อนาสตาเซีย เบนเน็ต
“แม่! แม่ค่ะ...แม่อยู่ไหน...อกาธาเห็นแม่มั้ย?...”อนาสตาเซียหรือแอนนี่ วิ่งทันทีหลังจากลงมาจากรถที่ไปรับเธอ ณ ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย
“คุณน้ำ น่าจะอยู่ในทุ่งดอกไม้นะคะ” อกาธาตอบคำถามนายสาว อนาสตาเซียเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็รีบวิ่งออกจากบ้านและมุ่งหน้าสู่ทุ่งดอกไม้ในอาณาบริเวณบ้านของพ่อ พ่อที่เป็นหัวหน้าแก็งมาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟีย เขาก็คือ อดัม เบนเน็ต นั่นเอง
ฝีเท้าถูกเร่งให้เร็วขึ้น เมื่ออนาสตาเซียที่วิ่งมายังทุ่งดอกไม้เห็น น้ำฟ้า เบนเน็ต แม่ของเธอ อย่างกับว่าถ้าเธอช้าเพียงนิด เรื่องร้ายที่กำลังดำเนินอยู่ตอนนี้อาจจะไม่ทันการ ที่เธอจะแก้ไขมันได้
“แม่!...” น้ำฟ้า หรือ นาวา หันไปตามเสียงเรียกที่เธอรู้ทันทีว่าเป็นใคร?
“แอนนี่...”
“แม่!...” อนาสตาเซียที่วิ่งมาถึงตรงหน้า เข้ากอดแม่และหอมแก้มซ้ายขวาของแม่อย่างรวดเร็ว อย่างที่ทำเป็นประจำทุกครั้งที่เธอได้เจอกับแม่ เมื่อเธอต้องย้ายไปอยู่ที่นิวยอร์กเป็นส่วนใหญ่
“เกิดอะไรขึ้น...ใจเย็นๆก่อนลูก...” น้ำฟ้าเอ่ยเพียงแค่นั้น เธอก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องที่ไม่ปกติเกิดขึ้นแน่นอน
“พ่อ!...แม่รู้มั้ยคะ...ว่าตอนนี้พ่ออยู่ไหน?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ลูส ลูเธอร์ หายไปค่ะแม่...ต้องเป็นฝีมือพ่อแน่ๆ...”
“ลูส ลูเธอร์ คนที่แอนนี่เคยเล่าให้แม่ฟัง...” อนาสตาเซียพยักหน้าพร้อมกับหายใจเข้าไปด้วย เพราะเธอยังคงเหนื่อยอยู่นั่นเอง
“พ่อรู้เรื่องแล้วเหรอ?...ถึงว่า!!! เมื่อเช้ารีบออกไปตั้งแต่เช้า”
“แม่เร็วๆเถอะค่ะ...หนูใจไม่ดีเลย...”
“ใจเย็นๆก่อนแอนนี่...พ่อไม่ทำอะไรวู่วาม เดี๋ยวขอเวลาแม่คิดก่อนว่าจะทำอย่างไรดี?...” อนาสตาเซียมองหน้าน้ำฟ้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวังว่าเธอคงมาทันเวลา... “แม่คิดออกแล้ว...” น้ำฟ้าพูดเพียงแค่นั้น เธอก็ล้วงโทรศัพท์ออกมา กดหาและโทร.ออก ‘อกาธา’
‘เซฟเฮ้าส์ ของตระกูลเบนเน็ต’
อดัม ยืนมองร่างไร้สติของลูส ลูเธอร์แขนทั้งสองถูกล่ามด้วยโซ่ไว้เหนือศีรษะ เท้าทั้งสองยืดตรงไร้พันธนาการ
เจอาร์ยืนอยู่ด้านหลังเยื้องไป ยืนเงียบๆ รอคำสั่งจากอดัม
“ผมเคยเจอ ลูส ลูเธอร์เมื่อสองปีก่อน ไม่อยากจะเชื่อว่าวันนี้ผมต้องมาเจอเขาอีกครั้งที่สภาพต่างกันอย่างฟ้ากับเหว”
“นายจะถามก่อน หรือว่าจะปิดฉากลมหายใจเลยครับ” เจอาร์ วัยห้าสิบเอ็ด ที่ยังดูองอาจ แข็งแรง ไม่เข้ากับวัยที่มาถึงเลขห้าแล้ว เอ่ยถามด้วยท่าทางนอบน้อม
“ผมมีเหตุผลและให้โอกาสเสมอ” อดัมกับเจอาร์พูดคุยกันเพียงลำพังในห้องแห่งนั้น อาจไม่ทันสังเกตเห็นหัวคิ้วของเชลยที่ขมวดเข้าหากัน เมื่อลูสเริ่มรู้สึกตัว แต่เขาก็ไม่อาจเข้าใจสิ่งที่อดัมกับมือขวาคุยกัน เพราะทั้งสองไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษนั่นเอง ลูสที่พอทราบมาบ้างว่าอดัมมีภรรยาเป็นหญิงไทย ทั้งสองน่าจะใช้ภาษาไทยสื่อสารกัน
Grrrrr Grrrrr เสียงเรียกของโทรศัพท์เจอาร์ดังขึ้น
“นาย ที่บ้านโทร.มาครับ”
“หรือว่า....Grrrrr Grrrr” อดัมเอ่ยยังไม่ทันจบ โทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น “เอ็ดเวิร์ด!....เข้าใจแล้ว” อดัมที่รับสายนั้น เอ่ยเรียกผู้ที่โทร.เข้ามาและเงียบ เพื่อฟังปลายสาย
“อากาธา...แจ้งมาว่า คุณน้ำไม่ค่อยสบาย” อดัมยิ้มให้กับการรายงานของเจอาร์
“อนาสตาเซีย...กลับมาบ้าน” เจอาร์เลิกคิ้วและเข้าใจโดยทันที บุตรสาวของอดัมคงหนีกลับมา สาเหตุหลักก็คงเป็นเพราะผู้ชายตรงหน้าที่ยังไม่ได้สติ
“แล้วเราจะกลับก่อนมั้ยครับ?”
“ก็คงต้องอย่างนั้น...ผมก็อยากจะฟังเหมือนกันว่าแอนนี่จะว่าอย่างไร...ลงทุนหนีการคุ้มกันมาได้...กลับไปนิวยอร์กรอบนี้ เอ็ดเวิร์ดคงเตรียมการจัดการนางฟ้าแสนซนของเราเป็นแน่...”
‘ณ บ้าน ตระกูลเบนเน็ต’
“แอนนี่...มานั่งตรงนี้” น้ำฟ้าเอ่ยเตือนบุตรสาวที่เอาแต่เดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ
“แม่ค่ะ...หนูคงไม่ช้าเกินไปนะคะ”
“…พ่อไม่ใช่คนที่เห็นชีวิตของคนเป็นผักปลา...ใจเย็นๆ...และจำไว้ ถ้าพ่อกลับมา...แอนนี่ห้ามมีคำถามกับพ่อ...หน้าที่ลูกคือตอบคำถามพ่อเท่านั้น...” อนาสตาเซียพยักหน้าอย่างเข้าใจ คนที่รู้จักและเข้าใจพ่อของเธอที่สุดบนโลกนี้ก็คงมีแต่แม่เธอคนนี้เท่านั้น
“พ่อ!!!...” อนาสตาเซียวิ่งเข้าไปหาอดัมทันที พร้อมโอบกอดและหอมแก้มซ้ายขวาท่าทางประจบนั้นน่ารักยิ่งนัก
“วันนี้นางฟ้าของพ่อดูดีใจเป็นพิเศษกับการเจอพ่อครั้งนี้” อดัมแซวบุตรสาวและนั่งลงข้างๆน้ำฟ้า และยื่นหน้าไปหอมแก้มภรรยาสุดที่รัก
“พ่อคิดมากไปเหรอเปล่า...แอนนี่ไม่เจอพ่อเกือบเดือนแล้วนะคะ...ก็ต้องคิดถึงมากสิค่ะ...”
“คิดถึงก็คิดถึง...คงมากเสียจนต้องหนีกลับมา...ทางโน้นวุ่นวาย น่าดูเลยนะ...” อนาสตาเซียยิ้มเหวอๆ เพราะเธอหนีกลับมาจริงๆ กลับไปงานยากคงรอเธออยู่แน่นอน...ป่านนี้เอ็ดเวิร์ดจะโกรธเธอมากขนาดไหนนะ
“มีอะไรจะบอกพ่อ ก็บอกมา...ลงทุนมาขอร้องแม่ให้เรียกพ่อกลับมาขนาดนี้...”
“เอ่อ!...ลูเธอร์ คนที่อยู่กับพ่อตอนนี้ ลูกขอตัวเขากลับนิวยอร์กพร้อมกันเลยนะคะ...” อดัมเลิกคิ้วมองบุตรสาว และชำเลืองตาไปมองภรรยาสุดที่รักอย่างเข้าใจ...
“แล้วสาเหตุที่เขาต้องมาอยู่กับพ่อตอนนี้ แอนนี่รู้เหตุผลมั้ย?”
“พ่อค่ะ!...ลูส ลูเธอร์ เราพึ่งจะรู้จักกันยังไม่ถึงสองสัปดาห์เลยค่ะ...ลูกแค่ไม่อยากให้เขาต้องเดือดร้อนเพราะลูกเป็นสาเหตุ”
“เมื่อก่อนพ่อไม่เคยเห็นแอนนี่สนใจใครก็ตามที่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับลูก...ปล่อยให้น้องๆเขาจัดการ ลูกก็ไม่เคยร้อนใจเพียงนี้...”
“มันไม่เหมือนกันนะคะ...ก่อนหน้านั้นก็เป็นเพียงเพื่อนสถาบันเดียวกัน...น้องๆเขาก็แค่แกล้งแหย่เล่นที่มากกว่าที่คนอื่นเขาทำกันก็เท่านั้น...แต่ ลูเธอร์คนนี้ เขาไม่ใช่คนปกติเหมือนพวกนั้น...และอีกอย่าง เขายังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ...”
“แต่เท่าที่พ่อรู้!...เขามาป้วนเปี้ยนใกล้นางฟ้าของพ่อมากเกินไปมั้ง...หรือว่าไม่ใช่”
“พ่อ!...ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะคะ...ลูกไม่ได้คิดอะไรกับเขา...เขาก็แค่อยากจะตอบแทนบุญคุณลูกที่เคยช่วยเขาไว้ก็เท่านั่นเอง”
“เขาบอกอย่างนั้นเหรอ?” อนาสตาเซียพยักหน้ารับ อดัมต้องยิ้มกับความไร้เดียงสาของบุตรสาว แต่จะว่าเธอก็ไม่ได้ เพราะนางฟ้าตนนี้ถูกล้อมกรอบด้วยเหล่าบรรดาน้องชายของเธอ อนาสตาเซียเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของคุณปู่พีทกับคุณย่าหนูนา ที่ทุกคนต่างก็หวงแหน
อนาสตาเซียย้อนคิดไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน วันที่ได้เจอกับลูส ลูเธอร์ เป็นครั้งแรก...ในวันหนึ่งซึ่งเป็นอีกวันในการซ้อมละครเวทีของ บร์อดเวย์ เหมือนทุกๆวัน และเช่นเคยเอ็ดเวิร์ดจะมารับเธอทุกครั้งหลังจากการซ้อมเสร็จ แต่วันนี้เป็นการซ้อมใหญ่ครั้งแรกทุกอย่างเป็นไปตามที่ซ้อมไว้จึงเสร็จก่อนเวลาเกือบชั่วโมง และเธอก็ไม่ได้แจ้งเอ็ดเวิร์ดล่วงหน้า... อนาสตาเซียจึงโทร.หาเอ็ดเวิร์ดหลังจากที่เธอเดินออกมาจากโรงละครและแยกกับเพื่อนๆร่วมการแสดงแล้ว....
“ทำไมไม่รับสาย...” อนาสตาเซียเปรยกับตัวเอง เมื่อโทร.หา เอ็ดเวิร์ดแต่เขาไม่ได้รับสายเธอจนสายตัดไป เธอจึงตัดสินใจเดินต่อไปเรื่อยๆ ถึงจะเป็นยามค่ำคืนแต่นิวยอร์กก็ยังสว่างไสวสวยงามเสมอ ของเมืองศิวิไล
ตุบ ตับ อัก! อ๊าก ผลั๊วะ ...อนาสตาเซียที่กำลังเดินผ่านซอกตึก เธอได้ยินเสียงเหมือนกลุ่มคนกำลังทะเลาะวิวาท เธอหยุดฝีเท้าที่จะเดินผ่านซอกตึกนั้น อนาสตาเซียเปลี่ยนทิศทางด้วยความอยากรู้ แต่ด้วยเธอเป็นนางฟ้ามาเฟีย เธอไม่ได้เติบโตมาแบบคุณหนูที่หยิบจับอะไรไม่เป็น อนาสตาเซียย่างเท้าเบาหวิวและค่อยๆเคลื่อนเข้าซอกตึกนั้นอย่างคนที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี
‘เจ็ดรุมหนึ่ง’ ภาพที่เธอเห็น ชายหกคนกับหญิงสาวที่ดูเป็นมวยอีกสองคน แต่ชายหนึ่งในหก ถูกกลุ่มหญิงชายที่เหมือนเป็นพวกเดียวกันรุมเข้าทำร้าย แต่ก็ไม่ง่ายเพราะผู้ชายที่มีตัวเองเป็นพวกเพียงคนเดียวฝีมือไม่ธรรมดา แต่ถ้าเวลานานไป ‘เจ็ดรุมหนึ่ง’ เจ็ดก็ต้องชนะแน่นอน เพราะเจ็ดคนนั้นถึงจะได้รับบาดเจ็บบ้าง แต่ด้วยกำลังที่มากกว่ากับเวลาการต่อสู้ที่ยืดยาวออกไป ก็จะทำให้ชายเพียงหนึ่งเดียวพ่ายแพ้แน่นอน การวิเคราะห์สถานการณ์และเหตุการณ์ เป็นอีกหนึ่งในหลายๆวิชาที่เธอเรียนมาจากครอบครัวของเธอ ช่วงเวลาที่อนาสตาเซียกำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี... ทันใดนั่นเอง !!!!
Grrrrr Grrrr อนาสตาเซียสะดุ้งตกใจ เมื่อโทรศัพท์ของเธอเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมา ทำให้คนทั้งแปดหันมาตำแหน่งที่เธอซ่อนตัวอยู่
“เอ็ดเวิร์ด...แอนนี่ต้องเสียเหงื่ออีกแล้ว” อนาสตาเซียที่ยืนขึ้นแสดงตนเอง เปรยออกมาและเธอก็รูดซิปกระเป๋าสะพายและดึงไปไว้ข้างหลัง...เรียกความสนใจของ ลูส ลูเธอร์ ได้มาก เพราะหญิงสาวตรงหน้าร่างเพรียวบางหน้าตาหวานใสๆ ถ้ามองจากหน้าตาเธอแล้วอายุไม่น่าจะถึงยี่สิบ แต่แววตาของเธอนั้นสิ!!! แน่วแน่ มั่นใจ ดื้อรั้น... ‘ถูกใจ’ ตั้งแต่ได้เห็นเลยเหรอ ลูสยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
เมื่อกลุ่มคนทั้งเจ็ดเห็นว่าเป็นผู้หญิง ทำให้ผู้หญิงสองคนที่เป็นพวกเดียวกันก็เดินมาทางอนาสตาเซีย มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าส้นเตี้ย หนึ่งในสองพยักหน้าให้อีกคนเข้าไปจัดการอนาสตาเซีย เพราะคงประเมินแล้วว่าอนาสตาเซียคงอ่อนหัด...น่าจะเป็นแค่ยายโง่ที่ผ่านทางมาสินะ
“ควับ!!!!...” อนาสตาเซียแหงนหน้าไปด้านหลังหลบหมัดแรกของหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว พึบ! พับ! ควับบบบ!!!
“อ๊าก!!!...” เสียงแรกและเสียงสุดท้ายของหญิงสาวคนดังกล่าว ดังออกมาเพียงไม่ถึงนาทีร่างนั้นก็ล้มลงต่อหน้าอนาสตาเซีย ดวงตาของทุกคนเปลี่ยนไปเป็นเบิกกว้างขึ้น เมื่อศิลปะการต่อสู้แบบจีน ‘หวิงชุน’ กังฟู อนาสตาเซียใช้งานได้อย่างทรงประสิทธิภาพ ไร้ที่ข้อกังขา
“ย้ากกก.....” หญิงสาวอีกคนที่หลุดจากอาการตกตะลึง เธอไม่ประมาทคู่ต่อสู้แล้ว เธอรุกหน้ากระหน่ำบุกใส่อนาสตาเซียที่ตั้งรับได้อย่างทันท่วงที การต่อสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่ง ดำเนินต่อไป
“ควับบบบ....” ลูส ลูเธอร์ที่ยังต้องรับกับห้ารุมหนึ่ง แต่ก็ยังดีกว่าก่อนหน้านี้ และเมื่อฝ่ายเยอะกว่าเห็นว่าหนึ่งต่อหนึ่งฝ่ายตนกำลังเสียเปรียบจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นสามรุมหนึ่ง ไล่ต้อนอนาสตาเซียและลูส มายืนหลังชนกัน ทำให้อนาสตาเซียดูจะตัวเล็กมากไปเลยเมื่อลูสยืนระวังหลังให้เธอ เสียงลมหายใจของทั้งสองดังถี่เร็วขึ้น เมื่อต้องออกแรงกันมาสักพัก
“คุณไหวมั้ย?” ลูสเอ่ยถามหญิงสาว ที่ถึงแม้เขาจะเห็นว่าเธอก็พอตัว แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“มันมีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ...” อนาสตาเซียตอบกลับ ด้วยสองมือตั้งการ์ดเตรียมออกแรงต่อ ที่ตอนนี้เหลือเพียงห้าคนที่ล้อมพวกเธอไว้ ทั้งห้าเดินเป็นวงกลม ลมหายใจถี่เร็วแรงไม่ต่างกัน เมื่ออีกหนึ่งคนอาการสาหัสจากฝีมือลูสก่อนหน้านี้จนลุกไม่ไหว แต่.... ปึก!!!!
“อ๊ากกกกก...ฟุบ!...” หนึ่งในห้าที่โชคร้ายล้มลง เมื่อเสียงปืนที่ยิงมาโดยมีที่เก็บเสียงเจาะทะลุจุดตายตรงหัวใจ
“นาย…” เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยกับลูส พร้อมกับพวกที่ตามมาอีกนับสิบเข้ารุมจัดการอีกสี่คนที่เหลืออย่างรวดเร็ว กว่าสิบนาทีที่เวลาผ่านไปเจ็ดคนที่มุ่งทำร้ายลูส ถูกจัดการส่วนใหญ่ถูกมัดรวมกันและลากตัวขึ้นรถตู้สีดำที่เข้ามาจอดไปอย่างรวดเร็วหนึ่งศพที่ไม่มีลมหายใจก็ถูกหามขึ้นรถไปเช่นกัน และทุกคนสลายตัวไปเหลือเพียงลูสกับคนที่ลั่นไกดับลมหายใจผู้มุ่งร้าย
“ผม ลูส ลูเธอร์...” ลูส ยื่นมือออกไปหาอนาสตาเซียพร้อมแนะนำตัวเองด้วยสายตาสื่อความหมายบางอย่าง
“หมดเรื่องแล้ว ฉันไปก่อนนะ...” อนาสตาเซียเอ่ยแค่นั้น และหันหลังให้กับลูส ที่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจในท่าทีของหญิงสาวร่างบาง เธอดูไม่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักนิด ทั้งๆที่หน้าตาของเธอบ่งบอกอายุแค่ยี่สิบต้นๆ แต่เหตุการณ์เมื่อสักครู่ไม่ทำให้เธอหวั่นไหวสักนิด เธอคงไม่ใช่แค่หญิงสาวทั่วๆไป เพราะศิลปะการต่อสู้ของเธอ ‘ศิษย์มีครู’
“เดี๋ยวสิครับ...ผมยังไม่ได้ขอบคุณ คุณ....เอ่อ...”
“ไม่ต้อง...ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร...และอีกอย่างฉันไม่ได้เป็นคนช่วยให้คุณรอดจากพวกนั้นสักหน่อย”
“คุณจะไม่บอกชื่อคุณให้ผมได้รู้สักหน่อยเหรอครับ”
“ไม่สำคัญ!...เราคงไม่เจอกันอีก”
“แล้วถ้าผมอยากเจอคุณอีกละ...”
“แล้วถ้าฉัน ‘ไม่’ อยากเจอคุณอีกละ...”
“… ‘แปลก’ ไม่มีผู้หญิงปกติที่ไหนจะปฎิเสธผม”
“คุณ!…” อนาสตาเซียเสียงดังเล็กน้อยและเปิดดวงตากว้างขึ้น ฟันขบกัดปากล่างตัวเองไว้ “...หลงตัวเอง...” อนาสตาเซียพูดเสียงต่ำๆ และเดินจากไปไม่ลังเลหรือหันกลับมามองลูส ลูเธอร์ ที่ยิ้มมองตามร่างบางจนลับตา
“เรียบร้อยมั้ย?” ลูส เอ่ยถาม ครูก้าคนสนิท ที่เขาดึงความสนใจของเธอเพียงเพื่อให้ครูก้าแอบถ่ายภาพของเธอ และเมื่อมีรูปถ่ายแล้วเวลาไม่กี่นาทีเขาก็จะรู้ทันทีว่าเธอคือใคร?
“ได้แล้วครับนาย...” ครูก้าส่งโทรศัพท์ของตนให้ลูส ที่กำลังเดินออกจากตรอกนั้นเช่นกัน
“อนาสตาเซีย เบนเน็ต?...หรือว่าเธอคือ...”
“แก้วตาของอดัม เบนเน็ต หัวหน้ามาเฟียใหญ่แห่งฟิลาเดลเฟีย” ครูก้าต่อประโยคให้เจ้านายที่ตนรับใช้อยู่
“สมแล้ว...” ลูส เอ่ยสำทับ
เอ็ดเวิร์ด มาเยส เซนนิคอฟ
อนาสตาเซียเดินออกห่างจากสถานที่เกิดเหตุ มือเรียวเล็กรีบเปิดกระเป๋าและหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาทันที เธอส่องใบหน้าของตัวเองและก้มมองตัวเองว่าเรียบร้อยดีมั้ย ดีนะ!ที่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน เพราะถ้าเอ็ดเวิร์ดรู้เข้าว่าเธอเอาตัวเองมาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์แบบนี้ เธอคงโดนคุมระดับแปดเป็นแน่ ที่ไปไหนมาไหนต้องมีการ์ดคุมตลอดทุกฝีก้าวใกล้ชิดแบบก้าวต่อก้าวแน่นอน “อิสระ เสรี...แอนนี่รักพวกเจ้าเหลือเกินอย่าได้หนีไปไหนเชียวนะ!!!” อนาสตาเซียบ่นพึมพำกับตัวเอง และกดโทร.ออกหาเอ็ดเวิร์ดทันที เมื่อสำรวจตัวเองไม่มีอะไรผิดปกติ
“แอนนี่...” อนาสตาเซียสะดุ้งหันหลังตามเสียงเรียก
“เอ็ดเวิร์ด...” อนาสตาเซียยิ้มและเก็บโทรศัพท์ เมื่อคนที่เธอกำลังโทร.หา ยืนอยู่ด้านหลังแล้ว เอ็ดเวิร์ดชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้านัยน์ตาสีเทาที่มีคุณลักษณะพิเศษยามต้องแสงดวงตาของเอ็ดเวิ์ดเหมือนจะเป็นสีฟ้าหรือสีเขียวได้อย่างน่าอัศจรรย์
“ไปไหนมา?...” เอ็ดเวิร์ดตั้งคำถามพร้อมกับหลี่ตาสังเกตหญิงสาวตรงหน้า ‘พิรุธ’ เขารู้สึกแบบนั้น
“ซ้อมเสร็จเร็ว...แอนนี่โทร.หาเอ็ดเวิร์ดแล้วนะ...เลยเดินเล่นฆ่าเวลา”
“แล้วทำไมถึงไม่รับสาย”
“แอนนี่คงไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้า...หิวแล้ว” อนาสตาเซียพูดและขยับไปเกาะแขนแข็งแกร่งของเอ็ดเวิร์ด และทำทีเป็นลากกึ่งดึงให้เอ็ดเวิร์ดพาไปหาอะไรกิน “เอาร้านทางด้านโน้นนะ...แอนนี่มาจากทางนั้นไม่มีอะไรที่อยากกินเลย” อนาสตาเซียดึงเอ็ดเวิร์ดไปอีกทางกับที่เธอเดินจากมา...
อนาสตาเซียปฎิเสธในการที่ร่างกายเธอต้องมีสิ่งของที่แสดงตำแหน่งของตัวเอง(ชิพติดตามตัว) เธอขอกับทุกคนไว้ เพราะแบบนั้นมันทำให้เธอรู้สึกว่าถูกจับตาตลอดเวลา ‘อึดอัด’ “แอนนี่อยากเป็นเหมือนเด็กสาวทั่วๆไปนะคะ...พ่อ เอ็ดเวิร์ด นะคะ...แอนนี่สัญญาว่าจะไม่ออกนอกเส้นทาง...ตารางกิจวัตรประจำวันของแอนนี่จะส่งให้เอ็ดเวิร์ดก่อนล่วงหน้าหนึ่งอาทิตย์” อนาสตาเซียตอนอายุสิบแปดที่อ้อนวอนขอชีวิตแบบปกติกับอดัม ผู้เป็นพ่อและเอ็ดเวิร์ด หลายปีที่ผ่านมาตั้งแต่ตอนนั้นชีวิตส่วนใหญ่ของเธอกับเอ็ดเวิร์ดจะอาศัยอยู่ในนครนิวยอร์ก
