บทนำ
เท้าบางๆ ที่เพิ่งก้าวเข้าห้องนอนเป็นต้องลอยพ้นพื้น ปากอิ่มถูกปิดด้วยมือหนา แถมทรวงอกอิ่มอวบยังอยู่ใต้ฝ่ามือหยาบกร้านของคนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนสีหวาน
“อื้ม อ่อย อ่อย อื้ม”
เสียงของเดือนกันยาดังอึกอักอยู่ในลำคอ ร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนอุ่นที่กำลังรัดเธอแล้วยกขึ้น โดยใช้แผงอกกว้างรองรับร่างบางเอาไว้
“สัญญากับพี่ว่าจะไม่ร้อง แล้วพี่จะปล่อยเธอ”
เดือนกันยาไม่รับปาก ยังดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์ เธอสู้เขาไม่ได้ ทั้งความบอบบางทางเพศ และเรี่ยวแรงที่น้อยกว่า ไม่มีประตูไหนเปิดกว้างให้เธอสู้เขาได้เลย
“คิดจะต่อต้านพี่รึไงลูกแก้ว คิดผิดแล้วทูนหัว”
“อื้อ อื้ม”
มือใหญ่ที่กดลงบนทรวงอกเริ่มเคล้นคลึง ลำคอเล็กขาวนวลถูกฟอนเฟ้นด้วยปากและจมูก เดือนกันยาส่ายหน้าหนี แต่มือที่กดปิดปากเธอไว้ก็เพิ่มความหนักหน่วงขึ้นจนเจ็บ เดือนกันยาจำต้องหยุดดิ้นรนก่อนพยักหน้า
“อั๊นอั๋นอา อ่อย”
“ถูกต้อง”
ปากของเดือนกันยาเป็นอิสระ แต่ร่างของเธอยังคงอยู่ในวงแขนเขา
“เลิกทำอย่างนี้กับฉันเสียทีจะได้มั้ย ที่คุณได้ไปยังไม่พออีกหรือ คุณต้องการอะไรอีก”
“โอ๊ะๆ เรียกคุณอีกแล้ว จำไม่ได้เหรอ ครั้งก่อนพี่ลงโทษเธอยังไง”
“นี่คุณ อ๊ะ”
เต้าเต่งถูกบีบขยำ บั้นท้ายงอนสวยถูกลูบโลบอย่างหยาบกระด้าง เดือนกันยาไม่สามารถพลิกตัวหลบหนีสัมผัสของเขาได้เลย มือของเขาเยอะราวกับหนวดปลาหมึก สัมผัสของเขาทำให้เธออ่อนเปลี้ย แม้จะทำใจแข็งไม่ยอมอ่อนข้อให้ สุดท้ายเดือนกันยาก็ยังหนีไม่พ้นอ้อมกอดของเขาเสียที
“อ๊ะ อย่าค่ะพี่คราม ปล่อยลูกแก้วเถอะค่ะ อย่าทำแบบนี้กับลูกแก้ว คุณพ่อไม่ปล่อยพี่ครามแน่ถ้าท่านรู้”
“แต่คุณพ่อของลูกแก้วก็ไม่มีทางรู้ เพราะลูกแก้วจะไม่มีวันบอกเรื่องนี้กับท่าน”
สงคราม ผู้ชายข้างบ้านที่ไม่เพียงแต่จะมีชื่อน่ากลัว ยังมีความน่ากลัวอื่นๆ ซ่อนอยู่ในตัวเขาอีกมากมาย เดือนกันยารู้ดี เขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากอะไรก็แล้วแต่ ถ้าเขาไม่อยากปล่อย
“ลูกแก้วจะบอก ลูกแก้วจะไม่ยอมให้พี่ครามทำแบบนี้กับลูกแก้วอีกแล้ว”
“คิดว่าเขาจะเชื่อเหรอ ลูกแก้วจะบอกว่ายังไง บอกว่าพี่ปีนหน้าต่างเข้าหาลูกแก้วบ่อยๆ งั้นเหรอ คนอย่างนายสงคราม ดาร์เมียน อะลองโซ่ เบนเนตติ ต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวหรือ”
“พี่คราม ลูกแก้วไม่ยอมให้พี่ครามทำแบบนี้อีกแล้วนะคะ” เดือนกันยาทำเสียงแข็ง
“พี่ก็ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ”
“พี่ครามไม่เป็นสุภาพบุรุษ ทำอย่างนี้ได้ไง”
“จะให้พี่รับผิดชอบก็ได้นี่”
“ไม่เอา ลูกแก้วไม่ได้รักพี่คราม”
เดือนกันยากัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ เช่นเดียวกับสงครามที่กัดกรามกรอดอย่างโมโห เขาบีบต้นแขนเดือนกันยาหนักมือ หญิงสาวนิ่วหน้าเจ็บปวด
“ดี จะได้ไม่มีเยื่อไยบ้าๆ ต่อกัน ระหว่างเรามันคือเซ็กส์เท่านั้น”
ร่างของเดือนกันยาถูกเหวี่ยงไปบนเตียง ยังไม่ทันจะอ้าปาก ปากนุ่มก็ถูกประกบจูบ เต้าทรวงของเดือนกันยาอยู่ใต้ฝ่ามืออุ่น มันแทบแตกสลายด้วยความหนักหน่วง เจ็บปลายถันที่ถูกบีบจนเป็นหยิก แต่เดือนกันยาร้องไม่ออก เสียงของเธออึกอักอยู่ในลำคอหนา มือของเธอทุบร่างใหญ่ซึ่งไม่มีความรู้สึกเพราะสงครามไม่โวยวาย เอาแต่จูบและย่ำยีเธออย่างแผดร้อน
เดือนกันยาเตะหน้าขาสงคราม แทนที่เขาจะเจ็บเธอต้องเจ็บร้าวระบม สงครามใช้หัวเข่ากดลงกลางต้นขา ร่างคุดคู้อยู่เหนือเดือนกันยา มือข้างหนึ่งรวบข้อมือบางตรึงไว้เหนือศีรษะ เขาถอนริมฝีปากออกแล้วห้ามด้วยสายตาแข็งกร้าวไม่ให้เดือนกันยากรีดร้อง
“ถ้าเธอร้อง รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“ปล่อยลูกแก้ว อย่า อย่าทำแบบนี้ พอแล้ว พอ”
เสียงของเธอสั่น แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มีแค่สีหน้าที่ทุรนทุรายเจ็บปวด สงครามดึงเนคไทที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมามัดข้อมือเล็ก
“อย่าทำแบบนี้ พอเถอะ ลูกแก้วจะบอกคุณพ่อให้จัดการพี่ครามแน่”
“กลัวที่ไหน คนอย่างสงครามไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว”
“ถ้าไม่กลัว ทำไมไม่มาตอนพ่ออยู่ล่ะ”
“ก็ลักกินขโมยกินมันอร่อยกว่านี่นา”
“โจร”
“เปล่า เขาเรียกว่าพรหมลิขิต” สงครามเถียง
“พรหมลิขิตบ้าบออะไรกัน”
“พรหมลิขิตที่เธอต้องเป็นของพี่ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนไงล่ะลูกแก้ว”
เดือนกันยาส่ายหน้า แล้วมองข้อมือตัวเองถูกพันธนาการ บ้าจริง เธอตั้งใจจะเปลี่ยนเตียงใหม่ จะไม่ให้มีอะไรที่ผูกได้แบบนี้ แต่ก็ลืม กี่ครั้งแล้วที่เธอถูกย่ำยีแบบนี้ สงครามไม่ใช่สุภาพบุรุษแล้วยังเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งที่ชอบพันธนาการเธอเหมือนเป็นเครื่องบูชายันต์
สงครามแสยะยิ้มที่ควรจะน่าเกลียด แต่มันช่างหล่อเหลานัก ใบหน้าของเขาหล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกหนัง ทั้งหล่อและร้ายกาจ แต่เดือนกันยาก็ชังน้ำหน้าเขานัก เธอไม่มีวันรักผู้ชายคนนี้เด็ดขาด
“อย่าแช่งชักหักกระดูกพี่ทางสายตาเลยทูนหัว คนอย่างพี่ตายยาก”
“หึ” เดือนกันยาสะบัดเสียงห้วนสั้น เธอเพียงแค่สาปแช่งเขาทางสายตาจริงๆ ไม่กล้าพูด ไม่ใช่ไม่อยากพูด แต่ต่อให้สาปแช่งยังไง สงครามก็คงเสนอหน้าหล่อๆ ให้เธอโมโหต่อไป
“ทำเสียงอย่างนั้นทำไม ครางใส่หูพี่ไม่ดีกว่าเหรอ”
สงครามยิ้มกว้าง เดือนกันยาเม้มปากแน่น เขาบีบแก้มบังคับให้เธออ้าปากแล้วขยี้จูบพุ่งปลายลิ้นที่ชวนมึนเข้าไปในอุ้งปากหวาน จะกี่ครั้งๆ สงครามก็ทำให้เดือนกันยาอ่อนเปลี้ย เธอเกลียดตัวเองมากกว่าเกลียดเขา เพราะตัวเองที่ยอมให้เขาทำอะไรแบบนี้ ยอมทั้งที่มีทางออก แค่บอกคุณพ่อ ท่านก็ต้องจัดการ
แต่...ก็ไม่พ้นต้องแต่งงานกับเขา
เดือนกันยาไม่อยากแต่งงาน เธอไม่ได้รักสงคราม ไม่รัก ไม่รัก
จูบของสงครามยังเหมือนเดิม สัมผัสที่คลึงวนไปบนทรวงอก ซิปด้านหลังถูกรูดลง ไม่นานชุดสวยเซ็กซี่ก็หลุดจากร่างขาว สายตาตะกละจับจ้องความขาวผ่องอย่างหิวโหย ดวงตาคมกริบเป็นอีกสัมผัสที่รุมร้อนเคลื่อนไปบนกายผุดผาด
เดือนกันยาหายใจหอบเหนื่อย เพียงแค่สัมผัสของเขาก็ทำให้เธอเหนื่อยและร่านร้อน ลมหายใจอุ่นที่พุ่งสู่อากาศรอบกาย คละเคล้าลมหายใจวูบวาบทั่วเรือนร่าง ชวนให้หัวหมุนตื่นเต้นและรอคอย
สงครามฟอนเฟ้นเต้าเต่งเปลือยเปล่าด้วยใบหน้า สูดความหอมของกลิ่นสาวผสมกลิ่นน้ำหอมเย้ายวน ปากอ้ารวบยอดทรวงกลืนหาย ร่างบางสะท้านเฮือกแอ่นโค้ง ข้อมือกระตุกรั้งเนคไทให้ตึงกระตุกหัวเตียงให้ดังกิ๊ก
“อ๊ะ”
ปากของเขาสร้างตราบาปให้ยอดทรวงอย่างรุนแรง แผดเผาไฟร้อนนาบไปทั่วร่าง เดือนกันยากระตุกยักย้ายส่ายเต้าเต่งให้คลอเคลียใบหน้าสากๆ ยอดถันเจ็บแปลบจากแรงดูดดึง
“อ๊ะ ซี้ดดดด”
เดือนกันยาครางกระเส่าอย่างทุรนทุราย ตกเป็นทาสตัณหาให้ผู้ชายอย่างสงครามเสพสุข เรียวขาอวบแยกอ้า เมื่อสงครามเลื่อนริมฝีปากผ่านเต้าเต่งที่เปียกชื้น เลียผิวเนื้อหวานหอม ใช้มือขยำเต้ากลมๆ อวบอิ่ม บีบคลึงยอดอกที่หดเกร็ง
“ซี้ดดดด อื้อ”
เสียงหวานยังครางแหบโหย หน้าท้องเดือนกันยาแขม่วลึกยามที่ลิ้นชื้นเลียวน ต้นขาของเธอสั่นระริกอย่างรั้งรอ เนินเนื้อลึกลับอันเป็นขุมทรัพย์มากค่าเห่อร้อน และเมื่อมือใหญ่ลูบคลึงเนินนุ่ม สะโพกสาวก็ดีดขึ้นราวกับติดสปริง
“อ๊า”
“ร้อนเร็วขนาดนี้ ยังปฏิเสธพี่ได้ลงคออีกหรือทูนหัว โหนกนูนเป็นหลังเต่า พี่คิดถึงรสหวานๆ ในเต่าตัวน้อยน่ารักจังเลย ขอชิมหน่อยนะ”
“ซี้ดดดดด”
เดือนกันยากัดปากหดขาขึ้นตั้งฉาก ต้นขาอ้ากว้างเปิดทางให้เรียวลิ้นตะโบมความร้อนชื้นในกลีบเนื้อ ความวูบวาบซ่านเสียวกระหน่ำทิ่มแทงราวกับถูกคมธนูปักทั่วร่าง เสียวกระสันพุ่งทะยานลอยละลิ่ว ราวกับนั่งบนรถไฟเหาะแล้วอยู่ๆ ร่างก็หลุดออกจากที่นั่ง
“อ๊ะ อา”
กลีบกุหลาบฉ่ำชื้นแยกอ้า สงครามปรนเปรอบทเพลงกามา พลิกพลิ้วแหวกว่ายปลายลิ้นอยู่ในร่องเนื้อที่หวานหอม
มือที่ถูกมัดคู่กันของเดือนกันยากำแน่น เปลือกตาหลับพริ้ม เส้นเลือดที่ข้อมือปูดบวมขึ้น ปากอิ่มยังคงถูกกัดไม่ปล่อย ฟันซี่ขาวเห็นรำไรงับกลีบคันศรแล้วเปิดอ้าเพื่อกรีดเสียงร้อง
“ซี้ดดดดด”
เต้านมเต่งตึงคัดแน่นจนแทบระเบิด ไม่ใช่อย่างคนท้องแต่เพราะความกำหนัดที่โจมตีจุดกระสันทั้งด้านบนและด้านล่าง ปลายถันชูชันกระเพื่อม มือใหญ่ลูบคลึงไปทั่วร่าง
“พี่คราม”
สงครามยังคลุกเคล้าเกือกกลั้วใบหน้า เรียวลิ้นและปลายจมูกกับเนินเนื้ออวบอูม กลีบกุหลาบเร้นลับคัดหลั่งน้ำหวานให้รินออกมา สงครามกลืนกินดูดเกสรกุหลาบจ๊วบๆ
“อ๊า” เสียงของเดือนกันยาดังไม่มาก ด้วยเธอก็ยังมีความหวาดกลัวซุกซ่อนอยู่ กลัวคนข้างล่างจะได้ยิน แต่เสียงกรีดร้องก็ยังสะท้านอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมไม่ขาดระยะ
“รู้มั้ย พี่ชอบลงลิ้นให้ลูกแก้ว เพราะน้ำและกลิ่นของลูกแก้วหอมหวาน”
“พะ พี่คราม พอเถอะค่ะ”
“ไม่พอ อู้ว์ ดูสิ ร่องเนื้อของลูกแก้วดูดนิ้วพี่เข้าไปแล้ว”
“กรี๊ดดดด”
เดือนกันยากรีดร้องออกมาด้วยความลืมตัว เธอกำลังดูดปลายนิ้วของสงครามเข้ามาลึกๆ บวกกับแรงจุ่มจ้วงจากการผลักดัน อึดใจเดียวเกสรกุหลาบก็เบียดกับโคนนิ้ว
“รู้สึกดีชะมัด พี่รักเธอจัง”
เดือนกันยาสะบัดหน้าไปมา ร่างกายตื่นเพริด ขนบนกายลุกซู่ หูของเธอไม่ได้ยินเสียงอ่อนสั่นพร่าของเขา ร่างกายต่างหากที่กำลังรับรู้สัมผัสสนิทใกล้ชิดจากผู้ชายข้างบ้าน
ปลายลิ้นของสงครามละเลงเกสรกุหลาบ คราวนี้ต้นขาอวบขาวถึงกับสั่นพั่บๆ นิ้วเท้างอหงิกเพราะกำลังเกร็งสุดฤทธิ์ ก่อนที่ทุกอย่างดำมืดเปลี่ยนเป็นสีรุ้งบนท้องฟ้าสีคราม สายน้ำที่มีรสหวานพวยพุ่งออกมาจากร่องหลืบกลางกลีบกุหลาบที่มีนิ้วใหญ่ซ่อนซุกอยู่
“อ๊า”
สงครามดื่มกินน้ำหวานจากการคัดหลั่งของความสุข เดือนกันยาสั่นระริก ทิ้งต้นขาที่เกร็งจนหมดแรงลงบนเตียง
“หวานมาก”
สงครามนั่งคุกเข่าปลดกางเกงลงงัดมังกรลำมหึมาออกมาจากกางเกงชั้นใน เดือนกันยาหรี่ตาแคบยามจับจ้องความเป็นชายอวบใหญ่ สิ่งที่เธอเพิ่งเห็นจากสงครามเป็นคนแรก และครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น เธอเลียริมฝีปากตัวเอง
“แค่เห็นก็ปากแห้งเลยสินะทูนหัวของผัว ดูดอมของผัวสิจ๊ะจะได้หายอยาก”
สงครามขยับตัวมาด้านหน้า เขาคุกเข่าคร่อมเดือนกันยาเอาไว้ โค้งตัวลงต่ำใช้มือข้างหนึ่งกดหัวเดือนกันยาให้ริมฝีปากจดจ่อปลายหัวหยัก
“พี่ครามมมมม”
“เลียผัวเลยสิจ๊ะทูนหัว ผัวร้อนจะแย่แล้ว”
เดือนกันยาแลบลิ้นเลียปลายหยัก ตวัดลิ้นกลางรอยผ่าที่มีน้ำซึมออกมาน้อยๆ ลิ้นเล็กๆ เลียตวัดไปบนส่วนหัว แก่นกายอวบยาวยังเป็นอิสระ สงครามเองที่ต้องบิดส่ายสะโพกให้แก่นกายถูไถริมฝีปากเล็ก
“ซี้ดดดดด เสียวจังเลยที่รัก”
เดือนกันยาจับแก่นกายไม่ได้ด้วยข้อมือยังอยู่ในพันธนาการ เธอกระดกลำคอขึ้นแล้วอ้าปากรวบมังกรกลืนหาย
“อู้วววว ดีเยี่ยมเลย เก่งจริงเมียจ๋า”
แก่นกายอวบใหญ่ขยายตัวจนคับอุ้งปาก เดือนกันยาอึกอักแทบจะอาเจียน แต่ก็ยังดูดกลืนลำมังกรที่เต็มไปด้วยประสาทสัมผัส สงครามปล่อยมือจากศีรษะเธอ แล้วยันไว้กับผนังห้อง
“ซี้ดดดดด” เสียงเขาครางแหบปร่า
ระยะห่างระหว่างช่องอารมณ์เปิดทางให้ตัณหาแทรกแซงเป็นกองทัพ กี่ครั้งกี่หนตัณหาก็ยังมีอำนาจเหนือผิดชอบชั่วดี เช่นเดือนกันยาที่เธอปฏิเสธสงครามไม่ได้ก็เหมือนปฏิเสธตัวเองไม่ไหว ไฟปรารถนาที่สงครามปลุกเร้าจนโชติช่วงยากที่จะดับ บทเพลงกามายังไพเราะเพราะพริ้งมีรสหวานกลมกล่อม แม้สุดท้ายจะเต็มไปด้วยคำถามและความเสียใจก็ตาม
เสียงครวญครางของสงครามสลับกับเสียงอึกอักและเสียงดูดกลืนของเดือนกันยา บนเตียงนอนอันร้อนรุ่ม ภายในห้องค่อนข้างอบอ้าวเพราะไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ เสียงแดดที่ทอดเข้ามาเยื้องย่างชำเลืองมอง ก่อนจะทอดกายพาดผ่านเตียงกว้าง ดวงอาทิตย์ใกล้ตกดินแต่สองหนุ่มสาวยังไม่เลิกติดใจซึ่งกันและกัน
แก่นกายถูกดึงออกจากอุ้งปาก ร่างหนาหนักขยับลงจากเตียง ถอดกางเกงออกจากขา เดือนกันยาน้ำตารื้นมองร่างหนาแกร่งไปทั้งตัวของบุรุษหนุ่มผู้น่าหลงใหล ความหล่อเหลาและชั้นเชิงประสบการณ์ของเขาคือเสน่ห์ที่ทำให้เดือนกันยากำลังถอนตัวไม่ขึ้น
“เจ็บมากมั้ย”
ริมฝีปากหนาจรดลงบนข้อมือเล็กหลังจากปลดพันธนาการ สัมผัสแผ่วเบาสร้างความอบอุ่นให้หัวใจที่กำลังแตกระแหงของเดือนกันยา หญิงสาวหลับตาพริ้ม อีกครั้งที่เธอต้องยินยอมพร้อมใจ หลังจากนาทีนี้ไปเธอจะละลายอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“ไม่อยากให้เจ็บ ไม่อยากทำ แต่จำเป็น ถ้าลูกแก้วไม่ร้อง ไม่ขัดขืนพี่ พี่ครามก็ไม่ต้องมัดลูกแก้วแบบนี้ทุกครั้ง”
“ต่อไปพี่ครามไม่จำเป็นต้องมัดลูกแก้ว ลูกแก้วเป็นของพี่ครามแล้ว”
สงครามถอนใจยาว ดวงตาอ่อนแสงอบอุ่น วงแขนกอดร่างบางอย่างหวงแหน
“พี่อยากหยุดเวลาไว้แค่นี้จังเลยลูกแก้วจ๋า ไม่อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้”
“เวลาไม่เคยเดินถอยหลัง แม้หัวใจคนจะเปลี่ยนไปแค่ไหน”
“หัวใจของพี่จะไม่เปลี่ยน แต่พรุ่งนี้”
“พรุ่งนี้ทำไมคะ พี่ครามกำลังจะพูดอะไร พี่ครามจะบอกอะไรลูกแก้วหรือคะ”
สงครามส่ายหน้าจูบแผ่วบนกลีบปากสวยสีกุหลาบ สายตาที่มองเธอช่างเศร้าสร้อย เขากำลังเสียใจกับอะไร
“ไม่มีอะไรจ้ะ พรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไปจะไม่มีความหมายใดๆ กับพี่ ถ้าไม่มีลูกแก้ว”
เดือนกันยาแก้มร้อน วันนี้สงครามไม่ได้จะมาปล้นสวาทแล้วจากไปเหมือนเคย เขาพูดอ่อนหวานทั้งแปลกหูและสะดุดใจ สงครามกำลังจะบอกอะไรเธอ
รัก?
แล้วทำไมถึงเศร้านัก?
“พี่ครามจะไปไหนหรือคะ” เดือนกันยาถามไม่อ้อมค้อม คำหวานที่เหมือนคำร่ำลาปนเจ็บปวด ไม่ใช่เรื่องดีๆ แน่
“เปล่า อย่าสนใจเลย ตอนนี้บอกพี่มาดีกว่า อยากกอดพี่หรืออยากให้พี่ปีนหน้าต่างห้องออกไป”
เดือนกันยาค้อนคม
“อยากให้ค้างหรือคะ”
“นี่แหละ สิ่งที่พี่ชอบมากที่สุด ลูกแก้วอารมณ์ขึ้นแล้วลงยากเหมือนพี่”
เดือนกันยาไม่ปฏิเสธเมื่อริมฝีปากหนากดหนักๆ บนกลีบปากอิ่มสีสวย เธอเผยอรับแรงจูบที่เร่าร้อน ตื่นเต้นไปกับการลูบไล้ทั่วตัว ทรวงอกกลมกลึงถูกบีบคลึงอย่างปลุกอารมณ์อีกครั้ง
สงครามแยกต้นขาอ่อนขาวออกจากกัน ยกข้อเท้าชูขึ้นแล้วตวัดลิ้นไปบนปลายนิ้วขาว
“อ๊ะ” ปลายนิ้วเท้าเคลือบด้วยความชุ่มชื้นชวนให้ร่างบางต้องสะดุ้ง และเมื่อเธอผงกศีรษะขึ้นมอง สงครามก็จบดะขึ้นมาตามเรียวขา เดือนกันยาก็หงายหลังลงไปใหม่
เนื้อตัวร่านร้อนราวกับถูกไฟลน ทุกการเคลื่อนไหวของปลายนิ้วที่นวดคลึงฟอนเฟ้นทำให้เธอเปล่งเสียงร้องครางแหลม ริมฝีปากอิ่มสวยชอกช้ำจากการขบกัด เธอขยี้เรือนผมสั้นๆ จิกปลายเล็บเข้ากับหนังศีรษะแล้วกระชากเส้นผมอย่างทุรนทุราย ร่างกายดีดดิ้นเหมือนถูกน้ำร้อนลวก
กลีบกุหลาบเบ่งบานรอรับการสอดแทรก ลิ้นสากเลียคลึงไปทั่วหลุมเล็กก่อนปาดไปมาอยู่บนเกสรกุหลาบที่บวมเป่ง
“อ๊า เสียวจังผัวขา”
สะโพกของเดือนกันยาส่ายร่อนเหนือเตียง กระดกอัดริมฝีปากและปลายจมูกที่กดคลึงติ่งเนื้อ
“หวานหอมสุดๆ เลยเมียจ๋า”
“อ๊ะ พอก่อนค่ะ ลูกแก้วจะออกแล้ว”
เดือนกันยายอมรับฝีมือเชิงรุกของสงครามจัดจ้านยิ่งนัก เขาทำให้เธอตัวแข็งทื่อได้พอๆ กับทำให้เธอหลอมละลายอยู่ในเปลวไฟอันรุ่มร้อน เนินกลีบกายอวบนุ่มร้อนผ่าว บรรจุความรู้สึกเอาไว้มากมายโดยเฉพาะเม็ดละมุดที่ยื่นออกมาเพียงนิด
น้ำหวานที่เอ่อท่วมกลีบกุหลาบสาวจางหายไปในพริบตา หายไปในลำคอหนาของคนที่ตั้งใจดื่มกินความหวาน สงครามตะกละตะกลามหิวโหย ตักตวงรสสวาทจากเรือนร่างเดือนกันยาอย่างเมามัน
เขาดึงลำตัวขึ้นแล้วกดแผงอกกว้างไปบนอกนุ่ม จดจ่อท่อนตัวตนเข้ากลางกลีบกุหลาบที่พรั่งพร้อม เดือนกันยาครางแหลมเมื่อแก่นกายขนาดมหึมาจมหายเข้าไปในถ้ำสาว
“อ๊า”
“ซี้ดดดด”
สงครามก็ไม่ต่างกัน เขาครางแหบปร่าหนักแน่นอยู่ตรงซอกคออุ่นชื้น
“เข้าไปปุ๊บก็ตอดผัวเลยนะเมียจ๋า ซี้ดดดด”
“อื้อ เร็วๆ สิคะ อย่าแช่”
“อู้ววว อย่าเร่งสิจ๊ะ”
แก่นกายอวบใหญ่เคลื่อนเข้าออกอยู่ในหลืบถ้ำ เดือนกันยาเสียวซี้ดครวญคร่ำราวคนบาดเจ็บ
“อ๊า”
ร่างหนาใหญ่ไหวโยกอยู่เหนือเรือนกาย เธอลูบไล้แผงอกล่ำที่ซ่อนอยู่ในเสื้อ กระชากเสื้อยืดใส่อยู่บ้านแล้วบิดแทบขาด ลำคอระหงถูกกัดสลับขบเม้มหนักๆ ยอดถันก็ถูกบี้คลึง เต้าอวบอิ่มถูกขยำอย่างไม่กลัวแหลกเหลว
ไฟราคะกระพือเหนือการควบคุม เดือนกันยารุ่มร้อนร่านสวาท กระทุ้งเท้าเข้ากลางแผ่นหลังกว้างเป็นการเร่งเร้า
“ใจเย็นๆ คนสวย ถ้าทนไม่ได้ปล่อยออกมาก่อนเลย ซี้ดดด”
กล้ามเนื้อเล็กๆ รอบผนังถ้ำบีบรัดมังกรมหึมาถี่ยิบ มวลปรารถนาพลุ่งพล่านอยู่ในอก เดือนกันยาเสียวกระสันจนมองเห็นแสงสว่างรำไร
“กรี๊ดดดดด”
สงครามถอดถอนแก่นกายออกจากกลีบกายชุ่มฉ่ำ สายตาจับจ้องธารน้ำใสๆ ที่หลั่งรินออกมาจากปากถ้ำ ลมหายใจของตนก็ถี่กระชั้น สงครามพลิกเดือนกันยาให้คว่ำหน้า กดมือลงบนต้นคอเล็กจนหญิงสาวต้องเอียงหน้าเพื่อให้หายใจสะดวก
แก่นกายถูไถร่องเนื้อขาวผ่อง ปลายนิ้วกดลงบนกระเบนเหน็บแล้วไต่มายังรูเล็กๆ กลางก้อนเนื้อสองก้อน เดือนกันยาสะดุ้งเฮือกขมิบเกร็งกลีบกุหลาบทันที ประตูเล็กๆ ด้านหลังก็หดแคบลงไปอีก
“ซี้ดดดด”
สงครามกดหน้าลงจูบไปทั่วแผ่นหลังบอบบางจนถึงซาลาเปาเนื้อขาวๆ สองก้อน เขาแยงลิ้นเลียร่องลึกกลางบั้นท้ายงอนเด่น
“อ๊า พี่คราม”
สงครามละเลงปลายลิ้นมอบความกระสันเสียวไปทั่วบั้นท้ายที่กระดกโด่ง มือลูบไล้พลูเนื้อบอบบางแล้วขยี้เกสรกุหลาบอีกหน
“อ๊ะ อ๊ะ”
เดือนกันยาสะบัดหน้าไปมา สงครามปล่อยมือออกจากลำคอระหงแล้วช้อนเข้าใต้ร่างขาวเพื่อยกบั้นท้ายสวยให้โด่งขึ้น จนเดือนกันยาอยู่ในท่าคลานคุกเข่า
“พี่ไม่อิ่มในตัวเธอเลยลูกแก้วที่รัก”
ปลายลิ้นเลียไปมาบนซาลาเปาลูกโต แค่นั้นเดือนกันยาก็แทบจะดาวดิ้นพรวดพราด สงครามฟาดฟันทุกความรู้สึกของเธอให้ขาดวิ่น เดือนกันยาล่องลอยอยู่ในวิมานสีชมพูคาดแดง ทั้งหวานและร้อนแรงจนเธอแทบขาดใจตายเสียให้ได้
แก่นกายท่อนใหญ่สอดเข้าหาถ้ำสวาท กายที่เข้ากันดีทุกบทบาทการกระทำ เมื่อถูกสอดลึกร่างหวานก็ส่ายเป็นงูเลื้อย
“ส่ายแบบนี้ พี่จะเสร็จเอานะทูนหัว”
“เร็วๆ สิคะพี่คราม ช้าทำไมอีก”
สงครามถึงกับส่ายหน้าให้กับความร่านร้อน ริมฝีปากของเขาเคลือบรอยยิ้มกระชากใจ สะโพกแคบกระทั้นอัดจงอยก้นขาวผ่อง ส่ายคลึงแก่นกายตามความปรารถนาของเดือนกันยา พงขนดกที่พาดเป็นทางตั้งแต่ใต้สะดือหนุ่มเคล้าคลอติ่งเนื้อให้ซ่านเสียวถึงขั้วหัวใจ
“อ๊า อ๊ะ ซี้ดดดด”
มือใหญ่คลึงขยำทรวงอกอวบที่กระเพื่อมโยกไปตามแรงกระทั้น สงครามไม่ยั้งเรี่ยวแรงเพื่อโจนทะยานพาเดือนกันยาขึ้นสวรรค์
“โอววววว/อ๊า”
เดือนกันยาชันเข่ารอว่าเมื่อไหร่สงครามจะปีนหน้าต่างเข้าหาเธออีก สายตาของเธอจับจ้องไปยังหน้าต่างที่มองออกไปด้านนอกจะเห็นบ้านข้างๆ ซึ่งเป็นบ้านของสงคราม บ้านหลังนั้นเงียบกริบมาหลายวันแล้วหลังจากเขาเข้ามาป้อนสวาทให้ถึงพริกถึงขิงแล้วก็หายหน้าไป นี่ก็เข้าวันที่ 6 ที่เธอไม่ได้เห็นหน้าเขา มันห่างเกินไป
สงครามไม่เคยห่างหายไปนานขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่ได้ทำตัวเป็นโจรปล้นใจ แต่อย่างน้อยเธอจะได้เห็นรอยยิ้มกวนๆ กับแววตาชวนกระหายคู่นั้น แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น รถของเขาก็จอดอยู่ แต่เดือนกันยาไม่เห็นหน้าสงครามเลย
“คุณหนูลูกแก้วขา แม่ป่านเองค่ะ” เสียงที่ดังอยู่หน้าห้อง เดือนกันยาต้องขานกลับไป
“เข้ามาเลยค่ะแม่ป่าน” เธอยังนั่งชันเข่าอยู่บนเตียง แต่เพิ่มรอยยิ้มบางๆ ที่ฝืนให้สดใสที่สุด “มีอะไรกับลูกแก้วหรือคะแม่ป่าน”
“แม่ป่านเอาชาเขียวที่คุณหนูชอบมาให้ค่ะ วันนี้คุณหนูไม่ลงไปข้างล่างเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ”
“เปล่าค่ะ ลูกแก้วสบายดี” เดือนกันยามองแม่ป่านสองจิตสองใจ แต่แล้วก็ตัดสินใจถามออกไป
“บ้านพี่ครามเงียบจังเลยนะคะแม่ป่าน พักนี้ลูกแก้วไม่เห็นพี่ครามเลย เขาไม่อยู่หรือคะ”
“อ้อ คุณครามไม่อยู่ค่ะ แม่ป่านเห็นคุณครามหอบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขึ้นรถแท๊กซี่ไปหลายวันแล้ว ยังไม่เห็นกลับมาเลยค่ะ”
“เหรอคะ”
“ค่ะคุณหนู คงกลับต่างประเทศมั้งคะ ก็ครอบครัวของคุณครามอยู่ที่อิตาลีไม่ใช่เหรอคะ”
ไปไม่บอก หรือนั่นจะเป็นการบอกลา
“ค่ะแม่ป่าน เอ่อ ขอบคุณสำหรับชาเขียวนะคะ ลูกแก้วเพลียๆ ขอนอนพักสักงีบนะคะ”
“ตามสบายเลยค่ะคุณหนู” แม่ป่านถอยฉากไป
เดือนกันยาถอนใจแล้วกำลังจะจิบชาเขียวที่แม่ป่านเอามาให้ โทรศัพท์มือถือก็ดังลั่นเป็นเสียงเรียกเข้าเพลงแดนซ์ที่เธอชอบ
“คิดถึงจังเลยค่ะพี่อัง” เป็นสายของอังคณา สีหน้าของเดือนกันยาจึงเบิกบานแจ่มใสผิดเมื่อครู่
“พี่ก็คิดถึงลูกแก้วจ้ะ เป็นไงมั่งเรา ทิ้งให้อยู่บ้านไม่ออกไปซ่าที่ไหนใช่มั้ย”
“แหมจะให้ลูกแก้วซ่าได้ไง ในเมื่อลูกแก้วแบกภาระดูแลโรงแรมเต็มตัวแล้ว”
“เชอะ ไม่ได้ดูตลอด 24 ชั่วโมงนี่ยะ”
เดือนกันยาหัวเราะร่วน
“แล้วทางโน้นเป็นยังไงบ้างคะ กลับเมื่อไหร่ ไปกันไม่ยอมบอกลูกแก้วเลยใจร้ายอ่ะ”
“กลับไปลูกแก้วจะได้ยินข่าวดีสุดๆ”
“ข่าวดีเรื่องอะไรคะ คุณพ่อเปลี่ยนใจจะให้ลูกแก้วขับรถเองแล้วเหรอ ไชโย”
“ไม่ใช่ย่ะ เรื่องนั้นคุณพ่อท่านทำเพราะเป็นห่วง ลูกแก้วใจร้อน”
“โฮะ แล้วเรื่องอะไรที่จะทำให้ลูกแก้วดีใจสุดๆ ล่ะคะ”
เสียงของอังคณาเงียบหายไปสักพักเหมือนกำลังคิด เดือนกันยาก็รอฟังคำตอบอย่างจดจ่อ ข่าวดีนั้นคือข่าวอะไร
“พี่กำลังจะแต่งงาน”
“อ๊ะ กรี๊ดดดด จริงเหรอคะพี่อัง” มันเป็นข่าวดีจริงๆ ดีมากๆ พี่อังของเดือนกันยากำลังจะแต่งงานแล้ว
“จริงจ้ะ”
“ใครคือผู้ชายที่โชคร้ายคนนั้นคะ” เดือนกันยาแซวพี่สาวก่อนปล่อยเสียงหัวเราะดีใจตบท้าย
“คนที่ลูกแก้วก็รู้จักดี”
“ใครกันคะ”
“ก็คุณสงคราม ดาร์เมียน อะลองโซ่ เบนเนตติ ไงล่ะจ๊ะ”
แผ่นดินตรงหน้าเดือนกันยายุบกะทันหัน ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองอยู่กับพื้นห้อง ทุกอย่างมืดสนิท วังเวงและอ้างว้าง เดือนกันยาตัวสั่น ริมฝีปากสั่นระริก
“วะ ว่าไงนะคะพี่อัง ใครที่พี่อังจะแต่งงานด้วยนะคะ”
“คุณสงคราม ดาร์เมียน อะลองโซ่ เบนเนตติ ผู้ชายข้างบ้านของเราไงล่ะจ๊ะ พี่เองก็ไม่อยากจะคิด ไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำในตอนแรกว่าเขาจะมาขอ คุณพ่อคุณแม่ของเขาบินตรงมาจากอิตาลี ตามพวกเราไปถึงบ้าน คุณพ่อบอกว่าครอบครัวเขารู้จักกันดีกับคุณพ่อ และกำลังทำธุรกิจร่วมกัน เห็นว่าใช้งบประมาณมหาศาล ได้ผู้ร่วมหุ้นรายใหญ่ก็ดีไป คุณพ่อก็รีบยกพี่ให้เลย น่าอายจริงๆ แต่พี่ก็ดีใจนะลูกแก้ว พี่นะแอบปลื้มเขามานานแล้ว ผู้ชายอะไรล้อหล่อ”
หลังจากนั้นอังคณาพูดอะไร เดือนกันยาก็ไม่รับรู้อีกแล้ว โสตประสาทการรับรู้ของเธอถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ เหมือนหัวใจที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ สลายเป็นเถ้าธุลี
“ลูกแก้วฟังพี่อยู่หรือเปล่าจ๊ะ” เสียงของอังคณาดังเข้ามา เสียงนั้นหวานใสอย่างคนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งรัก ตรงกันข้ามกับเดือนกันยาที่แม้น้ำตาสักหยดก็ยังไม่หลั่งริน
“คะ คะพี่อัง ลูกแก้วขอให้พี่อังมีความสุขมากๆ นะคะ” เดือนกันยาอวยพรพี่สาวล่วงหน้า เธอท่องเอาไว้ ‘ไม่เคยรักเขา ไม่เคยรัก และจะต้องไม่รัก’
“ขอบคุณมากจ้ะน้องรัก เตรียมชุดสวยๆ ใส่งานแต่งงานของพี่ได้เลยนะจ๊ะ”
สงครามก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเดือนกันยา โดยใช้วิธีลักกินขโมยกิน เขาแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ที่ผ่านมาคือบ่วงกรรม กรรมเก่าของเดือนกันยาคงหนานักถึงส่งสงครามมาทวงคืน
