"คุณแทนจะไปที่ไหนครับ" เดย์ ตรัยคุณ บอดี้การ์ดคนสนิท เอ่ยถามเจ้านายหนุ่มเมื่อเข้าประจำตำแหน่งคนขับในรถยุโรปสุดหรูหรา

ตรัยคุณเป็นลูกชายเพื่อนสนิทของทิพวรรณ มารดาของแทนไท พ่อแม่ของเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ทิพวรรณจึงเลี้ยงดูทั้งคู่มาด้วยกัน แทนไทรักตรัยคุณเหมือนน้องชายคนหนึ่ง

"ไปรับอาชิที่โรงเรียน" แทนไทตอบเสียงเรียบ สายตาจดจ่ออยู่กับเอกสารในมือ

"ครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มตอบรับ แล้วขับรถตรงไปยังโรงเรียนนานาชาติที่เจ้านายตัวน้อยเรียนอยู่

"พ่อแทน" เสียงเด็กชายตัวน้อยร้องเรียกด้วยความดีใจเมื่อเห็นพ่อของตัวเองยืนรออยู่ที่หน้าโรงเรียน พร้อมทั้งวิ่งมาหา

"อาชิอย่าวิ่งสิคะ เดี๋ยวจะหกล้มนะ" เสียงหวานของคุณครูสาวเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง กึ่งวิ่งกึ่งเดินตามไปติดๆ แววตาของเธอเจิดจ้าเป็นประกายเมื่อเห็นผู้ปกครองของเด็กนักเรียนที่เธอประจำชั้นอยู่

"คนเก่งของพ่อแทน" ใบหน้าหล่อเหลาของมาเฟียหนุ่มปรากฎรอยยิ้มอบอุ่นพร้อมทั้งย่อตัวลงอ้าแขนรับลูกชายไว้ในอ้อมกอด แล้วอุ้มไว้ด้วยแขนแข็งแรงของเขาเพียงข้างเดียว ปลายจมูกโด่งจรดลงบนแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายด้วยความรักใคร่

"สวัสดีค่ะคุณแทนไท สวัสดีคุณพ่อหรือยังคะอาชิ" คุณครูสาวเอ่ยเสียงหวาน มีท่าทีเอียงอายเมื่ออยู่ต่อหน้ามาเฟียหนุ่ม

"ฉะหวัดดีฮับพ่อแทน" เด็กชายอินทัชยกมือไหว้สวัสดีตามที่คุณครูบอก

"หิวหรือยังครับ" แทนไทเอ่ยถามลูกชายตัวน้อย โดยไม่สนใจในคำทักทายของคุณครูสาว

"หิวแล้วฮับ" เด็กน้อยบอกพลางลูบท้องให้พ่อรู้ว่าตนเองหิวมากจริงๆ

"ให้คุณครูไปทานกับอาชิด้วยคนได้ไหมเอ่ย" คุณครูสาวเอ่ยทีเล่นทีจริง แต่จริงๆ แล้วเธออยากไปทานข้าวกับมาเฟียหนุ่มด้วยเพราะอยากใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา โดยผ่านนักเรียนตัวน้อยในความดูแลของตนเองอย่างเด็กชายอาชิ อินทัช

"ไม่ฮับ จะไปกับพ่อแทนฉองคน" อินทัชตอบในทันทีแล้วหันไปกอดลำคอของพ่อไว้ราวกับหวงแหนไม่อยากให้ใครเข้ามายุ่งกับพ่อของตน ทำให้คุณครูสาวหน้าเจื่อนลง

"งั้นเราไปกันเลยนะครับคนเก่ง" มาเฟียหนุ่มอุ้มลูกชายเดินไปที่รถโดยไม่ได้สนใจคุณครูสาวตรงหน้าสักนิด

"ฉันอยากให้คุณเข้ามาอยู่ในตัวฉันจัง อยากรู้ว่าจะแซ่บอย่างที่เขาร่ำลือกันไหมนะ" คุณครูสาวรำพึงรำพันกับตนเองเมื่อมาเฟียหนุ่มเดินห่างออกไป พลางกัดริมฝีปากล่างอย่างเย้ายวน

"อาเดย์ฮับ อาชิอยากกิงติม" เด็กชายตัวน้อยโผล่หน้ามาหาบอดี้การ์ดหนุ่มที่นั่งประจำที่คนขับเสียงใส

"ได้เลยครับ" ตรัยคุณตอบพร้อมทำท่าตะเบะ เด็กน้อยหัวเราะร่าชอบอกชอบใจ

"อาเดย์ใจดีที่ฉุดเยยฮับ"

"อาชิ มานั่งที่ได้แล้วครับ" แทนไทเรียกลูกชายตัวน้อยให้กลับมานั่งประจำที่

"พ่อแทนอุ้ม" เด็กชายตัวน้อยอ้าแขนให้ผู้เป็นพ่ออุ้ม

"ไม่อุ้มแล้วครับ อาชิต้องเดินไปร้านไอติมด้วยตัวเอง" แทนไทปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมตามใจลูกชาย

"อาเดย์อุ้ม" เมื่อคนเป็นพ่อไม่ยอมอุ้มจึงหันไปอ้อนบอดี้การ์ดหนุ่ม ตรัยคุณเหลือบตามองเจ้านาย แล้วก็ต้องหลุบตาลง หันมาคุยกับเจ้านายตัวน้อย

"อาชิคงต้องเดินไปร้านไอติมเองครับ อาเดย์เจ็บแขน โอ๊ย! เจ็บจังเลยครับ อาชิเป่าให้อาเดย์หน่อยสิครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มแสร้งร้องโอดโอย ไม่หลงเหลือมาดบอดี้การ์ดของมาเฟียเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้านายตัวน้อย

"อาชิเป่าให้ฮับ ปู้ๆๆ หายเจ็บนะฮับ อาเดย์เจ็บ อาชิเดินเองฮับ" เด็กน้อยเป่าลมใส่แขนให้บอดี้การ์ดหนุ่มเพื่อขับไล่ความเจ็บปวด

"ผมขอไปซื้อของใช้ส่วนตัวนะครับ อาชิไปกินไอติมกับพ่อแทนนะครับ อาเดย์ไปซื้อของก่อน ซื้อของเสร็จอาเดย์ตามไปครับ" ตรัยคุณขอแยกตัวกับเจ้านายหนุ่มเพื่อไปซื้อของใช้ส่วนตัว แทนไทพยักหน้ารับรู้

"ฮับ อาเดย์รีบตามมานะฮับ"

"ครับผม" ตรัยคุณรับคำ แล้วเดินไปยังเคาน์เตอร์แบรนด์ เลือกซื้อสินค้าของใช้ส่วนตัว

"ไปครับ" แทนไทยื่นมือไปให้ลูกชายจับ แล้วเดินไปยังร้านไอศกรีม

ทุกย่างก้าวของสองพ่อลูกเป็นที่จับตามองของผู้คนโดยรอบ โดยเฉพาะหญิงสาว ผู้หญิงหลายต่อหลายคนอยากครอบครองหัวใจของพ่อหม้ายเนื้อหอม อยากเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสองพ่อลูก แต่ก็ไม่เคยมีใครที่สามารถพิชิตใจของเขากับลูกชายได้เลย ผู้หญิงที่เข้ามาคือที่ระบายความใคร่ของเขาเท่านั้น ส่วนอาชิก็ไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนใดเข้ามาเป็นแม่ได้ แม้แต่คุณครูสุดสวยคนนั้น

"แกดูสิ น่ารักเน๊อะ ลูกก็น่ารัก พ่อก็หล๊อหล่อ ให้ฉันเป็นแม่ให้ได้ไหม" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งในร้านไอศกรีมพูดขึ้นอย่างนึกสนุก

"โอ๊ย! ทำไมหล่ออย่างนี้นะ อยากได้อยากโดน" ผู้หญิงอีกคนในโต๊ะพูดขึ้นบ้าง เสียงของทั้งคู่ไม่ได้เบาเลย แต่แทนไทก็ไม่ได้ให้ความสนใจ เขาได้ยินถ้อยคำลักษณะนี้อยู่บ่อยครั้ง จนเป็นความเคยชินไปแล้ว

"พ่อแทนกิงติมฮับ" อินทัชตักไอศกรีมขึ้นมาป้อนคนเป็นพ่อ

"อาชิกินเลยครับ พ่อแทนไม่หิว" แทนไทตอบ ทำให้ลูกชายตัวน้อยหน้าเศร้าลงทันที

"โอเคครับ คำเดียวนะ" คนเป็นพ่อพูดออกไปเมื่อเห็นสีหน้าของลูกชาย

"เย้ๆ" เด็กน้อยยิ้มกว้างขึ้นมาทันที ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ รีบตักไอศกรีมป้อนพ่อของตนเอง แทนไทนั่งมองลูกชายตัวน้อยที่นั่งกินไอศกรีมอย่างเอร็ดอร่อย ด้วยท่าทางมีความสุขตามประสาเด็ก จนอดอมยิ้มให้กับความน่ารักของลูกชายไม่ได้

แทนไทเลี้ยงดูอาชิมาตั้งแต่อายุได้เพียงหนึ่งเดือน เพราะคนที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นแม่หนีตามผู้ชายที่แก่คราวพ่อไป เพียงเพราะผู้ชายคนนั้นสามารถปรนเปรอเงินทองให้กับเธอได้ ส่วนเขาในตอนนั้นเพิ่งเริ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ และยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ตอนนั้นเขาเสียใจมากดื่มเหล้าเมาหัวราน้ำทุกวัน งานการไม่เป็นอันทำ เพราะเธอคือรักแรกของเขา เมื่อทิพวรรณ ผู้เป็นแม่มาเจอลูกชายในสภาพนั้น ก็ได้พูดเตือนสติให้ลูกชายกลับมาเป็นผู้เป็นคนให้ได้

"ถ้าแทนไม่รักตัวเองแบบนี้ แม่จะเอาอาชิไปเลี้ยงเอง แล้วแทนจะไม่มีสิทธิ์ในตัวอาชิอีก" ทิพวรรณประกาศกร้าว

"อาชิเป็นลูกของแทน แทนจะเลี้ยงอาชิเอง" แทนไทมองไปยังลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่ในเตียงสำหรับทารก สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังมีชีวิตอยู่ได้ก็คือ อาชิ เขาจะไม่ยอมให้ลูกไปจากเขาเป็นแน่

"ถ้าเช่นนั้นแทนต้องลุกขึ้นมาทำเพื่ออาชิ อย่าให้ผู้หญิงเพียงคนเดียวมาทำให้ชีวิตของแทนพัง คิดถึงอาชิให้มากๆ แม่เตือนแทนได้เท่านี้ ที่เหลือก็อยู่ที่ตัวของแทนเองนะลูก มีอะไรให้แม่ช่วยบอกแม่ได้ทุกเมื่อ แม่จะให้ป้าแช่มมาช่วยแทนดูแลอาชิอีกแรง"

"แทนจะทำเพื่ออาชิ ทำเพื่อลูกของแทน"

"แม่ดีใจที่แทนคิดได้ แม่ต้องกลับอังกฤษก่อน โทรหาแม่ได้ตลอด"

หลังจากวันนั้นคำพูดของแม่ที่คอยเตือนสติ แทนไทกลับมาลุยงานอีกครั้ง เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำ ข้างกายของเขาจะมีลูกชายตัวน้อยอยู่เคียงข้างตลอด เมื่อลูกร้องด้วยความหิว เขาก็จะไปชงนมให้แล้วกลับมานั่งทำงานต่อ ไม่ว่าจะอาบน้ำ ล้างก้น เขาจะทำเองเสมอ ไม่นานธุรกิจของเขาก็เฟื่องฟูมั่งคั่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะหยิบจับธุรกิจตัวใดก็สามารถสร้างเงินให้เขาได้อย่างมหาศาล ธุรกิจในเครือแทนไท คอร์ปอเรชั่น นับวันยิ่งเจริญรุ่งเรือง ขยายความยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ครอบคลุมไปทั้งแทบเอเชีย และยุโรป เติบโตไปพร้อมๆ กับลูกชายของเขา เติบโตมากับความรักของพ่อคนหนึ่งที่มีให้ลูกชายตัวน้อย

.....................................

ร่างเพรียวของ พาย พรพระพาย ยืนอยู่หน้าบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่แทนไท คอร์ปอเรชั่น ใบหน้าสวยหวานแหงนเงยมองตึกสูงระฟ้าที่มีความหรูหรา ภายในก็ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู แต่ทว่ามีสไตล์อย่างเป็นเอกลักษณ์

"สวัสดีค่ะ ดิฉันมารายงานตัวในตำแหน่งเลขานุการค่ะ" พรพระพายเอ่ยบอกพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ในส่วนประชาสัมพันธ์

"อ๋อ คุณพรพระพาย เดี๋ยวดิฉันพาไปหาหัวหน้าฝ่ายบุคคลนะคะ" พนักงานสาวเอ่ยบอกอย่างเป็นมิตร

"ค่ะ" พรพระพายยิ้มอย่างมีไมตรีจิตตอบกลับไป แล้วเดินตามพนักงานสาวคนนั้นไปยังฝ่ายบุคคล

"พี่เพ็ญ น้องที่นัดรายงานตัวมาแล้วค่ะ" พนักงานสาวบอกผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูมีอายุ แต่ทว่ายังคงความสวยไว้อยู่ และคงจะเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่เธอกล่าวถึง

"ขอบใจมากแก้ว" ผู้หญิงคนนั้นหันมาบอกผู้หญิงที่มากับพรพระพาย

"เชิญนั่งจ้ะ" หัวหน้าฝ่ายบุคคลผายมือให้พรพระพายนั่งลงตรงเก้าอี้ด้านหน้าเธอ

"ค่ะ" พรพระพายตอบด้วยท่าทางนอบน้อม

"พรพระพาย ใช่ไหม อืม...ชื่อแปลกดีนะ หน้าตาสวย ความสามารถก็ดี พี่อ่านประวัติแล้วไม่ธรรมดาเลยนะ พูดได้ตั้งสี่ภาษา ไทย จีน อังกฤษ ฝรั่งเศส" หัวหน้าฝ่ายบุคคลอ่านแฟ้มประวัติแล้วเอ่ยชื่นชมในความสามารถด้านภาษาของพรพระพาย

"ขอบคุณค่ะ" พรพระพายไม่รู้จะตอบอะไรมากไปกว่านี้ มีท่าทีเขินอายเมื่อถูกชมซึ่งๆ หน้า

"พี่ชื่อเพ็ญนภานะ เป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคล พรพระพายเรียกพี่เพ็ญก็ได้จ้ะ"

"ค่ะพี่เพ็ญ พี่เพ็ญเรียกหนูว่าพายก็ได้นะคะ" พรพระพายเอ่ยบอกชื่อเล่นของตนเอง

"โอเค พายจะเป็นเลขาของคุณอลงกรณ์ คุณอลงกรณ์เป็นผู้จัดการของบริษัท พายก็คอยดูแลเรื่องตารางนัดหมาย รายงานการประชุม แล้วตอนนี้บริษัทของเราขาดคนด้านการติดต่อสื่อสาร เพราะส่วนมากพนักงานจะพูดได้แค่สองภาษา คือภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ ได้พายมาคงจะช่วยงานบริษัทได้มากทีเดียวเชียว" เพ็ญนภาอธิบายงานที่พรพระพายต้องรับผิดชอบให้ฟัง

"ค่ะ พี่เพ็ญ" พรพระพายตอบ

"เดี๋ยวพี่พาไปพบคุณอลงกรณ์ เชิญจ้ะ" เพ็ญนภาลุกขึ้นแล้วพาพรพระพายไปพบกับอลงกรณ์ ผู้จัดการของที่นี่

ก๊อกๆๆ

"เชิญ" เสียงเอ่ยอนุญาตดังออกมาจากห้องทำงานของผู้จัดการ

"คุณอลงกรณ์ เพ็ญพาเลขาคนใหม่มาแนะนำตัวค่ะ ไหว้คุณอลงกรณ์สิจ๊ะพาย" เพ็ญนภาเอ่ยบอกเมื่อเข้ามาในห้องทำงานหรู

"สวัสดีค่ะ" พรพระพายยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"เชิญนั่ง" อลงกรณ์บอกเสียงเรียบ

"ขอบคุณค่ะ" พรพระพายเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"คือผมลืมแจ้งคุณเพ็ญไป ว่าผมต้องย้ายไปประจำที่จีน" คำบอกเล่าของอลงกรณ์ทำเอาพรพระพายนิ่งอึ้งไป เธอจะตกงานตั้งแต่วันแรกเลยหรือนี่

"แล้วน้องพายล่ะคะ" เพ็ญนภาเอ่ยถาม

"ไม่มีปัญหา ก็ยังคงทำงานในตำแหน่งเลขาเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนจากเป็นเลขาของผม ไปเป็นเลขาของคุณแทนไทแทน จากที่ผมอ่านประวัติของคุณใช้ได้ทีเดียว น่าจะช่วยงานคุณแทนไทได้มาก คุณคงไม่มีปัญหานะครับ" อลงกรณ์กล่าว

"ไม่มีค่ะ" พรพระพายใจชื้นขึ้นมาทันทีที่ยังได้ทำงานที่นี่ต่อ

"ดี งั้นไปพบคุณแทนไทกับผมเลยละกัน ผมกำลังเข้าไปพบอยู่พอดี" อลงกรณ์บอก

อลงค์กรณ์นำพรพระพายเข้ามาในลิฟท์ แล้วกดไปที่ชั้น 34 ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหารก็คือคุณแทนไท เจ้าของแทนไท คอร์ปอเรชั่น อันยิ่งใหญ่

"คุณรอผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมเข้าไปพบคุณแทนไทก่อน" อลงกรณ์บอกแล้วเดินเข้าไปในห้องผู้บริหาร

พรพระพายกวาดสายตามองไปรอบๆ ชั้นนี้กว้างขวางมาก ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู มีบอดี้การ์ดชุดดำยืนเป็นจุดๆ คอยรักษาความปลอดภัย แล้วสายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เด็กคนนั้นกำลังนั่งเล่นอยู่บนพื้นที่ปูพรมไว้อย่างดี มีของเล่นมากมายตรงบริเวณนั้น เหมือนแบ่งโซนไว้ให้เด็กโดยเฉพาะ

พรพระพายเดินตรงเข้าไปหาเด็กผู้ชายตัวเล็กที่นั่งเล่นอยู่คนเดียว แล้วนั่งลงตรงข้าม เธอมองเด็กน้อยน่ารัก แก้มเป็นสีชมพูระเรื่อ หล่อเหล่าแต่เด็ก พ่อกับแม่ต้องสวยหล่อมากแน่ๆ

"เล่นอะไรอยู่ค่ะคนเก่ง ให้พี่เล่นเป็นเพื่อนไหม" พรพระพายทักทาย เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองเธอเพียงครู่ แล้วก็ก้มหน้าเล่นของเล่นของตนต่อโดยไม่สนใจเธอ

"พี่ทำอะไรให้ดูเอาไหม" พรพระพายคิดหาวิธีที่จะให้เด็กน้อยตรงหน้าพูดด้วย คิดได้ดังนั้นก็หยิบเหรียญในกระเป๋าออกมา

"ดูนี่นะคะ" พรพระพายชูเหรียญขึ้นมาตรงหน้าของเด็กผู้ชายตัวเล็ก เด็กน้อยก็เงยหน้าขึ้นมามองอย่างสนใจ

พรพระพายเอาเหรียญใส่ในฝ่ามือ แล้วพลิกมือเอาเหรียญใส่ไปอีกมือ แต่ทำเหมือนว่าเหรียญหายไป เด็กน้อยเริ่มตื่นตาตื่นใจ มองหาเหรียญว่าหายไปได้อย่างไร เธอสามารถหลอกล่อเด็กให้เล่นด้วยจนได้

"หูยยยย...หายไปไหนฮับ" เด็กน้อยตื่นตาตื่นใจ ยอมพูดกับพรพระพาย แม้จะพูดไม่ชัดตามภาษาเด็กแต่ก็น่ารักมากในสายตาของเธอ

"ต้องบอกพี่ก่อนว่าชื่ออะไร แล้วพี่จะบอกว่าเหรียญอยู่ไหน" พรพระพายหลอกล่อเด็กน้อยอีกครั้ง

"ชื่ออาชิฮับ" เด็กน้อยรีบบอกชื่อตนเองทันที แล้วมองมาที่มือของหญิงสาวตรงหน้าอย่างตั้งใจ

"อาชิดูนะครับ...นี่ไง เหรียญอยู่นี้" พรพระพายพลิกมือไปมาอีกนิดๆ หน่อยๆ แล้วชูเหรียญที่หายไปขึ้นมา

"หูยยยย..." อินทัชปรบมือด้วยความตื่นเต้นชอบใจ

"อาชิอยากทำเป็นไหมคะ"

"อยากฮับ" เด็กน้อยพูดไม่ชัดอีกตามเคย แล้วยังพยักหน้าหงึกหงักเหมือนตุ๊กตาติดสปริงหน้ารถด้วยท่าทางน่ารัก

"อาชิทำแบบนี้นะครับ" พรพระพายอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตัก จับมือเล็กๆ ขึ้นมาแล้วสอนอย่างที่เธอทำ

"เย่ๆๆ อาชิทำได้แย้ว" อินทัชปรบมือร้องดีใจยกใหญ่

"อาชิเก่งที่สุดเลย" พรพระพายปรบมือให้เด็กชายตัวน้อย

การกระทำของพรพระพายอยู่ในสายตาของมาเฟียหนุ่ม เขามองด้วยความแปลกใจที่ลูกชายให้ความสนิทสนมกับคนแปลกหน้า แถมยังยอมเล่นด้วย มิหนำซ้ำยังหัวเราะชอบใจยกใหญ่ ปกติแล้วลูกชายของเขาจะไม่ยอมให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้มากขนาดนี้ นี้ยังยอมนั่งตักของเธออีกต่างหาก

"น่าแปลกที่อาชิยอมเล่นด้วย" ตรัยคุณตั้งข้อสงสัย

"พรพระพายครับ คนที่จะมาเป็นเลขาของคุณแทนไท" อลงกรณ์เอ่ยบอกเจ้านายหนุ่ม

"อาชิครับ" แทนไทเอ่ยเรียกลูกชายที่กำลังนั่งหัวเราะคิกคักกับหญิงสาวแปลกหน้า

"พ่อแทนฮับ" อินทัชรีบวิ่งมากอดขาผู้เป็นพ่อทันที พรพระพายรีบลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจที่เห็นผู้ชายสามคนยืนมองมาที่เธอ แล้วรีบเดินมาหาอลงกรณ์ทันที

"คุณแทนไทครับ พรพระพายคนที่จะมาเป็นเลขาของคุณครับ พรพระพาย นี้คือคุณแทนไท ประธานบริหารสูงสุดของแทนไท คอร์ปอเรชั่น แล้วนี่คุณตรัยคุณเป็นทั้งผู้ช่วยและบอดี้การ์ดของคุณแทนไท" อลงกรณ์แนะนำอย่างเป็นทางการ

"สวัสดีค่ะคุณแทนไท สวัสดีค่ะคุณตรัยคุณ" พรพระพายยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เธอมองชายหนุ่มด้วยความตะลึง ด้วยคิดว่าเขาจะอายุพอๆ กับอลงกรณ์

"พ่อแทนฮับ พี่เขาเป็นนางฟ้า" อินทัชเงยหน้าบอกผู้เป็นพ่อ

"หึ...นางฟ้าหรือแม่มดกันแน่ครับ" แทนไทย่อตัวลงไปคุยกับลูกชาย พรพระพายเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างควบคุมอารมณ์ ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มด

"นางฟ้าฮับ นางฟ้าของอาชิ" เด็กน้อยเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้ว

แทนไทเงยหน้าขึ้นมองพรพระพายด้วยสายตานิ่งเรียบ แววตาของเขาแฝงไปด้วยพลังบางอย่างที่ดึงดูดชวนให้หลงใหลในตัวเขาได้ไม่ยาก

................................