นักพนันกว่าร้อยคนแบ่งแยกกันนั่งตามโต๊ะที่จัดแบ่งเอาไว้อย่างสะดวกสบายภายในตึกหรูใจกลางเมืองกรุงเทพ ระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยมถูกนำมาใช้กับที่นี่

'เดฟ หยาง' เจ้าพ่อ กาสิโน แห่งเกาะฮ่องกง เดินทางเข้ามาเปิดกิจการบ่อนหรูลอยฟ้าที่นี่เป็นแห่งแรกในเมืองไทย ฉากหน้าเค้าคือนักธุรกิจนำเข้าส่งออก อาหารและผลไม้ไทยไปทั่วโลก เม็ดเงินลงทุนหลายร้อยล้านบาทในระบบ เบื้องหลังเค้ายังมีธุรกิจกาสิโนที่ถูกกฎหมายในต่างประเทศ แต่ผิดกฎหมายในเมืองไทย เสียงพูดคุยภาษาไทยออกจากปากชายหนุ่มอย่างชัดเจน

"คืนนี้ให้มันไปสักสามล้านก่อน" เจ้านายหนุ่มสั่งลูกน้องให้จัดการลูกค้าคนล่าสุด

'โยธิน '

นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของผลิตภัณฑ์ขนมไทยส่งออกที่เค้าเป็นลูกค้ารับขนมจากที่นี่ไปส่งขายในซุปเปอร์ทั่วโลกที่เค้าดีลอยู่ ยอดซื้อแต่ละเดือนนับสิบล้านบาท แม้จะขายได้ขายดี แต่ถ้านายโยธินคนนี้โอ้อวด อวดดี และเก่งแต่ปากแบบนี้คงต้องได้รับบทเรียนบ้าง เดฟ คนนี้ ไม่ใช่เพื่อนเล่นของใคร

ชายหนุ่มยิ้มกว้างออกมาอย่างพอใจ ชิปเงินจำนวนมากกองอยู่ตรงหน้ามากมายกว่าใคร เพื่อนร่วมโต้ะหลายคนต่างชำเลืองมองด้วยความสนใจและแอบแซวด้วยความอิจฉาน้อยๆว่า

"มือขึ้นมากเลยนะครับคุณโย กองนี้น่าจะหลายล้าย" เจ้าตัวยิ้มกว้างอย่างลำพองใจ

"ครับ คืนนี้เป็นคืนของผม" ชายหนุ่มมองดูกองชิปและดูนาฬิกา เค้านั่งมานานเกินไปแล้ว ป่านนี้แม่เค้าได้บ่นจนน้ำลายหมดคอแล้วแน่ๆ ชายหนุ่มบอกกับเจ้ามือว่า

"อีกสองตาผมขอตัวนะครับ"

เช็กเงินสดล้ามล้านถูกพับใส่กระเป๋าสตางค์อย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มยิ้มเยาะกับคนดูแล พร้อมบอกด้วยน้ำเสียเย่อหยิ่งว่า

"บอกคุณเดฟด้วยว่า คืนนี้จะเอาเงินมาคืน" ผู้จัดการยิ้มรับแล้วโค้งให้ลูกค้าอย่างสุภาพ ก่อนจะกดลิฟต์ลงไปส่งลูกค้าที่รถด้วยตัวเอง ยิ่งทำให้โยธินรู้สึกถึงความพิเศษของตัวเอง

รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ โยธินทั้งง่วงทั้งเพลียแต่เค้าต้องกัดฟันเดินตรงไปหาแม่ตัวเองก่อนเป็นอย่างแรก เสียงบ่นถึงเค้าลอยเข้ามาในหูแทบจะทันที

"มาแล้ว บ่นมากเหลือเกิน" ลูกชายเย้าแม่อย่างอารมณ์ดี เช็กเงินสดในกระเป๋าทำให้เค้ายิ้มอย่างมีความสุข

"ผมไปทำงานมานะแม่ ดีลลูกค้าฮ่องกงนะครับ" ลูกชายรีบบอกก่อนจะฟังเสียงแม่บ่น คนเป็นแม่ทำตาค้อนใส่

"เหรอยะพ่อคุณ ดีลลูกค้าหรือกกพริตตี้" เเม่ย้อนคำ ลูกชายกอดแม่เอาไว้อย่างเอาใจ ก่อนจะส่ายหน้า

"พริตตี้ที่ไหนไม่มีหรอก มีแต่สาวสวยคนนี้ต่างหาก" ลูกชายทำเสียงอ้อนจนผู้เป็นแม่ยิ้มกว้างออกมา เรียกหาเด็กรับใช้หาข้าวปลาอาหารมาให้ลูกชายคนเดียวกันขวักไขว่ เพื่อบำรุงลูกชายคนเดียวอย่างแสนรัก ทำงานหนักต้องกินมากๆ

นิอรรับเช็กเงินสดมาจากพี่ชายร่วมบ้าน ก่อนจะมองตัวเลขในมือ

"แกเอาไปขึ้นเงินมายัยอร ให้คนรถขับพาไปนะ แล้วเอามาดีๆด้วย อย่าให้หายไปแม้แต่บาทเดียว" พี่ชายสั่งเสียงเครียดก่อนจะควักเงินสดในกระเป๋าออกมา "ค่าธรรมเนียมอะไร เอานี่จ่ายที่เหลือแกเอาไปเลย พี่ให้ แล้วอย่าบอกใครเรื่องเงินนี่ เข้าใจไหม " โยธินกดเสียงต่ำ ก่อนจะมองน้องสาวบุญธรรมของตัวเองแล้วส่งสายตาดุๆกำหราบออกไป

"พี่โย รีบไหมคะ ไปตอนนี้เลยหรือเปล่า" ชายหนุ่มพยักหน้าแทนคำตอบ

"ไปเลย กลับมาก็เอามาให้ด้วย พี่จะบอกแม่เองว่าใช้งานแก" น้องสาวพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรีบไปเรียกคนรถประจำบ้าน แม้จะสงสัยบางอย่าง แต่ก็คิดในแง่ดีว่าอาจจะเป็นเงินค่าทำสัญญาฉบับใหม่ก็เป็นได้ สาวน้อยรีบออกไปทำธุระให้พี่ชายทันทีอย่างไม่มีคำถาม

"นายครับ คุณโยธิน ไปขึ้นเงินแล้วนะครับ" ลูกน้องโทรมารายงานตามที่นายสั่งไว้ก่อนจะเดินทางไปต่างประเทศ ปลายสายรับคำ ก่อนจะบอกกลับมาว่า

"ถ้าคืนนี้มันมาให้มันไปอีกสักห้าล้าน" ลูกน้องรับคำสั่ง ก่อนรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะออกมา นายเดฟไม่โกงใคร โยธินเสียสิบล้าน นายเดฟจะคืนให้สิบล้าน แต่ถ้าได้ครบแล้วไม่หยุด นั่นถือว่านายโยธินโลภมากเองก็เท่านั้น

​คณะของเดฟ หยาง เดินแหวกฝูงคนเข้ามาในงานมหกรรมอาหาร วันนี้เป็นวันเปิดงานวันแรกเพื่อให้เจ้าของธุรกิจมาชมงานในวันนี้ กลุ่มของชายหนุ่มได้รับความสนใจตั้งแต่เดินเข้ามา ผู้สื่อข่าวสายธุรกิจตรงดิ่งเข้ามาขอสัมภาษณ์อย่างดีใจ เมื่อได้พบกับนักธุรกิจข้ามชาติ รูปหล่อ ที่รวยติดอันดับต้นๆของเอเชีย ทีมการ์ดขยับตัวเข้าไปป้องกันก่อนที่คนสำคัญอย่าง เดฟ หยาง จะพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงอนุญาติ พร้อมบอกกับล่ามชาวจีนที่ติดตามมาด้วยว่า ให้ถามได้สองคำถามเท่านั้น พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจส่งมาให้ผู้สื่อข่าวอย่างเป็นกันเอง

นักข่าวถามถึงธุรกิจที่คุณเดฟ สนใจจะเข้ามาลงทุนในประเทศไทย ล่ามชาวจีนแปลจากภาษาไทยเป็นภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว เสียงชายหนุ่มตอบออกมาเป็นภาษาจีนด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม สุภาพ ทำให้คนที่ได้ฟังอดรู้สึกเคลิบเคลิ้มตามไม่ได้ เมื่อสุดท้ายแล้ว ล่ามก็ต้องแปลคำตอบให้ฟังอีกที ก่อนที่ทีมการ์ด จะพาตัวเค้าเข้าไปข้างใน อย่างเร่งรีบ เสียงลูกน้องหัวเราะกันเบาๆอย่างตลกขบขัน เมื่อนักข่าวต่างเอ่ยชมความหล่อของเดฟ หยาง ไม่ขาดปาก เพราะคิดว่าพวกเค้าคงไม่เข้าใจภาษาไทยนั่นเอง

ซุ้มขนมไทยเล็กๆตรงมุมของบริษัทนายโยธิน ได้รับความสนใจค่อนข้างมากทีเดียว มีนักธุรกิจคุ้นหน้าหลายคน ยืนอออยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มมองอยู่สักพักก่อนจะเดินตรงไปอีกทางหนึ่ง เค้าไม่ชอบคนเยอะ เดฟ หยาง ก้าวเท้าเดินชมงานต่อไปเรื่อยๆ ผลิตภัณฑ์อาหารไทยและขนมหวานที่นำมาจัดแสดงดูสวยงามแปลกตาหลายอย่าง ชายหนุ่มสอบถามผ่านล่ามอย่างสนใจ ก่อนจะเลือกสินค้าเอาไว้ในใจหลายอย่าง ก่อนจะเดินย้อนกลับมา

รองเท้าสีดำเงาวับ หลายคู่เดินตรงเข้ามาในร้านของบริษัทเธอ นิอรส่งยิ้มหวานไปทักทายก่อนจะยกมือไห้วคนที่มาอย่างอ่อนน้อม

"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับนะคะ" ร่างบอบบางสวมชุดผ้าลูกไม้สีขาวระบายเป็นชั้นๆกับผ้านุ่งสีชมพูอ่อนหวาน ปล่อยผมยาวสยายที่มีกิ้ปเป็นมุกสีขาวประดับดูน่ารักน่ามอง

"ขนมไทยค่ะ ลองชิมไหมคะ" มือบางส่งกระทงใบตองอันเล็กให้คนตรงหน้า ภายในมีดอกไม้สีม่วงอยู่ด้านใน ล่ามชาวจีนแปลภาษาออกไป ก่อนที่ชายหนุ่มตรงหน้าจะยื่นมือออกไปรับ

สายตาของเดฟ หยาง มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความพอใจ เสียงเธออ่อนหวาน นุ่มนวล กิริยามารยาทตรงหน้าดูน่ารักน่ามอง ชายหนุ่มใช้ส้อมอันเล็กจิ้มดอกไม้ขึ้นมามองอย่างพิจารณา ก่อนจะถามล่ามออกไป ถึงวิธีการทำ ลูกน้องต่างมองกันตาปริบๆ นายถามวิธีการทำขนม อย่างนี้ก็ได้หรอ เสียงคนตอบดังเป็นจังหวะ เว้นวรรคให้ล่ามได้แปลอย่างรู้หน้าที่ ทำให้คนฟังยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะยกดอกไม้เล็กๆเข้าปากอย่างพอใจ

"ขายได้3กล่องนะคะ" เสียงคนขายบอกคนซื้ออย่างอ้อนวอน

"ถ้าคุณเหมาหมด คนที่มาทีหลัง จะได้ทานหรอคะ" เสียงคนขายขยายความ ทันทีที่ขนมเข้าปาก ชายหนุ่มก็เคี้ยวแป้งนุ่มๆที่หอมอ่อนๆก่อนจะสัมผัสกับไส้หวานเค็มภายใน อย่างรับรสความอร่อยๆ เมื่อเคี้ยวหมด น้ำดื่มขวดเล็กก็ถูกส่งให้ในเวลาต่อมา จากมือคนตรงหน้า ชายหนุ่มรับมาก่อนจะบอกขอบคุณเบาๆ พร้อมกับบอกล่ามออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเคย

"เหมาหมด" กลายเป็นคนขายไม่อยากขายเสียมากกว่า ท่าทางแม่ค้าแอบตกใจพร้อมต่อรอง ขอขายให้เพียงสามกล่องเท่านั้น

เสียงล่ามถามออกไป ถึงเจ้าของบริษัท ใช่นายโยธินหรือไม่ แม่ค้าสาวยิ้มรับก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"ใช่ค่ะ ที่นี่ร้านของพี่โยธิน" เสียงเรียกของแม่ค้าสาวทำให้เดฟ หยาง ขุ่นใจ ก่อนจะถามออกไปว่าขนมพวกนี้ใครเป็นคนทำ แม่ค้ายิ้มกว้างออกมาก่อนจะตอบเสียงเบาอย่างเขินๆว่า เธอเองเป็นคนทำขนม ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะมองหน้าแม่ค้าอีกครั้ง แล้วเดินออกจากร้านไป

เสียงสาวๆในร้านชื่นชมความหล่อของลูกค้าหนุ่มทันทีที่เค้าเดินออกจากร้านไป นิอรลูบแขนตัวเองเบาๆอย่างข่มใจ ท่าทางน่ากลัวจะตายอย่างกับพระเอกหนังฮ่องกง เสียงหวานบ่นเบาๆก่อนจะจัดขนมให้เต็มชั้นอีกครั้งอย่างตั้งใจ

​"เป็นอะไรกับโยธิน" เสียงเจ้านายหนุ่มสั่งลูกน้องทันที ที่เดินห่างจากร้านมา ผู้หญิงสวยหวานแบบนี้หวังว่าคงจะไม่ใช่แฟนมันนะ ชายหนุ่มคิดในใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะนึกถึงแม่ค้าขนมอีกรอบแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ น่ารักนะ

เงินสดหลายสิบปึกกองอยู่บนเตียงนอน ในห้องส่วนตัวของชายหนุ่ม ไม่กี่วันมานี้เค้าหาเงินได้มากทีเดียว โยธินนับเงินหลายล้านก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ อีกไม่นานถ้ามือขึ้นแบบนี้เค้าจะเอาเงินใช้หนี้บริษัทให้หมด ถุงกระดาษสีน้ำตาลบรรจุเงินสดหลายแสนบาทถูกเตรียมเอาไว้ พรุ่งนี้เงินก้อนนี้จะนอนนิ่งๆในบัญชีบริษัท โดยที่ไม่มีใครรู้ ว่าเค้าเอาเงินไปใช้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"คุณนิอร ครับนาย อายุ22ปี เรียนจบคหกรรมครับ ทำอาหาร ทำขนม ทำดอกไม้ งานฝีมือ ตอนนี้อยู่ในตำแหน่ง ผู้จัดการผลิตภัณฑ์ครับนาย"

เสียงลูกน้องบรรยายเรื่องราวของเธอ เดฟ หยาง ขมวดคิ้วเบาๆก่อนจะถามออกไป อย่างหงุดหงิดน้อยๆ "เป็นอะไรกับโยธิน" เสียงเจ้านายถามอย่างต้องการรู้ ลูกน้องคนสนิทยิ้มกวนๆออกมา ก่อนจะตอบออกไป

"น้องสาวบุญธรรมครับนาย" คนฟังยิ้มออกมาในคำตอบ ก่อนจะมองนาฬิกาข้อมือ

"ไปเยี่ยมโยธินกันหน่อยดีมั้ย" พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอก คนอย่างเดฟ หยาง พูดแล้วทำเลย ไม่รีรออะไรทั้งนั้น ลูกน้องคนสนิทจัดการโทรไปตามรถและโทรแจ้งคนปลายทางทันที วันนี้ เดฟ หยางจะบุกถึงที่ ปลายสายบอกเบาๆว่าจะแจ้งคุณโยธินให้ ก่อนจะวางสายไปอย่างรวดเร็ว

เลขาหน้าห้องของพี่ชายเดินหน้าตาตื่นมาที่ห้องทำงานของเธอ นิอรยิ้มรับก่อนจะมองคุณเลขาอย่างสนใจ

"มีอะไรคะ โทรมาก็ได้ค่ะ พี่โยเรียกอรหรือเปล่า" น้องสาวของเจ้านายถามออกมาอย่างเกรงใจ เลขาวัยกลางคนบอกด้วยความตกใจว่า

"คุณโยยังไม่เข้ามาเลยค่ะ คุณหยางจะมาที่นี่"

สิ้นคำตอบ นิอรก็หน้าจืดเจื่อนกันทันที ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองโทรไปหาพี่ชาย ปิดแล้วครื่อง ปลายสายปิดโทรศัพท์อย่างที่เคยทำบ่อยๆในช่วงหลัง นิอรกดโทรศัพท์อีกครั้ง เพื่อโทรเข้าบ้านตัวเอง เช็กว่าพี่ชายออกมาหรือยัง ปลายสายบอกว่า คุณโยธินออกไปนานแล้ว คนฟังใจคอห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที

"พีโยนะพี่โย ทำไมถึงเป็นแบบนี้" นิอรถอนหายใจออกมา ก่อนจะบอกเลขาของพี่ชายว่า "อรจะรับรองคุณหยางเองค่ะ"

รถสปอร์ตสีดำ หลายคัน จอดเรียงตรงหน้าตึกอย่างเป็นระเบียบ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดตัวเองอย่างเรียกพลัง ก่อนจะเติมหน้าตาของตัวเองให้พอมีสีสันกว่าเดิม และเดินออกมารอรับแขกวีไอพีของบริษัทด้วยความตื่นเต้น ประตูหน้าตึกเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มหน้าตี๋ ยืนสวมแว่นดำอยู่ข้างรถ ไร้คนเคียงข้าง นิอรมองอย่างแปลกใจ ก่อนจะยิ้มทักทายอย่างมีมารยาท ชายหนุ่มยกมือรับไห้วอย่างเป็นธรรมชาติ

"ดิฉัน พูดจีนไม่ได้ ภาษาอังกฤษก็ไม่ค่อยดี คุณหยางจะคุยเข้าใจไหมคะ"

นิอรออกตัวไปก่อนเพราะไม่เห็นล่ามของแขก ที่น่าจะมาด้วยกัน ชายหนุ่มส่ายหน้าก่อนจะพูดภาษาอังกฤษด้วยประโยคง่ายๆว่า "อรพูดไทยได้เลย พี่จะพยายามฟัง" นิอรหน้าร้อนผ่าวทันที เธอยังไม่เคยบอกเค้าเลยว่าชื่ออร ตาหยางชีกอ สาวน้อยหน้าแดงก่ำน้อยๆอย่างโมโหลูกค้า ที่ให้ความสนิทสนมจนน่าเกลียด แถมยังแทนตัวเองว่าพี่อีกด้วย

ชายหนุ่มยิ้มกว้างออกมา เธอโกรธเค้า ชายหนุ่มผายมือออกไป หวังจะให้เธอเดินนำหน้าเค้าเข้าไปก่อน นิอรหันมาค้อนนิดๆก่อนจะเดินนำหน้าเค้าเข้าไป เสียงเธอถามเค้าออกไปอย่างสุภาพว่านัดพี่โยธินเอาไว้หรือเปล่า ชายหนุ่มส่ายหน้า ก่อนจะบอกตามตรงว่ามาหาขนมชิม คนฟังยิ้มออกมาอย่างคลายใจ อย่างน้อยวันนี้พี่โยก็ไม่ได้ผิดนัด นิอรเดินนำมาที่ห้องรับรองด้านบน ก่อนจะเสริฟขนมที่จัดเอาไว้วันนี้อย่างเร่งรีบ

ขนมรูปดอกไม้สีขาว ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆและขนมสีเหลืองเป็นเส้นฝอย ที่ทำเป็นชิ้นพอดีคำจัดวางลงบนจานใบเล็กพร้อมกับถ้วยชากลิ่นหอมกรุ่น สร้างความประทับใจให้แขกยิ่งนัก สายตาของเค้าที่มองเธอ อ่อนหวานเหลือเกิน นิอรสบตากับเค้าแล้วก้มลงมองมือตัวเอง หัวใจของเธอเต้นตุบตับๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน