ในวงการเสื้อผ้าระดับประเทศไม่มีใครจะไม่รู้จักแบรนด์withที่ออกแบบและผลิตโดยบริษัทยักษ์ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของประเทศคือบริษัทHซึ่งมีประธานบริษัทเป็นหนุ่มหล่อไฟแรงที่มีอายุเพียง30ปีเป็นผู้บริหาร เขามีสาวๆพากันรุมล้อมอยากจะเป็นคนรักและคู่ควงของเขากันมากมายแต่ด้วยนิสัยที่ค่อนข้างเคร่งขรึม ดุ เด็ดขาดและไม่เทคแคร์ใครจึงทำให้เข้าหายาก เขาควงสาวๆไม่ซ้ำหน้าแต่ไม่เคยควงใครเกิน1อาทิตย์ไม่ผูกมัดอะไรกับใครและเกลียดผู้หญิงที่คิดจะผูกมัดเขาทุกคน "อเลน"คือชื่อของเขา
ก๊อก..ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องทำงาน
"นายคับ..คุณฟีน่ามาขอพบคับ"
แดนเลขาส่วนตัวและเป็นลูกน้องคนสนิทของอเลนเปิดประตูเข้ามา
อเลนเงยหน้าจากกองเอกสารตรงพลางส่งสายตาที่ดุดันส่งให้กับแดนทันที
แดนที่เห็นสายตาของนายที่ส่งมาก็รีบหันหลังเดินออกไปจากห้องก่อนจะปิดประตูตามหลัง
พอแดนเดินออกไปอเลนก็ก้มหน้าเซ็นเอกสารต่อ เขาเบื่อที่ฟีน่าเริ่มจะเกาะติดไม่ยอมปล่อยทั้งๆที่เขาก็จ่ายเงินให้เธอไปแล้ว และถ้าเธอยังทำแบบนี้อีกคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด
อีกมุมด้านหนึ่งของเมืองบริเวณหน้าหลุมฝังศพมีหญิงสาวหน้าตาสวยมากๆสวมใส่เดรสยาวเลยเข่าสีชมพูเข้ม อายุของเธอดูแล้วไม่เกิน22ปีกำลังคุกเข่าร้องไห้อย่างหนักข้างๆตัวเธอมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางอยู่ด้วย
"พ่อขา!..แม่ขา!..ทำไมถึงทิ้งรียาไปล่ะคะ..แล้วรียาจะอยู่กับใคร?..ฮึก..ฮึก..ฮือออ!"รียาก้มหน้าร้องไห้อย่างนี้มานานเป็นชั่วโมงๆแล้ว
พ่อกับแม่ของรียาเป็นเจ้าของบริษัทผลิตและออกแบบเสื้อผ้าขนาดย่อมชื่อบริษัทR โดยใช้แบรนด์RYบริษัทกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ พ่อกับแม่จึงส่งรียาไปเรียนด้านดีไซเนอร์ต่อที่ประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่รียาเรียนจบม.ปลาย รียาเรียนจบตั้งแต่2ปีก่อนแต่ยังไม่ได้กลับมาเพราะรียาไปเข้าประกวดดีไซเนอร์หน้าใหม่ที่ปารีสแล้วก็ชนะเลิศจึงต้องอยู่ทำงานด้านออกแบบเสื้อผ้าให้กับบริษัทXที่เป็นคนจัดงานขึ้นถึง2ปี ตลอดเวลาที่อยู่ฝรั่งเศสรียาก็ติดต่อกับพ่อแม่ตลอด รียามีคนรักอยู่ก่อนที่จะไปฝรั่งเศสชื่อว่า"คริส"ซึ่งอายุมากกว่ารียาถึง8ปี รียารู้จักกับคริสตอนที่เรียนอยู่ม.4เพราะคริสช่วยรียาจากคนวิ่งราวกระเป๋า แล้วคริสก็เข้ามาตามจีบรียาจนตกลงเป็นแฟนกันในที่สุด รียาเป็นคนชวนให้คริสเข้ามาทำงานในบริษัทของพ่อกับแม่แล้วคริสก็ทำได้ดีจนเป็นที่ไว้วางใจจากพ่อแม่ของรียามาก ทั้งสองคนตกลงว่าจะแต่งงานกันหลังจากที่รียากลับมาจากฝรั่งเศส ช่วงที่อยู่ฝรั่งเศสรียากับคริสก็โทรติดต่อกันอย่างสม่ำเสมอ เพิ่งจะมาขาดการติดต่อกันก่อนหน้าที่รียาจะกลับมาแค่อาทิตย์เดียวเพราะรียาทำโทรศัพท์หาย แต่ตลอดเวลาที่อยู่ฝรั่งเศสไม่เคยมีใครเล่าให้รียารู้เลยว่าบริษัทของพ่อกับแม่กำลังมีปัญหาจนกระทั่งรียาหมดสัญญากับบริษัทXจึงเดินทางกลับมาประเทศไทยโดยที่ไม่ได้บอกใครเพราะอยากจะเซอไพร์สพ่อแม่กับคริส แต่พอรียาไปถึงหน้าบ้านก็เห็นป้ายติดว่า"ขาย"จึงตกใจและงงมากๆ รียาพยายามโทรหาพ่อกับแม่แต่โทรไม่ติด โทรหาคริสก็ปิดเครื่อง รียาจึงโทรหาลุงแมคที่เป็นทนายประจำตระกูลถึงได้รู้ว่าพ่อกับแม่ได้ฆ่าตัวตายไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพราะบริษัทถูกโกงและยักยอกเงินจนถูกฟ้องล้มละลาย ลุงแมคบอกว่าพยายามติดต่อรียาแล้วแต่ติดต่อไม่ได้จึงได้เป็นคนจัดงานศพให้พ่อกับแม่ของรียาเอง ส่วนคริสลุงแมคบอกว่าเจอกันครั้งสุดท้ายตอนงานศพของพ่อกับแม่ ลุงแมคบอกว่ายังหาตัวคนที่โกงเงินของบริษัทไม่ได้พร้อมกับเอาบัญชีเงินฝากในชื่อของรียามาให้บอกว่าเงินส่วนนี้ไม่ได้ถูกยึดไปเพราะเป็นชื่อของรียาที่พ่อกับแม่ได้ฝากไว้ให้แล้วลุงแมคก็บอกว่าได้ฝังศพพ่อกับแม่ไว้ที่นี่รียาจึงมาเพื่อเคารพศพพ่อกับแม่เป็นครั้งสุดท้าย
"รียาขอโทษนะคะ..ที่ไม่ได้กลับมาช่วยพ่อกับแม่ทำงาน..ขอโทษค่ะฮือ..ฮือ!"รียาก้มหน้าร้องไห้ไม่หยุด
ผ่านมานานหลายชั่วโมงรียาจึงค่อยๆหยุดร้องไห้
"รียาสัญญาค่ะ...ว่าจะหาคนที่โกงบริษัทของเราให้ได้..หลับให้สบายนะคะ...รียารักพ่อกับแม่ค่ะ"รียายืนขึ้นมองรูปพ่อกับแม่ที่หน้าหลุมศพพร้อมให้คำสัญญาด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่น
หลังจากที่ให้คำสัญญากับหลุมฝังศพของพ่อกับแม่แล้ว รียาก็ลากกระเป๋าเดินทางออกมาเรียกแท็กซี่เพื่อที่จะไปที่คอนโดของคริสเพราะตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน บ้านของเธอก็ถูกยึดและวางขายไปแล้วคงต้องไปอยู่กับคริสก่อนชั่วคราว มันคงไม่เป็นไรเพราะเธอกับคริสก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว
เมื่อมาถึงคอนโดของคริส รียาก็เดินขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่คริสอยู่ พอไปถึงหน้าห้องก็ไม่ได้เคาะประตูเพราะเธอมีคีย์การ์ดห้องของคริสอยู่แล้วจึงเปิดประตูเข้าไปได้เลย
เมื่อเข้ามาภายในห้องรียาก็เห็นที่พื้นมีเสื้อผ้าทั้งของผู้หญิงและผู้ชายรวมถึงชุดชั้นในที่ถูกถอดโยนทิ้งไว้เกลื่อนไปหมด แล้วยังได้ยินเสียงผู้หญิงและผู้ชายที่ร้องครวญครางดังออกมาจากในห้องนอนที่ประตูปิดไม่สนิท เธอใจเต้นแรงมือไม้สั่นไปหมดแต่ก็กลั้นใจเดินไปยืนฟังเสียงที่หน้าประตูห้องนอนโดยที่คนข้างในมองไม่เห็น
"พี่คริสขา..กีวี่เสียวค่ะ..อื้อ..อ๊า!"
"พี่ก็เสียว..อีกนิดนะคับ..ที่รัก"
"อ๊ะ..อ๊ะ..ไม่ไหวแล้วค่ะ..อือ!"
"พี่ก็ไม่ไหว..พร้อมกันนะคับ"
"อื้ม..อร้ายยย!..กรี้ดดด!"
"อ่า..อื้ม..อ๊าาาา!"
"ที่รักสุดยอดมากเลยนะ..พี่รักกีวี่นะคับ"
"กีวี่ก็รักพี่คริสค่ะ..ว่าแต่พี่คริสจะบอกยายรียาเรื่องของเราเมื่อไหร่ล่ะคะ"
"เดี๋ยวเธอกลับมา..พี่จะบอกเองคับ"
"จริงๆนะคะ..กีวี่กลัวว่าพี่คริสจะเปลี่ยนใจอ่ะ!"
"พี่ไม่เปลี่ยนใจหรอกคับ...พี่รักกีวี่คนเดียว..พี่ไม่เคยรักรียาเลยนะ..ที่พี่ยอมเป็นแฟนกับรียาเพราะอยากได้เงินกับบริษัทของพ่อเธอแค่นั้น..แล้วตอนนี้พี่ก็ได้มาแล้ว..พี่ก็ไม่มีอะไรต้องแคร์อีกแล้วคับ..เชื่อพี่นะคนดี"
"กีวี่เชื่อพี่คริสค่ะ...กีวี่อยากเห็นหน้ายายรียาตอนที่รู้ว่าพ่อกับแม่ฆ่าตัวตายเพราะอายแถมบริษัทก็ไม่มีอีกแล้วว่าจะเสียใจสักแค่ไหน..หึหึ"
"ช่างเธอเถอะคับ..ไม่เกี่ยวกับเรา..พี่ว่า...เรามาต่อกันดีกว่านะคับ..ของพี่มันพร้อมอีกแล้ว"
"อา..ซี้ด..พี่คริส..อืมม"
รึยาที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูกำมือทั้งสองข้างจนแน่น น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างแต่ไม่มีเสียงร้องออกมา คนที่เธอรักสองคนทรยศหักหลังและทำร้ายเธอกับครอบครัวได้อย่างเลือดเย็นมาก คริสคือคนที่เธอรักส่วนกีวี่คือเพื่อนรักคนเดียวของเธอ ทำไมนะ! ทำไม! ทำไมต้องทำกันขนาดนี้
รียาเดินลากกระเป๋าออกมาจากห้องของคริสด้วยน้ำตาอาบแก้มดวงตาแดงก่ำ เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจะไปที่ไหนหรือทำอะไร ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปจนตั้งรับไม่ทัน ไหนพ่อกับแม่ที่ตายจากไป คนรักกับเพื่อนแอบได้เสียกันแถมรวมหัวกันโกงทำให้ครอบครัวเธอต้องโดนฟ้องล้มละลาย พ่อกับแม่ต้องมาฆ่าตัวตายทุกอย่างเป็นเพราะเธอคนเดียว ถ้าเธอไม่เอาคริสเข้าไปทำงานที่บริษัทของพ่อทุกอย่างคงจะไม่เป็นอย่างนี้
รียาเดินไปอย่างไม่มีจุดหมายตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้มืดมาตั้งนานแล้วก็ยังไม่หยุดเดิน เธอเดินมาจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำขนาดใหญ่ เมื่อเดินขึ้นมาถึงกลางสะพานก็หยุดเดินก่อนจะยืนหันหลังให้กับถนนเอามือสองข้างจับราวสะพานแล้วมองออกไปที่แม่น้ำกว้างใหญ่ข้างหน้า
"พ่อขา..แม่ขา..รียาขอโทษ!!ฮือ..ฮือ..ฮึก!!..ยกโทษให้รียานะคะฮือ..ฮือ"รียายืนร้องไห้อย่างไม่หยุดเพราะโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง
ที่บริษัทH วันนี้อเลนทำงานจนเกือบจะ4ทุ่มแล้วถึงได้นั่งรถเพื่อกลับบ้าน โดยมีคนขับรถให้แล้วมีแดนนั่งข้างหน้าคู่ไปกับคนขับ ส่วนตัวเขานั่งที่เบาะหลัง
ขณะที่นั่งรถไปอเลนก็มองออกไปทางด้านหน้ารถเรื่อยๆจนกระทั่งรถกำลังวิ่งขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำใหญ่ สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับร่างของหญิงสาวสวมใส่ชุดเดรสสีชมพูที่ยืนเกาะราวสะพานหันหน้าออกไปทางแม่น้ำแถมข้างๆตัวยังมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่อีกหนึ่งใบด้วย
อเลนอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังมีหญิงสาวหุ่นดีๆมายืนอยู่บนสะพานที่ทั้งมืดทั้งเปลี่ยวคนเดียว แล้วก็ยังแปลกใจตัวเองด้วยที่เขากลับสนใจหญิงสาวคนนี้ทั้งๆที่ยังไม่ได้เห็นหน้า ธรรมดาแล้วเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนเพราะส่วนมากจะมาเสนอให้จนถึงที่เอง แต่หญิงสาวคนนี้ทำให้เขาละสายตาไปไม่ได้
ขณะที่รถของอเลนกำลังจะขับผ่านหญิงสาวไป หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นกำลังปีนขึ้นไปบนราวสะพาน
"เฮ้ย!..จอดรถ!!"อเลนสั่งเสียงดังอย่างตกใจ
คนขับรถจอดรถทันทีที่คนเป็นนายสั่ง
"มีอะไรคับนาย!?"
แดนหันมาถามแต่ไม่ทันเพราะอเลนเปิดประตูวิ่งลงจากรถตรงไปที่หญิงสาวคนนั้นแล้ว แดนจึงลงจากรถวิ่งตามนายไปด้วย
"นี่คุณ!!จะบ้าหรือป่าว..เดี๋ยวก็ตกลงไปตายหรอก"อเลนพูดดุๆเสียงดังพลางเอามือดึงตัวหญิงสาวลงมาจากราวสะพานอย่างง่ายดายเพราะตัวของเธอเล็กนิดเดียว
"ปล่อย!..ปล่อยรียานะ..รียาอยากตาย..ปล่อย!ฮือ..ฮือ..ฮือ!!"รียาเงยหน้าบอกคนที่เข้ามาดึงตัวเธอเอาไว้ด้วยใบหน้าที่มีแต่น้ำตา นัยต์ตาบวมแดงก่ำอย่างคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
"คุณไม่สงสารพ่อกับแม่บ้างหรือไง..ถ้าคุณตายไปแล้ว..พวกท่านจะทำยังไงห๊ะ!!"อเลนดุเสียงเข้ม
เมื่ออเลนเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังจะกระโดดสะพานใกล้ๆชัดๆทำให้อึ้งไปเลย คนอะไรวะ!สวยชิบ!ขนาดร้องไห้จนตาบวมยังสวยน่ารักขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นสาวสวยมาก่อนแต่ไม่เคยมีใครที่ทำให้เขาใจเต้นแรงได้อย่างนี้ เขาอยากรู้จริงๆว่าอะไรทำให้สาวน้อยคนนี้ต้องร้องไห้เสียน้ำตาขนาดนี้
"ไม่มีแล้ว..ฮึก..ฮือ..พ่อแม่..ไม่อยู่แล้ว..รียาไม่เหลือใครอีกแล้ว..ฮือ..ฮือ..พ่อขา..แม่ขา..รียาขอโทษ...รียาขอ...ทะ..วูบ!!"รียาพูดไม่จบก็หมดสติไปในอ้อมแขนของอเลน
"คุณ..คุณ..ตื่นสิคุณ"
อเลนเขย่าเรียกรียาอย่างตกใจที่เห็นเธอหมดสติไป ก่อนจะอุ้มตัวเธอขึ้นแนบอกแล้วเดินกลับไปที่รถ
แดนจึงเดินลากกระเป๋าเดินทางของรียาตามไปที่รถ ก่อนจะเปิดประตูด้านหลังให้อเลนอุ้มรียาเข้าไปนั่ง ส่วนเขาเอากระเป๋าไปเก็บที่ท้ายรถแล้วกลับมานั่งข้างคนขับ
"กลับบ้าน"อเลนสั่งเสียงเรียบๆ
แดนมองหน้าเจ้านายหนุ่มแบบงงๆ เขากับลูกน้องทุกคนรู้ว่าเจ้านายไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนไปที่บ้านเลยสักคน แต่กับผู้หญิงที่เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกเจ้านายกลับจะพากลับบ้านด้วยหรือเจ้านายของเขาจะเจอคนที่ใช่กันนะ! แต่ถึงจะสงสัยก็ไม่กล้าถามจึงได้แต่นั่งไปเงียบๆ
อเลนนั่งมองสำรวจหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด เธอมีผิวที่ขาวมาก ใบหน้าเรียบเนียนไร้สิวฝ้า จมูกโด่งรั้นนิดๆ ปากอิ่มสีชมพูเป็นกระจับน่าจูบ แก้มป่องๆน่าฟัด แถมนัยต์ตาที่เขาเห็นตอนที่เธอยังไม่หมดสติก็คมสวยมีประกาย ร่างกายที่อยู่ในอ้อมกอดก็นุ่มนิ่มจนเขาตัดใจวางตัวเธอไม่ลงจนต้องอุ้มไว้ในอ้อมกอดอย่างนี้
อเลนตั้งใจว่าจะไม่ยอมปล่อยสาวน้อยคนนี้ไปจากเขาอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็จะต้องเอาตัวเธอมาไว้ข้างกายมาเป็นของเขาคนเดียวให้ได้ เขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนไหนอีกนอกจากเขาเท่านั้น
"แดน..ดูในกระเป๋าสะพายของเธอสิ..ว่ามีอะไรบ้าง!?"อเลนสั่ง
"คับนาย...มีกระเป๋าสตางค์..พาสปอต..สมุดบัญชีธนาคาร..โทรศัพท์..และก็เครื่องสำอางค์นิดหน่อยคับ"แดนบอกหลังจากเปิดกระเป๋าของรียาดูแล้ว
"เธอชื่ออะไร?"อเลนถาม
"ชื่อนางสาวรียา..ธัญญไพศาลคับนาย"แดนพูด
"ธัญญไพศาล!..นี่มันนามสกุลของนายรีเจนท์เจ้าของบริษัทRที่ถูกฟ้องล้มละลายไปเมื่อเดือนที่แล้วใช่มั้ย?"อเลนถาม
"ใช่คับนาย..และนายรีเจนท์กับภรรยาก็เพิ่งจะฆ่าตัวตายไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี้ไงคับ..นายยังไปร่วมงานศพเลย"แดนบอก
"หรือนี่จะเป็นลูกสาวของนายรีเจนท์วะ!..แต่ทำไมตอนกูไปงานศพถึงไม่เคยเห็นเธอเลยล่ะ!?"อเลนบอก
เขารู้จักกับนายรีเจนท์เพราะทำธุรกิจเหมือนกันเคยเจอกันตามงานต่างๆหลายครั้ง แม้จะไม่ค่อยได้สนิทสนมกันมากนักแต่ก็ไม่ได้เป็นศัตรูกันจึงออกจะแปลกใจที่ไม่เคยเห็นสาวน้อยคนนี้เลย
"มึงไปสืบเรื่องของนายรีเจนท์กับผู้หญิงคนนี้มาให้หมดทุกเรื่อง..แล้วเอามาบอกกูให้เร็วที่สุด!"อเลนสั่ง เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรียาถึงทำให้ต้องเสียใจจนถึงกับต้องฆ่าตัวตาย
"คับนาย"
แดนรับคำนี่เป็นอีกครั้งที่เขางง เจ้านายของเขาไม่เคยเข้าไปยุ่งกับเรื่องของใครมาก่อนแต่พอเป็นเรื่องของหญิงสาวคนนี้กลับให้เขาไปสืบมาให้
อเลนก้มดูใบหน้าสวยที่มีคราบรอยน้ำตาเต็มไปหมด ก่อนจะใช้มืออีกข้างเช็ดคราบรอยน้ำตาให้รียาอย่างเบามือ เขาโน้มตัวลงไปจูบเบาๆที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาของหญิงสาว เขาจะไม่ยอมให้เธอต้องร้องไห้หรือเสียน้ำตาอีกแล้วใครที่มันทำให้เธอต้องร้องไห้หรือเสียใจ เขาจะเอาคืนแทนเธอให้อย่างสาสมเลยทีเดียว
เมื่อมาถึงคฤหาสน์ของอเลน เขาก็อุ้มรียาลงจากรถแล้วเดินตรงขึ้นไปชั้นบนที่ห้องนอนแขกที่อยู่ติดกับห้องนอนของเขา ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ
"มึงไปตามป้าแมรี่มาที"อเลนสั่งแดนที่เดินถือกระเป๋าของรียาเข้ามาในห้อง
"คับนาย"แดนรับคำแล้วเดินออกไป
สักพักแดนก็เข้ามาพร้อมกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง
"มีอะไรคะคุณหนู?"ป้าแมรี่ถามอเลนที่นั่งอยู่ข้างๆหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
"ป้าช่วยทำความสะอาดตัวของเธอแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยนะคับ..เธอจะได้หลับสบาย"อเลนบอกเสียงเรียบๆเพราะป้าแมรี่เป็นแม่นมของเขา
"เธอเป็นใครหรือคะคุณหนู!?"ป้าแมรี่ถามอย่างสงสัยเพราะคุณหนูของเธอไม่เคยพาสาวคนไหนมาที่บ้านมาก่อน
"เธอกำลังจะมาเป็นนายหญิงของที่นี่...แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้คับป้าแมรี่"
อเลนบอกอย่างจริงจังแต่ทำเอาคนฟังทั้งสองคนคือแดนกับป้าแมรี่ถึงกับอึ้ง โดยเฉพาะแดนเพราะเจ้านายของเขาเพิ่งจะเจอกับรียาเมื่อไม่ถึงชั่วโมงแต่กลับบอกว่ารียาจะมาเป็นนายหญิงของที่นี่
ป้าแมรี่ยิ้มด้วยความดีใจที่คุณหนูของเธอจะมีครอบครัวเสียทีเพราะอเลนเอาแต่ทำงานไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนถึงจะมีก็แค่ฉาบฉวยไม่เคยออกปากแบบนี้มาก่อน แต่ก็ดีนะเพราะเท่าที่เธอเห็นสาวน้อยคนนี้หน้าตาสะสวยน่ารักดีไม่แต่งหน้า แต่งตัวเรียบร้อยมิดชิด ไม่ได้นุ่งน้อยห่มน้อยเหมือนสาวๆสมัยนี้
"ค่ะคุณหนู..เดี๋ยวป้าจัดการให้"ป้าแมรี่ยิ้ม
อเลนจึงเดินออกไปจากห้องพร้อมกับแดน พอป้าแมรี่เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับรียาแล้วก็เดินออกมา
"เรียบร้อยแล้วค่ะ..คุณหนู.เธอสวยน่ารักมากเลยนะคะ..แต่คุณหนูไม่ได้ไปทำอะไรเธอใช่มั้ยคะ..ป้าเห็นหน้าของเธอมีแต่คราบน้ำตาอ่ะค่ะ"ป้าแมรี่ถามตรงๆ
"ป่าวคับ..ป้าเห็นผมเป็นคนยังไงคับเนี่ย!..ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอร้องไห้ทำไม..กำลังให้แดนไปสืบอยู่คับ"อเลนรีบบอกเพราะป้าแมรี่ก็เหมือนแม่คนที่สองของเขา
"ค่ะ..ป้าก็แค่ถาม..แล้วคนนี้นี่ตัวจริงใช่มั้ยคะ?"ป้าแมรี่ถามเพื่อความแน่ใจเพราะเธอจะได้โทรไปรายงานให้คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายที่อยู่ต่างประเทศได้รับรู้
"คับ..แต่เธอยังไม่รู้จักผมเลยนะคับ..แต่ผมมั่นใจว่าจะทำให้เธอรักผมให้ได้"อเลนบอกยิ้มๆ
"ค่ะ...ป้าเอาใจช่วยนะคะ"ป้าแมรี่บอกแล้วเดินกลับไป
อเลนเดินเข้าไปข้างในห้องที่รียานอนอยู่ เขามองดูเธอแล้วยกยิ้มมุมปาก แค่เห็นเธอเขาก็มีความสุขแล้วและจะให้เขาปล่อยเธอไปงั้นเหรอ! ไม่มีทางบอกเลย เขานั่งลงข้างๆเธอพลางเอามือลูบผมของเธอเบาๆ
"จุ๊บ!!ฝันดีนะคับ..เด็กน้อย"อเลนจูบหน้าผากของรียาเบาๆ ที่เขาเรียกเธอว่าเด็กน้อยเพราะดูตามบัตรแล้วเธออายุน้อยกว่าเขาถึง8ปี
"พ่อขา..แม่ขา..รียาขอโทษ"รียาละเมอเบาๆ
อเลนเมื่อได้ยินที่รียาพูดก็ยิ่งอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเธอถึงต้องขอโทษพ่อกับแม่ของเธอตั้งแต่อยู่บนสะพานแล้ว
เมื่อเห็นว่ารียาหลับสนิทดีแล้ว อเลนก็เดินไปนอนลงที่โซฟายาวข้างในห้อง เขาไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียวเพราะกลัวว่าถ้าเธอเกิดตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วไม่เจอใครจะยิ่งกลัว
เช้ามืดอเลนนั่งอยู่ในห้องทำงานที่อยู่ข้างๆห้องนอนของเขาและกำลังฟังแดนพูดถึงเรื่องที่เขาสั่งไปเมื่อคืน
"คุณรียาเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณรีเจนท์กับภรรยาคับ..เธอถูกส่งให้ไปเรียนดีไซเนอร์ที่ฝรั่งเศสตั้งแต่จบม.ปลาย..เธอมีคนรักแล้วตั้งแต่ก่อนจะไปเรียนที่ฝรั่งเศสชื่อว่า"คริส"ซึ่งตั้งใจว่าจะแต่งงานกันเมื่อคุณรียากลับมาจากฝรั่งเศส.."แดนพูดไปพลางมองหน้าเจ้านายไปด้วยเพราะเขารู้ว่าเจ้านายชอบรียามากแต่เธอก็มีคนรักอยู่แล้ว
"แล้วไงต่อ..ว่ามาสิจะเงียบทำเหี้..!อะไรวะ!อเลนเริ่มหงุดหงิดเมื่อรู้ว่ารียามีคนรักอยู่แล้ว
"คุณรียาเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อวานตอนเช้า..เธอไม่รู้ว่าพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตแล้วและครอบครัวถูกฟ้องล้มละลายจนเธอไปถึงที่บ้าน..คุณแมคทนายความเป็นคนบอกเธอ..หลังจากนั้นคุณรียาก็ไปที่หลุมฝังศพก่อนจะกลับไปที่คอนโดของนายคริส..พนักงานของคอนโดบอกว่าเห็นคุณรียาขึ้นไปสักครึ่งชั่วโมงก็กลับลงมาแต่ตอนที่คุณรียาลงมาเหมือนคนเหม่อลอย..มีน้ำตาไหลเต็มหน้า..แล้วก็เดินออกจากคอนโดไปโดยไม่ได้พูดอะไรเลยคับ"แดนเล่า
"แล้วนายคริสล่ะ!ไม่ได้ลงมาด้วยเหรอวะ!"อเลนถาม
"พนักงานบอกว่าคุณรียาลงมาคนเดียวคับ..แต่นายคริสลงมาในตอนเย็นแล้ว..ซึ่งนายคริสลงมาพร้อมกับคุณกีวี่ที่เป็นลูกสาวของนายวิกเตอร์เจ้าของบริษัทMและคุณกีวี่ยังเป็นเพื่อนสนิทของคุณรียาอีกด้วย"แดนบอก
อเลนที่นั่งฟังอยู่ก็พอจะเดาได้ว่ารียาคงต้องไปเห็นหรือรับรู้อะไรมาแน่ๆถึงได้เสียใจขนาดนั้น
"มีอะไรอีกมั้ยวะ!?"อเลนถาม
"มีข่าววงในพูดกันว่าคนที่โกงบริษัทของนายรีเจนท์ก็คือนายคริสคับ..โดยร่วมมือกับนายวิกเตอร์พ่อของคุณกีวี่เพราะนายคริสทำงานอยู่ที่บริษัทของนายรีเจนท์แถมได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างมากอีกด้วย"แดนเล่า ตอนนี้เขาเริ่มกลัวเจ้านายแล้วเพราะสีหน้าและแววตาของเจ้านายน่ากลัวมากๆ
"หึหึ..งั้นกูก็พอจะรู้แล้วว่าเด็กน้อยร้องไห้ขนาดนั้นได้ยังไง..คนรักโกงบริษัทของพ่อจนถูกฟ้องล้มละลาย..พ่อแม่ก็ฆ่าตัวตาย.. แถมคนรักยังนอกใจไปเอากับเพื่อนสนิทอีกด้วย..แม่ง!เหี้..!ได้ใจจริงๆ..แต่กูยังสงสัยว่าทำไมเด็กน้อยถึงต้องบอกขอโทษพ่อกับแม่ด้วยวะ!..มันไม่ใช่ความผิดของเธอเสียหน่อย?"อเลนพูดอย่างไม่เข้าใจ
"คะ..คือ..ที่นายคริสได้เข้าไปทำงานที่บริษัทของนายรีเจนท์ก็เพราะคุณรียาเป็นคนขอให้นายรีเจนท์รับเข้าไปน่ะคับ..เธอคงเสียใจและคิดว่าถ้านายคริสไม่ได้เข้าไปในบริษัทเรื่องทั้งหมดคงจะไม่เป็นแบบนี้"แดนกลัวกับน้ำเสียงของเจ้านายตอนนี้มากลองถ้าเป็นแบบนี้เจ้านายของเขาคงไม่ปล่อยคนพวกนั้นไว้แน่ๆ
"มึงส่งคนของเราไปจับตาดูไอ้คริสกับยายกีวี่และไอ้วิกเตอร์ไว้ให้ดี..กูจะทำให้พวกมันได้ชดใช้อย่างสาสมเลยทีเดียว..แล้วถ้ามีอะไรเพิ่มเติมรีบรายงานกูทันที..เข้าใจมั้ย!?"อเลนสั่ง
"คับนาย"แดนรับคำสั่ง
"มึงไปได้แล้ว..อ้อ!เรื่องนี้ห้ามให้เด็กน้อยรู้เป็นอันขาด"อเลนสั่งกำชับ
"คับนาย"แดนรับคำแล้วเดินออกไป
อเลนนั่งคิดว่าไอ้พวกชอบโกงแบบนี้ เขาจะไม่ปล่อยเอาไว้ให้มันไปทำร้ายใครได้อีก สำหรับเขาการทำธุรกิจก็ควรจะแข่งขันกันแบบใสสะอาดไม่ใช่ใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลือกมาทำธุรกิจแต่ไปเป็นมาเฟียเหมือนป๊าของเขาไม่ดีกว่าเหรอ แต่งานนี้ไม่แน่อาจจะต้องใช้คนและอำนาจของป๊าเข้ามาช่วยสักหน่อยแล้ว
