มุมมองของฟ้า:
โคมไฟแมวเซรามิกตัวเล็กๆ ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แสงนวลตาของมันเป็นความอบอุ่นที่คุ้นเคยในความมืดมิด สิบปีเต็มที่มันช่วยขับไล่ฝันร้ายของฉัน คืนนี้ มันกลับรู้สึกเหมือนเป็นการเยาะเย้ย
ฉันเอื้อมมือไปกระชากปลั๊กออกจากเต้ารับ ห้องทั้งห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิดที่น่าอึดอัด มันมืดสนิทจนฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ดีแล้ว ฉันอยากจะรู้สึกแบบนี้ ฉันอยากให้ความมืดกลืนกินฉันทั้งเป็น
เท้าเปล่าของฉันย่ำไปบนพื้นไม้เย็นๆ ไปยังตู้เสื้อผ้า ฉันดึงกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่เต็มไปด้วยฝุ่นลงมาจากชั้นบนสุด ฉันค่อยๆ รวบรวมเศษซากวิญญาณของชีวิตฉันกับพี่ธามทีละชิ้น ล็อกเก็ตเงินลายตราสัญลักษณ์ของมหรรณพที่เขาให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่สิบห้าของฉัน ขวดน้ำหอมกลิ่น 'ราตรี' ที่เขาซื้อให้เพราะบอกว่ามันหอมเหมือนที่ที่เขาจะพาฉันไปสักวันหนึ่ง ที่ที่ไม่มีเลือดและความลับ
ทั้งหมดถูกโยนลงในกระเป๋า อนุสรณ์แห่งความศรัทธาที่ตายไปแล้ว
ใต้เตียงของฉันมีกล่องไม้ที่ล็อกกุญแจไว้ ข้างในคือไดอารี่ของฉัน ฉันพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ นิ้วลูบไล้ลายมือหวัดๆ แบบเด็กผู้หญิง มันคือประวัติศาสตร์อันน่าสมเพชของความภักดีของฉัน ทุกคำพูดที่อ่อนโยน ทุกการกระทำเล็กๆ น้อยๆ จากเขา ถูกบันทึกและวิเคราะห์ราวกับเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
แล้วฉันก็เจอมัน หน้ากระดาษจากหลายปีก่อน หลังจากที่คู่แข่งพยายามส่ง 'ข้อความ' มาให้ฉันโดยให้ลูกน้องอันธพาลเดินตามฉันกลับจากโรงเรียน พี่ธามจัดการพวกมัน ฉันไม่เคยเห็นพวกมันอีกเลย คืนนั้น เขาเจอไดอารี่ของฉันเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันพบบันทึกใหม่ที่เขียนด้วยลายมือเฉียบคมและก้าวร้าวของเขา มันไม่ได้เขียนด้วยหมึก มันเขียนด้วยเลือด
*ฟ้าคือสมบัติของมหรรณพ ใครแตะต้องมันต้องตาย*
สมบัติ
คำๆ นั้นกระแทกเข้าใส่ฉันอย่างจัง จนหายใจไม่ออก ไม่ใช่น้องสาว ไม่ใช่เด็กในปกครอง ไม่ใช่แม้กระทั่งคน ฉันเป็นแค่สิ่งของ เป็นทรัพย์สินที่ต้องปกป้อง เหมือนรถยนต์หรือคอลเลกชันอาวุธโบราณของเขา การปกป้องของเขาไม่ใช่เรื่องของความรัก มันคือเรื่องของความเป็นเจ้าของ
เสียงสะอื้นหลุดออกจากลำคอของฉัน แหบพร่าและน่าเกลียด ด้วยมือที่สั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง ฉันเริ่มฉีกหน้ากระดาษออกจากไดอารี่ ฉันฉีกทำลายทุกความทรงจำอันล้ำค่า ทุกความหวังที่เป็นความลับ จนกระทั่งเหลือเพียงเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่เป็นซากหัวใจโง่ๆ ของฉันเอง
วันต่อมา ไอริณย้ายเข้ามาอยู่ในห้องที่เชื่อมกับห้องของพี่ธามอย่างเป็นทางการ ห้องของฉัน ห้องที่ฉันเคยอยู่ก่อนที่จะถูกย้ายไปอยู่ปีกสำหรับแขกเมื่อปีที่แล้วเพราะฉัน 'กำลังโตเป็นสาว'
หล่อนเรียกฉันไปที่ห้องนั่งเล่น ทั้งตระกูล ทั้งลูกน้องคนสนิทของพี่ธาม อยู่ที่นั่นกันพร้อมหน้า เป็นผู้ชมเงียบๆ สำหรับการหยามเกียรติของฉัน
ไอริณยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูถูกและสงบนิ่ง "ฟ้าจ๊ะ ที่รัก ของขวัญต้อนรับจ้ะ"
หล่อนชูสร้อยคอเส้นหนึ่งขึ้นมา มันไม่ใช่สร้อยเงินหรือทองเส้นบางๆ ที่ฉันคุ้นเคย แต่มันเป็นปลอกคอโลหะสีดำราคาถูกเส้นหนาเตอะ ประดับด้วยเพชรปลอมแวววาวเป็นรูปตราสัญลักษณ์ของตระกูลเวชพิพัฒน์ มันไม่ใช่สร้อยคอ มันคือปลอกคอ
ลมหายใจของฉันสะดุด ฉันแพ้โลหะผสมราคาถูก พี่ธามรู้เรื่องนี้ดี เขาเคยโยนสร้อยข้อมือที่เพื่อนที่โรงเรียนให้ฉันทิ้งไป ริมฝีปากของเขาบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจเมื่อเห็นผื่นแดงเริ่มขึ้นที่ข้อมือของฉัน
ฉันมองไปที่เขา อ้อนวอนด้วยสายตา *อย่าทำแบบนี้ ได้โปรด*
ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเหมือนสวมหน้ากาก เขาสบตาฉัน ดวงตาสีเข้มของเขาเย็นชาและว่างเปล่า และเอ่ยคำตัดสิน
"รับไปสิ"
น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท เด็ดขาด มันคือคำสั่ง ต่อหน้าทุกคน เขากำลังแสดงให้พวกเขาเห็นตำแหน่งใหม่ของฉันในลำดับชั้น ต่ำกว่าเขา ต่ำกว่าหล่อน
มือของฉันสั่นขณะเอื้อมไปหยิบปลอกคอ นิ้วของไอริณสัมผัสกับนิ้วของฉันขณะที่หล่อนติดตะขอรอบคอฉัน โลหะเย็นเฉียบและหนักอึ้ง
"มันเหมาะกับเธอดีนะ" หล่อนพูดเสียงหวานดังพอให้ทุกคนได้ยิน "สัตว์เลี้ยงทุกตัวก็ควรมีปลอกคอ"
เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างสุภาพ แต่มันรู้สึกเหมือนก้อนหินที่ถูกขว้างใส่ฉัน ฉันยืนอยู่ที่นั่น ก้มหน้าลง ขณะที่โลหะเริ่มอุ่นขึ้นบนผิวของฉัน ความรู้สึกคันและแสบร้อนที่คุ้นเคยเริ่มขึ้นแทบจะในทันที เหมือนวงแหวนไฟที่รัดแน่นรอบลำคอ
ฉันไม่ได้เกา ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันแค่ยืนอยู่ตรงนั้นและปล่อยให้มันแผดเผา ตอกย้ำความจริงให้ฉันรู้ ฉันคือสมบัติ และฉันเพิ่งถูกส่งมอบให้กับเจ้าของคนใหม่
มุมมองของฟ้า:
คืนนั้น เสียงจากห้องนอนของพี่ธามเล็ดลอดผ่านกำแพงเข้ามา เสียงหัวเราะอู้อี้ เสียงพึมพำต่ำๆ เสียงเตียงที่ดังเอี๊ยดอ๊าด ฉันนอนตัวแข็งทื่อเหมือนศพอยู่บนเตียงของตัวเอง จ้องมองเพดาน ปลอกคอโลหะราคาถูกเผาไหม้ผิวของฉัน เป็นเครื่องเตือนใจที่เจ็บปวดตลอดเวลาถึงตำแหน่งของฉัน
ในที่สุดฉันก็เลิกพยายามที่จะนอนและออกไปที่ระเบียง จุดบุหรี่อีกมวน ควันยังคงแสบคอ แต่ความแสบร้อนในปอดเป็นสิ่งที่ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากไฟที่ลุกโชนรอบคอของฉันได้เป็นอย่างดี ฉันสูบมันทั้งซอง มวนแล้วมวนเล่า จนกระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มย้อมขอบฟ้าเป็นสีเทาหม่น
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเจอไอริณในห้องอาหาร กำลังจิบชาราวกับว่าหล่อนอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต
หล่อนเงยหน้าขึ้นมองฉัน สายตาจับจ้องอยู่ที่ผมที่ถูกตัดจนแหว่งวิ่นและรอยแดงบวมบนคอของฉัน รอยยิ้มเล็กๆ ที่โหดร้ายปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหล่อน
"อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะถึงวันเกิดของพี่ธามแล้ว" หล่อนพูด น้ำเสียงหวานเหมือนน้ำผึ้งอาบยาพิษ "แล้วมันก็จะเป็นงานเลี้ยงฉลองหมั้นของเราด้วย ฉันกำลังคิดเรื่องธีมงานอยู่ เธอคิดว่าเขาจะชอบอะไรล่ะ? เธอรู้จักเขามาตั้งนานแล้วนี่"
คำถามนั้นเป็นการโจมตีที่คำนวณมาอย่างดี หล่อนกำลังขอให้ฉันวางแผนงานเฉลิมฉลองความตายของตัวเอง
ความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่ได้รับเชิญ คืนที่ฝนตกเมื่อหลายปีก่อน พี่ธามเพิ่งกลับมาจาก 'ประชุมธุรกิจ' สนับมือของเขาถลอกและมีรอยแผลใหม่เหนือคิ้ว เขาเจอฉันในครัว และเป็นครั้งแรกที่หน้ากากของเขาหลุดออก เขาดูเหนื่อยล้า เกือบจะเหมือนถูกหลอกหลอน
เขาพิงเคาน์เตอร์ น้ำเสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "เมื่อฉันจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จนะฟ้า เมื่อศัตรูของฉันหมดไป ฉันจะพาเธอไปที่เกาะส่วนตัวของฉันที่กระบี่ จะไม่มีใครหาเราเจอที่นั่น"
ความทรงจำนั้นสดใสจนเจ็บปวด ฉันผลักมันลงไปลึกๆ ในหลุมดำที่ฉันเก็บเรื่องโกหกสวยงามอื่นๆ ทั้งหมดไว้
"ฉันไม่รู้หรอกค่ะ" ฉันพูด เสียงกลวงเปล่า "ฉันไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคุณธาม"
ทันใดนั้น พี่ธามก็เดินเข้ามา เขามองจากฉันไปที่ไอริณ สายตาของเขาเรียบเฉย
"เรื่องของฉัน" เขาพูด น้ำเสียงตัดผ่านอากาศ "ไม่ใช่เรื่องของเธอ" เขากำลังพูดกับฉัน ตอกย้ำขอบเขตที่เขาวาดขึ้น
ฉันหันหลังจะเดินจากไป แก้มร้อนผ่าวด้วยความอับอาย
"จะไปไหน?" เขาถามเสียงเข้ม
"ไปสถานทูตค่ะ" ฉันพูด เสียงตึงเครียด "ต้องไปจัดการเรื่องวีซ่าไปเรียน" คำโกหกหลุดออกมาอย่างง่ายดาย จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยปลอมจากสิงคโปร์ถูกเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋าของฉัน
ท่าทีทั้งหมดของพี่ธามเปลี่ยนไป ความเฉยเมยหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าของอย่างรุนแรง เขาก้าวข้ามห้องมาในสองก้าว จับคางฉันและบังคับให้ฉันมองเขา นิ้วของเขาจิกลงไปในกรามของฉันอย่างแรง
"เรียนที่ไหน?" เขาขู่ฟ่อ "กับใคร? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นคนยังไงนะฟ้า กล้าดียังไงถึงคิดจะไปวิ่งเล่นกับหมาขี้เรื้อนตัวไหนนอกกำแพงนี่ แล้วฉันจะหักขามัน จากนั้นก็จะหักขาเธอ"
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหึงหวงที่น่าสะพรึงกลัวและคุ้นเคย ความหึงหวงแบบเดียวกับที่เคยทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยและเป็นที่รัก ตอนนี้มันกลับรู้สึกเหมือนโซ่ตรวน
ไอริณก้าวเข้ามา วางมืออย่างนุ่มนวลบนแขนของเขา "ธามคะ ที่รัก ปล่อยเธอไปเถอะค่ะ คุณกำลังทำให้เธอกลัว เธอยังเด็กอยู่เลย"
เขาปล่อยฉัน แต่สายตายังคงจ้องมองมาที่ฉัน ฉันถอยหลังไป ความอยากที่จะสัมผัสกรามที่ช้ำของฉันมีมากเหลือเกิน แต่ฉันก็อดทนไว้ ฉันจะไม่แสดงความอ่อนแอ ไม่ใช่ต่อหน้าหล่อน
ต่อมาในวันนั้น ขณะที่ยืนอยู่นอกสถานทูตสิงคโปร์ โทรศัพท์ของฉันก็สั่น เป็นการแจ้งเตือนจากบัญชีโซเชียลมีเดียส่วนตัวของพี่ธาม ซึ่งฉันได้รับสิทธิพิเศษให้ติดตาม เขาโพสต์รูปภาพ
มันเป็นภาพถ่ายระดับมืออาชีพของเขากับไอริณ เขาอยู่ในชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบ หล่อนอยู่ในชุดราตรีที่สวยงามน่าทึ่ง ยืนอยู่หน้าตราสัญลักษณ์ตระกูลมหรรณพขนาดใหญ่ที่แกะสลักไว้ในโถงใหญ่ พวกเขาดูเหมือนราชาและราชินี
คำบรรยายใต้ภาพมีเพียงสองคำ
*ราชินีของผม*
ภาพตรงหน้าฉันพร่ามัว มันรู้สึกเหมือนโลกเอียงไปข้างหนึ่ง ทำให้ฉันเสียการทรงตัว คำนั้น ราชินี เขาฆ่าเจ้าหญิงและสวมมงกุฎให้ราชินีองค์ใหม่ ทั้งหมดในคราวเดียว
นิ้วของฉันขยับไปเอง แตะพิมพ์ความคิดเห็นจากบัญชีนิรนามใหม่ที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ฉันเขียนเป็นภาษาบาลี ภาษาที่เขาบังคับให้ฉันเรียน ภาษาของอาณาจักรและการสิ้นสุด
*อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา*
*สรรพสิ่งไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตัวตน*
จากนั้น ฉันก็บล็อกเขา บล็อกบัญชีของเขา ลบเบอร์ของเขา และลบร่องรอยดิจิทัลทั้งหมดของเขาออกจากชีวิตของฉัน มันจบแล้ว
