กัณหาจอดรถญี่ปุ่นคันกะทัดรัดของตนไว้บริเวณลานจอดร้านอาหาร ในใจกำลังตีกันวุ่น จะเข้าไปหรือไม่ไป งานเลี้ยงรุ่นเพื่อนนักเรียนสมัยม.ปลายก่อนตามแม่ไปอยู่ต่างประเทศ
เธอเจอปัทม์ในมหาวิทยาลัยซึ่งไปเป็นอาจารย์พิเศษ วิชาตามสาขาที่จบมา
“นิลถึงไหนแล้ว”
ปัทม์แว่วมาตามสาย
“ลานจอดรถแล้วจ้ะ”
ตอบแล้วนึกอยากเขกกะโหลกตัวเอง รู้อย่างนี้น่าจะปฏิเสธไปเสียก็ดี
“ได้จ้ะ งั้นเดี๋ยวไปรับ”
สายตัดลงพร้อมกับการถอนหายใจยาว เอาเถอะน่า คงไม่โชคร้ายเจอคนไม่อยากเจอหรอก หรือหากเจอจริงๆ เขาคงลืมเรื่องเธอหมดไปแล้ว แม้ว่ากัณหาจะไม่เคยลืมก็ตาม
“โอ้โห นิลเป็นด็อกเตอร์วิศกรปริโตเลียม เก่งจัง”
เพื่อนได้ฟังดีกรีการศึกษาพากันอุทานชม กัณหาแกล้งกวาดสายตามองทุกคน แม้ใจกระตุกกับร่างสูงๆ เขายังคงเป็นกุมุท หนุ่มหน้าตาดี ท่าทางจริงจังเป็นที่พึ่งพาได้
กุมุทผู้ไม่มีชื่อเล่น แต่ชื่อจริงเสมือนตัวที่แปลว่าดอกบัวขาว ไร้มลทินด่างพร้อย ขาวทั้งความประพฤติและผิวสะอาดสะอ้านตามเชื้อสายลูกผสมจีน
“แล้วงานนิลต่างจากงานไอ้คิ้มยังไง เห็นจบปริโตๆ เหมือนกัน”
หนุ่มเนื้อหอมพยักพเยิดไปทาง “ไอ้คิ้ม” ซึ่งกำลังเคี้ยวไก่ทอดอยู่
“กูจบปริโตเคมีเว้ย นิลจบปริโตเลียม ใกล้เคียงกันแต่ไม่เหมือนกัน”
คนโดนพาดพิงโวย
“จริงๆ ในอุตสาหกรรมปริโตเคมีแบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ คืออัพสตรีม แบบงานของฉัน ทำตั้งแต่สำรวจหาแหล่งน้ำมัน ขุดเจาะ ผลิต แบบที่อยู่บนแท่นกลางทะเลนั่นแหละ”
เธอร่ายตอบคำถามเดิมๆ ซึ่งผู้คนมักสงสัย
“ส่วนของกูคือดาวน์สตรีม งานเริ่มเวลาน้ำมันดิบมาถึงโรงกลั่น ที่ได้มาจะไปเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ แบบ น้ำมัน พลาสติก พวกเชื้อเพลิงต่างๆ ปริโตเลียมเจลลี่หรือวาสลีนทาปากนั่นก็มาจากฝีมือพวกฉันนะจ๊ะ”
วิศวกรปริโตรเคมีเสริม ปากเต็มไปด้วยไก่ แต่ตาแกล้งเจ้าชู้ใส่ สาวๆ ซึ่งเบ้ปากร้องยี้
“แล้วนิลต้องขึ้นแท่นขุดเจาะน้ำมันบ่อยไหม”
คิ้มซักเพื่อนร่วมสายอาชีพ
“งานส่วนมากจะเป็นโอเปอร์เรชั่นอยู่บนแลนด์ มีออฟชอร์บ้าง”
“ทั้งเก่ง ทั้งสวยออกอย่างนี้แต่งงานแล้วหรือยัง”
อดีตทอมแม่ลูกสองถามทึ่งๆ
“ลูกหนึ่งแล้วจ้ะ”
เสียงแสดงความยินดีจากเพื่อนกรี๊ดกราด ทุกคนเปลี่ยนไปจากสมัยม.ปลาย บางคนอ้วนขึ้น บางคนผอมลง บ้างครั้งหนึ่งไม่ถูกชะตา ตอนนี้กลายเป็นชื่นชม เปลี่ยนไปไม่เว้นแม้แต่กุมุท
โลกที่นิ่งกลับมาหมุนอีกครั้ง เขารับเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์บางเบาจากบริกร ยกจิบดึงสติ เพื่อนพูดคุยกันจ๊อกแจก แต่หูกลับได้ยินบทสนทนาเธอชัดเจน
กัณหาผู้มีชื่อเล่นว่านิล คนปากเปราะในห้องเคยนินทากันสนุกปากว่าแม่ช่างตั้งได้เหมาะ ตัวดำเหมือน “นิล” สมชื่อ เธอเปลี่ยนไปมาก เป็นผู้ใหญ่กิริยาสุขุม
ผมยาวขึ้น ยิ้มเยอะ จมูกรั้น ดวงตาแม้นิ่งแต่แวบหนึ่งยังคม พร้อมเชือดเฉือนเหมือนเดิม เขาแปลกใจที่กัณหาเรียนจบถึงดอกเตอร์ สมัยม.ปลายเธอไม่มีวี่แววคนขยัน ชอบโดดเรียนไปอยู่ในห้องสมุดเป็นประจำ
“ลูกหนึ่งแล้วจ้ะ”
บางอย่างขัดๆ ขึ้นในอก กัณหาแต่งงานแล้ว ...กับคนอื่น มีลูก เรื่องระหว่างเขาและเธอคงเป็นเพียงแค่ความอยากรู้อยากลองตามประสาวัยรุ่น
“เดี๋ยวกลับแล้ว ประมาณเที่ยงคืน อยากกินอะไรไหม จะแวะซื้อให้ เหรอ... งั้นเอาชีสไบท์แช่ไว้ในตู้เย็นนะ นอนก่อนได้เลยจ้ะไม่ต้องรอ”
บทสนทนาที่เหมือนจะธรรมดา ทำเอาคนออกจากจากห้องน้ำหยุดชะงัก กัณหากำลังคุยโทรศัพท์ ใบหน้ายิ้มแย้ม ปลายสายคงเป็นสามี
สามี! กุมุทหน้าตึงขึ้นมากะทันหัน คำนี้ใช้เรียกผู้ชายซึ่งแต่งงานอย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยพฤตินัยและนิตินัย
แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นของคนอื่นมาก่อนตาม อย่างเช่น กัณหากับกุมุทเคย...
ข้างห้องน้ำก่อกำแพงอิฐมอญแดง ตรงกลางใส่ระแนงไม้โปร่งแทนหน้าต่าง ร้านปลูกไม้เลื้อยเขียวชอุ่มตามกำแพงเชื่อมเรือนจัดเลี้ยง กัณหาจึงเพลินทั้งตาและการคุย ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกแอบมอง
เธอยิ้มอ่อนโยนอย่างนี้ได้ด้วยหรือ เคยเห็นแต่ทำหน้าเฉยเวลาโดนอาจารย์ตักเตือนเรื่องความประพฤติ ตาคู่นั้นกุมุทเคยเห็นคมวาวเหมือนแมวโกรธ
เขาเดินเข้าใกล้ ไอร้อนเดือนเมษาบวกฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้หวลคิดถึงหมากฝรั่งแอปเปิล รสหวานลิ้นและหอมอวล ซึ่งกัณหาเคยให้ลิ้มลอง
“สบายดีเหรอ”
กุมุททักเก้อเขินเมื่อเธอคุยโทรศัพท์เสร็จ เผลอตัวมายืนอยู่ข้างหลังกัณหาเสียแล้ว ห่างกันแค่พอเอื้อมมือ
“ค่ะ สบายดี คุณละคะ”
เธอถามกลับเรียบเฉย เหินห่าง มองเขาแวบเดียว ก่อนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง บุคลิกนิ่งไม่เหลือเค้าเด็กสาวเลือดร้อนในสมัยม.ปลาย
“...ผมก็สบายดี”
บทสนทนาจบลง กัณหายิ้มให้ตามมารยาท จากนั้นขอตัวกลับเข้าไปในงาน ลมกลางคืนพัดมาเบาๆ ให้คลายร้อน ปลายผมเธอยามสะบัดหน้า แตกเส้นกระทบแก้มเขา ...เล็กบางนุ่ม
กุมุทกลับเข้างาน กัณหากำลังคุยกับเจ้าของฟิตเนส แก้วเหล้าเพื่อนเติมให้มิได้ขาด มือยกกระดกแต่ในใจกลับนึกถึงอดีต
พบกันครั้งแรกกุมุทไม่ชอบกัณหา เธอคือตัวปัญหา ไม่สนใจเรียน ปากเคี้ยวหมากฝรั่งหยับๆ ข่าวลือหนาหูเรื่องครอบครัว แม่กัณหาเป็นผู้หญิงอาชีพคลุมเครือ มีสามีเป็นชาวต่างชาติ
เขาในฐานะหัวหน้าห้องจึงได้รับมอบหมายจากอาจารย์ให้ดูแล ตามจ้ำจี้จ้ำไชเรื่องการเรียนที่แย่มากของเธอเสมอ
“เอาแต่เรียนอย่างเดียวมันสนุกเหรอ”
กุมุทนึกดูถูกคำถามของเธอ เพราะมันแสดงถึงความไม่ฉลาดเอาเสียเลย
“มีแต่กระดาษขาวดำ พิมพ์เรื่องน่าเบื่อ”
“เธอคงไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้เขามีเทคโนโลยีที่เรียกว่าพิมพ์สี เรื่องอย่างนี้ถ้าเราอ่านหนังสือก็จะรู้”
เขาเหน็บเนียนๆ
“นายด่าฉันว่าโง่นี่”
“ฉันไม่ได้พูด เธอพูดเอง”
เธอเม้มปาก แล้วสักพักก็หรี่ตาลง
“จ้ะ นายเด็กเรียน เคยจูบกับผู้หญิงหรือเปล่าล่ะ”
ดวงตาวาวจ้องมาพราวระยับอย่างล้อเลียน ยามเขาบังคับติวหนังสือให้ เพราะเรียนไม่ทันเพื่อน กัณหาสมัยม.ปลาย ผมสั้น ผอมเกร็ง
เพื่อนทอมล้อเธอดำตับเป็ด เหยียดว่าสกปรก ไม่อาบน้ำมาโรงเรียน จึงกลายเป็นสงครามขนาดย่อมๆ ฉะกันทั้งมือไม้ เล็บข่วน เท้าเตะและวาจาด่าทอล้อกันอย่างเผ็ดร้อน
เขาจำต้องรับหน้าที่กรรมการห้ามมวย กุมุทไม่ชอบเธอ ไม่ชอบเอาเสียเลยจริงๆ
ปลายเดือนกุมภาในห้องสมุด อากาศหนาวเปลี่ยนเป็นเริ่มร้อนอบอ้าว ชุดนักเรียนยับๆ กระโปรงน้ำเงินถลกไปถึงเอว ขณะกางเกงสีกากีรูดซิบลง
มุมมืดหมวดหนังสือสารานุกรมภาษาอังกฤษไม่มีคน หมากฝรั่งแอปเปิลที่กุมุทได้ลิ้มลอง จากปากเธอสู่ปากเขา
ภาพความทรงจำในวันนั้นย้อนกลับมาเด่นชัดอีกครั้ง กุมุทนัดกัณหามาติวหนังสือที่ห้องสมุด เพราะอาจารย์เรียกเขาไปพบ เล่าให้ฟังว่าคะแนนเก็บเธอไม่ดีนัก ต้องทำรายงานส่ง
กัณหามาช้าสามสิบนาที กุมุทรอจนหงุดหงิด แถมเธอยังทำทองไม่รู้ร้อน เคี้ยวมากฝรั่งมาเสียด้วย
“รีบทำรายงาน ส่งซะ ฉันเลือกหัวข้อไว้แล้ว หนังสืออ้างอิงก็อยู่นี่”
เขาบุ้ยปากทางหนังสือสี่ห้าเล่มเรียงซ้อนบนโต๊ะ
“เยอะขนาดนี้อาจารย์ไม่อ่านหรอกน่า” กัณหาหยิบหนังสือเปิดดูผ่านๆ
“ทำงานชุ่ยๆ อาจารย์ก็ไม่ให้คะแนนเหมือนกันนั่นแหละ
“ซีเรียสไปได้กะอีแค่คะแนน”
เธอท้าวคาง เป่าหมากฝรั่งเป็นลูกโป่งกลมยั่วเขา ชอบใจที่กุมุทนิ่วหน้าขยับรังเกียจเมื่อลูกโป่งหมากฝรั่งแตกดังโป๊ะ
“ในห้องสมุดห้ามเอาหารเข้ามากิน”
“เปล่าเอามากิน แค่เคี้ยว รสนี้อร่อยดี เพิ่งออกใหม่ด้วย”
กัณหาแลบลิ้นเลียริมฝีปากตลบเศษหมากฝรั่งเข้า กุมุทใจกระตุกแปลกๆ
“ฉันจะไปหาหนังสืออ้างอิงมาเพิ่ม”
เขาลุกหลบไปทางชั้นสารานุกรมภาษาอังกฤษ คิดสับสนว่าเมื่อกี้เธอยั่วหรือเปล่า กัณหาทำเหมือนนางเอกหนังโป๊ในวีดีโอของพ่อเพื่อนซึ่งเคยแอบเปิดดูกัน
บนจอโทรทัศน์ที่เคยเห็น มีสาวเนื้อตัวเปลือยเปล่า อกเต็มตึงตั้งเต้า เขาไม่รู้สึกอะไรกับก้อนไขมันแปะบนหน้าอกผู้หญิงหรอก
กุมุทมุ่งมั่นจะเป็นหมอตามพ่อแม่ กายวิภาคมนุษย์ขั้นพื้นฐานเขาคุ้นเคยดีจากหนังสือทางการแพทย์ในบ้าน
ทว่าเพื่อนร่วมดูวีดีโอกลับหน้าแดง หายใจฟืดฟาด บางคนถึงขนาดไปห้องน้ำเพื่อทำกิจส่วนตัว กุมุทไม่มีอารมณ์กับผู้หญิงในจินตนาการบนจอสี่เหลี่ยม
“โป๊ะ”
เขาสะดุ้งโหยง กัณหามายืนข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
“ขวัญอ่อนจริงหัวหน้าห้อง”
เธอยิ้ม แลบลิ้นเลียริมฝีปากเก็บเศษหมากฝรั่งที่แตกอีกแล้ว
“กลัวหมากฝรั่งเหรอ ออกจะอร่อย”
คนแกล้งยื่นหน้ามาใกล้ ความอุ่นจากผิวกายเธอแผ่มาปะทะ ปรกติไม่มีเด็กผู้หญิงเข้าใกล้เขาถึงเพียงนี้ ด้วยความตกใจกุมุทจึงถอยตั้งหลักจนหลังติดชั้นหนังสือ อาการเขายิ่งทำอีกฝ่ายชอบใจ
“กลัวฉันหรือหมากฝรั่ง”
รอยยิ้มร้ายพรายบนริมฝีปาก ด้วยท่าทีแปลกไปมากของเขากระมัง ชวนให้กัณหายิ่งอยากเย้าจนกลายเป็นยั่ว
“อย่ามาพูดอะไรแปลกๆ แถวนี้”
“อะไรที่แปลก ฉันก็พูดธรรมดา หรือหัวหน้าห้องคิดอะไรกับฉัน ว๊าย! ลามก”
“เธอประสาทหรือไง ใครจะบ้าคิดเรื่องลามกกับเธอ”
“ถ้าไม่คิดแล้วหน้าแดงทำไม”
“เรื่องของฉันน่า เธออย่ายุ่ง
แต่กัณหากล้าและก๋ากั่นมากกว่านั้น
“อ่อนจัง! วันหนึ่งนายก็ต้องทำเรื่องลามกกับผู้หญิงสักคนแหละน่า เอ... หรือว่าเด็กดีในคอนโทรลอาจารย์อย่างนายแม้แต่หนังโป๊ก็ไม่เคยดู”
เธอหัวเราะคิก จี้ใจดำตรงกับเรื่องที่เขาโดนเพื่อนดูถูกว่าเด็ก จนไม่เกิดอารมณ์ทางเพศกับสาวในวีดีโอโป๊ แม้เป็นเรื่องเล็กน้อย แต่กับคนไม่เคยแพ้ใครกับกุมุทถือเป็นเรื่องใหญ่มาก
“เฮ้ย! หน้าแดงถึงหูแล้ว”
กัณหาแซวด้วยใจและปากที่คะนอง ความไม่พอใจแล่นขึ้นเป็นริ้วๆ บนใบหน้า เขาเกลียดเธอ ยัยเด็กตัวดำแก่แดด
“หัวหน้าห้องหน้าแดงอายแหละ เร็ว! ทุกคนมาดู”
เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะแพ้ใคร โดยเฉพาะคนที่ดูด้อยและแย่อย่างกัณหา สมองคิดว่าต้องหยุดเธอ ควรต้องทำอะไรสักอย่างให้ยัยตัวแสบกลัว
“หยุดล้อฉันเดียวนี้!”
กุมุทจับแขนกระชากเธอเข้าใกล้ กัณหาตัวเบากว่าที่เห็น แค่ออกแรงนิดเดียวก็มาแนบชิด
“ฉันจะล้อ ใครจะทำไม”
เธอกลับยียวน แลบปลายลิ้นที่มีหมากฝรั่งม้วนเป็นก้อนกลม พลิ้วอ่อนไปมายั่วล้อ กลิ่นแอปเปิลหวานหอม อวลขึ้นใต้จมูก
กุมุทรู้สึกเหมือนมึนเมา โน้มศีรษะลงใกล้ คนอวดดีที่คิดแกล้ง เริ่มเปลี่ยนเป็นตระหนก ปากสั่น
“นะ...นายจะทำอะไร”
กุมุทรู้สึกพึงใจอย่างประหลาดกับท่าทีหวาดกลัวนั้น อยากเห็นให้ชัดๆ ดูความพ่ายแพ้ของเธอให้เต็มตา ใบหน้าเคลื่อนเข้าหาเรื่อยๆ เป็นครั้งแรกที่เขาได้ใกล้ชิดเพศตรงข้ามขนาดนี้
กัณหาเผลอยื่นเผยอปาก กุมุทไม่รู้ว่าเธอทำไปเพื่ออะไร แต่เขาก็ยื่นปากประกบ
รสจูบแรกปะปนระหว่างความหวานชื่นของหมากฝรั่งและเร่าร้อนลมหายใจ ลิ้นเขาสอดแทรกไล่ตามลิ้นเธอซึ่งหลบเลี่ยง กลายเป็นพัลวัน หยอกเย้ากัน
กัณหาตาโตตกใจ ไม่คิดว่าคนที่ตนล้อจะจู่โจมแบบนี้ มือยกขึ้นขยุ้มอกเสื้อเขาจนตึง พลางดิ้นขลุกขลักให้พ้นอ้อมกอด
กุมุทรู้สึกถึงแรงบดเบียด อกนุ่มปะทะความแข็งแกร่ง ก้อนไขมันที่เขาเคยปรามาส นิ่มหยุ่น ทำให้รู้สึกดีจนต้องใช้สองแขนโอบเอวเธอแนบใกล้เข้ามาอีก
หน้าเขาไม่แดงแล้ว แต่เป็นเธอที่แดงแทน หมากฝรั่งเปลี่ยนมาอยู่ในปากอีกฝ่าย เขาคายมัน เอาเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างผิดวิสัยคนรักสะอาด
ใจหนุ่มตื่นเต้นและแปลกใหม่ เฝ้าวนเวียนจูบเคล้าคลึง ไล่ตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา จมูก และอ้อยอิ่งเลาะเล็มบนริมฝีปาก
เพื่อนทอมพูดไม่จริงเลย เรื่องเธอตัวดำสกปรก ผิวกัณหาหอมสดชื่น นิ่มเนียนละไมมือ มีกลิ่นแป้งเด็กเจืออ่อนๆ
“ปล่อยฉันเถอะ ...อย่าเลย” เธอห้ามเสียงเบาหวิว
“ฉันไม่ได้อ่อนนะ”
แววตาผ่านแว่นออกมาแปลกกว่าที่เคย ไม่ใช่กุมุทคนเดิมที่ตำหนิหรือมองเธอด้วยเหนื่อยหน่าย มันเป็นประกายเจืออ่อนเชื่อม
“รู้แล้ว”
กัณหาเอียงหลบสายตา ผิดวิสัยคนกล้าอย่างเธอ ...ในใจหวาม
“ปล่อยซะที”
เหตุการณ์น่าจะจบแค่นั้น แต่ความเร่าร้อนในเลือดหนุ่มบอกว่าไม่ควร กุมุทเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ จมูกดุนดันซอกคอ เลยไปจนถึงร่องอกชิด
เธอไม่ได้ผอมเกร็งเหมือนที่เห็น ส่วนที่ควรมีเธอก็อวบ ส่วนเว้าโค้งเธอก็คอด กุมุทป่ายมือสเปะสะปะปลดเปลื้องเสื้อผ้ากัณหา
“อย่า ที่นี่ห้องสมุดนะ”
เธอค้านไม่เต็มเสียง เนื้อตัวรุมๆ ราวจะเป็นไข้ สัมผัสจากเขาเพียงนิดก็สร้างความรู้สึกประหลาดจนขนลุกชูชัน
“ไม่มีใครเห็นหรอกน่า”
กุมุทตอบเหมือนไม่ใช่เขาคนเดิม แต่เป็นใครคนหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ อกร้อน ใจจะระเบิด ส่วนล่างเต้นตุบๆ ดังมีหัวใจดวงที่สอง
กัณหาใจไหววูบ เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสชิดใกล้ผู้ชายถึงเพียงนี้ เขาดูเหมือนผอม แต่แรงเยอะกว่าที่เห็น
กุมุทดันร่างเธอไปจนชิดโต๊ะริมหน้าต่างซึ่งปิดม่านหนาทึบ รุกเข้าใกล้จนกลายเป็นก้นเธอพิงหมิ่นเหม่กับขอบโต๊ะ ใต้เข็มขัด ผ่านกระโปรงผ้าเนื้อหนา รู้สึกถึงบางอย่างแข็งลุกโชน
แรงกระตุ้นของวัยสาวผลักดันให้เธออยากรู้ลอง ในสิ่งแปลกใหม่บนความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง มือใหญ่นิ่มแทรกแตะต้องอกสล้าง
ความร้อนที่ทำเธอสะดุ้งเฮือก แต่ก็ค้านอะไรไม่ได้นัก เมื่อริมฝีปากตกอยู่ในความครอบครองของเขา
เด็กหนุ่มอ่อนวัยไม่รู้กระทั่งวิธีจูบ ...รู้แต่ความกระหายโหย ดูดดื่ม ดมดอม ดังเธอคือดอกไม้หวานหอมอันโอชะ กัณหาผู้ถูกชิงลมหายใจ จนเกือบเป็นลมต้องขยุ้มอกเสื้อเขา
ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยสัญชาตญาณระหว่างเพศ ยามชั้นในตัวน้อยเคลื่อนจากตึงลงมาสู่ต้นขาด้วยมือเขา เข็มขัดกระชาก ซิปรูดเร็วเท่าใดก็ดูเหมือนจะไม่ทันใจที่เต้นเร่าเหลือเกินในอก
กัณหาครางเสียงอู้อี้เมื่อกุมุทกระชับเอวเธอเข้าใกล้ ความร้อนแข็งแกร่งชำแรกเข้ามาอย่างรวดเร็วจนเธอต้องกัดริมฝีปาก มือเปลี่ยนยกสูงข่วนไหล่หนา
“เอาออกไป”
“ไม่ได้”
แรงบีบรัดนำมาซึ่งอารมณ์แปลก ...อย่างที่ไม่เคยพบมาก่อนในชีวิต
“มันอึดอัด”
กุมุทปิดกั้นเสียงประท้วงด้วยริมฝีปาก สมองว่างเปล่า ราวความคิดทั้งหมดทั้งมวลเคลื่อนมาอยู่ตรงกลางกาย สะโพกเด็กหนุ่มค่อยๆ โถมเข้า ส่วนสัมผัสกันรับรู้ถึงความฉ่ำชื่นและและแน่นหนึบ
ใจเต้นระทึกผสานจังหวะไหว กัณหาอึดอัดดังใจจะขาด ความร้อนจากผิวเนื้อและสิ่งล่วงล้ำ ก่อให้เกิดความรู้สึกประหลาดแล่นสู่อก
มือกระชับเอวบางเปลี่ยนกอดประคองหลัง กุมุทผู้เย็นชากำลังกอดเธอ กัณหาโตมาอย่างร้างความรัก แม่เคยกอดเธอครั้งสุดท้ายเมื่อยังเด็กมาก
กระทั่งเธอลืมความอบอุ่น ลืมความปลื้มปิติยามเป็นที่ต้องการของใครสักคนไปแล้ว
กุมุทถอนริมฝีปากออก หลับตา เชิดหน้าขึ้นสูง กลายเป็นเธอซบซอกกับเขา ฟังเสียงเต้นระทึกในอกที่ดังพอๆ กับเธอ
“นิล!”
และเมื่อการกระทั้นครั้งสุดท้ายมาถึง เขาครางเรียกชื่อเล่นกัณหา กัดฟันกรอด ส่งเรี่ยวแรงครั้งสุดท้ายสู่เธอ
กุมุทหายใจหนักๆ หมดกำลังทิ้งคางลงบนไหล่มน กล้ามเนื้ออกแกร่งเต้นตุบๆ เสียดสีกับปทุมถันเปลือยเปล่าของเธอ
ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าดังใกล้
“มีคนมา!”
เธอเตือนเสียงแหบแห้ง กุมุทรีบถอนกายออก หันหน้าเข้าชั้นหนังสือ
“แต่งตัวเร็วเข้า”
เขากระซิบพอได้ยินกันสองคน กัณหามือสั่นสมองหมุน ตื่นตกใจกับสถานการณ์จนทำอะไรไม่ถูก
“ซบหน้าลงบนโต๊ะ!”
กุมุทสั่งเมื่อมองผ่านหนังสือบนชั้นแล้วเห็นอาจารย์บรรณารักษ์ใกล้เข้ามา
“อ้าวๆ นี่ห้องสมุดนะ ไม่ใช่ห้องนอน”
อาจารย์ปรายตาตำหนิคนซบแก้มแกล้งหลับบนโต๊ะ
“ผมติวหนังสือให้เขาหนักไปหน่อยนะครับ เลยให้พักบ้าง ไม่งั้นหัวระเบิด”
กุมุทผินหน้ายิ้มเจื่อนๆ ให้จากชั้น เขาทำทีเป็นหยิบหนังสือ แต่ความจริงซ่อนความไม่เรียบร้อยของกางเกง และส่วนล่างที่ยังเต้นตุบ
“ให้แค่พักนะ ไม่ใช่มาแอบนอน”
อาจารย์มองเด็กหนุ่มสาวอย่างคาดโทษก่อน ก่อนเดินไปสำรวจผู้มาใช้บริการโต๊ะอื่นๆ ทั้งเขาและเธอถอนหายใจกันยาว จากนั้นจึงจัดการความเรียบร้อยตัวเอง
กัณหาก้มหน้ามองโต๊ะซึ่งมีหนังสือชีววิทยาวางอยู่ กุมุทมองหนังสือสาราณุกรมบริทานิกา ต่างคนต่างเงียบ กลับมาเป็นตัวของตัวเอง หมดปรารถนาเสน่หาด้วยแรงอารมณ์
“เอ่อ...”
เขากลายเป็นติดอ่าง ด้วยไม่รู้จะพูดอะไรดี ขณะกัณหากลั้นใจฟังด้วยใจระทึก
“ไปกินข้าวกันไหม ใกล้เที่ยงแล้ว”
ด้วยวัยเยาว์อ่อนประสบการณ์จนเขาไม่รู้ว่าต้องทำตัวกับคู่ของตนอย่างไรหลังมีเซ็กส์ ได้แต่ชวนเท่าที่สมองนึกได้
“ฉันเลี้ยงเอง”
กุมุทจำอาหารมื้อนั้นที่ตัวเองทานไม่ได้ แต่จำอาหารกัณหาได้ เธอสั่งข้าวราดยำวุ้นเส้นกับหมูทอด และยังสนใจน้ำแข็งไส จนเขาสั่งให้อีกถ้วย
กัณหาจัดการน้ำแข็งไสจนแดงไปทั้งปากและลิ้น เป็นมื้ออาหารที่เงียบงัน ต่างคนต่างลอบสังเกตท่าทีอีกฝ่าย กระทั่งบ่ายคล้อยเขาพาเธอกลับห้องสมุด ยืมหนังสือและสั่งให้กลับไปอ่าน
กุมุทไม่รู้จะจัดการสถานการณ์กระอักกระอ่วนนี้อย่างไร คืนนั้นเขานอนกระสับกระส่าย ภาพใบหน้ากัณหาวนเวียนอยู่ในสมอง สัมผัสผิวนิ่มราวค้างคาอยู่บนมือ
ก่อนรุ่งสางกุมุทสะดุ้งตื่นด้วยฝันถึงเธอ ฉากร่วมรักเร่าร้อน ร่างกายอุ่นไอสาวที่เปลือยเปล่า ทำเอากุมุทเกิดอาการ “ฝันเปียก”
เขาทั้งอายปนโกรธตัวเอง โกรธธรรมชาติของวัยหนุ่ม กัณหาไม่ได้มีดีอะไรเลย เธอเป็นแค่ยัยตัวยุ่งเจ้าปัญหาจอมยั่ว ที่ทำเขาตกหลุมพราง ว้าวุ่น
เช้าวันนั้นกุมุทนอนจ้องนาฬิกาปลุกบนเตียงอยู่นาน ใจตีกันระหว่าง ...ไป หรือไม่ไป โรงเรียน เขาไม่อยากเจอกัณหา ไม่อยากมองหน้า ...ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
แต่แล้วด้วยความรับผิดต่อคำสั่งของอาจารย์เรื่องติวหนังสือเธอ ก็ดึงให้เขาลุกจากเตียง
อาบน้ำแต่งตัว หยิบสมุดโน้ตเล่มโปรดติดมือไปห้องสมุด กัณหาอาจจะไม่มา แต่เขาไม่ยอมบกพร่องต่อหน้าที่
กุมุทนั่งรอในห้องสมุดด้วยใจอันไม่สงบนัก เปิดสมุดที่ติดมือมาด้วยผ่านๆ เวลาแต่ละวินาทีเคลื่อนผ่านไปช้าเหลือเกิน ห้องสมุดเงียบ จนหูเขาได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาข้อมือดังติ๊ก...ติ๊ก
ทันใดนั้นเสียงสวบสาบก็หยุดลงบนเก้าอี้ตรงหน้า
“อ่านหนังสือมาหรือยัง”
เขาทักพยายามคุมเสียงให้ปรกติที่สุด ไม่สั่นหรือแปร่ง
“อ่านมาแล้ว ไม่ค่อยรู้เรื่อง”
กัณหาสบตาเขาแวบเดียว เท่านั้น ก่อนเสมองหนังสือที่ตัวเองเพิ่งวางบนโต๊ะ หนังสือเขาให้ไปอ่านเมื่อวาน
“มันยากถ้าจะอ่านให้รู้เรื่องหมดภายในคืนเดียว เอ้า! นี่ ช็อตโน้ต ฉันให้ยืม”
“ขอบใจ”
เธอรับสมุดที่เขาเลื่อนจากฝั่งตัวเองให้มาเปิดดู แล้วเลิกคิ้วห่อปาก
“การ์ตูนพวกนี้นายวาดเองเหรอ”
กุมุทวาดการ์ตูนเพื่อย้ำจุดที่น่าสนใจในวิชาเรียนให้จำง่าย เป็นการแก้เบื่อจากการอ่านตัวอักษรเยอะๆ
“วาดสวยนะ อย่างกับพวกจะเอ็นท์ฯเข้าศิลปากร”
“ไม่เอาหรอกจะเอ็นท์ฯเข้าทำไมศิลปากร เรียนวาดรูปได้เงินน้อย เคยได้ยินไหม ศิลปินไส้แห้งน่ะ”
เขาใช้สายตาตำหนิเธอ สายตาแบบเดียวกับพ่อยามเขาพูดอะไรที่ออกแนว “ไร้สาระ” ในความคิดท่าน
“งั้นก็เรียนเอ็นท์เข้าคณะที่ทั้งได้วาดรูป ทั้งได้ตังค์สิ จะได้มีเงิน ไม่อดตาย แบบสถาปนิกไง”
นิ้วกัณหาไล่ตามตัวการ์ตูน หลากหลายประเภท ทั้งการ์ตูนซุปเปอร์ฮีโร่ตามสมัยนิยม และสัตว์ที่ท่าทางเหมือนคน เขามีแง่มุมน่ารักที่คิดไม่ถึง
“ที่บ้านไม่ชอบ ฉันต้องเป็นหมอสืบทอดกิจการโรงพยาบาล”
ปรกติทุกคนคาดหวังอนาคตเช่นนี้จากเขาอยู่แล้ว กับกัณหาเท่านั้นที่เขายอมรับออกมาด้วยวาจา เธอเท่านั้นที่เขาพูดจากความจริงในใจ
“ชอบหรือไม่ชอบอยู่ที่ตัวเราต่างหาก อนาคตของเราเองนะ”
แม่ไม่ค่อยมีเวลาดูแลกัณหา ทำให้เธอมีอิสระ ตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง จึงมองคนที่อยู่ในกฎระเบียบเคร่งครัดอย่างไม่เข้าใจ
“อย่ายุ่งเรื่องของฉันเลยน่ะ อ่านแล้วจำด้วยล่ะโน้ตนั่น ขืนสอบแล้วได้คะแนนไม่ดี เสียชื่อฉันหมด”
กุมุทตัดบทฉุนเฉียว แสร้งกลบเกลื่อนอาการใจเต้นแรง และหันเหความสนใจตนออกจากริมฝีปากบางนั้นเสีย การติวหนังสือจึงเป็นไปด้วยความเงียบสงบ ในเมื่อเธอเฉย เขาจึงเลือกนิ่งด้วย
กัณหาดื่มแอลกอฮอล์นิดหน่อย คนรออยู่ที่บ้านเคยเปรย
“อย่าดื่มเยอะ แอลกอฮอล์ทำให้เปิดเผยธาตุแท้ออกมา ผู้หญิงควรมีอะไรสักอย่างสองอย่างเป็นความลับบ้าง ให้ผู้ชายได้เซอร์ไพรส์ แบ๋ไต๋เดาง่ายก็ไม่สนุกกันพอดี”
เธอยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึงเจ้าตัว ชอบพูดอะไรแปลกๆ ไม่เข้ากับหน้านิ่งๆ เพราะฤทธิ์น้ำนี้กระมังทำให้หัวหมุน ใจหวนกระหวัดถึงความร้อน
กลิ่นอับหนังสือเก่า เหงื่อชื้นของใครบางคน ลมหายใจกระเส่าอุ่นรินรดแก้ม วงแขนผอมแต่แข็งแกร่งกว่าที่คิด ประคองร่างเธอไว้ในห้องสมุด
กุมุทมักทำหน้ายุ่งใส่เธอ หัวหน้าห้องผู้เป็นที่พึ่งของทุกคนเสมอ แค่นแคะเขาในใจว่าเป็นนายตี๋แว่นจอมจุ้น คอยจับผิด ตามจ้ำจี้จำไชเรื่องเรียนเธอ
กัณหาแค่มาเรียนม.ปลาย เพราะแม่ไม่อยากให้อยู่บ้านเฉยๆ ฆ่าเวลาให้จบเทอมเพื่อรอไปอยู่ต่างประเทศกับสามีใหม่แม่เท่านั้นเอง
โลกเธอวันนั้นจึงกร้าน แห้งแล้ง แม่สนใจแต่ชีวิตสุขสบาย กัณหาโตมาอย่างขาดๆ เกินๆ ทำอะไรตามใจตัวเอง ไร้ระเบียบ
เมื่อมาเจอกุมุท เด็กหนุ่มนิสัยตรงเผงเป็นที่รักของผู้ใหญ่ เรียนเก่ง บุคลิคสะอาดสะอ้าน บ่งบอกว่าได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี
เขาและเธอเหมือนมาจากคนละโลก คนละสังคม กุมุทมีทุกอย่างที่เธอไม่มี ครอบครัวที่รัก เพื่อน สติปัญญาดี ผู้ใหญ่ให้ความไว้วางใจ
กัณหาพาลหมั่นไส้ ไม่ชอบเขา ยิ่งกุมุทมาใกล้เพราะอาจารย์สั่งให้ดูแลตัวปัญหาอย่างเธอ กัณหาจึงชอบแกล้งการปั่นหัวให้เด็กดี ประเภทนี้หน้าแดงได้ มีอยู่อย่างเดียว เรื่องใต้สะดือ
เธอในยามเป็นเด็กสาวสนุกกับปฏิกิริยาของกุมุท จนลืมนึกถึงคำเตือนของคนโบราณ ผู้หญิงกับผู้ชายเหมือนน้ำมันกับไฟ ใกล้กันมากเกินไปยิ่งโหมกระพือ
“งานเลี้ยงเลิกแล้วเราต่อไหนดี ใครจะไปบ้าง”
หนุ่มเนื้อหอมประกาศเสียงดัง ร้านอาหารกำลังจะปิดบริการแล้ว แต่หลายคนซึ่งร่ำแอลกอฮอล์ไปเยอะดูเหมือนยังไม่จุใจ
“แถวทองหล่อไหม ฉันโทร.จองให้”
กุมุทกำลังเริ่มมึนๆ ร้องบอก
“นับจำนวนสิว่าใครไปมั่ง น้องเคลียร์บิลเลย เอาอะไรเพิ่มไหมเดี๋ยวโทร.ไปสั่งไว้ให้”
เขาหันไปทางบริกร แล้วล้วงโทรศัพท์มือถืออกมาจากกระเป๋ากางเกง
“กุมุทยังเป็นหัวหน้าห้องอยู่ดี ช่างจัดการ”
เจ้าของฟิตเนสหัวเราะ
“ฉันเรียนโทบริหารนี่ เรื่องพวกนี้ถนัด”
ว่าแล้วก็กวาดสายตาไปทั่วงาน กัณหากำลังคุยกับปัทม์อยู่
“ไม่ต้องหรอก วันนี้พวกเราจัดการเอง นี่เป็นการเลี้ยงต้อนรับนายกลับมาเมืองไทยด้วยยังไงล่ะ”
เพื่อนบอกพลางหัวเราะกันครื้นเครง พลอยทำให้กุมุทรื่นเริงไปด้วย
“ฉันขอตัวก่อนนะคงไม่ได้ไปต่อ ต้องรีบกลับ”
กัณหาไม่สนใจเสียงเรียกร้องให้อยู่ต่อของเพื่อน หรือสายตาจากกุมุท
“มีคนรออยู่”
เขากระดกแก้วทันทีที่ฟังจบ วัยเยาว์จบลงนานแล้ว เวลาไม่หวลคืน อดีตคืออดีต กุมุทโทษว่าเป็นเพราะฤทธิ์น้ำสีอำพันทำให้จิตใจแปรปรวน เรื่องเก่าๆ จึงผุดขึ้นในหัว ...ความผิดเก่าๆ
