อามิยา อิทธิเรืองราช รู้สึกตัวขึ้นมาบนเตียงกว้างในห้องนอนสุดหรู ประดับตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง เธอค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นด้วยความพึ่งวิตก เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่? แม้พยายามคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว จึงปล่อยสมองให้โล่งสักพักแล้วพยายามตั้งสติอีกครั้ง
ภาพเหตุการณ์บางช่วงบางตอนค่อยๆผุดขึ้นมาในหัว
“มีย่าวันนี้แต่งตัวสวยๆ นะ แต่งให้สวยที่สุดเลยนะจ๊ะ”
อารตีพี่สาวคนสวยของเธอ เดินเข้ามาในห้องพักเพื่อช่วยแต่งตัว วันนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวสินค้าใหม่ของอาชวินบิดาของพวกเธอ
ภาพเหตุการณ์ต่างๆภายในงานค่อยๆไหลเข้ามาในหัวจนสุดท้าย ภาพก็ตัดไปตอนที่อาชวินแนะนำให้รู้จักกับใครคนหนึ่ง
อามิยามองไปรอบๆ ห้องนั้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนและไม่รู้เลยว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร พ่อและพี่สาวตอนนี้อยู่ที่ไหน คำถามเต็มหัวไปหมด แต่ไม่มีวี่แววของใครสักคนที่พอจะให้คำตอบได้
ทันใดนั้น!!!
ใครบางคนก็เปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะประตูหรือส่งสัญญาณใดๆ อามิยาหันขวับ! มองไปที่ผู้มาเยือนด้วยความตกใจ
!!!
“คุณ....คุณนั่นเอง”
เธอจำได้ดีว่าชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่ามาดดุดันที่เดินเข้ามาในห้องเวลานี้คือผู้ชายที่พ่อและพี่สาวแนะนำให้รู้จักตอนอยู่ในงานเลี้ยง เขาคือ เดป คอนเดนเวอร์ หุ้นส่วนบริษัทของอาชวินนั่นเอง
“คุณเดป! ที่นี่ที่ไหนหรือคะ แล้วพ่อกับพี่สาวของฉันอยู่ที่ไหนคะ คือถ้าไม่รบกวน ช่วยไปตามให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันว่าตอนนี้ฉันโอเคขึ้นแล้วค่ะ ฉันอยากกลับบ้าน”
อามิยาสาวสวยวัย24 ปี ผู้อ่อนหวาน อ่อนโยน และอ่อนต่อโลก แต่ก็แอบดื้อเงียบและเอาแต่ใจ ตามฉบับลูกสาวคนเล็กของบ้านเศรษฐี เอ่ยขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
บุรุษหนุ่มวัย 29 ลูกครึ่งไทย รัสเซีย เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลดุดัน ผู้ที่ถูกเรียกว่า เดป แสยะยิ้มเชิงเย้ย ขยับเข้าใกล้ร่างบางและถือวิสาสะลูบไล้ที่ใบหน้าของเธออย่างเสียมารยาท
ด้วยความตกใจอามิยาจึงรีบปัดมือเขาทันที!!!
“นี่คุณ! ทำอะไร” หญิงสาวมองหน้าบุรุษหนุ่มที่พึ่งกระทำรุ่มร่ามกับเธอด้วยความไม่พอใจ
“อยากกลับบ้านงั้นเหรอ! เสียใจด้วยนะ เธอคงไม่ได้กลับไปเร็วๆ นี้แน่นอน”
เดปยังยิ้มเย้ย แสดงกิริยาหยาบด้วยการลูบไล้เรียวแขนลงมาจนถึงสะโพกงาม
!!!
อามิยารีบปัดป่ายและกระโดดหนีลงจากเตียง แต่ก็ต้องเซล้มเพราะพิษยานอนหลับที่ยังไม่หมดฤทธิ์ดี
“เดินยังไม่ไหวเลย อย่าอวดดีสิ มานี่มา...” ชายหนุ่มเยาะเย้ยไม่หยุด เขาพูดพลางตบลงบนเตียงเบาๆ เพื่อเชื้อเชิญ
อามิยาเวลานี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเหยื่อในกรงเล็บเสือ เดปจะขย้ำกินตอนไหนก็ได้
“พ่อกับพี่สาวฉันอยู่ที่ไหน แก...แกจับตัวฉันมาใช่ไหม ไอ้คนสารเลว!”
ได้ฟังดังนั้นเดปก็ถึงกับหัวเราะลั่น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะโดนยัยคุณหนูผู้เรียบร้อยอ่อนหวานด่าว่า "ไอ้คนสารเลว"
“จับตัวเหรอ? คนอย่างเจ้าพ่อเดป ไม่เคยต้องทำอะไรแบบนั้นหรอกคนสวย”
ว่าแล้วเสือร้ายก็ตะปบกวางสาวโยนพาดไปบนเตียงกว้าง ก่อนจะคร่อมร่างเธอเอาไว้
อามิยาพยายามดิ้นและร้องเรียกให้คนช่วย
“อ๊าย!!! ไอ้บ้า! ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย”
ยิ่งเหยื่อดิ้นและร้องเอะอะโวยวายเดปยิ่งพอใจ เขาหัวเราะเสียงดังลั่น กระหน่ำจูบซอกคอขาวจนผิวงามบริเวณนั้นแดงเป็นจ้ำอวดผลงาน
การพยายามดิ้นรนขัดขืนไม่ได้มีประโยชน์สำหรับอามิยา แต่มันกลับทำให้เลือดในกายของเสือร้ายสูบฉีดแรงขึ้น ประหนึ่งกระตุ้นไฟปรารถนาให้ลุกโชน
มือใหญ่ดึงสายชุดเดรสจนขาด เผยในเห็นบราเซียที่โอบอุ้มเนินอกคัพชีคู่สวย จมูกโด่งเป็นสันแบบหนุ่มตะวันตกฝังลงบนเนินปทุมถัน อ้าปากงับขอบบราเซียคล้ายโกรธเคืองที่มันบดบังเม็ดอัญมณีที่อยากเชยชม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูจากฝรั่งเศสเคล้ากลิ่นกายสาว ขยี้ต่อมความใคร่ของเสือโหยจนเริ่มปวดช่วงแกนลำตัว
"ฮื้อ........ปล่อยฉันนะ "
อามิยาร้องไห้ทั้งพยายามดิ้นหนีสุดชีวิต แต่ตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงพอจะต่อกรกับเสือหนุ่มผู้หิวกระหาย เดรสหรูสีน้ำเงินถูกดึงออกจนพ้นร่างอรชรในเวลาต่อมา เหลือเพียงชุดชั้นในสีเนื้อปกปิดอกอวบและเนินของลับของสงวน กระนั้นหญิงสาวก็ยังพยายามดิ้นหนีและควานหาผ้ามาปิด
แต่ก็ถูกรวบร่างกอดคร่อมทับไว้!
“จะดิ้นทำไมคนสวย เดี๋ยวฉันจะเลียให้ รับรองว่าเธอจะลืมรสลิ้นฉันไม่ลงเลย” น้ำเสียงกระเส่าพ่นพร่ำข้างใบหูงามแล้วซุกใบหน้าฝังซอกคอระหง เล้าโลมหวังให้เหยื่ออ่อนระทวยสิ้นท่า
“ไอ้เลว!!! ปล่อยฉันนะ อ๊ะ...”
เมื่อถูกมือใหญ่ลูบเข้ากลางร่อง อามิยาสะดุ้ง! พยายามปัดมือนั้นให้พ้นและดิ้นหนี
นกน้อยกำลังเผชิญภัยที่ไม่เคยประสบมาก่อน แม้จะตื่นเต้นกับความรู้สึกแปลกใหม่ แต่ก็ยิ่งหวาดกลัวจนไม่อาจประคองสติเมื่อเขารุกล้ำหนักขึ้น
"กรี๊ด!!!!"
สิ้นเสียงกรีดร้องทั้งฝืนดิ้นเอาตัวรอด ในที่สุดหญิงสาวก็เป็นลมหมดสติ
พอเห็นว่าเหยื่อแน่นิ่ง เสือร้ายก็ยังพยายามเดินเครื่องต่อ แต่แล้วก็พาหมดอารมณ์ไปเสียดื้อๆ
!!!
“บ้าเอ๊ย! อามิยา! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะอามิยา โธ่โว้ย! อะไรวะยังไม่ทันทำอะไรก็เป็นลมซะแล้ว อ่อนแออะไรขนาดนั้น”
เดปลุกขึ้นจากเตียงด้วยความหงุดหงิดแล้วเดินออกไปจากห้อง กระแทกปิดประตูเสียงดังลั่น
ปัง!!!
“ไปบอกให้แครี่มาดูแล” ก่อนจะเดินหัวเสียไปที่ห้องทำงานเจ้าพ่อเดปก็ยังมีแก่ใจสั่งลูกน้องให้ตามคนมาดูแลเหยื่อสาวที่นอนหมดสติแอ้งแม้งอยู่บนเตียง............
อามิยารู้สึกตัวอีกครั้งในเช้าวันต่อมา เธอสะดุ้งตื่นด้วยความหวาดกลัว ภาวนาขอให้ทั้งหมดเป็นเพียงฝันร้าย ทว่าภาพตรงหน้าย้ำว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง
เธอตื่นขึ้นมาในห้องนอนห้องเดิม ซึ่งเวลานี้มีผู้หญิง2คนอยู่ในห้องนี้ด้วย ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาออกไปทางชาวตะวันตกวัยประมาณ50ปี ท่าทางใจดี และ อีกคนอายุประมาณ30ต้นๆ หน้าตาซื่อๆ ดูแล้วน่าจะเป็นชาวพม่าหรือชาวลาว
“ตื่นแล้วหรือคะ เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนคุณเป็นไข้ทั้งคืนเลย” หญิงมากวัยหน้าฝรั่งแต่พูดภาษาไทยได้ชัดเจน
“พวกคุณเป็นใครคะ? ”
อามิยาพยายามตั้งสติ แต่ก็ตกใจไม่น้อยหลังพบว่าตัวเองตื่นมาในชุดนอนที่สุดแสนจะบางจนมองเห็นชุดนั้นใน หญิงสาวรีบสำรวจตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังไม่สึกหรอ
“ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้าน ชื่อแครี่ ส่วนคนนี้ชื่อสาวเป็นแม่บ้าน พวกเราจะดูแลคุณในขณะที่คุณอยู่ที่นี่” หญิงมากวัยตอบ
“ที่นี่คือที่ไหน พวกคุณรู้จักพ่อกับพี่สาวฉันไหม ช่วยไปตามพวกเขามาหาฉันได้ไหม? ”
แครี่ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“ที่นี่คือบ้านของคุณเดป ส่วนพ่อกับพี่สาวของคุณ พวกเราไม่รู้จักและไม่เคยเจอ นายของเราพาคุณมาที่นี่แค่คนเดียว และสั่งให้เราดูแลคุณ เรามีหน้าที่แค่นี้ เชิญคุณทานอาหารแล้วก็ทานยานะคะ คุณจะได้หายป่วยไวๆ”
แครี่พูดจบสาวใช้ที่ชื่อสาวก็ยกถาดอาหารเช้าจากโต๊ะกลางห้องมาวางไว้บนโต๊ะทานอาหารข้างๆ เตียง
“ฉันไม่กิน ฉันจะกลับบ้าน!”
อามิยาฝืนสังขารลุกขึ้นจากเตียง แต่ไม่ทันไรเธอก็เซล้ม แครี่กับสาวจึงช่วยพยุงกลับขึ้นไปบนเตียง
“ทางที่ดีคุณทานข้าว ทานยาและพักผ่อนเถอะนะคะ ตอนนี้คุณกำลังป่วย” แครี่แนะนำ
“ไม่! ฉันจะไปจากที่นี่! ฉันอยากไปจากที่นี่! พวกคุณช่วยฉันด้วยเถอะ ฉันถูกไอ้บ้านั่นจับตัวมา ช่วยฉันนะ!!!! อยากได้เงินเท่าไหร่ เขาจ้างพวกคุณเท่าไหร่ ฉันเพิ่มให้เป็น10เท่าเลย ขอร้องล่ะช่วยฉันเถอะ”
อามิยายื่นข้อเสนอด้วยหวังว่าสองคนนี้อาจช่วยเธอหนีไปจากที่นี้
“ถึงจะจ้างเพิ่มเป็นล้านเท่าเราก็ช่วยคุณไม่ได้หรอกค่ะ และที่นี่ก็ไม่มีใครช่วยคุณได้ เชิญพักผ่อนนะคะ”
แครี่ดับความหวังของอามิยาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับสาว
หลังจากที่สองคนนั้นเดินออกไปได้ไม่นาน อามิยาก็พยายามรวบรวมกำลังลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่ประตูแต่ปรากฏว่ามันถูกล็อกเอาไว้จากด้านนอก!
เธอทุบประตูพร้อมกับร้องขอให้คนช่วย แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ถึงแม้ว่าทำแบบนั้นมันจะดูโง่เง่า ไร้ประโยชน์ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องหาทางช่วยตัวเองออกไปจากที่นี่
"เปิดประตูนะ เปิด! ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที ฮื้อ......."
ร่างบางทรุดนั่งร้องไห้ด้วยความเจ็บใจที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ทำไมอยู่ดีดีถึงตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้เพียงแค่ชั่วข้ามคืน
............
“เธอไข้ขึ้นสูงทั้งคืนเลยนะคะ ถ้าวันนี้ยังไม่ลดเกรงว่า.......จะช็อกได้นะคะ” แครี่รายงานเดปให้ทราบ ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว
“ถ้าดูท่าว่าไม่ไหว ก็โทรตามหมอเวย์มาดูแล้วกัน”
“ไม่เคยเห็นนายเอาผู้หญิงมาไว้ที่บ้านเลย เรียกมาใช้งานแล้วก็ไป ผู้หญิงคนนี้พิเศษเหรอคะนาย? ” แครี่สงสัย
เดปยิ้มมุมปาก เงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าแม่บ้านคนสนิทที่คอยดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก
“พิเศษเหรอ? ก็ไม่ขนาดหรอก แค่ซื้อมาแพง แพงมาก!”
เดป คอนเดนเวอร์ ลูกครึ่งไทย รัสเซีย วัย29 ปี นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง หรือจะเรียกว่าเจ้าพ่อเดปก็ไม่ผิด ด้วยว่าธุรกิจเกือบทั้งหมดของเขาเป็นธุรกิจสีเทา ไม่ว่าจะเป็นบ่อนกาสิโน คลับ บาร์ ในต่างประเทศ และยังมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อีกมากมายในประเทศไทย
ณ บ่อนกาสิโน ประเทศมาเลเซีย
“ตอนนี้คุณเป็นหนี้ผมร่วม100ล้านได้แล้วนะครับคุณอาชวิน! จะเอายังไงกันดี”
“ให้โอกาสผมหน่อยนะครับคุณเดป ตอนนี้ผมกำลังจะขายหุ้นที่บริษัท ถ้าขายได้แล้วผมจะรีบเอาเงินมาใช้หนี้ทันทีเลยทั้งต้นทั้งดอก เพียงแต่ว่าตอนนี้.... คุณพอที่จะช่วยผมอีกสัก10ล้านได้ไหมครับ? ขอผมเอาเงินไปสร้างภาพลักษณ์ให้บริษัทหน่อยเถอะ ถ้าบริษัทผมภาพลักษณ์ดีขึ้นมากกว่านี้ ผมขายหุ้นได้แน่”
อาชวิน อิทธิเรืองราช กำลังต่อรองเรื่องหนี้สินกับเดป บริษัทของเขาตอนนี้กำลังแย่ ตัวเขาเองก็ถูกผีพนันเข้าสิง ฝืนกู้เงินมาเล่นจนเกือบหมดตัว
“แม้แต่บาทเดียวผมก็ให้คุณไม่ได้แล้ว เสียใจด้วยนะ ผมขอเงินคืนทั้งหมด100ล้าน ที่นี่ วันนี้ เดี๋ยวนี้!” ว่าแล้วเดปก็หยิบปืนขึ้นมาวางบนโต๊ะเพื่อข่มขู่อีกฝ่าย
การกระทำนั้นทำให้อาชวินเหงื่อแตกเป็นสาย!
“แล้วตอนนี้ผมจะเอาเงินที่ไหนมาคืนล่ะครับ ตอนนี้ผมไม่มีเงินเลย ต้องรอผมขายหุ้นได้ก่อนเท่านั้น”
“พูดง่าย! บริษัทของคุณกำลังแย่ใครก็รู้ แล้วหมาที่ไหนมันจะมาซื้อหุ้นบริษัทคุณ!”
“ผมก็ถึงขอให้คุณช่วยผมไงครับ! ขอเงินทุนผมสักก้อน ผมจะลงทุนเปิดตัวสินค้าใหม่เรียกกระแสให้บริษัทผมอีกครั้ง จากนั้นผมก็ขายหุ้นได้สบายเลย ยิ่งถ้าคุณช่วยผม ความน่าเชื่อถือของบริษัทผมก็จะยิ่งกลับคืนมาเร็วขึ้น ถึงตอนนั้นคุณก็ได้เงินคืน วินๆ ทั้งคู่ ถือว่าช่วยกันเถอะนะครับ ถึงคุณฆ่าผมตายคุณก็ไม่ได้เงินคืน ไม่ได้อะไรเลย เรามาช่วยกันไม่ดีกว่าหรือครับ” สมองนักธุรกิจของอาชวินเริ่มทำงานตอนที่มืดแปดด้าน
“พวกลิ้นสองแฉกอย่างคุณเชื่ออะไรได้บ้าง? ” เดปยังเมิน
“ผมไม่มีอะไรจะเสียแล้ว คุณอยากให้ผมยืนยันยังไง หรือใช้หลักประกันอะไรคุณว่ามาเลย ผมยอมทุกอย่าง” อาชวินพยายามอ้อนวอน
“ยอมทุกอย่างงั้นเหรอ....?”
“ครับผมยอมทุกอย่าง! คุณว่ามาเลยคุณต้องการอะไร”
เดปขมกรามแน่น ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรสเปรี้ยวฝาดขมเฝื่อนของมันทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีมากขึ้น ยิ่งเมื่อสมองบอกว่าในที่สุดโอกาสที่เขารอคอยก็มาถึงโดยบังเอิญ
“ลูกสาวคุณ! คุณต้องยกลูกสาวคุณให้ผม เป็นตัวประกันจนกว่าคุณจะหาเงินมาคืนผมได้”
“ลูกสาวผม? อารตีน่ะเหรอ”
อาชวินเคยเห็นอารตีลูกสาวคนโต เล่นหูเล่นตาให้เดปอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่เห็นเดปจะเล่นด้วย
“หึ! ผู้หญิงร่านๆ อย่างอารตี ผมตีราคาให้แค่....หลักหมื่นเท่านั้นแหละ” เดปยิ้มเยาะพลางยกขานั่งไขว่ห้าง
คำพูดและกิริยานั้นสร้างความไม่พอใจให้อาชวินไม่น้อย
“คุณอย่ามาดูถูกลูกสาวผมนะเดป!”
“หรือไม่จริง! ใครๆ ก็รู้ทั้งนั้นว่าอารตีกลวงโบ๋ขนาดไหน เที่ยวได้สวมผู้ชายไปทั่วเมือง”
“ไอ้เดป!”
ถึงจะเป็นเรื่องจริงแต่อาชวินก็ทนไม่ได้ ที่ได้ยินเดปพูดถึงลูกสาวเขาแบบนั้น
“ผมหมายถึงลูกสาวคนเล็กของคุณต่างหาก! ลูกสาวของคุณกับผู้หญิงที่ชื่อ นาตาชา!” เดปเข้าประเด็นด้วยขี้เกียจเล่นลิ้นกับอาชวินแล้ว
“ไม่มีทาง! ผมขอร้องอย่ายุ่งกับอามิยา อามิยาลูกสาวคนเล็กของผมแกเป็นเด็กดี แกยังสดใสบริสุทธิ์เกินกว่า....เกินกว่าที่...คนอย่างคุณ! จะเอาไปย่ำยีเล่นได้” อาชวินเสียงแข็ง เป็นตายร้ายดีอย่างไรเขาก็ไม่มีทางยกลูกสาวคนนี้ให้เดป
“ยิ่งสดใสบริสุทธิ์ ยิ่งเป็นเครื่องการันตีว่าเงิน100กว่าล้านของผมจะไม่ศูนย์เปล่า คิดดูให้ดีดี ว่าจะให้หรือไม่ให้ ถ้าไม่ให้! ก็เตรียมตัวพบกับความหายนะได้เลย อันที่จริงคุณก็มั่นใจอยู่แล้วนี่.... ว่าคุณจะหาเงินมาคืนผมได้ พอคุณเอาเงินมาคืนวันไหน ผมก็คืนลูกสาวคุณให้ ก็แค่นั้น... แต่! ถ้าไม่ให้ ทั้งคุณ ลูกชาย ลูกสาวของคุณทุกคนจะไม่ได้มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้อีกเลย เลือกเอา!”
ให้เลือกยังไงได้ในเมื่อมันบังคับขนาดนั้น
“แก!”
อาชวินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟลุกขึ้นหมายจะทำร้ายเดป แต่ถูกบอดี้การ์ดของเดปเล่นงานเข้าให้เสียก่อน กำปั้นอดีตนักมวยเหรียญทองแดงโอลิมปิกปะทะใบหน้าอาชวินอย่างจัง! ปากแตกเลือดอาบฟันแทบหักเลยทีเดียว
“พอแล้ว!”
เดปรีบสั่งให้หยุด เกรงว่าถ้าอาชวินเมาหมัดตายไปก่อนจะเสียแผน
“ผมจะให้เงินคุณอีก10ล้าน ในวันที่คุณเอาตัวลูกสาวคนเล็กของคุณมาให้ผม! อย่านานล่ะไม่งั้นอารตีจะตายเป็นคนแรก!”
อามิยาไม่ยอมกินข้าวกินยา เอาแต่นอนซมและเรียกร้องขอกลับบ้าน เดปโกรธมากที่ตัวประกันขัดดอกดื้อดึงไม่ยอมเชื่อฟัง
“ทำไมไม่ยอมกินข้าวกินยา อยากตายใช่ไหม” เขาเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา
“ฉันอยากกลับบ้าน ปล่อยฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
“คิดว่าตัวเองเธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!”
“แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรจับฉันขังไว้ที่นี่ บ้านนี้เมืองนี้มีกฎหมาย ฉันเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ คุณกล้าดียังไงทำกับฉันแบบนี้”
อามิยารวบรวมกำลังที่มีตะเบ็งเสียงตามอารมณ์ที่กำลังขุ่นเคือง หากสังขารไม่ค่อยอำนวยให้อาละวาด
สภาพยัยนี่ก็ไม่ต่างจากผักเหี่ยวๆ ที่คนปลูกลืมรดน้ำมาเป็นอาทิตย์ ร่อแร่รอวันแห้งตายยังจะอวดดี
“มีสิทธิ์อะไรงั้นเหรอ? ลูกมีพ่อมีแม่งั้นเหรอ? ร้องไห้อยากกลับไปหา...พ่อ งั้นเหรอ? จะขำตาย บอกอะไรให้นะ ก็พ่อเธอนั่นแหละที่ขายเธอให้ฉัน ไม่ใช่ขายสิ แต่เรียกว่า...ส่งมาเป็นตัวประกันขัดดอกมากกว่า แค่ขัดดอก! เพราะฉันคงไม่แลกเงิน100กว่าล้านกับผู้หญิงอย่างเธอหรอก จำใส่หัวไว้ ว่าสิทธิ์ในตัวเธอตอนนี้เป็นของฉัน พ่อเธอยกเธอให้ฉันแล้ว ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ คราวนี้ก็เลิกโง่ซะที”
อามิยาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เดปพูด เขาโกหก!พ่อเธอนะหรือจะยกเธอให้เขาเพื่อเป็นตัวประกันขัดดอก ไม่จริง! ตั้งแต่เล็กจนโตพ่อเลี้ยงดูเธอมาอย่างไข่ในหิน ลิ้นให้ไต่ไรไม่ให้ตอม อยู่ๆ จะยกเธอให้คนอื่นย่ำยีอย่างนี้ได้ยังไง
“โกหก! คุณโกหก พ่อฉันไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอก คุณโกหก!”
“โกหกเหรอ? งั้นก็ลองใช้สมองน้อยๆ ของเธอคิดทบทวนดูนะว่า วันงานเธอดื่มเครื่องดื่มจากใครบ้าง นอกเครื่องดื่มที่พี่สาวเธอส่งให้เธอกับมือ โกหกเหรอ? แล้วนี่กี่วันแล้วที่เธอหายไป พ่อสุดที่รักของเธอไม่คิดตามหาเธอบ้างเหรอ มันหาไม่ยากเลยนะอามิยา ไง? ยังคิดว่าฉันโกหกอยู่อีกไหม” เดปขำเย้ย
“ไม่จริง แกโกหก ไอ้บ้า! ฮื้อๆๆ แกโกหก ไม่จริง…..”
ถึงแม้ว่าทุกอย่างที่เขาพูดจะชัดเจนเพียงใด อามิยาก็ยังหลอกตัวเอง เธอคงอ่อนแอเกินกว่าจะยอมรับได้ว่าพ่อกับพี่สาวร่วมมือกันส่งเธอเข้าถ้ำเสือ อย่างเลือดเย็น เลี้ยงมาอย่างดีเพื่อขายเธอให้คนใจร้ายอย่างงี้เหรอ ถ้าอย่างนั้นน่าจะปล่อยให้เธอตายไปตั้งแต่เด็กคงดีเสียกว่า
อามิยาร้องไห้เสียใจจนเป็นลมไปอีกรอบ
“อามิยา! อามิยา... เดี๋ยวป่วย เดี๋ยวเป็นลม อะไรนักหนาวะ แครี่! แครี่....” เดปชักหงุดหงิด เกลียดจริงๆ พวกผู้หญิงอ่อนแอ เอะอะร้องไห้ เอะอะเป็นลม คงมีคนคอยปลอบ คอยสปอยตลอดเวลาจนเสียนิสัย
“ค่ะนาย!” แครี่รีบวิ่งเข้ามาในห้อง
“โทรตามหมอเวย์มาดูอาการ”
“ค่ะ ค่ะ”
.................
