สิ้นประโยคของหญิงสาว มาเทโอมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าจนมินตรารู้สึกประหม่า และเดาสายตาของเขาไม่ออกเลยว่าตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

"ได้ ผมตกลง อีกสามวันเจอกัน"

น้ำเสียงทุ้มราบเรียบที่เอ่ยตอบได้ตรงตามความต้องการของมินตราได้ สาวเจ้าก็เปรยยิ้มร่าโล่งใจที่การเจรจาผ่านไปได้โดยง่ายกว่าที่คิด

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ อย่างงั้นมะลิขอตัวกลับเลยนะคะ"

สาวเจ้ารีบลุกขึ้นเปรยยิ้มให้เขาอีกครั้งก้มหัวให้เขาเล็กน้อยก่อนจะกลับ นึกในใจใครว่ามาเทโอโหด เขาออกจะใจดีกว่าที่เธอคิดตั้งเยอะ ท่าทีน่าเอ็นดูของหญิงสาวทำมาเทโอยิ้มอ่อนมองตามหลังจนเธอลับตาไป นึกพอใจที่บริษัทหาคู่ส่งคนมาแทนที่คนเดิมแบบนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย ความน่ารักของเธอลดอาการโทสะของเขาลงได้เยอะเลยทีเดียว

"แกว่าฉันจะไปหาผู้หญิงจากไหนทันอะตุ๊ด"

พอใจกุมขมับหนึบเธอเสยผมจนแทบจะหลุดหมดหัวแล้วยังคิดไม่ออกเลยจะหาทางออกเรื่องนี้ยังไง ลำพังผู้หญิงถ้าหาได้ก็ต้องมาเสนอข้อตกลงของมาเทโอให้พวกเธอฟังว่าจะรับได้หรือไม่อีก

"ถ้าฉันรู้ฉันหาแล้วย่ะ ไม่รอให้ชะนีอย่างแกมานั่งบ่นฉันปาวปาวแบบนี้หรอก"

สภาพสีหน้าของณัฐพลไม่ได้แตกต่างไปจากพอใจเลย จะไปหาผู้หญิงจากไหนที่ยอมเป็นเมียออกหน้าของมาเทโอ แต่ห้ามสำคัญตัวเป็นเจ้าของ และต้องยอมรับให้ได้เมื่อเขามีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น อันที่จริงเขาและพอใจไม่ได้อยากรับงานแบบนี้แต่เพราะคนระดับมาเทโอเลยปฏิเสธลำบากจริงๆ คราแรกคิดว่าเรื่องราวจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่คนที่เขาเห็นว่าเป็นมิตรดันกลายเป็นมิจฉาชีพเสียอย่างนั้น

"เพราะแกเลย หลงผู้ชายจนเสียการเสียงานหมดแล้วเนี่ย"

นิ้วชี้เรียวชี้ไปที่หน้าของณัฐพลครั้งแล้วครั้งเล่า โมโหเพื่อนก็โมโหแต่ยังไงก็ต้องมาหารือปรึกษากันสองคนอยู่ดี เพราะทั้งบริษัทมีเพียงเธอและณัฐพลเท่านั้นที่รู้เรื่องข้อตกลงของมาเทโอ

ก๊อกๆๆ

สองสายตามองไปยังหน้าประตูด้วยสีหน้าแปลกใจ เมื่อเห็นมินตราเดินหน้าระรื่นเข้ามา

"พี่พอใจ พี่นัตตี้คะ มะลิหาวิธีแก้ปัญหาได้แล้วค่ะ"

"ยังไงจ้ะชะนีน้อย"

ณัฐพลเอ่ยเสียงอ่อนไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้น เพราะเขาคิดวิธีแก้ปัญหากับพอใจมาหลายรอบแล้ว แต่ไม่มีข้อไหนที่เห็นว่าจะแก้ปัญหาได้ เขาคิดว่าเรื่องที่มินตราจะเสนอทางออกคงไม่พ้นเหมือนๆ ที่เขาเคยคิดกัน

"เมื่อกี้มะลิขอขึ้นรถคุณแอลไปที่บ้านคุณมาเทโอค่ะ ไปขอโทษเค้าแล้วก็เสนอตัวเป็นคู่เดทแทนค่ะ เค้าคุยง่ายเหมือนกันนะคะ ตกลงโดยที่ยังคุยด้วยกันไม่กี่คำเลย"

"อ อะไรนะ"

พอใจลุกขึ้นพรวด หายใจหอบถี่แทบลมจับ หนุ่มหน้าหวานอย่างณัฐพลก็มีอาการเดียวกันกับพอใจไม่มีผิดเพี้ยน

"ว๊ายย ตายแล้วชะนีน้อย"

ท่าทีที่ตกอกตกใจของพอใจและณัฐพลทำมินตราเริ่มหน้าเจื่อน

"รู้หรือเปล่าว่าเป็นผู้หญิงของคุณเรียวต้องทำอะไรบ้าง"

พอใจเข้ามานั่งข้างน้องสาว สีหน้าของเธอเป็นกังวลจนมินตราดูออกว่าเธอต้องทำอะไรให้พี่สาวเธอเครียดหนักแน่

"ก็เดทกันเหมือนคู่รักคนอื่นๆ ไงคะ ถ้าใช่ก็ไปต่อ ถ้าไม่ใช่ก็เลิกลากันไป ไม่แน่คุณมาเทโออาจจะไม่อยากเดทกับมะลิต่อก็ได้ค่ะ"

"โอ้ย ฉันจะเป็นลม"

พอใจหลับตาก้มหัวเลื้อยลงกับโต๊ะทำงาน จนณัฐพลต้องรั้งใบหน้าของเพื่อนรักให้เงยขึ้นมาก่อน ด้วยต้องอธิบายให้มินตราฟังให้รู้เรื่องว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในความเสี่ยงแค่ไหน

"เงยหน้ามาเดี๋ยวนี้ มาอธิบายให้น้องแกฟังก่อน"

"ทำไมดูตกใจกันขนาดนั้นล่ะคะ"

มินตราเริ่มนั่งไม่ติดหันซ้ายทีขวาทีมองพี่ๆ ทั้งสองสลับกันไปมา

"ตุ๊ด แกพูดเลย ฉันไม่ไหว ฉันเครียดดดด"

“เฮ้อ”

และแล้วณัฐพลก็ต้องเป็นคนอธิบายว่าสิ่งที่มินตราคิดมันไม่ใช่แบบนั้นแม้แต่นิดเดียว เพราะเธอจะไม่ใช่คู่เดทของมาเทโอเท่านั้น แต่ต้องการเป็นเมียแต่ง และทำหน้าที่เมียทุกอย่าง ห้ามทำตัวเป็นเจ้าของ และต้องยอมรับให้ได้เมื่อเขานอนกับผู้หญิงคนอื่น ต้องทำตัวเป็นเมียที่สงบเสงียมและห้ามให้ความลับนี้หลุดไปถึงหูใครเด็ดขาด มินตรารู้ตัวว่าทำอะไรพลาดไปครั้งใหญ่แบบนั้นก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่

"แต่ ปกติบริษัทเราไม่รับดิวแบบนี้ไม่ใช่หรอคะ"

"ก็นั่นระดับมาเฟีย เค้าให้หายังไงเราก็ต้องหาให้"

ณัฐพลเอ่ยอย่างอ่อนใจ

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ"

มือเรียวทั้งสองจิกกันแน่น ก้มหน้างุดแทบจะน้ำตาไหล หากย้อนเวลาไปได้เธอปรึกษาพี่สาวเธอก่อนคงดี ตั้งแต่เกิดมาจนถึงป่านนี้ ยังไม่เคยที่จะมีแฟน จู่ๆ จะให้มาเป็นเมียคนแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ เธอรู้สึกว่าคงจะทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้ยาก

“อ อ๊ายย อื้มม คุณเรียว อ๊ายย”

ก๊อกๆๆ

เคนชิเดินดุ่มมาเคาะประตูห้องมาเทโอ เขารู้ได้เลยว่ามาขัดจังหวะเจ้านายของเขาในนาทีที่กำลังมีความสุขอยู่กับพริตตี้สาวคงได้โดนหมายหัวแน่ แต่ก็ต้องรีบตามเจ้านาย เพราะสองสาวที่รออยู่ห้องรับแขกไล่ยังไงก็ไม่ยอมกลับไป แถมขู่เขาอีกว่าหากมาเทโอไม่ลงมาเจอก็จะขึ้นมาหาเอง ตอนนี้เขาเลยต้องมาทำเรื่องที่น่าลำบากใจที่สุด

“อะไรวะ”

เสียงมาเทโอตวาดลั่น หลังจากเสียงร้องครางโหยหวนของพริตตี้สาวเงียบไป

"คุณพอใจกับน้องสาวมาขอพบครับ"

ร่างสูงใหญ่เปลือยท่อนบนพันผ้าขนหนูท่อนล่างเปิดประตูด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด เคนชิเห็นเจ้านายก็รีบก้มหน้ารายงานถึงเรื่องด่วนให้เขาฟังทันที

"พวกเธอมากวนอะไรฉันอีก"

เสียงแข็งเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ บอกว่าต้องคุยกับคุณเรียวให้ได้ ถ้าคุณเรียวไม่ลงไปพวกเค้าจะขึ้นมาเอง"

"โถ่ โว้ย"

มาเทโอส่ายหัวหน้าหงิกงอแสดงออกถึงความไม่พอใจที่สุด ก่อนจะสาวเท้าเดินผ่านหน้าเคนชิลงไปข้างล่าง หากสองสาวนั่นมาหาเขาด้วยเรื่องไร้สาระได้ถูกคาดโทษแน่

"พวกคุณมารบกวนเวลาของผม รู้ใช่ไหมว่าถ้ามาด้วยเรื่องไม่สำคัญผมจะโมโหแค่ไหน"

สองสาวหันหน้าตามเจ้าของเสียง เมื่อเห็นว่าเขาเปลือยโชว์แผงกล้ามและรอยสักจึงรีบหลบสายตากันทั้งคู่

"ฉันจะมายกเลิกข้อตกลงที่น้องฉันรับปากคุณไว้ค่ะ"

พอใจไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอโพล่งเหตุผลที่มาที่นี่ออกไปเสียงดังฟังชัด มาเฟียหนุ่มที่มีโทสะอยู่พอตัวแล้วยิ่งมาได้ยินความมากเรื่องของหญิงสาวทั้งสองเขาก็ยิ่งโมโหหนักขึ้นเป็นหลายเท่าตัว

ปึ้งง.. เพล้ง "ว๊าย/อ๊ายย"

ชายหนุ่มเตะโต๊ะกลางโซฟาจนกระเด็นแตกเสียงดังลั่น สองสาวที่เห็นการกระทำเช่นนั้นจึงนั่งไม่ติดลุกยืนกอดกันกลม

"คุณกำลังเล่นตลกอะไรกับผมห้ะ"

พอใจรีบรวบรวมความกล้าทำใจดีสู้เสือ ยังไงเธอก็จะปล่อยให้น้องสาวมาเป็นผู้หญิงของมาเทโอไม่ได้

"คือมะลิไม่รู้ว่าคุณทำข้อตกลงอะไรไว้กับผู้หญิงคนก่อนหน้า เธอคิดว่าแค่เดทแล้วคบหาดูใจกันเฉยๆ เท่านั้น ให้เวลาฉันอีกนิดนะคะเดี๋ยวฉันจะรีบหาผู้หญิงที่ตรงตามความต้องการของคุณมาให้"

"ไม่รอ มะลิตกลงกับผมเองว่าจะเอาตัวเองมาแทน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้ว"

มาเทโอตวาดลั่น

"แต่มะลิเข้าใจผิดนะคะคุณเรียว เธอจะมาเป็นเมียให้คุณไม่ได้หรอกค่ะ"

พอใจเอ่ยเสียงสั่น

"ไม่ได้ก็ตายมันตรงนี้"

ว่าจบก็ดึงปืนกระบอกสั้นจ่อไปยังสองสาว จนเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่บริเวณนั้นต่างตกอกตกใจตามกันเป็นแถว แต่คนที่ตกใจกว่าเห็นจะเป็นสองสาว มินตราเริ่มกลัวจนน้ำตากตก เธอจะปล่อยให้ใครมาตายไม่ได้

"โอเคค่ะ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มะลิจะเป็นผู้หญิงของคุณ"

สิ้นเสียงของมินตรา มาเทโอจึงลดปืนลงได้แต่ก็ยังไม่คลายอารมณ์โมโหอยู่ดี

"มะลิ"

"เรากลับกันเถอะนะคะ"

พอใจมองหน้ามะลิอย่างตกใจ ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดต่อรองอะไรกับมาเทโอต่อ ก็ถูกมินตราดึงลากให้เดินตามออกไปจากที่นี่กะทันหัน

“ถ้าสองคนนั้นมาที่นี่ในตอนที่ฉันไม่อนุญาติ โยนออกนอกบ้านไปได้เลย”

มาเทโอออกคำสั่งกับลูกน้องเสร็จก็ยื่นปืนคืน หลังจากนั้นจึงเดินดุ่มขึ้นไปทำภารกิจที่คั่งค้างต่อ

มาเทโอ คาวากูจิ หรือ เรียว ชายหนุ่มอายุ35ย่าง36 เป็นลูกครึ่ง ญี่ปุ่น อเมริกา เป็นลูกบุญธรรมของมเหศักดิ์ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ กำยำ สักเต็มตัว ใบหน้าคมผมสีน้ำตาลหยิกยาวประบ่า คิ้วหนาได้หนวดเคราเฟิ้มมีสีเดียวกับเรือนผม ดวงตาคมนัยน์ตาสีนิลมีเสน่ห์ จมูกโด่งเป็นสัน ปากหนาเป็นกระจับอมชมพู

เป็นคนนิสัยเป็นคนเด็ดขาด โผงผาง ตรงไปตรงมา มีความเป็นผู้นำสูง มีปมในใจเรื่องพ่อแท้ๆ ไม่สนใจ จึงไม่อยากมีครอบครัวและไม่อยากเป็นพ่อของใคร เขาถูกส่งมาอยู่กับมเหศักดิ์ตั้งแต่เด็ก และถูกมเหศักดิ์รับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม ตอนนี้ดูแลกิจการผับบาร์อาบอบนวดหลายแห่งแทนมเหศักดิ์ รวมไปถึงมีธุรกิจเกี่ยวกับไอทีที่เริ่มสร้างเป็นของตัวเอง

ตลอดเวลาที่เติบโตมาถูกเลี้ยงมาให้เป็นผู้นำ มีพี่เลี้ยงที่เขารักเหมือนพี่ชายแท้ๆ คือตฤณภพ แต่ทุกวันนี้คนที่เขานับถือเป็นพี่ชายไม่มีชีวิตอยู่แล้ว และคนที่ไม่คิดจะมีครอบครัวอย่างเขาต้องมาใช้บริการบริษัทจัดหาคู่ก็เพราะคนเป็นพ่ออยากจะให้เขาหมั้นและแต่งงานกับกชกร ลูกบุญธรรมอีกคน หากเขาแต่งงานกับกชกรน้องสาวของการันต์ ทุกคนต้องคิดแน่ว่าวันหน้าเขาจะกลายเป็นยายใหญ่แทนคนเป็นพ่อ ซึ่งเขาไม่ได้อยากได้ชื่อว่าเป็นว่าที่นายใหญ่ และไม่ได้อยากเป็นตั้งแต่แรกแล้วด้วย เพราะลำพังธุรกิจที่มีก็ล้นมือแย่แล้ว และรู้ดีว่าหากเขาจะต้องกลายเป็นที่จับจ้องว่าเป็นว่าที่นายใหญ่แทนที่มเหศักดิ์ การันต์คงไม่พอใจเขาเอามากแน่ ซึ่งเขาไม่อยากมีปัญหากับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนในครอบครัว

หลังจากหนีตายจากบ้านมาเทโอมาได้พอใจและมินตราก็กลับมาปรึกษากับณัฐพลที่บริษัทต่อ วันนี้ทั้งวันทั้งสามรู้สึกเหนื่อยกว่าการทำงานมาเป็นเดือนๆ อีก

"ทำยังไงก็ไม่ยอมจริงๆ หรอแก"

ณัฐพลเดินวนไปวนมาคิดเอาไว้แล้วว่ายังไงการเจรจาก็ไม่ประสบผลสำเร็จ

"อืม"

พอใจพยักหน้า นั่งทิ้งตัวกับโซฟาอย่างคนหมดหนทาง

"แทบจะเอาชีวิตไม่รอดเลยค่ะ นึกถึงตอนที่เค้าจ่อปืนมาทางมะลิกับพี่พอใจ ขนลุกไปหมดวินาทีนั้นก็ต้องยอมเค้าค่ะ"

มินตรานึกถึงภาพตอนนั้นเธอก็อดใจเสียขึ้นมาอีกไม่ได้ เกิดมาก็พึ่งจะเจอเรื่องสะเทือนใจแบบนี้เหมือนกัน

"ขอบคุณที่เสียสละเพื่อพวกเรานะชะนีน้อย"

ณัฐพลเข้ามานั่งข้างมินตราลูบหลังหญิงสาวเบาๆ นึกขอบคุณมินตราจากใจจริง ทั้งรู้สึกผิดที่เรื่องทั้งหมดต้นเหตุมาจากที่เขาไว้ใจคนง่ายเกินไป

"เรื่องนี้พี่พอใจห้ามบอกให้คุณย่ากับคุณแม่รู้นะคะ"

"อืม ถ้าพี่บอกมีหวังได้เครียดกันจนเข้าโรงพยาบาลแน่ ให้พ้นช่วงนี้ไปสักพักก่อนแล้วค่อยบอกว่าเรามีแฟน"

พอใจรู้ว่าขืนบอกกับคนที่บ้านว่ามินตราจะแต่งงานในเวลากระชั้นชิดแบบนี้มีหวังได้ถูกซักประวัติยาวแน่ คงต้องรอให้เวลาผ่านไปกว่านี้อีกสักหน่อย

"แล้ววันแต่งอะ ใครจะเป็นญาติผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาว"

ณัฐพลเริ่มเห็นว่าจะมีปัญหาอีกเรื่องต้องแก้แล้ว หากผู้ใหญ่ของมินตราไม่รู้เรื่อง

"ก็บอกไปตามตรง ว่าพวกท่านเสียแล้ว ส่วนญาติคนอื่นๆ ก็ติดธุระเพราะงานแต่งมันมีกะทันหันเลยมาไม่ได้"

พอใจเปรยสายตามองณัฐพลก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ ที่เธอคิดได้ตอนนี้ก็มีตามที่พูดออกไป หากได้เจอน้ำฟ้าพอใจอยากจะฉีกเนื้อยัยนั่นเป็นชิ้นๆ ที่ทำคนอื่นเดือดร้อนกันหมด โดยเฉพาะน้องสาวของเธอ

"ทำไมกลับมากันดึกนักล่ะลูก"

ไพลินรอลูกๆ ทั้งสองจนเกือบจะเข้ากลางดึก เพราะเห็นว่ายังไม่กลับโทรไปก็ไม่รับกันทั้งคู่ หากลูกๆ เธอกลับมากันช้าอีกนิดก็จะขับรถไปที่บริษัทแน่

"ทำงานเพลินไปหน่อยค่ะ แล้วก็กว่าจะขับรถมาถึงบ้านอีก พอใจว่าจะหาคอนโดใกล้ๆ บริษัทอยู่คุณแม่ว่าไงคะ"

เป็นพอใจที่เอ่ยตอบคนเป็นแม่เสียงอ่อน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยท่าทีเหน็ดเหนื่อย

"หืม ทีก่อนหน้าแม่บอกให้หาอยู่ตั้งนานแล้วจะได้ไม่เหนื่อยขับรถ ทำไมบอกอยากอยู่บ้านล่ะ"

ไพลินมองหน้าพอใจสลับกับมินตราด้วยสายตาแปลกใจ คราแรกเธอเป็นคนออกความคิดเห็นเองว่าให้ลูกทั้งสองหาซื้อบ้านหรือคอนโดแถวนั้นอยู่ แต่กลับมีแต่คำปฏิเสธและบอกว่าอยากจะอยู่กับแม่

"ก็ ตอนนั้นมันยังไม่เหนื่อยเท่าตอนนี้นี่คะ"

พอใจว่าพร้อมเข้าไปสวมกอดเอวไพลินเอาไว้หลวมๆ

"อืม ดีแล้วล่ะลูก เราสองคนจะได้ไม่เหนื่อยขับรถไกลๆ"

"ค่ะคุณแม่ มีอะไรทานบ้างคะหิ๊วหิว"

การเจรจาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี มินตราจึงเริ่มที่จะสบายใจขึ้นมาได้บ้าง แถมตอนนี้ท้องไส้ก็ยังส่งเสียงร้องท้วงเมื่อไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่กลางวันแล้ว

"พะโล้ขาหมู ไปอุ่นเอานะลูก"

"เหรอคะ"

เป็นมินตราที่รีบแจ้นเข้าไปในครัวนำหน้าพอใจ คนที่หูผึ่งที่ได้ยินของโปรดของคนทั้งบ้านก็รีบตามน้องสาวไปติดๆ เพราะรู้ว่าหากปล่อยให้มินตราได้เลือกทานก่อน คงเลาะหนังไปใส่จานตัวเองหมดพอดี เป็นเรื่องเดียวเลยที่เธอยอมให้น้องไม่ได้

"มะลิ หนังของพี่นะ"

ไพลินขบขันพฤติกรรมของลูกทั้งสอง ตั้งแต่เล็กจนโตแบ่งกันได้แทบทุกอย่าง ยกเว้นเมนูพะโล้ขาหมูนี้เมนูเดียว

"ท่านแจ้งมาว่าพรุ่งนี้ให้พาว่าที่ภรรยานายไปทานข้าวด้วยกันที่บ้านตอนเย็น"

ไอเซย่าเข้ามาหามาเทโอในห้องทำงานช่วงกลางดึก หลังจากได้รับรู้คำสั่งของมเหศักดิ์ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง

"อืม"

"กำชับเธอให้ดีว่าต้องทำตัวยังไง ฉันว่าคุณเกรซซักประวัติเธอยาวแน่"

เขากำชับคนที่เป็นทั้งเพื่อนพ่วงด้วยตำแหน่งเจ้านายด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ดีว่ามเหศักดิ์ไม่ชอบคนพูดโกหก