“ด่ามาเลยผมไม่เจ็บหรอก ในเมื่อผมถามคุณดีๆ แต่คุณไม่ยอมบอกว่าพี่ชายคุณมันพาน้องสาวผมไปหลบที่ไหน ถ้าอย่างนั้นขอเอาคุณหน่อยแล้วกัน เผื่อความลับจะหลุดออกมาพร้อมเสียงคราง”
“บอกว่าไม่รู้ไง!”
“คิดว่าผมจะเชื่อ? ถ้าคำตอบที่ผมต้องการไม่หลุดออกมาจากปากคุณ อย่างน้อยๆ ก็ยังมีเสียงครางหลุดลอดให้ได้ฟัง แต่ไม่ว่าเสียงอะไรจะหลุดออกมาตอนอยู่บนเตียงผมก็ชอบทั้งนั้นแหละ ยิ่งร้องดังๆ ผมยิ่งชอบ”
“ไอ้โรคจิต วิปริตเกินมนุษย์ ชิงโคตรพ่อโคตรแม่หมามาเกิดหรือไง”
เธอพ่นคำด่าออกมาไม่ขาดปาก มาเฟียหนุ่มไม่รอช้าอุ้มเธอขึ้นบนแขนแกร่งเดินออกไปจากห้องรับรองแขกแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องนอนซึ่งอยู่ติดกับห้องของเขาพร้อมโยนเธอลงบนเตียงใหญ่อย่างแรง
“อ๊ะ ไอ้ F***”
เขามองหญิงสาวตรงหน้าพลางถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แล้วเดินเข้าไปหาเธอพลางรูดแกนกายที่กำลังขึงขังใหญ่โตของเขาให้เธอเห็น
“อุบาทว์ที่สุด” เธอพูดพร้อมยกมือเล็กขึ้นปิดตา
“เดี๋ยวคุณก็หลงรักมัน เก็บแรงไว้เด้งเอวรับการกระทำของผมดีกว่า”
เขาพูดพลางกระชากเสื้อผ้าของเธอจนขาดวิ่นแล้วโยนมันทิ้งลงพื้นไม่พอแค่นั้นเขาปลดชุดชั้นในสีดำของเธอออกอย่างง่ายดายแม้ว่าเธอจะพยายามผลักเขายังไง แต่ไม่อาจสู้แรงของมาเฟียหนุ่มตรงหน้าได้
เรือนร่างเปล่าเปลือยที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าช่างเย้ายวนและน่าหลงใหลจนอยากจะขย่มเธอให้จมเตียง ไม่รอช้าเขาก้มลงประกบปากเธอแล้วส่งลิ้นร้อนเข้าไป
“ปากนี้ใช่มั้ยที่ด่าผม” เขาพูดพลางจูบเธออย่างรุนแรง
“อื้อ”
“มือนี้ใช่มั้ยที่ถือปืนยิงผม”
เขากดมือเธอทั้งสองข้างลงบนเตียงแล้วบีบมันอย่างแรง
“อ๊ะ เจ็บ”
เมื่อเห็นเธอมีสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บเขาก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจแล้วใช้ลิ้นร้อนโลมเลียหน้าอกอวบอิ่มอย่างหยาบโลนจนหญิงสาวบิดกายเร่า แม้ปากจะด่าทอแต่ร่างกายกลับตอบสนองสิ่งที่เขามอบให้อย่างน่าอาย
เขาเห็นใบหน้าของเธอที่พยายามระงับอารมณ์ตัวเองก็ยิ่งอยากแกล้งจึงใช้นิ้วเรียวกรีดกรายไปยังกลีบกุหลาบที่เปียกชุ่มแล้วแค่นหัวเราะออกมา
“คุณต้องการมัน อย่าปฏิเสธเลย” เขามองใบหน้าหญิงสาวที่เสมองไปทางอื่นเพราะความอาย
“อีกอย่าง ผมชอบสดและหวังว่าคนอย่างคุณจะสะอาดเหมือนเดิม”
“ไอ้บ้า ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้” เมื่อได้สติเธอเริ่มต่อต้านเขาอีกครั้ง
“พูดกับผัวคนแรกของตัวเองแบบนี้เหรอ”
“ผัวบ้าอะไร ประสาทนะแกนะ”
“คุณจำผมไม่ได้ ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมรื้อฟื้นให้ใหม่ว่าคืนนั้นเราเมามันกันขนาดไหน”
มาเฟียหนุ่มพูดพร้อมประกบริมฝีปากอวบอิ่มสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหอมหวานในโพรงปากนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้สึกเบื่อ
“อื้อ หะ.หยุด”
เขาไม่ฟังเสียงของเธอแม้แต่น้อยแล้วใช้นิ้วเรียวยาวเข้าไปสำรวจช่องรักที่ฉ่ำแฉะและคับแน่นของเธอพร้อมส่งนิ้วเข้าออกถี่ยิบ หญิงสาวนอนเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเกิดเส้นตรงเพื่อไม่ให้มีเสียงน่าอายเล็ดลอดออกมา เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอเขายิ้มออกมาอย่างชอบใจ
“อยากให้ผมหยุดจริงๆ เหรอ” จากนิ้วเดียวที่ส่งเข้าไปเขาเพิ่มเป็นสองนิ้วพร้อมกับใช้นิ้วโป้งขยี้เม็ดไตที่แข็งทื่อของเธออย่างหยอกล้อ
“อ๊าส์” ในที่สุดเธอก็ส่งเสียงออกมาอย่างทนไม่ไหวกับความปั่นป่วนที่เขามอบให้
“แน่นมาก ตอดก็ดี”
“อ๊ะ อ๊าส์” เขาเร่งจังหวะเข้าออกของนิ้วให้เร็วขึ้นจนหญิงสาวทนไม่ไหวภายในตอดรัดและกระตุกพร้อมปล่อยน้ำหวานเปรอะเปื้อนนิ้วของเขาจนเปียกชุ่ม
“หึ แล้วปากบอกให้หยุด”
หญิงสาวตั้งสติได้กับความน่าอายของตัวเองก็เตะไปยังผ่าหมากของเขาอย่างแรง จนมาเฟียหนุ่มรู้สึกจุกและเจ็บปวด
“โอ๊ย อ๊ะ กล้ามากนะคุณ”
เมื่อเห็นเขานั่งกุมเจ้าโลกด้วยสีหน้าเจ็บปวด เธอก็รีบคว้าชุดคลุมอาบน้ำที่วางอยู่ไม่ไกลแล้ววิ่งออกไปทางประตูห้องที่เขาพาเข้ามา มาเฟียหนุ่มรีบเดินตามเธอไปด้วยสีหน้าเหยเก
“ถ้าคุณอยากให้ลูกน้องของผมที่อยู่หน้าห้องอีกห้าหกคนเป็นผัวด้วยละก็ ออกไปสิ” เธอเปิดประตูออกไปก็พบกับบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่อย่างที่เขาว่าก็หน้าเสียทันที
“ปะ.ปล่อยฉันไปเถอะ” หลังจากเห็นว่าไม่สามารถหนีไปได้เธอก็ลองขอร้องเขาอีกครั้ง
“อย่าหวังอะไรลมๆ แล้งๆ เลย ถ้าไม่บอกว่าพี่ชายคุณมันอยู่ที่ไหนผมก็ไม่ปล่อยไป ถ้ามันกลับมา มันต้องตามหาคุณอย่างแน่นอน”
“แต่ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ”
“คุณโชคร้ายเกิดเป็นน้องของมันเอง ในเมื่อมันพาน้องสาวของผมไป ผมก็จะเอาน้องสาวมันมาเช่นเดียวกัน”
“คาเทียร์เองก็โชคร้ายที่เกิดเป็นน้องของคุณสินะ” เมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าเอาแต่ว่าเธอโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ทำให้หญิงสาวมีอารมณ์โกรธเช่นเดียวกัน
“หุบปาก”
เขาเดินเข้าไปหาหญิงสาวแล้วอุ้มเธอขึ้นพาดไหล่พร้อมโยนไปบนเตียงอีกครั้งแล้วกระชากชุดคลุมออกพร้อมกับเดินไปหยิบเชือกหนังและสกอตช์เทปที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกล
“ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ต้องคุย”
เขาพูดพลางใช้สกอตช์เทปปิดปากของเธอแน่นแล้วใช้เชือกหนังอย่างดีมัดข้อมือเล็กไว้ เธอพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการแต่กลับทำให้เชือกยิ่งมัดกันแน่นขึ้น แรงเสียดสีที่เธอทำทำให้เกิดรอยแผลที่ข้อมือ
“อ๊ะ อ่อยอะ อี๊ดดดด” เธอส่ายหน้ามองเขาอย่างหวาดกลัวน้ำใสๆ ไหลออกจากตาไม่ขาดสาย
เขาขึ้นคร่อมร่างเล็กแล้วใช้ลิ้นละเลงบนกายของเธอพร้อมขบเม้มสร้างรอยแดงไว้ทั่วร่างราวกับว่าเป็นสัญลักษณ์ที่เขาได้ตีตราจองไว้แล้ว
เขาไล้ลงไปเรื่อยๆ จนไปหยุดอยู่ที่กลีบกุหลาบสีหวานอมชมพูจากนั้นก็ละเลงลิ้นร้อนลงดูดชิมมันอย่างหิวกระหาย หลังจากเห็นว่าหญิงสาวขึ้นสวรรค์ไปด้วยลิ้นของเขาแล้ว
เขาจึงลุกขึ้นชันเข่าพลางรูดแกนกายที่ปวดหนึบจ่อไปยังกลีบกุหลาบสีหวานของเธอแล้วส่งมันเข้าไปทีเดียวจนสุด หญิงสาวถึงกับสะดุ้งเพราะความเจ็บปวด
เธอยังคงนอนส่ายหน้าไปมาเพื่อที่จะให้เขาหยุดการกระทำลงแต่ดูแล้วมาเฟียหนุ่มไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย เขายังคงส่งเอวหนาเข้าออกอย่างหนักหน่วงและกระแทกกระทั้นตามแรงปรารถนาของตัวเองเท่านั้น แม้จะเห็นว่าหญิงสาวเจ็บปวดแต่มันกลับทำให้เขาเกิดอารมณ์มากขึ้น
“อื้มส์” เขาคำรามออกมาโดยที่เอวยังคงทำหน้าที่อยู่
เขากระแทกต่อไปเรื่อยๆ จนเมื่อทนไม่ไหวก็ฉีดน้ำรักเข้าไปยังภายในกายของเธอจนหมดทุกหยาดหยดแล้วถอดถอนแกนกายออกมาพร้อมกับดึงสกอตช์เทปและเชือกที่พันธนาการเธออยู่ออกจนหมด
“ฉันจะบอกอะไรให้คุณรู้ไว้นะ การที่คุณทำแบบนี้มันไม่ได้ทำให้คุณเจอน้องสาวเร็วขึ้นและมันยิ่งทำให้ฉันเกลียดคุณเข้าไปอีก” เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาเคียดแค้น
“ผมไม่สนใจว่าคุณจะรักหรือเกลียดผมเพราะผมไม่เคยอยู่ในสายตาคุณอยู่แล้วและต่อจากนี้คุณต้องอยู่กับผมที่นี่จนกว่าพี่ชายคุณจะติดต่อกลับมา”
หญิงสาวได้ยินคำพูดเห็นแก่ตัวของเขาก็จ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง
“อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น”
“ตัวเองไม่มีปัญญาตามหาตัวพวกเขาแต่มาจับฉันซึ่งไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ” เธอแค่นหัวเราะใส่เขาพร้อมส่ายหน้าอย่างนึกขันในสิ่งที่เขาทำ
“อย่ามาปากดีกับผม เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมทำอะไรได้บ้าง”
“คุณมันก็แค่คนน่ารังเกียจ”
“ผมไม่สนหรอกว่าจะเป็นคนยังไงในสายตาคุณ และไม่ต้องคิดที่จะหนี หน้าห้องมีบอดี้การ์ดตลอด แต่ถ้าคุณอยากกระโดดหน้าต่างลงไปจากชั้นสามสิบก็ลองดูได้ เผื่อรอด” เขาพูดแล้วผิวปากอย่างอารมณ์ดี
“คุณจำไว้นะ ถ้าฉันหนีออกไปได้เมื่อไหร่ฉันจะฆ่าคุณ”
“ผมจะรอ”
เขาพูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องปล่อยให้เธอมองเขาไปด้วยสายตาอาฆาตแค้น หญิงสาวคุกเข่าร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจโดยที่ไม่เกี่ยวอะไรด้วยแม้แต่น้อย
แล้วเขาพูดราวกับว่าเธอกับเขาเคยเจอและเคยร่วมเตียงกันมาก่อนอย่างนั้นเหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!
(เมืองเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี)
เหตุการณ์ก่อนหน้า
KK.HOTEL
หญิงสาวรูปร่างสันทัด สวมชุดยูนิฟอร์มเรียบหรูใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนแฝงรอยยิ้มจาง จมูกเชิดรั้นเล็กน้อยรับกับริมฝีปากกระจับอมชมพูกำลังส่งรอยยิ้มชวนมองและเปล่งเสียงหวานออกมาทำให้บรรดาผู้มาใช้บริการโรงแรมแห่งนี้ต่างชื่นชอบและพึงพอใจกันถ้วนหน้า
ช่วงนี้เป็นช่วงซัมเมอร์จึงมีนักท่องเที่ยวหลากหลายประเทศเดินทางเข้ามาเที่ยวอย่างไม่ขาดสาย
หญิงสาวได้เข้ามาทำงานที่โรงแรมแห่งนี้ตำแหน่งพนักงานต้อนรับหลังจากเรียนจบ เธอเชื่อมาตลอดว่าตนเองเข้ามาด้วยความสามารถที่มีจึงตั้งใจทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายด้วยความกระตือรือร้นให้สมกับการที่ได้รับโอกาสในครั้งนี้
ตัวเธอเองชื่นชอบที่ได้ดูแลและสร้างความประทับใจให้กับบรรดานักท่องเที่ยวที่ไว้วางใจในการเลือกมาใช้บริการที่นี่
“ไม่สบายหรือเปล่า อลิส” เพื่อนร่วมงานของเธอถามขึ้นหลังจากบริเวณล็อบบี้ไม่มีแขกแล้วและเห็นว่าใบหน้าหวานมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาจากไรผม
“เปล่าหรอก ช่วงนี้อากาศมันร้อนด้วยแหละ”
อลิสตอบเพื่อนสาวตรงหน้าแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่ซึมออกมาเบาๆ พร้อมยิ้มแห้งส่งให้
แม้อากาศจะร้อนอย่างที่เธอว่าแต่มันก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น ในใจของหญิงสาวรู้สึกกังวลอย่างยิ่งหลังจากได้รับข้อความล่าสุดจากพี่ชายคนเดียวของเธอ
ครั้นถึงเวลาพักกลางวันเธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายหาคนที่ทำให้เธอปั่นป่วนใจ คิ้วสวยขมวดเป็นปมพลางกัดปากล่างอย่างรอคอย รอสายอยู่สักพักปลายสายก็กดรับ เธอจึงรีบถามในสิ่งที่รู้สึกร้อนใจ
“พี่เดล คิดจะทำอะไร”
[พี่ยังบอกเราตอนนี้ไม่ได้]
อาร์เดลซึ่งเป็นพี่ชายสายเลือดเดียวกันกับเธอที่อายุห่างกันถึงสิบปีตอบกลับมาเสียงเรียบราวกับว่าเรื่องที่เขาทำเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจดีแล้ว
“แล้วพี่อยู่ไหน”
[พี่บอกไม่ได้จริงๆ แต่พี่อยากให้ลิสระวังตัวไว้เพราะเคลย์ตันรู้เรื่องแล้วและมันกำลังตามหาตัวพี่อยู่]
“พี่ก็ไม่สมควรพาเธอไปไม่ใช่เหรอ”
[พี่จำเป็นต้องทำแบบนี้ พี่ขอโทษที่ทำให้เราต้องกังวลไปด้วย]
“ลิสเข้าใจว่าพี่คงมีเหตุผล ”
[ ขอบใจนะที่เข้าใจพี่แล้วคืนนี้ไปฉลองวันเกิดที่ไหน]
“ที่ร้านอาหารประจำของครอบครัวเราไงคะ นึกว่าลืมวันเกิดน้องสาวไปซะแล้ว”
[พี่ไม่ลืมหรอกน่า พี่ขอให้เรามีความสุขและผ่านทุกช่วงเวลาที่ยากๆของชีวิตไปได้ ขอให้เราจดจำแต่ช่วงเวลาดีๆ]
“ชีวิตลิสก็ไม่ได้แย่ซะหน่อย ทำไมมีแต่คนอวยพรว่าให้ลิสจำแต่เรื่องราวดีๆ แด๊ดกับมัมก็เหมือนกัน”
[ทุกคนอยากให้ลิสมีความสุขที่สุดไง]
“ถ้าไม่มีเรื่องพี่เดล ลิสคงจะกระอักความสุขตายไปแล้ว ลิสเป็นห่วงพี่นะคะ”
[ขอบใจนะ พี่ขออีกอย่างสิ อย่าบอกเรื่องนี้ให้แด๊ดกับมัมรู้เด็ดขาดนะ]
“ลิสรับปากค่ะ”
[เดี๋ยวลิสจะติดต่อพี่ไม่ได้แล้ว หลังจากนี้พี่จะติดต่อไปเอง แค่นี้ก่อนนะลิส]
“บายค่ะ”
หลังจากวางสายเธอก้มลงมองโทรศัพท์ในมือด้วยแววตากังวลใจอีกครั้งริมฝีปากพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ หากพี่ชายของเธอถูกจับได้ต้องเกิดปัญหาใหญ่อย่างแน่นอนยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด
เธอจึงรีบสลัดความคิดออกเพราะใกล้ถึงเวลาทำงานพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกๆอย่างเรียกสติแล้วเดินไปหน้าล็อบบี้เพื่อเริ่มงานในช่วงบ่าย
หลังเลิกงานเธอรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปฉลองวันเกิดตนเองโดยได้นัดกับเพื่อนๆและพี่ๆในแผนกไว้ งานในวันนี้จัดขึ้นบนดาดฟ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นร้านประจำของครอบครัวเธอ แต่ปีนี้ไม่มีใครว่างร่วมงานเพราะพ่อและแม่ของเธอติดงานอยู่ต่างประเทศซึ่งเธอเข้าใจดี
หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงที่กำลังก้าวเท้าฉับๆ บนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วกำลังมุ่งหน้าไปยังรถสปอร์ตสีเหลืองสดใสของเธอที่จอดอยู่บริเวณลานจอดรถของพนักงาน
ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลคาราเมลรับกับใบหน้าหวานเข้ากันอย่างลงตัวกำลังส่งยิ้มให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้มีใบหน้าคมคายที่กำลังยิ้มให้เธออยู่
เธอเคยคิดเล่นๆ ว่าเขาหล่อเกินกว่าจะมาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นี่ด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่เธอเลิกงานเมื่อเดินออกมาก็มักจะเห็นเขาเป็นคนแรกและหนุ่มหล่อคนนี้มักจะทักทายเธอเป็นประจำ
“วันนี้มีนัดต่อสินะครับ” เขาถามแล้วส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร
“ใช่ค่ะ”
อลิสตอบพร้อมหยุดเดินแล้วควานหากุญแจในกระเป๋าของตนเองเมื่อมาถึงรถแต่รู้สึกว่ามีร่างของใครบางคนมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังพร้อมได้กลิ่นคล้ายยาปะทะเข้ากับจมูกเธออย่างจัง ไม่นานสติสัมปชัญญะก็เลือนหายไป
ปัจจุบัน เช้าวันใหม่
หญิงสาวนั่งมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่อยู่ในห้องน้ำ ใบหน้ากับลำคอของเธอขึ้นปื้นแดงและมีรอยคิสมาร์กตามร่างกายที่เกิดขึ้นจากการกระทำของผู้ชายเลวๆ คนนั้น เคลย์ตัน มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลของอิตาลี
‘นี่สินะของขวัญวันเกิดวัยเบญจเพสของเธอ’
อลิสนั่งทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นชั่วโมง จนได้ยินเสียงฝีเท้าที่เข้ามาในห้องและหยุดอยู่บริเวณหน้าประตูห้องน้ำพร้อมกับเสียงเคาะที่ดังขึ้น เธอจึงเดินไปเปิดประตูแล้วกระชับชุดคลุมอาบน้ำให้แน่นขึ้นอย่างระวังตัว
เธอเดินออกจากห้องน้ำสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ลูกน้องของเคลย์ตันอย่างไม่ไว้ใจ จนสายตาไปสะดุดกับถุงแบรนด์เนมมากมายที่วางอยู่บนเตียง
เธอหันไปมองบอดี้การ์ดหนุ่มชุดดำอีกครั้งอย่างละเอียด หน้าตาหล่อเหลาผมสีน้ำตาลเข้ม ผิวขาวเหลือง ไม่ว่าจะรูปร่างหรือใบหน้าล้วนดูดีทั้งสิ้น จะมีก็แต่สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ นั้นทำให้ยากที่จะคาดเดาว่าเขาคิดอะไรอยู่ดูแล้วรู้สึกขัดใจไม่น้อย
“ผมชื่อไนล์ เป็นลูกน้องของคุณเคลย์ตันและจะเป็นคนที่คอยดูแลคุณระหว่างอยู่ที่นี่ครับ”
บอดี้การ์ดหนุ่มพูดกับหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ
“ใครจะอยากรู้กัน” เธอพึมพำออกมาเบาๆ แล้วใช้สายตาเป็นเชิงถามว่าของบนเตียงหมายความว่าอย่างไร เขาเห็นสายตาของเธอจึงพูดขึ้น
“คุณเคลย์ตันให้ผมนำสิ่งของที่คุณจำเป็นต้องใช้มาให้ ถ้าขาดอะไรก็ให้บอก ผมจะจัดการให้ทุกอย่างครับ” เขาพูดออกมาเสียงราบเรียบเช่นเดิม
“ไปบอกมันว่าฉันไม่ต้องการ” แววตาขุ่นเคืองตวัดไปสบตากับลูกน้องของเขาทันทีเมื่อได้ยินชื่อของผู้ชายคนนั้น
“คุณไม่สมควรเรียกนายแบบนั้นนะครับ ผมเกรงว่าหากคุณเคลย์ตันได้ยิน ตัวคุณเองจะลำบาก” บอดี้การ์ดหนุ่มกล่าวตักเตือน
“ฉันไม่สนใจหรอก”
“อีกเรื่องครับ คุณเคลย์ตันนัดหมอไว้ให้คุณและตอนนี้นายรอคุณอยู่ที่ห้องรับแขกมาสักพักแล้ว นายไม่ชอบรออะไรนานๆ แต่งตัวเสร็จแล้วออกไปได้เลยครับ”
