จุดเริ่มต้นเรื่องราวของเขาและเธอมันมาจากความโลเลของเขาเอง กะเพรา กับเอิงเอยเป็นเพื่อนรักกันเขาแอบชอบเอิงเอยมาตั้งนานโดยไม่รู้เลยว่ากะเพราแอบชอบเขาอยู่

จนวันนึงเขาอกหักจากเอิงเอยเพราะเอิงเอยไปคบกับกาวินพี่ชายของกะเพรา และในวันเดียวกันนั้น เขาก็ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วกะเพราชอบเขามากขนาดไหน

กะเพราคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ คอยเป็นห่วงเขาเสมอตั้งแต่ก่อนที่เขาจะอกหักจากเอิงเอยด้วยซ้ำ ความสัมพันธ์ของเขาและเธอเรียกได้ว่าเป็นความสัมพันธ์ฉันเพื่อนสนิทที่ดีต่อกัน

- เหตุการณ์วันนั้นในคลับxxx -

'มีสติหน่อยได้ไหมเกรย์ นายต้องเข้าใจนะเว้ยคนที่ดีกับคนที่รักยังไงมันก็ต่างกัน นายต้องยอมรับว่าเอยมันรักพี่วินไปแล้ว'

'ทำไมนายไม่ลองมองคนอื่นดูบ้าง ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่ชื่นชอบนายเพราะนายเป็นนายนะ'

'ใครว่ะ ใครมันจะมารักฉัน ฉันไม่ใช่ผู้มีอิทธิพลเหมือนเอย ฉันไม่ใช่มาเฟียเหมือนมาร์ติน มาร์แชล และฉันไม่ใช่ซุปตาร์เหมือนพี่ชายเธอ ฉันมันแต่คนธรรมดา'

'ฉะ ... ฉันไง'

'เธอว่าไงนะ กะเพรา'

'ฉะ ... ฉันชอบนาย เกรย์ ชอบมานานแล้ว ชอบตั้งแต่ได้เจอกันครั้งแรก ฉันชอบนาย'

'นะ ... นายไม่ต้องชอบฉันตอบก็ได้ แค่รู้ไว้ฉันชอบนายก็พอ'

เธอยังจำความรู้สึกวันนั้นได้เป็นอย่างดีแม้จะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตามมันเป็นความเจ็บปวดปนความอับอายที่เธอได้รับจากเขา

วันนั้นหลังจากที่เธอสารภาพรักกับเขาไป เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาผ่านม่านน้ำตาด้วยความหวัง แม้ใจจริงจะรู้ว่าเขาชอบเพื่อนรักของตัวเองขนาดไหน

เธอตัดสินใจโน้มใบหน้าสวยหวานประทับริมฝีปากอวบอิ่มกับริมฝีปากหนาของเขาอย่างแผ่วเบา และเขาก็ตอบรับรสจูบของเธอกลับอย่างช่ำชอง

เขาและเธอจูบกันอย่างดูดดื่มหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่าบ้าคลั่งเธอหอบหายใจถี่ๆ เพราะความตื่นเต้น เธอมีความหวัง เพราะเขาไม่ได้ปฎิเสธจูบของเธอ เธอมีความหวัง

"ฉะ ... ฉันกลับก่อนนะ"

เมื่อเขาได้สติเขารีบดันตัวเธอให้ออกห่าง แล้วออกมาจากตรงนั้นในทันที ปล่อยให้เธอจมอยู่กับความหวังที่พังทลาย คล้ายกับขึ้นไปยืนอยู่บนยอดตึกแล้วถูกถีบลงมาอย่างแรง หัวใจดวงน้อยของเธอมันกระตุกวูบร่วงหล่น น้ำตาใสของเธอไหลลงมาอาบแก้มนวลเป็นทางยาวเขาปล่อยให้เธออยู่ลำพัง

หลังจากวันนั้นเขาก็หายไประยะหนึ่ง และกลับมาอีกครั้ง กลับมาในวันที่เธอคิดว่าเธอน่าจะทำใจได้แล้ว

- คืนก่อนปัจจุบัน -

กะเพราในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสั้นรัดรูป กับรอบเท้าส้นสูงห้านิ้วสีเดียวกันกับชุดนั่งอยู่ที่เคาเตอร์บาร์ในคลับ มันเป็นที่นั่งประจำของเธอ

"คนสวยมาคนเดียวเหรอครับ"

หญิงสาวหันไปตามทางของเสียง ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลายืนซ้อนอยู่ข้างหลังของเธอ หญิงสาวระบายยิ้มสดใสออกมาในทันทีที่เจอหน้า

"ลูคัส!!"

"คิดว่าจะจำฉันไม่ได้"

หญิงสาวกระโดดลงจากเก้าอี้บาร์ตัวสูงแล้วเข้าสวมกอดลูคัสเพื่อนของเธอ หรืออันที่จริงจะเรียกว่าแฟนเก่าก็ได้ เขาและเธอไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่เลิกกันเพราะความห่างไกลเท่านั้น เพราะลูคัสต้องไปเรียนที่อื่น

"จะมาทำไมไม่บอก ฉันจะได้ไปรับ"

"แหม่ เน็ตไอดอลอย่างเธอ ฉันติดต่อได้ง่ายมากมั้ง"

"ก็จริง ฉันเปลี่ยนเบอร์ด้วยแหละ"

"งั้นเรามาแลกเบอร์กันหน่อยไหม เพราะฉันก็เปลี่ยน"

"เอาซิ"

สองหนุ่มสาวยังคงตระกองกอดกันอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของคลับที่คลอด้วยเสียงดนตรีบรรเลง มือหนึ่งของหญิงสาวถือแก้วเหล้าส่วนอีกมือคล้องคอของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอย่างสนิทสนม

ข้อความแชท

เกรย์ : อยู่ไหน

เกรย์ : เพราฉันถามว่าเธออยู่ไหน

เกรย์ : อย่าให้ฉันต้องตามเธอเองนะเพรา

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของกะเพราดังขึ้นถี่ๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความมา แต่แล้วยังไงเธอจำเป็นต้องสนใจด้วยเหรอ ในเมื่อความรู้สึกของเธอที่เสียไปเขายังไม่สนใจมันเลยด้วยซ้ำ

เพล้งงงง!!!

แจกันใบสวยที่อยู่บนโต๊ะทำงานของผู้บริหารระดับสูงในบริษัทเกรย์เอ็นเตอร์ไพรส์แตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี

ชายหนุ่มที่เพิ่งเลิกจากการประชุมไตรมาสสุดท้ายของปี เดินเข้าห้องทำงานด้วยความเคร่งเครียดเมื่อติดต่อกะเพราไม่ได้

"เออ ... เกิดอะไรขึ้นคะบอส"

พาสต้าเลขารีบวิ่งเข้ามาในห้องเมื่อได้ยินเสียงดังเหมือนปกติ แต่จะไม่วิ่งเข้ามาดูเลยมันก็ไม่ได้เผื่อว่าบอสของเธอต้องการอะไรจะได้หยิบจับได้ทัน ถึงแม้ว่าเธอจะหลงไหลเขามากแต่ก็ไม่อยากเสี่ยงกับอารมย์โมโหของเขา ก็เขาน่ะเป็นบอสที่โมโหร้ายแค่ไหนใครๆ ต่างก็รู้ดี

"ตามหาตัวกะเพราให้ฉันที"

"อีกแล้ว ยัยตัวปัญหา!!"

พาสต้าพึมพำเบาๆ ไม่ให้เกรย์ได้ยิน การตามหาตัวกะเพรามันเป็นเหมือนงานหลักของเธอมากกว่าการทำงานที่แท้จริงสะอีก

"ค่ะบอส"

"สร้างแต่ปัญหา วันๆ ไม่ทำอะไร แต่งหน้าแต่งตัวสวยถ่ายรูปกับของแล้วโพสลงเฟซบุ๊ก อีบ้านิทำให้ฉันต้องหัวหมุนเพราะบอสต้องคอยตามหาตัวแกทุกครั้งที่อยู่ห่างกัน เรียกร้องความสนใจแต่ในเรื่องโง่ๆ วันไหนโดนเขี่ยทิ้งขึ้นมาฉันเนี่ยแหละจะหัวเราะให้ฟันโยกเลย"

พาสต้าบ่นพึมพำโดยไม่ทันได้ระวังว่าใครจะได้ยินก็มันน่าโมโหไหมละ ประชุมเสร็จแทนที่จะได้ทำงานของตัวเองแต่กลับต้องมาคอยตามหาอีตัวของผู้บริหาร

"เธอไม่อยากมีงานทำแล้วใช่ไหมพาสต้า"

เอเดน ลูกน้องคนสนิทของเกรย์ที่เดินเข้ามาได้ยินพอดี เขาปรามเธอทันทีเพราะรู้ว่าถ้าเกรย์ได้ยินขึ้นมาอะไรจะเกิดขึ้น

"คะ ... คุณเอเดน"

"บอสสั่งให้ทำอะไรก็ทำ หน้าที่ของเธอคือทำตามคำสั่ง ไม่ใช่จ้องแต่จะปีนขึ้นเตียงบอส"

"พาสต้าขอโทษค่ะ"

หญิงสาวกัมหน้าเพราะถูกดุ เอเดนเองอำนาจไม่ต่างจากเกรย์มากนักแถมความหล่อก็ไม่เป็นสองรองใคร

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ขออนุญาตค่ะบอส"

"เข้ามา"

แกร่ก~

พาสต้าเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือมันคือเอกสารสำคัญที่เกรย์ต้องเซ็นเพราะเป็นสัญญาเช่าซื้อสถานที่สำหรับเปิดโชว์รูมรถซุปเปอร์คาร์แห่งใหม่ย่านทองหล่อ

"กะเพราอยู่ไหน"

แหม! มาถึงก็ถามถึงอีตัวเชียวนะ มันทำเสน่ห์ยาแฝดใส่บอสของฉันรึเปล่าเนี่ย

"ฉันถามไม่ได้ยินรึไง"

เกรย์ถามเสียงดังพร้อมกับตั้งท่าจรดปากกาเซ็นลงกระดาษสีขาวที่มีตราประทับของบริษัทประดับอยู่ สายตาของเขาไล่มองตัวหนังสือทุกบรรทัด

"คุณกะเพราอยู่ที่คลับxxxx แถวเอกมัยค่ะ"

"ขอบใจ ส่วนเอกสารนี่ไปพิมพ์มาใหม่เธอพิมพ์วันที่มาผิด"

"บอสจะไปไหนคะ"

"ฉันมีหน้าที่ต้องตอบคำถามเธอตั้งแต่เมื่อไหร่"

สายตาเย็นชาของเกรย์ทำให้พาสต้าเสียวสันหลังวาบเธอรีบหยิบเอกสารบนโต๊ะแล้วเดินออกไปในทันที ไม่อยากอยู่รอรองรับอารมณ์ของบอสในตอนนี้

"บอสจะกลับเลยไหมครับ"

"ยัง"

"แล้วนั่นจะลุกไปไหนครับ"

"จับแมว"

เอเดนยิ้มมุมปากเขารู้ได้ทันทีว่าเกรย์จะไปที่ไหน สงสารก็แต่คุณกะเพราที่คงยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง

"ผมจะจัดการทางนี้ให้เอง ไม่ต้องห่วง"

- คลับxxxx เอกมัย -

ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาภายในคลับหรูย่านเอกมัยในช่วงเวลาห้าทุ่มกว่า สายตาของเขาสอดส่องหาหญิงสาวที่เขาตามหาแต่กลับว่างเปล่าไม่พบใคร

เกรย์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองออกสองสามเม็ดเพราะความหงุดหงิดก่อนเดินเข้าไปลึกกว่าเดิมเพื่อมองหาผู้หญิงของเขา

"สวัสดีครับคุณเกรย์"

การ์ดที่คอยดูแลความปลอดภัยเดินเข้ามาก้มศรีษะให้เขา ก่อนเอ่ยทักทาย เกรย์เป็นลูกค้าประจำที่นี่เมื่อยามที่เขาพาลูกค้ามากินเลี้ยงก็มักจะเลือกที่นี่ทำให้ทุกคนต่างรู้จักเขาเป็นอย่างดี

"เห็นเมียฉันไหม"

"คุณกะเพราอยู่ทางนั้นครับ"

การ์ดผายมือไปทางขวา ตรงนั้นผู้คนมากหน้าหลายตากำลังออกลายโลดเต้นอย่างสนุกสนานหนึ่งในนั้นคือผู้หญิงของเขา กะเพรา

"ยัยตัวแสบ!!"

ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหาหญิงสาวแต่เพราะคนค่อนข้างเยอะมันทำให้เขาต้องแหวกฝูงชนเดินเข้าไปอย่างลำบาก และเมื่อใกล้ถึงหญิงสาวเขาต้องยืนชะงักเมื่อเห็นว่าเธอกำลังยืนเต้นอยู่กับผู้ชาย

"กลับบ้าน!!"

"อ๊ายยย!!"

ลูคัสที่ยืนตระกองกอดกะเพราอยู่แสดงอาการตกใจเมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้เข้ามากระชากแขนคู่เต้นของเขาอย่างแรง

พลั่ก!!

"มึงเป็นใคร"

เกรย์ผลักอกลูคัสจนเขาเซถลา ชายหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปากราวกับว่ากำลังจะเจอเรื่องสนุก

"กูเป็นแฟนเพรา แล้วมึงละ เป็นใคร"

แฟน!! แฟน!! แฟน!! จะเป็นแฟนได้ยังไง ในเมื่อเขาก็ตัวติดกับกะเพราแทบจะไม่ห่าง ให้ตายเถอะไอ้นี่ต้องโมเมแน่ๆ เกรย์เหยียดยิ้มเยาะก่อนตอบคำถามของลูกคัสอย่างผู้ชนะ

"กูเป็นผัว"

" ... "

"แฟนอย่างมึงคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าผัวอย่างกูจะรับตัวเมียกลับบ้าน"

"นายพูดอารายยย~"

กะเพราพูดด้วยน้ำเสียงยานคาง เธอได้ยินคำพูดของเขาทั้งสองคนทุกคำ แต่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอไม่มีแม้แต่แรงจะเถียง

"ผัวเผออารายยย รู้จากกานวายซิ นี่เกรย์เพื่อนฉาน นั่น ลูคัสแฟนเก่าฉานน~"

เกรย์กำหมัดแน่นเมื่อรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใคร ต่างจากลูคัสที่เหยียดยิ้มเย้ยหยันให้กับเกรย์อย่างผู้ที่เหนือกว่า

"เอาละ ยินดีที่ได้รู้จักนะเกรย์ ไหนๆ นายก็เป็นเพื่อนของเพราแล้ว เรารู้จักกันไว้มันก็ไม่เสียหาย"

"ใครอยากเป็นเพื่อนกับมึง"

"หึ! วันนี้ฉันมีธุระคงต้องฝากเพราไว้กับนายก่อนละกันนะ ไว้วันหน้าฉันจะตามเอาเธอคืน"

ลูคัสเดินเข้าหากะเพราที่ซบใบหน้าหวานกับแผงอกแกร่งของเกรย์อยู่ เขากดจูบลงที่ขมับบางของเธอต่อหน้าเกรย์อย่างไม่เกรงกลัวโดยที่สายตาของเขาจ้องมองเกรย์อย่างยียวน

"ฉันไปก่อนนะ แล้ววันหน้าฉันจะเป็นฝ่ายมารับเธอเอง"

ลูคัสเดินออกไปโดยมีสายตาของเกรย์จ้องมองตามไปอย่างไม่ชอบใจนัก เหตุการณ์เมื่อครู่มันรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะตั้งรับได้ เขากอดร่างบางของกะเพราไว้แน่น หัวใจของเขามันกำลังเดือดปุดๆ ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ

"เพรา!!"

" ... "

"กะเพรา!!"

"ยัยตัวแสบ กลับบ้าน!!"

เกรย์อุ้มกะเพราขึ้นในท่าเจ้าสาว หญิงสาวที่เมาไม่รู้เรื่องรู้ราวถูกชายหนุ่มอุ้มออกไปจากคลับเขาอยากจะขย้ำขยำเธอให้จมเตียง อยากจะจับเธอโยนลงคลองแสนแสบเพื่อระบายอารมย์โมโห แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้

- คอนโดกะเพรา -

ตู้มมม!!!

เกรย์โยนหญิงสาวลงอ่างอาบน้ำที่เขาเป็นคนรองเอาไว้เองตั้งแต่เช้า มันทำให้อาการเมามายของกะเพราสร่างขึ้นมาในทันที

"แค่ก! แค่ก! แค่ก! เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย"

กะเพราเอามือลูบน้ำออกจากใบหน้าหวาน เธอแหวใส่เกรย์เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกเขาโยนลงอ่างอาบน้ำไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะกล้าทำเธอขนาดนี้

"เป็นบ้าอะไรงั้นเหรอ เพราะเธอไงเพรา เธอทำให้ฉันเป็นบ้า"

"อะไรของนาย เมาก็ไปนอนไป"

"ฉันหรือเธอที่เมาห๊ะเพรา ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมถ้าจะไปดื่มก็ให้รอฉัน"

หญิงสาวลุกขึ้นยืนทำให้ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสั้นรัดรูปของเธอแนบไปกับเรือนร่างอรชร ส่งผลให้ยอดปทุมถันของเธอดันเนื้อผ้าออกมาจนขึ้นรอยนูน

เกรย์เบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจปนโมโห ให้ตายเถอะกะเพราทำไมถึงทำแบบนี้นะ

"เธอไม่ได้ใส่เสื้อในออกไปข้างนอกเหรอเพรา"

"นายก็แหกตาดูชุดฉันซิ มันเหมาะกับการใส่เสื้อในไหม"

"แล้วทำไมไม่ใส่ชุดที่มันดีกว่านี้วะ"

"อย่ามาวะกับฉันนะเกรย์"

สองหนุ่มสาวสาดอารมย์ใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร เกรย์เดินเข้าประชิดตัวกะเพราโดยที่เขาเองก็ถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวออกไปด้วยเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยของเขาอย่างชัดเจน

"ออกไป!!"

" ... "

"ฉันบอกให้ออกไปไง ฉันไม่มีอารมณ์หรอกนะวันนี้"

"แต่ฉันมี!!"

"อื้ออออ"

ชายหนุ่มกระชากคอของหญิงสาวเข้ามาบดจูบอย่างเร่าร้อน เขาขบกัดกลีบปากอวบอิ่มของเธอด้วยความรุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก

"ฉันเจ็บนะ!!"

"เจ็บเหรอ"

"ออกไปจากห้องฉัน อย่าให้ฉันหมดความอดทนนะเกรย์"

เกรย์อุ้มหญิงสาวขึ้นในทันทีโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว เขาพาเธอออกไปที่ห้องนอนแล้วจับเธอโยนลงบนฟูกนิ่มจนร่างของเธอกระเด็นกระดอน

"ทีกับมัน ทำไมยอมให้กอด ทีกับฉันต้องดีดดิ้นขนาดนี้เลยเหรอ"

มือหนาบีบพวงแก้มนวลของหญิงสาวเขามองเรือนร่างที่เปียกชุ่มของเธอด้วยความหลงใหล

"เรามันของเคยๆ น่าเพรา"

"ไอ้ทุเรศ"

"ทุเรศยังไงก็ผัวเธอแหละวะ!!"

เกรย์รูดชุดเดรสสั้นของหญิงสาวขึ้นไปกองบนเอวคอดเผยให้เห็นดอกไม้งามอวบนูนที่ถูกห่อหุ้มด้วยแพนตี้ตัวบาง เขาช้อนสายตากลับมามองเธออีกครั้ง ก่อนพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

"อย่าคิดทิ้งฉัน เพราะเธอจะเจอกับความน่ากลัวที่เธอไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิตแน่"

"อย่ามาขู่"

"ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันมั่นใจว่าเธอทนไม่ได้หรอกที่รัก"