"ไม่ค่ะ หมี่ไม่แต่ง คุณพ่อจะให้หมี่แต่งงานกับใครก็ไม่รู้ หมี่ไม่เอาด้วยหรอกนะคะ" หญิงสาวยืนกรานหนักแน่นที่จะไม่แต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกไว้ให้
"แต่ฉันสัญญากับเขาไว้แล้ว ฉันจะไม่มีวันผิดคำพูดกับคนใกล้ตายหรอกนะ" ผู้เป็นบิดาบังเกิดเกล้าของเธอได้ทำสัญญาใจไว้กับเพื่อนรัก ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมามากกว่าสี่สิบปี "ในชีวิตฉันไม่เคยขออะไรแกเลย ครั้งนี้แกทำเพื่อฉันสักครั้งเถอะยัยหมี่" นี่หรือคนเป็นพ่อ บังคับลูกให้ไปแต่งงานกับชายแก่ที่ไหนก็ไม่รู้
"ฮือออ.....มะ หมี่ หมี่เกลียดคุณพ่อ!" หญิงสาวสาดพ่นคำน้อยอกน้อยใจที่พ่อแม่แท้ๆ บังคับให้เธอต้องแต่งงานกับคนแก่กว่า เธอรู้เพียงแค่นั้น หน้าตาเขาเป็นยังไง อาชีพการงานอะไรเธอไม่อาจรู้ได้
ครั้งนึกถึงเมื่อวัยเยาว์พ่อแม่ก็ประคบประหงมเธอมาเป็นอย่างดี จนเธอเรียนจบได้เป็นอาจารย์ระดับแนวหน้าของทวีป หรือว่ามันถึงเวลาแล้วที่เธอควรจะตอบแทนบุญคุณพ่อ แม่ สักครั้ง
[ตอนเย็น]
"คุณพ่อคะ มะ หมี่ยอมแล้ว หมี่จะแต่งงานค่ะ" น้ำตาใสเออล้นออกมานอกดวงตากลมโต หัวใจดวงน้อยสั่นไหวด้วยความเสียใจ ก่อนเดินไปกอดพ่อแม่แท้ๆ ของเธอด้วยความรู้สึกห่วงหา
"ขอบใจลูก พ่อขอบใจมาก" ชายสูงวัยก้มลงกอดลูกสาวด้วยความโล่งอก หากไม่ใช่เพราะสัญญาใจ เขาคงไม่มีวันทำให้ลูกสาวสุดที่รักเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
[โรงพยาบาลเอกชน]
[บะหมี่]
ฉันรอพ่อมาเยี่ยมเพื่อนรักของท่าน แต่ฉันไม่ได้เข้าไปด้วยหรอกนะ เพราะอะไรหนะหรอ เพราะฉันยังไม่อยากเจอกับผู้ชายคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยหน่ะซิ ฉันรู้แค่เพียงว่า เขาชื่อ มอร์แกน
พลั่ก!!!
"อะ .... มะ ... หมี่ขอโทษค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเดินชนกับใครบางคนที่ดูน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับของชาวยุโรป แลดูเหมือนผู้มีอิทธิพล
ดวงตากลมโตของหญิงสาวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างลืมตัว พลันต้องตื่นจากภวังค์เมื่อมีเสียงหนึ่งดังเข้ามาปลุกจากฝันกลางวัน "นี่หรอ บะหมี่ ก็ไม่เลวนิ" น้ำเสียงดุดันเอ่ยขึ้นทักทาย
"เอ๋ .... เออคุณรู้จักหมี่ด้วยหรอคะ"
" ... "
"เออ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อบะหมี่ คุณชื่ออะไรคะ" หญิงสาวยื่นมือเล็กเข้าทักทายชายหนุ่มตรงหน้า หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อถูกชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกระชากแขนเรียวเล็กเข้าหาลำตัว ทำให้หน้าผากมนชนกับแผงอกแกร่งพอดี
หัวใจแกร่งเต้นแรงไม่เป็นสำเมื่อเห็นว่าที่เจ้าสาว จะว่ารักแรกพบก็ได้ เธอช่างสวยถูกใจจริงๆ "เออ คือ หมี่ว่าคุณไม่ควรทำแบบนี้กับคนที่เพิ่งรู้จักนะคะ มันเสียมารยาท ปล่อยหมี่ด้วยค่ะ" หญิงสาวพยายามสะบัดท่อนแขนเรียวเล็กแต่ยิ่งสะบัดมันยิ่งแน่นขึ้น
ชายหนุ่มรั้งเอวบางด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียว อีกมือจับปลายคางว่าที่เจ้าสาวให้เชิดขึ้น ริมฝีปากหนาฉกจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอุกอาจ ดวงตากลมโตเบิกโพรงด้วยความตกใจ
พลั่ก!!!
เพี้ยะ!!!
หญิงสาวสะบัดแขนผลักชายหนุ่มเซถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนใช้มือบางตวัดแรงตบใบหน้าคมคายเต็มแรง "ไอ้ทุเรส สกปรก"
หญิงสาวต้องตกใจอีกครั้งเมื่อถูกมือหยาบฉุดกระชากอีกครั้ง ดวงตากลมโตสั่นระริก จมูกโด่งค่อยๆ บรรจงฝังลงซอกคอระหงเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเธอ
"อ้าว ยัยหมี่ รู้จักกันแล้วหรอ"
"รู้จักอะไรคะ คุณพ่อ" หญิงสาวรีบผลักชายหนุ่มให้ออกห่างก่อนจัดแจงสติของตัวเองให้คงที่
"มอร์แกน ว่าที่เจ้าบ่าวแกไง" ชายสูงวัยยื่นมือชี้ไปทางผู้ชายตรงหน้าเธอ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนแทบจะหยุดเต้น นี่ฉันต้องแต่งงานกับผู้ช่ายป่าเถื่อนคนนี้หรอเนี่ย
"มะ หมี่ ขอตัวก่อนนะคะ หมี่ลืมไปว่าต้องไปเตรียมการสอน เดี๋ยวหมี่ค่อยกลับมารับนะคะคุณพ่อ" ทันทีที่ตั้งสติได้หญิงสาวรีบเอ่ยขึ้นก่อนขอเลี่ยงออกมา เพราะรู้สึกอึดอัด
ทันทีที่เดินออกมาหญิงสาวไม่รู้เลยว่าถูกใครบางคนเดินตามออกมา มือหยาบคว้าท่อนแขนเรียวเล็กรั้งเข้าหาตัว "เธอยังไม่เคลียกับฉันเรื่องสกปรกเลยนะ" ใบหน้าคมคายก้มลงเกือบจะแนบชิด "ฉันก็ไม่ได้อยากจะนอนกับเธอนักหรอกนะ แต่ฉันก็ต้องทำหน้าที่ผัวที่ดีไม่ใช่หรอ"
"คุณพูดอะไรของคุณ หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว เราก็แค่แต่งงานกัน ไม่เห็นจำเป็นว่าจะต้องนอนด้วยกัน หรือว่าคุณแอบพิศวาสฉัน ในหัวถึงคิดแต่เรื่องบนเตียง!!"
"การที่ฉันนอนกับเธอ ไม่ใช่เพราะฉันพิศวาสเธอหรอกนะ แต่ฉันต้องใช้ฐานะผัวของเธอให้มันคุ้มค่าสักหน่อย"
"ปะ ปล่อยฉันนะคุณมอร์แกน คุณไม่ได้พิศวาสฉันก็อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!! "
"ปากเก่งให้สุด ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ตอนที่เธอนอนใต้ร่างฉันเธอจะครางเก่งเหมือนตอนนี้ไหม"
"ปล่อยฉันนะ" หญิงสาวพยายามดีดดิ้นให้หลุดออกจากพันธนาการมาเฟียร้าย
"อืออออ......." ดวงตากลมโตเบิกโพรงเมื่อถูกชายหนุ่มตรงหน้ากระชากแขนเข้าหาตัวเขาอย่างแรงริมฝีปากหนาฉกจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอุกอาจ
เพี้ยะ!!!
ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบของหญิงสาว "อย่า-มา-ยุ่ง-กับ-ฉัน" หญิงสาวสะบัดแขนเรียวเล็กเต็มแรงแต่ก็ยังไม่หลุดจากพันธนาการ
"ฉันคิดว่าถ้าฉันล่อเธอตรงนี้คงจะดีไม่น้อย"
"คุณนี่มันหยาบคายจริงๆ รู้จักผู้หญิงครั้งแรกก็ขโมยจูบเขาอย่างน่ารังเกลียด"
"สาวน้อยฉันขอเตือนอะไรเธออย่าง คนอย่างฉัน จะได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการแน่นอน ต่อให้แย่งชิงมาฉันก็จะทำ ไม่เว้นแม้แต่ความบริสุทธิ์ของเธอ"
น่ากลัวเหลือเกิน ผู้ชายคนนี้ช่างหน้ากลัวเหลือเกิน ฉันต้องแต่งกับเขาจริงๆ หรอ จริงซิ ฉันหนีไปก็สิ้นเรื่อง
"ถ้าเธอคิดหนี ฉันจะพลิกแผ่นดินตามหาเธอ และถ้าฉันเจอเธอ เธอจะไม่มีวันได้รู้จักคำว่าอิสระอีกเลย ถ้าเธอฉลาดพอ เธอจะไม่ทำมัน" ว่าจบพ่อมาเฟียใหญ่ก็เดินหายไปพร้อมกับลูกน้องนับสิบ
"ถ้าเธอคิดหนี ฉันจะพลิกแผ่นดินตามหาเธอ และถ้าฉันเจอเธอ เธอจะไม่มีวันได้รู้จักคำว่าอิสระอีกเลย ถ้าเธอฉลาดพอ เธอจะไม่ทำมัน" ว่าจบพ่อมาเฟียใหญ่ก็เดินหายไปพร้อมกับลูกน้องนับสิบ
[วันถัดมา @มหาวิทลัยเอกชน]
"อาจารย์ครับ ไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ" เด็กหนุ่มหน้าตาละอ่อน ต่างกรูกันเข้ามาขายขนมจีบอาจารย์สุดแซ่บประจำมหาลัย เหมือนทุกๆ วัน "ถ้าเธอได้เกรด A เมื่อไหร่เดี๋ยวครูจะไปทานข้าวด้วย" คำพูดหยอกเย้ากับเหล่าลูกศิษย์กลายเป็นเรื่องปกติของมหาวิทลัยไปแล้ว
คำพูดของชายหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของบะหมี่ อีกสามเดือนข้างหน้าฉันต้องแต่งงาน ถ้าฉันหนีงานแต่งไม่เพียงแค่เขาที่เสียหน้า แต่พ่อของเธอก็คงเสียเพื่อน เสียคำพูด เราจะเป็นลูกอกตัญญูไม่ได้นะ "ทำไมชีวิตวุ่นวายขนาดนี้วะ" บะหมี่สบถออกมาเพื่อแค่ให้ตัวเองได้ผ่อนคลายความเครียดลงบ้าง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เข้ามาค่ะ"
"อาจารย์หมี่คะ มีคนมารออาจารย์อยู่หน้ามหาลัยค่ะ"
"ขอบใจจ๊ะ" ใครวะ บะหมี่ทำหน้าครุ่นคิดก่อนหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กออกมาด้วย ทันทีที่เดินมาถึงหน้าประตู หญิงสาวกลับไม่พบใครเลย เว้นแต่รถลีมูซีนคันหรูที่จอดอยู่หน้ามหาวิทยาลัย ชายชุดดำคนหนึ่งเดินลงมาเปิดประตูรถยนต์คันหรู
ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นคนที่เดินลงมากำลังย่างสามขุมเข้ามาหา "มะ มอร์แกน" เธอเผลอเปล่งเสียงเรียกชื่อของชายหนุ่มตรงหน้า ร่างกายเย็นวาบเหมือนถูกน็อคด้วยน้ำแข็ง "จะยืนแข็งอีกนานไหม" สติที่กระเจิดกระเจิงเมื่อครู่พลันหายไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียบของใครบางคน
"คะ คุณมาทำไมที่นี่" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความฉงน "มารับว่าที่เมียกลับบ้าน" เออ อีตานี่ อยากมีเมียขนาดนั้นเลยหรอไง ทำไมจะต้องกุลีจุจอมาด้วย "หมี่กลับเองได้ค่ะ! .... เหวออออ" ทันทีที่หญิงสาวปฎิเสธ ร่างกายบอบบางของเธอถูกชายหนุ่มยกขึ้นพาดบ่าแกร่งเรียบร้อยแล้ว
"ปล่อย!! คุณมอร์แกน จะพาหมี่ไปไหน" หญิงสาวเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "นี่เธอเป็นอาจารย์จริงไหมเนี่ย ทำไมแต่งตัวอย่างกับดาวยั่วขนาดนี้" ไอ้บ้านี่ แทนที่จะตอบคำถาม กลับมาพ่นคำด่าใส่ฉันซะงั้น "นี่มันร่างกายของหมี่ หมี่จะแต่งยังไงก็ได้ หมี่พอใจ"
สองแขนแกร่งยกคนตัวเล็กขึ้นมานั่งตักอย่างถือวิสาสะ มือหยาบจับปลายคางมนเชิดขึ้นก่อนฉกริมฝีปากหนากระทบริมฝีปากอวบอิ่มเซ็กซี่สอง มือเล็กทุบกำปั้นลงบนแผงอกแกร่ง โดยไม่รู้เลยว่ามือหยาบของใครบางคนได้ล้วงเข้าไปปลดตะขอบราเซียร์ของเธอเรียบร้อยแล้ว
"นี่!!! คุณมอร์แกน หยุดลวนลามฉันสักที" ทันทีที่ริมฝีปากอวบอิ่มถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หญิงสาวตะคอกคนตรงหน้าด้วยอาการกระฟัดกระเฟียด เมื่อเพิ่งรู้ว่าตัวเองถูกปลดตะขอบราเซียร์
"ฉันหยุดไม่ได้หรอก ฉันเป็นว่าที่สามีเธอ ฉันต้องได้สิทธิ์ในตัวเธอด้วย" เอาแต่ใจชะมัด "เอาอย่างนี้ไหมคะคุณมอร์แกน เรามาทำข้อตกลงกัน" ในเมื่อไม่ได้รักกัน ก็ทำข้อตกลงกันไปก็จบ
"ไปเพนท์เฮาส์ฉัน" ชายหนุ่มสั่งลูกน้อง ก่อนหันมองใบหน้าสวยงามที่ตอนนี้ดวงตาสั่นระริก เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว "กลัวฉันหรอ" ชายหนุ่มเอ่ยถาม หญิงสาวพยักหน้า เธอยอมรับว่าเธอกลัวเขา "ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวก็ชิน"
ทันทีที่ถึงเพนท์เฮาส์ ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวขึ้นบนชั้นสอง "เออ คุณมอร์แกน จริงๆ เราคุยกันข้างล่างก็ได้นะคะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้น
"..."
มอร์แกนนั่งลงที่ปลายเตียง หันใบหน้าคมคายจ้องมองหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าก้มตา "มานี่" เขาเอ่ยเรียกหญิงสาว ฝ่ามือแกร่งตบที่หน้าตักตัวเองสองสามที เป็นการเชิญหญิงสาวให้นั่งลง
"จะทำไหมข้อตกลงหน่ะ"
"ค่ะ" หญิงสาวเดินไปนั่งบนหน้าตักแกร่งอย่างจนปัญญา มอร์แกนจัดท่าทางการนั่งให้เธอโดยครั้งนี้จัดให้เธอนั่งหันหน้าเข้าหาเขา ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นเป่ารดกัน "ไหนละ ข้อตกลง" มอร์แกนเอ่ยทวง
มือหยาบลูบไล้แผ่นหลังของสตรีที่นั่งอยู่บนหน้าตัก ยิ่งดูใกล้ๆ ยิ่งสวย มีเสน่ห์ ร่างกายร้อนวูบวาบ สิ่งที่ควรหลับไหลกำลังจะตื่นภายใต้อาภรณ์ราคาแพง "ข้อตกลงของหมี่ คือ ถึงเราจะต้องแต่งงานกัน แต่ชีวิตคู่ของเราไม่ได้เริ่มต้นด้วยความพึงพอใจต่อกัน เราควรต่างคนต่างใช้ชีวิตดีไหมคะ อยู่ด้วยกันไปสัก ปี สองปี แล้วค่อยหย่า บอกกับผู้ใหญ่ที่บ้านว่าเราเข้ากันไม่ได้ ตามนี้นะคะ"
"ฉันไม่ตกลง" คิดจะไปจากฉันมันยากสักหน่อยนะบะหมี่
"แล้วเราจะอยู่กันยังไงค่ะ ในเมื่อเราไม่ได้รักกัน" เธอยังคงมองภาพอนาคตไม่ออกว่าคนที่ไม่ได้รักกันจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้อย่างไร
"ฉันมีวิธี ละกัน" ชายหนุ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์ มันจะยากอะไรก็แค่ทำให้เธอรักฉันเท่านั้นเอง
"งั้นคุณต้องไม่แตะเนื้อต้องตัวหมี่นะคะ ห้ามลวนลาม ห้ามถูกของสงวน ห้าม เอ่อ ห้ามมีอะไรกับหมี่" เธอกลัวว่าหากวันหนึ่งต้องเลิกกัน แล้วสิ่งที่เธอเสียไปจะเอากลับมาได้อย่างไรเธออยากเก็บเอาไว้ให้กับคนที่คู่ควร
"ฉันไม่ตกลง เธอเป็นเมียฉัน จะให้ฉันนอนชักว่าว ทั้งๆ ที่มีเมียนอนข้างๆ หน่ะหรอ" ผู้หญิงคนนี้แปลกจริงๆ ทั้งๆ ที่ตำแหน่งตรงนี้มีผู้หญิงนับพัน นับหมื่น อยากจะได้มาครอง แต่เธอได้มันมาด้วยความเต็มใจของฉัน ถ้าฉันไม่ยอมมีหรอที่พ่อจะบังคับฉันได้
"เออ หมี่สัญญานะคะ ว่าจะเป็นภรรยาที่ดีของคุณ แต่เราไม่ได้พึงพอใจกันมาก่อน หมี่เกรงว่าเราอาจจะเข้ากันไม่ได้ก็ได้นะคะ หมี่คิดว่าเราต้องใช้เวลา" เธอพยายามพูดจาหว่านล้อมมาเฟียหนุ่มให้คล้อยตาม
"งั้นวันนี้เรามาซ้อมดูไหม จะได้รู้ว่าเราเข้ากันได้หรือเปล่า" ความเจ้าเล่ห์ของเธอสู้ฉันไม่ได้หยอกยัยตัวเล็ก
"ซ้อม? ซ้อมอะไรหรือคะ" เธอยังคง งง กับคำว่าซ้อม มีด้วยหรอการซ้อมเป็นสามีภรรยา ถึงแม้เธอจะดูเป็นผู้หญิงกร้านโลก แต่เธอก็ไม่เคยในเรื่องอย่างว่า เธอเพียงแค่ชอบแต่งตัวสวยงามเท่านั้น
รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมุมปากของมาเฟียหนุ่ม ก่่อนที่เขาจะฉกริมฝีปากหนาประทับริมฝีปากอวบอิ่มแผ่วเบา ไม่มีการสอดใส่ด้วยปลายลิ้นแต่อย่างใดใครจะอดใจไหววะ ว่าที่เมียสวยเซี้ยะขนาดนี้
ทันทีที่ผละริมฝีปากออกใบหน้าสวยงามของหญิงสาวแดงระเรือด้วยความเขินอาย หัวใจดวงน้อยเต้นเร็วอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ทำไมถึงยอมให้เขาจูบได้อย่างง่ายดาย
"อาทิตย์หน้า ตัวเล็กต้องย้ายมาอยู่ที่นี่นะครับ" บะ บ้าแล้ว ทำไมมันเร็วอย่างนี้
"เออ อาทิตย์หน้า ทำไมเร็วจังคะ กำหนดการคืออีกสามเดือนข้างหน้าไม่ใช่หรอ" เธอใคร่ถามเพราะความอยากรู้
"เออ อาทิตย์หน้า ทำไมเร็วจังคะ กำหนดการคืออีกสามเดือนข้างหน้าไม่ใช่หรอ" เธอใคร่ถามเพราะความอยากรู้ มาเฟียหนุ่มใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียหัวไหล่มนของหญิงสาว "เปลี่ยนใจแล้ว อยากจัดงานให้เร็วขึ้น"
หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไหว เมื่อมาเฟียหนุ่มกำลังบรรจงจูบลงซอกคอระหงแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ไรขนอ่อนตามร่างกายลุกชูชันอย่างประหลาด "เออ คุณมอร์แกน หมี่ว่าหมี่ขอตัวกลับก่อนดีกว่า" ในเมื่อข้อตกลงก็ไม่เป็นผล เธอก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไม ผู้ชายคนนี้เอาแต่ใจชะมัด
"ตัวเล็ก นอนที่นี่แหละพรุ่งนี้วันหยุดนิ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกว่าคนตรงหน้าเริ่มรู้ตัวแล้วว่าอะไรในกายของเขากำลังตื่นตัว "เอ๋....ตะ ตัวเล็กหรอคะ" หญิงสาวกำลัง งง งวย กับสรรพนามที่มอร์แกนเอ่ยเรียก
"ในเมื่อจะแต่งงานกัน ก็ต้องทำความรู้จักกันให้มากขึ้นซิ ใช่ไหม ฉะนั้นคืนนี้อยู่ที่นี้แหละ" มาเฟียหนุ่มยกยิ้มร้ายที่มุมปาก มือหยาบซุกซนลูบไล้ไปทั่วส่วนเว้าส่วนโค้งของหญิงสาวแผ่วเบา
"เออหมี่คิดว่า เราทำความรู้จักกันก็ได้นะคะ แต่ทำไมหมี่ต้องนอนที่นี่ด้วย" เธอเข้าใจที่เขาอยากทำความรู้จักให้มากขึ้น แต่สิ่งที่ไม่เข้าใจคือ ทำไมเธอต้องนอนที่นี่ด้วยในเมื่อการทำความรู้จักคือการรู้จักนิสัยใจคอ
"เพราะอาทิตย์หน้าที่นี่คือบ้านของตัวเล็กไงคะ ตัวเล็กจะได้ชินกับสถานที่ ชินกับสถานะนายหญิง" มาเฟียหนุ่มกล่าวอ้างเพื่อต้องการรั้งให้ตัวเธออยู่กับเขา เขากระสันจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ก็ว่าที่เมียของเขาทั้งสวยเซ็กซี่ และฉลาดขนาดนี้ใครจะไปอดใจไหววะ
"แต่ถ้าตัวเล็กยังดื้อดึงจะกลับก็ได้นะ แต่ถ้ากลับแด๊ดขอกลับด้วย นะครับ" หืมมมม แด๊ด? ฉันเพิ่งรู้นะว่ามาเฟียก็มีมุมมุ้งมิ้งเหมือนกัน ^__^
"ดะ.. แด๊ด ?" คนตัวเล็กเอ่ยย้ำกับสรรพนามที่่เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่ยัดเยียดให้ "ใช่แดดดี้ หรือเปล่าคะ" เธอเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง เพื่อความมั่นใจว่าเธอไม่ได้ฟังผิด มาเฟียสายโหดเนี่ยนะ จะมาเรียกอะไรมุ้งมิ้งแบบนี้ทำไมผู้ชายคนนี้น่ารักจัง
"ใช่ แดดดี้ แต่!! เป็นแดดดี้ที่แปลว่าผัวนะ ไม่ใช่พ่อ" สิ้นคำพูดของมาเฟียหนุ่ม พวงแก้มใสของหญิงสาวเกิดสีแดงระเรือด้วยความเขินอาย
ในชีวิตเธอไม่เคยคบผู้ชายคนไหนเลย ถึงจะดูเป็นสาวมั่น สาวแซ่บ แต่เธอแค่รักในความสวยงามเท่านั้น สำหรับเธอไม่ต้องมีผู้ชายก็อยู่ได้ แต่ในเมื่อต้องแต่งงานกับเขาจะลองดูสักตั้งก็ไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง
มือหยาบเริ่มลูบไล้หน้าท้องน้อยของหญิงสาวแผ่วเบาราวกับว่ากลัวกวางน้อยจะวิ่งหนี ราชสีห์ที่กำลังหิวโหย ร่างกายหญิงสาวเริ่มสั่นเทิ้มอีกครั้ง "คุณมอร์แกนคะ"
"เรียกแดดดี้ ซิ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เขาเป็นฝรั่งนิเนอะ คงไม่ชินกับการเรียกอะไรแบบนี่ "เออ .. แดดดี้ ปล่อยหมี่ลงก่อนได้ไหมคะ"
"แล้วถ้าแด๊ดไม่ปล่อยล่ะ ตัวเล็กจะทำอะไรคะ" อร๊ายยยผู้ชายพูดคะขา นี่มันน่ารักจริงโว้ยยย ใบหน้าสวยงามที่แดงระเรืออยู่แล้ว ตอนนี้กลับแดงเป็นลูกตำลึงจนมาเฟียหนุ่มที่เห็นหลุดยิ้มออกมา
หญิงสาวก้มใบหน้าสวยงามซุกลงที่ซอกคอหนาออดอ้อนเพื่อหวังเอาตัวรอด หัวใจของเธอเต้นแรงจนอีกคนรู้สึกได้ มือหยาบล้วงเข้าไปใต้อาภรณ์ลูบไล้แผ่นหลังเนียนด้วยความลุ่มหลง
"แดดดี้ มะ..อื้ออ" ยังพูดไม่ทันจบริมฝีปากหนาก็ประทับริมฝีปากบางทันที ทั้งสองใช้เวลาสักพักกับการแลกน้ำลายกัน พ่อมาเฟียใหญ่สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าควานหาความหวานในโพรงปาก "อืมมม~"
มือหนาเลื่อนสัมผัสหน้าอกใหญ่โตที่จับกุมแทบไม่มิด นิ้วชี้กับนิ้วกลางบีบยอดปทุมถันสีสวยแผ่วเบา "อ๊าาา ดะ แดดดี้คะ" ทันทีที่ปากเป็นอิสระหญิงสาวเปล่งเสียงครางหวานออกมาให้ชายหนุ่มชื่นใจ มือเล็กจับที่ข้อมือหนาหวังให้เจ้าพ่อมาเฟียหยุดการกระทำ
"แด๊ดขอได้ไหมครับ" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นข้างกกหูขาว ทำให้หัวใจด้วยน้อยเต้นแรงอีกครั้ง "เดี๋ยวก่อนได้ไหมคะ หมี่ขอเวลาสักหน่อยได้ไหม ยังไงหมี่ก็ต้องเป็นของแดดดี้อยู่แล้ว ให้เวลาหมี่หน่อยนะคะ" เธอเอ่ยขอถึงแม้รู้ว่าคนอย่างเขา หากต้องการจะขืนใจเธอก็ได้ หญิงสาวทำตาปริบๆ ออดอ้อนมาเฟียใหญ่หวังเอาตัวรอด
แม่งเอ้ยยย น่ารักชิปหายเลย "ตัวเล็กเป็นว่าที่เมียของแด๊ด แด๊ดทำไม่ได้หรอครับ" ถึงจะไม่ได้ตามปรารถนาแต่ก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง แต่กลับยิ่งภูมิใจที่กำลังจะได้เพชรเม็ดงามอย่างเธอมาครอบครอง
"เป็นว่าที่เมีย แต่ยังไม่ใช่เมียนิค่ะ"
จุ๊บ!!
หญิงสาวรู้ดีว่าเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มต้องการอะไร เธอปลอบใจเขาด้วยการจุ้บที่หน้าผากอุ่นเพื่อเป็นการปลอบโยน ริมฝีปากอวบอิ่มบรรจงสัมผัสริมฝีปากหนาแผ่วเบาด้วยความอ่อนโยน สองมือเล็กประคองใบหน้าคมคายให้เชิดขึ้นเพื่อรับสัมผัสจากเธอ "คืนนี้หมี่นอนที่นี่ก็ได้ค่ะ แต่ว่าแดดดี้หักห้ามใจตัวเองได้ไหมคะ"
นี่เป็นสัมผัสอ่อนโยนครั้งแรกที่เขาเคยได้รับ เขาไม่เคยได้รับความอ่อนโยนจากใคร เขาถูกฝึกให้เป็นมาเฟียมาตั้งแต่เด็ก เขามีความโหดเหี้ยมในสายเลือด แต่สัมผัสอ่อนโยนที่เขาได้รับจากเธอมันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจ และหวงแหนเธอขึ้นมาในทันที
"งั้นเป็นเมียคืนนี้เลยได้ไหม ถือว่าซ้อมก่อนก็ได้คืนส่งตัวค่อยเอาจริง" เขาออดอ้อนอีกครั้ง แม้รู้ว่ามันไม่ได้ทำให้สตรีตรงหน้าใจอ่อนลงเลย หญิงสาวอมยิ้มน่ารักก่อนหยัดกายลุกขึ้น มือเล็กจับประสานมือหนาฉุดรั้งมาเฟียหนุ่มให้ลุกขึ้น "หมี่หิวแล้วค่ะ แดดดี้ไม่หิวหรือคะ"
"หิวซิ แด๊ดหิวมาก" มาเฟียหนุ่มยังคงส่งสายตาออดอ้อนสตรีตรงหน้า โอบกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง เขาใช้สันจมูกโด่งคลอเคลียพวงแก้มใสแผ่วเบา "นะครับ" ยังไม่ละความพยายาม เขาว่ากันว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น
"อดทนนะคะ" หญิงสาวส่งยิ้มให้มาเฟียหนุ่ม แต่ยิ้มของเธอไม่ได้ทำให้จิตใจของคนที่ห่อเหี่ยวกับมาสดชื่นได้เลย ไม่รู้ว่าเขาหื่นเกินไป หรือเพราะเธอน่าหลงไหลเกินไป
