอย่างยังไงล่ะ”
น้ำเสียงของดีแลนเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ ว่าเงินจะแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง
“ผมว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นเห็นเจ้านาย เธอไม่มีวันยอมรับแค่เงินเล็กๆ น้อยๆ จากเจ้านายหรอกครับ”
คำพูดของลูกน้องทำให้ดีแลนต้องหันหน้ามามองด้วยความแปลกใจทันควัน
“นายพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไงวะ”
“ก็เจ้านายหล่อระเบิดระเบ้อขนาดนี้ เจ้านายคิดเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเห็นเจ้านายแล้วจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ น่ะครับ"
”แล้วฉันจะทำยังไงได้วะ ในเมื่อฉันเกิดมาหล่อเกินไปน่ะ จะให้ฉันไปทำศัลยกรรมให้หล่อน้อยลงก็คงทำไม่ได้ง่ายๆ ด้วย”
คนเป็นลูกน้องอดมองค้อนผู้เป็นเจ้านายที่กำลังยกหางตัวเองไม่ได้
“งั้นเจ้านายก็เตรียมมีเมียบ้านนอกได้เลยครับ”
“ไอ้โรเบิร์ตนี่นายแช่งฉันอย่างนั้นเหรอ!”
“ผมเปล่าแช่งนะครับ แต่ความหล่อของเจ้านายมันก่อปัญหาเองต่างหากล่ะครับ” คนเป็นลูกน้องพูดเอาตัวรอด
“แล้วฉันควรทำยังไงดีวะ ต้องทำยังไงแม่นั่นถึงจะปฏิเสธฉันวะ”
ดีแลนครุ่นคิดเคร่งเครียด ในขณะที่โรเบิร์ตเองก็พยายามช่วยคิด
“เจ้านายก็แต่งตัวเป็นแต๋วไปหาเลยสิครับ แล้วก็บอกว่าชอบผู้ชาย”
“โอ๊ย ไม่เอา แบบนั้นฉันทำไม่ได้หรอก ขนลุกว่ะ” ดีแลนปฏิเสธโดยไม่ต้องหยุดคิดเลย
“งั้นก็แกล้งพิการเป็นไงครับ”
“ไม่เอาโว๊ย!” ดีแลนส่ายหน้าไปมาไม่เป็นด้วย
“ผมคิดไม่ออกแล้วครับเจ้านาย” โรเบิร์ตยอมแพ้ แต่ดีแลนไม่อนุญาต
“ช่วยคิดต่อเลยไอ้โรเบิร์ต ไม่งั้นแกไม่ได้โบนัสปีนี้แน่ๆ”
“เจ้านายน่ะ ทำไมต้องเอาเรื่องเงินเรื่องทองมาขู่ผมด้วยเนี่ย”
“ก็มันใช้ได้ผลกับแกนี่ จริงไหม”
โรเบิร์ตทำหน้าย่นยอมรับความจริง และก็ช่วยเจ้านายคิดต่อไป
“งั้นเอาอย่างนี้ครับเจ้านาย”
“ยังไงโรเบิร์ต”
“เจ้านายก็ทำตัวเถื่อนๆ สถุลๆ หน่อย แบบประมาณไอ้พวกกุ๊ยที่ชอบเดินอมไม้แคะฟันน่ะครับ นึกภาพออกไหมครับ”
“แล้วถ้าแม่นั่นเกิดชอบผู้ชายทรงแบดขึ้นมาจะทำไงวะ”
“ไอ้ที่ผมบอกให้เจ้านายทำมันล้ำหน้าเกินกว่าทรงแบดครับ เชื่อผมสิ”
ดีแลนนิ่งไปสักพักเพราะกำลังนึกภาพกุ๊ยสกุลๆ แบบที่ลูกน้องบอก
“ฉันนึกภาพคนหล่อๆ ของฉันในสภาพกุ๊ยไม่ออกเลยว่ะโรเบิร์ต”
“มันไม่ยากหรอกครับเจ้านาย เรื่องง่ายๆ”
“ก็ได้ ลองดู แต่แกแน่ใจนะว่าจะสำเร็จน่ะ”
“สำเร็จสิครับ รับรองในโลกหล้านี้ไม่มีใครจะต่ำสถุลไปกว่าเจ้านายอีกแล้วครับ”
“นี่แกหลอกด่าฉันหรือเปล่าไอ้โรเบิร์ต”
ดีแลนจ้องหน้าลูกน้องอย่างไม่ไว้ใจ
“เปล๊านะครับเจ้านาย”
โรเบิร์ตลอบยิ้ม
“แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างว่ะ”
“แค่ทำตามที่ผมบอกก็พอแล้วครับเจ้านาย”
จากนั้นโรเบิร์ตก็จัดการสาธยายความเป็นคนสถุลให้กับเจ้านายฟังโดยละเอียด
