หลินเข่อซิงไม่เคยคิดมาก่อนว่าการอ่านนิยายจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล นิยายย้อนยุคที่เธอเคยหลงใหล ตอนนี้กลายเป็นโลกความจริงที่เธอไม่เคยคาดฝัน และที่แย่ที่สุดคือเธอดันทะลุมิติมาเป็น "นางเอกจืดชืด" ของเรื่องเสียเอง!
"อะไรนะ! ถ้าฉันอยากกลับบ้าน ฉันต้องทำให้เรื่องนี้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งงั้นเหรอ?"
เธอยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกทองคำภายในห้องนอนหรูหราของคุณหนูหลินตัวละครเอกของเรื่อง ดวงตาสะท้อนภาพหญิงสาวในชุดจีนโบราณสีอ่อนดูเรียบง่าย ใบหน้าอ่อนโยนเกินไปจนแทบจะไร้เสน่ห์ ขณะที่ในใจนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ให้ตายเถอะ... ชีวิตในนิยายมันไม่ง่ายเหมือนตอนอ่านเลยสักนิด!"
ที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอต้องเผชิญกับ "พระเอก" อย่างอวิ๋นเฟยหลง ชายผู้ทั้งเย็นชาและหยิ่งยโส ที่มองนางเอกของเรื่องว่าเป็นแค่หญิงสาวจืดชืด ไร้ความน่าสนใจ
"ขอโทษนะ คุณหนูหลิน" อวิ๋นเฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก "ข้าคงไม่อาจสนใจสตรีที่ไร้สีสันเช่นเจ้าได้"
หลินเข่อซิงยืนนิ่ง ในใจเดือดพล่าน
"โอเค... อยากให้แซ่บใช่ไหม ได้! ฉันจะทำให้ดู!"
เธอไม่ได้ตั้งใจจะเล่นบทนางเอกจืดชืดอีกต่อไป ถ้าจะต้องใช้ชีวิตในโลกนิยายนี้ เธอจะเปลี่ยนมันให้สนุกในแบบของเธอเอง! และถ้านั่นหมายถึงการฉีกบทเดิมและเปลี่ยนตัวเองเป็น "คุณหนูสุดแซ่บ" ก็เอาเถอะ!
"ถ้าเจ้าคิดว่าข้า 'จืดชืด' ละก็ รอดูต่อไปเถอะเฟยหลง ข้าจะแซ่บจนเจ้าจะต้องร้องขอชีวิต!"
เอาล่ะ... อ่านจบภายในวันนี้แน่นอน!” หลินเข่อซิงพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุก ส่วนอีกข้างกำลังไถนิ้วผ่านหน้าจอมือถือที่แสดงหน้าแอพนิยายออนไลน์ เธอนั่งพิงโซฟานุ่มๆ ในห้องนอน พลางห่อหมอนใบใหญ่ไว้ในอ้อมแขน เสมือนเป็นอุปกรณ์เสริมในการอ่านที่ขาดไม่ได้
นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธออ่านต่อเนื่องมาหลายเดือนแล้วชื่อเรื่องว่า “บุปผาซ่อนใจ คุณชายไร้รัก” นิยายจีนโบราณที่หลินเข่อซิงหลงใหลตั้งแต่บทแรก นางเอกเรื่องนี้คือคุณหนูหลินผู้อ่อนหวานและบริสุทธิ์ซ้ำยังมีชื่อเหมือนกันกับเธออีกด้วย ส่วนพระเอกคืออวิ๋นเฟยหลง คุณชายสุดหล่อที่เย็นชาแต่เท่ห์เหลือเกิน นี่มันสูตรสำเร็จของนิยายจีนโบราณชัดๆ!
“ฮ่า ๆ ๆ” เข่อซิงหัวเราะออกมาเมื่อถึงฉากที่นางร้าย อย่าง “หยางเฟยฮุ่ย” ทำหน้าเหมือนจะชนะนางเอก แต่ก็โดนตลบหลังอย่างงดงาม เธออดที่จะนึกขำไม่ได้ หยางเฟยฮุ่ยนะเหรอ! ตัวร้ายที่ทำทุกอย่างเพื่อพระเอก ร้ายลึกจนแทบไม่มีที่ว่างให้ความดีเข้ามาแทรก “แหม... คนแบบนี้ในชีวิตจริงนี่คงปวดหัวน่าดู แต่ก็ทำให้เรื่องสนุกใช่เล่นนะ!”
หลินเข่อซิงถอนหายใจยาว เมื่อเลื่อนหน้าจอไปยังบทสุดท้าย ความตื่นเต้นเริ่มค่อยๆ ลดลงเมื่อเธอนึกถึงการจากลานิยายเรื่องนี้
เธอทั้งรักทั้งเกลียดโมเมนต์แบบนี้ นิยายเรื่องโปรดกำลังจะจบ แต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะอ่านต่อ เพราะอยากรู้ว่ามันจะลงเอยยังไง
“เอาจริงดิ... จบจริงๆ เหรอ?” เธอบ่นขณะที่นิ้วแตะหน้าจอช้าๆ ความรู้สึกที่ต้องจากนิยายเรื่องโปรดมันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับนักอ่านตัวยงอย่างเธอ
แต่พอเลื่อนจบหน้าสุดท้าย เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าจอที่แสดงคำว่า "จบบริบูรณ์" พร้อมกับความรู้สึกเหมือนโดนหักอก
"ทำไมเร็วจังอ่ะ! ยังอยากอ่านต่ออยู่เลย!" ทันใดนั้นดวงตาของหลินเข่อซิงก็เบิกกว้างเมื่อมีแสงสีทองสว่างจ้าออกมาจากมือถือ “อะไรเนี่ย! โทรศัพท์เสียเหรอ?” เธออุทานพลางยกมือถือขึ้นดูใกล้ๆ
ทันใดนั้น แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือพลันล้อมรอบตัวเธอ มันไม่ใช่เพียงแค่โทรศัพท์เสีย แต่มันคือการถูกดูดเข้าไปในนิยายอย่างแท้จริง! หลินเข่อซิงอ้าปากค้างไม่ทันจะพูดอะไร โลกก็หมุนเวียนเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
“ว้ายยย!” เสียงกรี๊ดลั่นเมื่อร่างของเธอลอยขึ้นจากโซฟา ชานมไข่มุกในมือหกกระจายไปทั่ว ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลงไปชั่วขณะ...
เมื่อหลินเข่อซิงลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราสไตล์จีนโบราณ เพดานสูง หน้าต่างไม้แกะสลักงดงาม ผ้าม่านสีชมพูสะท้อนแสงอ่อนๆ
“เฮ้ย!” หลินเข่อซิงตะลึง ลุกขึ้นนั่งบนเตียง “นี่มันฝันเหรอ? หรือเราถูกดูดเข้าไปในนิยายจริงๆ?”
เธอคว้ากระจกทองคำที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา มองดูหน้าตัวเองอย่างกังวล “โอเค ใจเย็นหลินเข่อซิง ใจเย็น... อย่างน้อยหน้าฉันก็ยังเหมือนเดิม ใช่ไหมเนี่ย?”
หลังจากที่หมุนกระจกไปมาเพื่อสำรวจใบหน้า ในกระจกบานนั้นสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวที่มีความงดงามอ่อนหวาน ดวงตากลมโต จมูกเล็กเรียว และริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ผมยาวสลวยถูกจัดทรงอย่างประณีต ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดที่ชุดของตัวเอง “เดี๋ยวนะ... นี่มันชุดจีนโบราณแบบที่เคยเห็นในซีรี่ย์จีนบ่อย ๆ นี่นา! โอ้โห มีผ้าคาดเอว ผ้าคลุมแขนยาวๆ แบบนี้เลย? นี่มันอะไรกัน...ฉันฝันไปรึเปล่าเนี่ย”
ขณะที่หญิงสาวกำลังเอามือหยิกแก้มตัวเองอยู่หน้ากระจกเพื่อทดสอบว่าฝันอยู่หรือไม่นั้นเอง ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออกมา พร้อมกับสาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น “คุณหนูหลิน! ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ?!”
“อะไรนะ... คุณหนูหลินเหรอ?” หลินเข่อซิงขมวดคิ้ว “เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?” แม้จะพอเดาได้แล้ว แต่เธอก็ยังไม่อยากยอมรับว่านี่คือเรื่องจริง ‘หรือว่าช่วงนี้ฉันจะอ่านนิยายมากไป’ หลินเข่อซิงคิดในใจ
“คุณหนูหลินเจ้าคะ ท่านยังสบายดีอยู่หรือไม่?” สาวใช้ถามด้วยใบหน้าห่วงใย หลินเข่อซิงยิ้มแห้งๆ ให้กับสาวใช้ “เอ่อ... สบายดี! ดีมากเลย! ไม่มีอะไรต้องห่วง!”
แต่ในใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสับสน “โอย! ทำไงดีล่ะเนี่ย ฉันต้องใช้ชีวิตเป็นนางเอกแบบจืดชืดในนิยายเหรอ!?”
แล้วทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว “เดี๋ยวนะ... ปกติในนิยายหรือซีรี่ย์ที่เคยดูมา นางเอกที่ทะลุมิติมาแบบนี้ จะต้องมาแก้ไขเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง หรือมีระบบที่จะช่วยเราให้ผ่านเควสไปได้ แล้วอันนี้มันเป็นแบบไหนนะ?”
หลินเข่อซิงพึมพำกับตัวเอง และแล้วก็ตัดสินใจพูดออกมาเสียงดังด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยม “ระบบ!” ใบหน้าหญิงสาวยิ้มกว้าง เบิกตาโตมองจ้องไปยังกำแพงตรงหน้าตัวเอง แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อ้าว ไม่ใช่แบบระบบหรอกเหรอ งั้นทำไงดีล่ะ?” ระหว่างที่หลินเข่อซิงกำลังคิดจนหัวคิ้วย่นเข้าหากันอย่างกลัดกลุ้ม ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้ “ถ้าฉันอยากกลับไปโลกเดิม ฉันก็ต้องทำให้เรื่องนี้จบแบบเดิมสิ! แล้วนั่นก็หมายความว่าฉันต้องทำตัวเป็นคุณหนูหลินในนิยายคนเดิม! ใช่แล้ว! ต้องจืดชืด ใจดี นุ่มนวล... แหม... ชีวิตนี้คงไม่มีอะไรยากกว่านี้อีกแล้วมั้ง! ตามน้ำไปก่อนละกัน”
หลินเข่อซิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่พยายามรวบรวมสติ
แต่ภายในใจของหลินเข่อซิงก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว “ทำยังไงให้คนจืดชืดน่าสนใจขึ้นได้เนี่ย!”
หลินเข่อซิงเดี๋ยวนั่ง เดี๋ยวเอนตัวพิงหมอนอิง อีกเดี๋ยวก็ล้มตัวลงนอน ระหว่างที่กำลังตกลงกับตัวเองอยู่ โดยลืมไปเสียสนิทเลยว่าในห้องนั้นไม่ได้มีแต่เธอคนเดียว ยังมีสาวใช้คนสนิทนั่งมองอยู่ด้วย
“แย่แล้ว คุณหนูคล้ายจะเสียสติไปแล้วจริง ๆ ข้าควรทำเช่นไรดี?” หลิงเฉินพึมพำเสียงเบา ก่อนจะค่อย ๆ กระถดตัวถอยห่าง และก้าวเท้าออกไปข้างนอกโดยคนที่อยู่ในห้องไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิด
หลินเข่อซิงสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติไว้ในใจ “เอาล่ะ! เรามาทำตามแผนกัน... ฉันจะต้องทำตัวเรียบร้อยและสง่างามที่สุดเหมือนผ้าพับไว้ ไม่มีทางทำพลาดแน่นอน!”
หลังจากได้รับการเรียกตัวให้ไปพบอวิ๋นเฟยหลง หลินเข่อซิงก็ยืนเตรียมพร้อมอยู่ในลานฝึกซ้อมของจวนตระกูลอวิ๋น ดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงลงมากระทบลานกว้าง พื้นหินเย็นเฉียบสะท้อนภาพของเหล่าทหารที่กำลังฝึกซ้อมกันอย่างแข็งขัน
ชุดผ้าฝ้ายโบราณสีฟ้าอ่อนที่หญิงสาวสวมใส่ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนคุณหนูหลินที่แสนจืดชืดจากนิยายไม่มีผิด ‘อืม... ถ้าฉันเดินด้วยก้าวเล็กๆ ค่อยๆย่างเท้า ก้มหน้าไว้ คงจะดูเรียบร้อยพอสมควรสินะ' เธอคิด ขณะที่พยายามเดินอย่างสงบเสงี่ยมไปทางที่เขายืนอยู่
ตึก ตึก ตึก...
แต่พอใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ความตื่นเต้นก็เริ่มปะทุขึ้น เธอเคยอ่านเรื่องนี้ไม่รู้กี่รอบ แต่ตอนนี้ต้องเจอกับพระเอกสุดหล่อในชีวิตจริง หัวใจของหลินเข่อซิงเต้นระรัวราวกับกลองศึก!
หลินเข่อซิงเผลอกลืนน้ำลายเมื่อมองไปข้างหน้า ตรงกลางลานฝึก บุรุษผู้หนึ่งยืนเด่นเป็นสง่า ร่างสูงในชุดฝึกสีดำขับเน้นกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยพละกำลัง เขาถือดาบยาวเล่มหนึ่งไว้ข้างตัว แม้ไม่ได้อยู่ในท่าต่อสู้ แต่เพียงแค่ยืนเฉย ๆ ก็ส่งกลิ่นอายกดดันออกมาจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้
อวิ๋นเฟยหลงยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ใบหน้าคมเข้มของเขาดูสง่างามจนเธอเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ โอ้โห...หล่อจริง ๆ... โดยเฉพาะสันจมูกนั้น อยากเอานิ้วไปลองไล้ดูจริง ๆ แต่ว่าสายตานั้นช่างเย็นชาเหมือนที่คนเขียนนิยายบรรยายไว้ไม่มีผิด หลินเข่อซิงคิดในใจ
เธอยืนมองเขาเงียบ ๆ หัวใจเต้นระรัว รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแฟนคลับที่ได้มาเจอดาราหน้าเวทีครั้งแรก แต่เดี๋ยวนะ... นี่มันไม่ใช่เวลามากรี๊ดพระเอกนะยะ!
เธอปรับสีหน้าให้เป็นเรียบนิ่งที่สุด ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้า ฝีเท้าเนิบช้าเหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี
ตึก... ตึก... ตึก...
ขณะที่เธอเข้าไปใกล้ อวิ๋นเฟยหลงก็หันมามอง สายตาคมดุจับจ้องมาอย่างเย็นชา ดวงตาดำลึกล้ำราวกับสายน้ำในฤดูหนาว
“เจ้าเป็นใคร?” เสียงทุ้มต่ำนั้นดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งเฮือก
หลินเข่อซิงรีบตั้งสติ โค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนตอบ "ข้าคือหลินเข่อซิงเจ้าค่ะ บุตรีท่านโหวตระกูลหลิน"
อวิ๋นเฟยหลงมองเธอเงียบ ๆ สักพัก ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงราบเรียบ “ข้าคืออวิ๋นเฟยหลง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ดูเย็นชาตามแบบฉบับของเขา ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องที่หลินเข่อซิงอย่างเฉยชา
หลินเข่อซิงรีบโค้งตัวลงอย่างสุภาพ พร้อมกับพยายามพูดเสียงหวานตามแบบฉบับนางเอกซีรี่ย์ที่นุ่มนิ่มนุ่มนวล “ข้าคือ...หลินเข่อซิงเจ้าค่ะ ยินดีที่ได้พบ”
ขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยท่าทีสง่างาม จู่ๆ ผมปอยหนึ่งของเธอก็หลุดลงมาปิดหน้า! โอ๊ย! ทำไมตอนสำคัญๆ ผมถึงต้องมาหลุดลงมาแบบนี้ด้วย!
เธอพยายามดันผมกลับไปแต่ก็เผลอทำมันยุ่งกว่าเดิม สุดท้ายจึงตัดสินใจปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้น “ไม่เป็นไร ๆ ผมปอยหนึ่งมันดูเป็นธรรมชาติดี ใช่มั้ยนะ?” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางส่งยิ้มฝืนๆ ให้เขา
อวิ๋นเฟยหลงหรี่ตาลง ก่อนที่เขาจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ซึ่งดูเหมือนการยิ้มแบบนี้มันไม่ได้เป็นการแสดงความเป็นมิตรเสียเท่าไร เขาเดินเข้ามาใกล้หลินเข่อซิงทีละก้าว จนเธอเริ่มรู้สึกว่าลมหายใจของเขาอยู่ใกล้มากเกินไปแล้ว
“เอ่อ... ท่าน...” หลินเข่อซิงพูดอย่างติดขัด พลางถอยหลังทีละนิด แต่เขากลับเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม
แล้วทันใดนั้นเอง เขาก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอ เสียงลมหายใจของเขากระซิบชิดริมหู ราวกับจะทำให้ใจของหลินเข่อซิงหยุดเต้น แต่ในวินาทีนั้นเอง แววตาของอวิ๋นเฟยหลงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเฝ้ามองเธอจากมุมมองที่ใกล้ชิดมากขึ้น ความซุกซนเล็กน้อยในดวงตาคู่นั้น... มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย แต่แล้วเขาก็กลบความรู้สึกนั้นไปแทบจะในทันที
“ขอโทษนะ คุณหนูหลิน...” เขาเริ่มพูดเสียงเบา แต่เจือความหยิ่งในน้ำเสียงชัดเจน “...ข้าคงไม่สนใจผู้หญิงที่จืดชืดแบบเจ้า”
แม้ปากจะเอ่ยเช่นนั้น แต่ในใจของเขากลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ อวิ๋นเฟยหลงเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงยังคงยืนสนทนากับสตรีนางนี้ ทั้งที่เขาควรจะเบื่อหน่ายกับการพบเจอหญิงสาวเช่นนี้ไปแล้ว ทว่าทุกก้าวที่เขาเดินเข้าใกล้ นางกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาของหลินเข่อซิงเบิกกว้างในทันที ห๊ะ? อะไรนะ? เธอคิดในใจ เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้เขาบอกว่าอะไรนะ? จืดชืด!?
เขาถอยออกไปพร้อมกับท่าทีเย็นชาเหมือนเดิม สายตาของเขาแสดงออกชัดเจนว่าเขาไม่ได้ประทับใจเธอสักนิด
“เดี๋ยวนะ! ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ?” หญิงสาวพยายามถามซ้ำให้แน่ใจว่าหูเธอไม่ได้ฝาด แต่ภายในใจก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว
อวิ๋นเฟยหลงเพียงแค่ยิ้มเย็นชา “ข้าพูดชัดเจนแล้ว คุณหนูหลินเจ้าจืดชืดเกินไป ข้าไม่สนใจผู้หญิงแบบเจ้า และอย่าได้คิดเพ้อฝันสิ่งใดจากข้า”
หลินเข่อซิงยืนอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ความอึ้งนั้นจะเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจแบบปนขำ โอ๊ย! ทำไมถึงต้องมาโดนว่าจืดชืดตอนที่ฉันพยายามเต็มที่แบบนี้ด้วย!
เธอแอบหันไปบ่นกับตัวเองเบาๆ “จืดชืดเหรอ? นี่ฉันตั้งใจทำตัวแบบคุณหนูสุดเรียบร้อยตามแบบในนิยายเลยนะ! อุตส่าห์พยายามสุดๆ แล้วเชียว... ก็ในนิยายฉากนี้อีตาพระเอกจะตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกเห็นนี่นา ทำไมเป็นงี้นะ” แต่เมื่อมองไปที่เขาอีกครั้ง เธอก็รู้สึกไม่ยอมแพ้ ชิ คำก็จืด สองคำก็จืด เดี๋ยวจะเผ็ดซี๊ดเปรี้ยวปรี๊ดยิ่งกว่ามะนาวให้ดู...สู้สิอิหญิง ฉันจะกลับโลกเดิมให้ได้!
