มาร์คัสกอดเอวบางของน้องสาวแล้วพากันเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ บ้านหลังนี้เคยเป็นบ้านของบิดามารดา พอท่านจากไปมาร์คัสก็เลยยกให้กับน้องสาวและน้องเขยส่วนตัวเขานั้นจะไปพักที่เพนเฮาส์ทุกครั้งที่กลับมากรุงเทพ
“พี่จะจัดการเรื่องนี้ให้น้องยังไงคะ”
“ยังไม่รู้เลย อาจจะลองคุยกับเธอดูก่อนดีไหม”
“น้องว่ามันจะเสียเวลาเปล่านะคะ ผู้หญิงหน้าไม่อายพวกนั้นจ้องแต่จะจับคุณต้น”
“แต่ที่ผ่านมาเราก็จัดการเองได้นี่ ทำไมครั้งนี้ถึงต้องเรียกพี่มาล่ะ” มาร์คัสถามน้องสาวด้วยความสงสัย เพราะที่ผ่านมาจัสมินจัดการกับผู้หญิงที่เข้ามายุ่งกับสามีได้อย่างดีมาโดยตลอด แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเธอจะทำไม่ได้อย่างเคย
“คนนี้ไม่เหมือนกับคนอื่นค่ะ คนนี้พี่ต้นจริงจังมาก แต่ก่อนถ้าน้องจับได้เขาก็จะขอโทษแล้วก็ยอมเลิก แต่กับคนนี้เขานิ่ง ไม่เถียงแต่ก็ไม่ทำตาม”
“หรือมันจะไม่มีอะไรแบบนั้นเขาเลยนิ่ง”
“น้อยไปสิคะ ปกติพี่ต้นก็แค่ให้เงินใช้ ซื้อของแบบรนด์เนมให้แต่นี่มาขอเงิน 30 ล้าน น้องว่ามันเยอะไปไหม”
“แล้วต้นเขาว่ายังไงบ้าง”
“เขาไม่ยอมพูดอะไรเลย เด็กนั่นเข้าไปขอเงินถึงบริษัทเลย ดีนะเลขาพี่ต้นแจ้งน้องก่อน”
“ถ้าเขาอยากได้ก็ให้ไปสิ แลกกับต้องเลิกกันยุ่งเกี่ยวกับคนของเรา”
“น้องไม่ยอมหรอกค่ะ ได้ไปตั้งเยอะแล้วยังจะมาขออีก ทำเหมือนเราเป็นธนาคาร พี่ต้นก็ทั้งรักทั้งหลงมีอะไรก็ประเคนให้หมด พี่คิดเหรอคะว่าได้เงินไปแล้วมันจะยอมจบง่ายๆ” จัสมินเป็นกังวลว่าจ่ายไปแล้วมันจะไม่จบและจะมีครั้งต่อไปอีกเรื่อยๆ
“พี่ว่าคงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง ถึงต้นมันจะเจ้าชู้แต่มันก็รักเรามากนะ”
“ถ้าเขารักน้องจริงเขาคงไม่มีคนอื่นไหมคะ พี่ต้องช่วยน้องจัดการนะ แยกเขาทั้งสองออกจากกัน”
“ยังไง”
“พี่ทั้งหล่อและรวยกว่าพี่ต้น ถ้าเธอเจอกับพี่เป้าหมายก็อาจจะเปลี่ยน”
“จะบ้าเหรอจัสมิน พี่ไม่มีทางใช้ผู้หญิงคนเดียวกับน้องเขยตัวเองหรอกนะ”
“ก็อย่าคิดแบบนั้นสิคะ คิดว่าเธอก็เหมือนกับผู้หญิงขายบริการสักคน ทำให้เธอหลงรักพี่ ทำให้พี่ต้นเห็นว่าเธอก็ไม่ต่างจากผู้หญิงชั้นต่ำทั่วๆ ไปที่เห็นเงินสำคัญกว่าทุกอย่าง”
“ไม่มีทางอื่นแล้วหรือไง”
“น้องว่าทางนี้ง่ายที่สุดค่ะ”
“พี่จะลองไปเจอเขาก่อน น้องใจเย็นๆ นะ”
“พี่ต้องจัดการให้เร็วที่สุดนะคะ เงิน 30 ล้านน้องไม่เสียดายหรอกค่ะ แต่มันเสียศักดิ์ศรีค่ะ”
จัสมินพูดอย่างเอาแต่ใจและรู้ว่ามาร์คัสจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน
“พี่จะกลับแล้วน้องรอฟังข่าวอยู่ที่นี่แล้วกันนะ”
“ไม่อยู่ทานข้าวเย็นกับน้องเหรอคะ”
“ไม่ดีกว่า พี่ว่าจะออกไปดื่มสักหน่อยจะได้ดูด้วยว่าผับของเราเป็นยังไงบ้าง”
มาร์คัสออกมาจากบ้านน้องสาวแล้วก็ตรงไปยังผับที่ตัวเองเป็นหุ้นส่วนอยู่ เขาเดินขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นโซนที่เปิดให้เฉพาะสมาชิกวีไอพีขึ้นมาเท่า
“ว่าไงมาร์คัส รอบนี้หายไปนานเลย เกือบสองเดือนแล้วมั้งฉันจะยืดกิจการอยู่แล้วนะ” ชายไทยรูปร่างสูงเดินเข้ามาทักทายมาร์คัสอย่างคุ้นเคย
“อยากยืดก็ยืดไปเลย แต่ต้องยืดทุกให้ครบทุกร้านนะ”
“ทุกร้านคงไม่ไหวว่ะ แค่ที่นี่ที่เดียวก็เหนื่อยแล้ว นี่ยังไม่มีใครเอาอะไรมาให้หุ้นส่วนใหญ่ดื่มเลยเหรอ”
“วันนี้แขกเยอะหุ้นส่วนอย่างฉันรอได้ ว่าแต่นายเถอะเป็นยังไงบ้าง”
“ก็เรื่อยๆ นะช่วงนี้มีร้านถูกสั่งปิดไปเยอะเพราะให้เด็กอายุต่ำกว่า 20 ปีเข้า ร้านของเราก็เลยคึกคักเป็นพิเศษ”
“แล้วร้านเราไม่ปล่อยเด็กเข้าแน่นะ ฉันมาอยากมีปัญหากับตำรวจเท่าไหร่”
“เด็กที่ไหนจะเข้ามาละ ค่าสมาชิกรายเดือนเป็นหมื่น ถ้าจะมีก็มากับพวกเสี่ยกระเป๋าหนัก แล้วเสี่ยพวกนั้นก็คนใหญ่คนโต ตำรวจไม่กล้ายุ่งหรอก”
“มันก็จริงนะ”
“นายรอฉันก่อนนะเดี๋ยวจะกลับมาคุยด้วย ขอไปสั่งงานลูกน้องก่อน”
“อือ ไปเถอะ”
“จอมนายมาที่นี่บ่อยไหม” เขาหันมาถามลูกน้องที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกตัว
“ไม่บ่อยครับ ที่นี่คุณศิลาเอาอยู่ครับไม่ต้องเข้ามาดูบ่อย”
มาร์คัสยังมีผับอีกหลายที่ซึ่งเขาจะให้จอมทัพเป็นคนคอยดูแลแทนตัวเอง
“บอสครับ จะว่าอะไรไหมถ้าผมจะขอตัวกลับก่อน”
“ไม่ดื่มด้วยกันเหรอ ฉันนั่งดื่มกับแพทริคสองคนเหงาแย่”
“ไม่ดีกว่าครับ พรุ่งนี้เช้ามีงานครับ”
“งั้นก็ตามสบายเลย”
พอจอมทัพออกไปแล้วแพทริคก็ขอตัวออกไปโทรศัพท์ ตอนนี้จึงเหลือเพียงมาร์คัสนั่งอยู่ที่ชุดโซฟาเพียงคนเดียว
ขณะกำลังนั่งคิดว่าจะช่วยเหลือน้องสาวยังไง ก็มีพนักงานเอาเครื่องดื่มเข้ามาเสิร์ฟ
“คุณศิลาให้ฉันเอาเครื่องดื่มมาให้ค่ะ” พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะน่าฟังจนทำให้มาร์คัสนึกอยากเห็นหน้า
หญิงสาวเอาเครื่องดื่มออกจากถาด วางลงบนโต๊ะเตี้ยจนครบ ก็เงยหน้าขึ้น
มาร์คัสหัวใจกระตุกเมื่อตาคมของตนสบเข้ากับดวงตากลมโตของผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นดูสดใสและเป็นประกาย ชายหนุ่มจ้องมองเหมือนคนต้องมนตร์
“คุณจะรับอะไรเพิ่มก็บอกได้นะคะ” เสียงหวานบอกกับเขาพร้อมส่งวมาให้อย่างเป็นมิตร”
“ครับ”
เขานึกเสียดายหญิงสาวตรงหน้า เธอทั้งสวยทั้งหุ้นดีอีกทั้งน้ำเสียงก็ไพเราะน่าฟัง แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนที่ทำให้น้องสาวของเขาต้องเจ็บ
“นั่งลงก่อนสิ ฉันขอคุยด้วยหน่อย”
“ค่ะ” หญิงสาวถอยห่างจากโต๊ะเล็กน้อยแล้วคุกเข่าลงบนพรมหนารอฟังคำสั่งจากแขกวีไอพีที่คุณศิลาบอกให้เธอขึ้นมาบริการเขา
“เธอชื่ออะไร”
“มิรันดาค่ะ เพื่อนๆ เรียกฉันว่ารันค่ะ”
“ชื่อเพราะดีนะ”
“ขอบคุณค่ะ”
“ทำงานที่นี่มานานหรือยัง” มาร์คัสชวนคุย
“ทำได้สองเดือนแล้วค่ะ”
“ถึงว่าฉันเพิ่งเคยเห็น”
“ขอถามได้ไหม ว่าทำไมถึงเลือกมาทำงานที่นี่ล่ะ”
มิรันดามองหน้าเขาแล้วยิ้มก่อนจะตอบคำถามนั้นไปตามความจริง
“ที่นี่เงินดีกว่าที่อื่นค่ะ แขกก็ทริปเยอะค่ะ”
“อ้อ ฉันขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะไม่อยากอ้อมค้อมให้เสียเวลา”
มิรันดามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาและเธอไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่เพราะเกรงใจคุณศิลาถึงได้ยอมนั่งคุยกับเขา
“ในเมื่อเธอก็ได้เงินจากน้องเขยของฉันทุกเดือนอยู่แล้วจะลำบากออกทำงานที่นี่ทำไม”
“น้องเขยของคุณใครคะ”
“สาวน้อย อย่าทำหน้าซื่อตาใสอย่างนั้นสิ ถึงฉันจะชอบมองก็เถอะ แต่ฉันรู้เรื่องของเธอมากเกินกว่าที่จะหลงไปกับท่าทางใส่ซื่อที่เธอกำลังแสดงอยู่”
“คุณพูดเรื่องอะไรคะ”
“ฉันถามหน่อย เธอรู้จักนายต้นไหมล่ะ”
“อ๋อ พี่ต้นรู้จักค่ะ แต่ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
“อย่าปิดฉันเลยเรื่องของเธอน่ะ ฉันรู้มาหมดแล้ว รู้แม้จะกระทั่งเธอเข้าไปขอเงินน้องเขยฉันถึงบริษัท ฉันยอมรับเลยว่าคุณเป็นเมียน้อยที่กล้ามาก”
“ฉันไม่ใช่เมียน้อยใครทั้งนั้น”
“เก็บคำนี้ไปบอกคนอื่นเถอะนะสาวน้อย เอาล่ะ ฉันมีขอเสนอมาให้เธอด้วยนะ”
“ข้อเสนออะไรฉันไม่อยากฟังหรอกค่ะ ฉันยืนยันว่าฉันไม่ใช่เมียน้อยของเขา”
“ไม่ลองฟังฝังหน่อยเหรอ”
“ไม่ค่ะ”
“40 ล้าน ฉันให้มากกว่าที่เธอขอจากนายต้น”
“40 ล้าน”
มิรันดาตาโตที่ได้ยิน เงินจำนวนนี้มันจะแก้ปัญหาทุกอย่างที่เธอเจออยู่ในตอนนี้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย
“คุณคงไม่ให้ฉันฟรีๆ”
“แน่นอนมันก็ต้องมีขอแลกเปลี่ยน”
“ลองบอกมาสิคะ” มิรันดาถามด้วยความตื่นเต้น
“เธอต้องเลิกยุ่งกับนายต้นและออกไปจากชีวิตเขา”
มิรันดาถอนหายใจอย่างหนัก เรื่องนี้เธอต้องคิดให้รอบคอบเพราะการเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขมทัตมันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะตัดสินใจได้เพียงคนเดียว
“นี่นามบัตรฉัน ถ้าเธอตัดสินใจได้ก็โทรมา ฉันให้เวลาถึงพรุ่งนี้เที่ยงคืน”
มาร์คัสยืนนามบัตรสีทองของตนเองให้กับหญิงสาวตรงหน้า
“ขอบคุณสำหรับข้อเสนอนะคะ ฉันขอคิดดูก่อนแล้วจะรีบติดต่อมา”
“หวังว่าจะเป็นข่าวดีนะ” เขาบอกเธอพร้อมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์
มาร์คัสมองตามหลังหญิงสาวไปด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเสียดายมากแค่ไหน เขายอมรับว่าสนใจทั้งหน้าตาและรูปร่างของเธอแต่มันติดตรงที่ว่าเธอคือเมียน้อยของเขมทัต
“ขอโทษที่ให้รอนาน แล้วนี่ทำไมอยู่คนเดียวล่ะ ลูกน้องคนสนิทไปไหน”
“แพทริคไปคุยโทรศัพท์ส่วนจอมทัพกลับไปแล้ว”
“ครั้งนี้จะอยู่นานไหม” พูดพลางเทบรั่นดีราคาแพงส่งให้เพื่อน
“ก็คงสักพัก ฉันไม่ได้มากวนเวลางานใช่ไหม”
“ไม่หรอก ปกติฉันก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้วก็แค่ดูความเรียบร้อยทั่วๆ ไป”
“เด็กที่เอาเหล้ามาให้เมื่อกี้ทำงานเป็นไงบ้าง”
“ก็ดีนะ ขยันและมาทำงานตรงเวลา สนใจเหรอ”
“ไม่หรอกก็แค่ถามดูเพราะเพิ่งเคยเจอ”
“สนใจไปก็เท่านั้น น้องเขาไม่ทำงานเสริม”
“เหรอ” มาร์คัสอยากจะหัวเราะที่เพื่อนบอกว่าเธอไม่รับงานเสริม
“ไม่ใช่นายคนแรกที่สนใจหรอก”
“คงเนื้อหอมน่าดูเลย”
“ประมาณนั้นถ้าน้องมันสนใจป่านนี้คงรวยไปแล้ว ฉันว่านายอย่าไปสนใจเลย เสียเวลาเปล่า ฉันตามน้องพลอยให้แล้ว”
“ขอบใจนะ กำลังเมื่อยพอดีเลย”
“พอพูดถึงหญิงตาก็เป็นประกายเลยนะครับคุณมาร์คัส”
“มันก็แน่อยู่ แล้วไปก่อนนะ ไม่อยากให้น้องพลอยรอนาน”
น้องพลอยหรือพลอยนิชาที่ชายหนุ่มพูดถึงก็คือเด็กสาวที่เขานอนด้วยเมื่อหนึ่งปีก่อน เธอเป็นคนสวยและเก่งเรื่องบนเตียงจึงไม่แปลกที่มาร์คัสจะเรียกหาเธอทุกครั้งที่กลับมาที่นี่
มาร์คัสเดินขึ้นไปยังชั้นสามที่มีห้องนอนไว้คอยบริการแขกอยู่หลายห้อง เขาผลักประตูเข้าไปก็เจอกับพลอยนิชาที่สวมเกาะอกสีแดงรออยู่แล้ว
“คุณมาร์คัส พลอยคิดถึงคุณมาก” หญิงสาวเดินมาสวมกอดด้วยความดีใจ ทุกอย่างไม่ใช่การประจบเอาใจแต่เพราะเธอหลงรักผู้ชายคนนี้มาตลอด พอได้เจอก็อดที่จะแสดงออกไม่ได้
“อือ เตรียมน้ำแล้วใช่ไหมผมอยากอาบน้ำ” มาร์คัสทำหน้านิ่ง สำหรับเขาแล้วการไม่เจอใครสักคนไม่ได้ทำให้เกิดอาการคิดถึงแต่อย่างใด เพราะหัวใจของเขามันตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน ทุกอย่างระหว่างเขาผู้หญิงที่ผ่านเข้ามามันก็เป็นแค่ความต้องการทางร่างกายเท่านั้น
“ค่ะ พลอยเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้ว คุณจะให้พลอยช่วยอาบให้ไหมคะ”
“ไม่เป็นไร เตรียมนวดให้ผมก็พอ นั่งเครื่องมาหลายชั่วโมงเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว”
“ได้ค่ะ” พลอยนิชารับคำอย่างว่าง่าย ไม่ว่ามาร์คัสจะให้ทำอะไรแบบไหนเธอก็ยินดีทำให้เขาทุกอย่าง เพราะอยากให้เขาประทับใจและมาเจอกับเธอทุกครั้งที่กลับมาประเทศไทย
มาร์คัสเดินออกมาจากห้องน้ำโดยนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว
เขาเดินมาที่เตียงและล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง
“พลอยนวดให้นะคะ”
ฝ่ามือเล็กของหญิงสาวเริ่มขยับบีบนวดไปตามท่อนแขนแกร่งด้วยน้ำหนักมือไม่หนักไม่เบาจนเกินไป นวดแขนจนครบทั้งสองข้างจึงย้ายฝ่ามือลงมาบีบนวดบนขาทั้งสองข้างก่อนจะมากดลง บนฝ่าเท้าและหลังเท้าทั้งสอง
“นวดดีใช้ได้เลย ไปเรียนมาเหรอ” มาร์คัสถาม เพราะตอนนี้เข้ารู้สึกผ่อนคลายความเมื่อยล้าลงมากทีเดียว
“พลอยดูตามยูทูปค่ะ”
“เคยนวดให้ใครมาก่อนไหม”
“ไม่ค่ะ พลอยตั้งใจนวดให้คุณมาร์คัสคนเดียว พลอยขอตัวไปล้างมือก่อนเดี๋ยวจะกลับมานวดคิ้วกับท้ายทอยให้นะคะ”
“นวดแค่นี้ก็พอแล้วฉันไม่อยากเสียเวลา”
“อย่าใจร้อนสิคะยังไงคืนนี้พลอยก็อยู่กับคุณได้ทั้งคืน”
“ฉันไม่ได้จ่ายเงินมาเพื่อให้เธอนวดทั้งคืนหรอกนะ”
“เดี๋ยวสิคะ ว้าย!” พลอยนิชาร้องด้วยความตกใจ เมื่อถูกมาร์คัสรั้งจนล้มลงทับไปบนตัวของเขา
“หึหึ”
มาร์คัสหัวเราะกับท่าทางเหมือนไม่เต็มใจของเธอก่อนจะพลิกขึ้นมาคร่อมเหลือร่างพลอยนิชา ปากประกบจูบลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างรวดเร็ว หญิงสาวเปิดปากรอรับลิ้นแลกจูบอย่างดูดดื่ม จูบรุนแรงอย่างกระหาย ในขณะที่มือเริ่มปลดเปลื้องชุดสีแดงเพลิงออกจากร่างกายอวบอิ่มของเธอด้วยความชำนาญ
“เหมือนมันใหญ่ขึ้นนะพลอย”
“ใหญ่ขึ้นแล้วชอบไหมคะ” พลอยนิชาถามอย่างยั่วยวน ในเมื่อเธออุตส่าห์เจ็บตัวไปแล้วก็อยากจะได้ยินคำชมจากเขา
“อื้อ”
ชายหนุ่มกอบกุมเต้าอวบที่มันใหญ่จนล้นละลัก คลึงเคล้นราวกับว่ามันเป็นของเล่นชิ้นโปรด ปลายนิ้วโป้งบดบี้ยอดถันอย่างสนุกมือ แล้วงับยอดที่แข็งเป็นไตเข้าปากร้อนดูดกลืนอย่างหิวกระหาย พลอยนิชาครางเบาๆ รู้สึกเสียวซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย
“อื้อ คุณมาร์คัส”
เสียงหวานคราง ทรมานกับความเสียวซ่าน สองมือจิกไปบนผ้าปูเมื่อเขาดูดดื่มเต้าอวบอย่างตะกละตะกลาม มือใหญ่เลื่อนต่ำลงมายังใจกลางกายสาวส่งปลายนิ้ว เข้าไปยังกลีบสาวถูไถไปมาจนเธอดิ้นพล่าน
“คุณมาร์คัส อื้อ”
เธอครางเสียงสั่นยกสะโพกขึ้นสูงเหนือพื้นที่นอนเพื่อให้ช่องสวาทได้รับการปรนเปรอจากปลายนิ้วที่ขยับเข้าใส่ เสียงหวานกรีดร้องเมื่อเขาส่งเธอไปยังจุดสูงสุดของอารมณ์
เขาถอดปลายนิ้วออกก่อนแล้วล้มตัวลงนอนหงายบน ส่งนิ้วที่เปียกชุ่มเธอดูดเลีย
พลอยนิชาเข้าใจโดยไม่ต้องบอกว่าหลังจากดูดเลียปลายนิ้วที่เต็มไปด้วยกลิ่นกายของตนเองแล้วจะต้องทำยังไงต่อเพื่อให้เขาพอใจ
มือเล็กบรรจงปลดผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวของเขาออก หญิงสาวมองใบหน้าเขาสลับกับความใหญ่โตแล้วส่งยิ้มยั่วยวน ก่อนจะใช้มือเล็กเอื้อมมากอบกุมท่อนเอ็นร้อนที่ขยายใหญ่กว่าของทุกคนที่เธอเคยเห็น เธอรูดรั้งท่อนเหล็กร้อนขึ้นลงเป็นจังหวะก้มกดริมฝีปากสีแดงสดลงบนส่วนปลายของแก่นกายที่เป็นรอยบุ๋ม แล้วปลายลิ้นเล็กตวัดไปมารอบรอยหยักอย่างชำนาญ
“อื้อ ดีมากพลอย”
เสียงครางแหบต่ำออกจากปากหยักได้รูปของมาคาร์คัส เขาเสียวซ่านและร้อนผ่าวไปทั้งตัว พลอยนิชาปรนเปรอเข้าด้วยปากอย่างเต็มที่
ชายหนุ่มดันข้อศอกกับพื้นที่นอนนุ่มผงกศีรษะดูเรียวปากที่กลืนกินมันน่ามองและกระตุ้นอารมณ์จนเขาแทบทนไม่ไหว ฝ่ามือใหญ่กดศีรษะให้แนบชิดสะโพกสอบขยับเข้าหาอุ้งปาก
“อือ พลอย อีกนิด อื้อ อ้าห์..”
น้ำขาวขุ่นพุ่งแรงเข้าไปลำคอขนพลอยนิชาจนหญิงสาวแทบสำลัก แต่เขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด
มาร์คัสพลิกให้ตนเองมาคร่อมเธอเอาไว้อีกครั้ง สวมถุงยางอย่างรวดเร็ว มือใหญ่แยกขาออกกว้างแล้วขาทั้งสองข้างของเธอพาดลงบนบ่า จากนั้นสอดความแข็งร้อนเข้าไปในโพรงลึกทีเดียวจนสุดลำ
“อ๊ะ คุณมาร์คัส”
พลอยนิชาร้องเสียงหลง ตัวสั่นคลอนจากแรงกระแทกที่เข้ามาทีเดียวอยากไม่ทันตั้งตัว
มาร์คัสเร่งเครื่องขยับเข้าออกอยากรุนแรง ไม่สนใจว่าเธอ จะรู้สึกเจ็บหรือไม่เพราะอารมณ์ของเขากำลังพุ่งสูงขึ้น
ชั่วขณะหนึ่งชายหนุ่มมองเห็นหน้าของพลอยนิชาเป็นหน้าของหญิงสาวที่คุยด้วยเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็กระแทกกระทั้นเข้าลึกอย่างรุนแรง สาดอารมณ์ลงไปอย่างเต็มที่
พลอยนิชาครวญครางออกมาฟังไม่เป็นศัพท์ ความเจ็บเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน มันมากล้นจนเธอแทบรับไม่ไหวหน้าอกอวบกระเพื่อมไปตามแรงกระแทก
“คุณมาร์คัสขา พลอยเสียวไปหมดแล้ว อื้อ”
เสียงครวญสั่นของหญิงสาวที่เขาได้ยิน ทำให้เขาออกแรงมากขึ้น แรงขึ้นและเร็วขึ้น สองมือบีบเคล้นเต้าอวบอย่างไม่ปรานี
“ตอดแรงอีกนิด พลอย แบบนั้นแรงอีก อื้อ”
เสียงชายหนุ่มครางอย่างพอใจ
“คุณมาร์คัสขา เสียว พลอยเสียวมาก แรงๆ เลยนะคะ”
เขาตอกอัดความแข็งร้อนลงไปอีกไม่กี่ครั้งพลอยนิชาก็กรีดร้องอย่างสุขสม
มาร์คัสถอนตัวตนออกจากนั้นพลิกให้เธออยู่ในท่าคลานเข่าก่อนจะสอดตัวตนเข้าไปทางด้านหลัง กระแทกเข้าลึกจนสุดโคนแล้วถอนออกเกือบสุด ทำแบบนั้นสลับกับจังหวะรัวเร็ว
ผ่านไปอีกเกือบสิบนาทีร่างกายของเขาก็ร้อนราวกับไฟ เลือดในกายมารวมกันที่ส่วนปลาย มันปวดหนึบจนแทบคลั่ง เมื่อตอกอัดเข้าไปอย่างรุนแรงอีกไม่กี่ครั้ง เสียงแหบพร่าก็ครางอย่างสุขสม
ชายหนุ่มเพิ่งปลดปล่อยไปได้แต่เพียงครั้งเดียวก็รู้สึกไม่อยากทำต่อ เพราะรู้สึกหมดสนุกเมื่อนึกไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับน้องสาว อีกทั้งใบหน้าหวานของมิรันดายังคอยตามมากวนใจอยู่ตลอด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินให้กับพลอยนิชาเป็นจำนวนที่คนรับเห็นแล้วยิ้มหายเหนื่อยราวกับปลิดทิ้ง
“คุณจะกลับเลยเหรอคะ พลอยนึกว่าเราจะอยู่ด้วยกันทั้งคืน พลอยไม่ได้เจอคุณนานเลยนะคะคิดถึงคุณมาก”
“เอาไว้ฉันจะนัดใหม่นะ”
“แน่นะคะ แล้วคุณจะกลับอิตาลีตอนไหน”
“คงอยู่เมืองไทยอีกนาน”
“ถ้าคุณว่างโทรหาพลอยนะคะ ช่วงที่คุณอยู่เมืองไทย พลอยจะไม่รับงานอื่นเลย”
“อือ” มาร์คัสตอบสั้นๆ ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวในชุดเดิมแล้วเดินออกจากห้องลงไปยังชั้นสองที่ผู้ช่วยของเขารออยู่
