ตอนที่ 1
VIP Customer in the littler bar
[Bar & Restaurant Sathon]
กฎข้อห้ามของการเข้าใช้บริการ
ห้ามสูบบุหรี่
ห้ามทะเลาะวิวาท
‘เควินเฉิน’ มาเฟียหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวใบหน้าหล่อเหลาเป็นลูกครึ่งไทยฮ่องกง ที่สำคัญเป็นลูกชายของ ‘เฉินเหย่กง’ มหาเศรษฐีฮ่องกงที่ถูกขนานขามว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลแห่งเอเชียที่ไม่มีใครกล้าต่อกรด้วย
ทว่าเควินเฉินไม่ได้เดินตามรอยพ่อไปเสียทุกอย่างเขามีธุรกิจที่สร้างด้วยตัวเองอย่างอสังหาริมทรัพย์ในไทย โรงแรมหรูที่มีคาสิโนใต้ดิน รวมถึงร้านขายอัญมณีโบราณสำหรับลูกค้าที่ค่อนข้างมีฐานะ
เควินเฉินถือเป็นนักสะสมวัตถุโบราณตัวยง ไม่ว่าเขาจะไปงานประมูลวัตถุโบราณที่ไหน เขาต้องได้ในสิ่งที่ต้องการกลับมาทุกครั้ง
ข้อมือหนาที่สวมนาฬิกาแบรนด์เนมราคาหลักสิบล้านเดินล้วงกระเป๋ากางเกงขายาวสีดำเข้ามาภายในบาร์นั่งชิวขนาดกลางแห่งหนึ่งซึ่งไม่ได้หรูหราเหมือนบาร์อื่นๆ เหมือนที่พวกไฮโซชอบไปกัน
สองเท้ายาวที่สวมรองเท้าหนังเงาวับก้าวเดินไปยังโต๊ะอาหารที่เพื่อนสนิทนั่งรออยู่ ท่ามกลางบรรดาลูกค้าสาวๆ ที่นั่งดื่มแอลกอฮอล์ชิลๆ อยู่ในร้านต่างสะกิดให้หันมามองหนุ่มหล่อที่กำลังเดินเข้ามาเป็นตาเดียวกันเพราะนานๆ ทีจะมีผู้ชายไทป์ไฮโซราวกับพระเอกซีรีส์แวะเวียนมาที่นี่สักที
“ว่าไงมึง! ไม่ได้เจอกันนานยังฮ็อตเหมือนเดิมนะมึง ผู้หญิงมองเพียบเลยว่ะ” เซ้นต์เพื่อนสนิทเควินในไทยดีกรีลูกชายว่าที่นายกรัฐมนตรีคนต่อไปยืนขึ้นและจับมือทักทายแกมแซวเพื่อนรัก
สองคนนี้สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ทว่าเควินต้องไปย้ายไปฮ่องกงพร้อมกับครอบครัว นานๆ ถึงจะได้เจอหน้ากันสักที
“บอดี้การ์ดมึงอยู่ไหนวะ? กูไม่เห็นสักคน” เซ้นต์เอ่ยถามก่อนจะหันหน้าซ้ายขวาไปมองรอบตัวเควินเพราะปกติเพื่อนของเขาจะพาบอดี้การ์ดมาด้วยตลอด
“กูให้รอข้างนอก บาร์ที่นี่เล็กจะตายห่า ขืนพาเข้ามาด้วยเจ้าของร้านคงคิดว่ากูเอาคนมาถล่มร้านเขาดิ”
จริงอย่างที่เควินบอก บาร์สาธรเรียกได้ว่าเป็นบาร์ลับขนาดกลางซึ่งไม่ใหญ่มาก ถ้าพาบอดี้การ์ดนับสิบคนเข้ามาด้วยทั้งเจ้าของร้านทั้งลูกค้าได้แตกตื่นอย่างแน่นอน
คนที่มาใช้บริการที่นี่มักจะเป็นนักศึกษาไม่ก็พนักงานออฟฟิศทั่วไป ที่สำคัญราคาอาหารและเครื่องดื่มไม่แพงเลยสักนิด
การที่เควินกับเซ้นต์เลือกนัดเจอกันที่บาร์สาธร แต่ไม่นัดเจอกันที่บาร์หรูหราเพราะไม่อยากเจอคนรู้จัก เวลาไปบาร์หรูลักชูทีไร ต้องมีนักธุรกิจไม่ก็พวกไฮโซเข้าหา หรือไม่ก็ขอให้ช่วยเหลือเรื่องธุรกิจตลอด ทั้งคู่จึงตัดรำคาญด้วยการย้ายบาร์หนีเสียเลย
“ก็จริงของมึง ว่าแต่มึงจะมาอยู่ที่ไทยนานป่ะ หรือแค่หนีงานแต่งงานที่ต้องแต่งกับแฟนเก่ามึงชั่วคราว?”
“กูคงอยู่ไทยสักพัก มึงอย่าลืมดิ กูก็มีธุรกิจที่นี่เหมือนกัน ส่วนไอ้เรื่องแต่งงานกูอธิบายป๊ากูไปแล้วว่ากูกับเจนนี่เลิกกันเพราะเข้ากันไม่ได้ ป๊ากูก็ไม่ยอม เซ็งฉิบหาย!” เควินกระดกแอลกอฮอล์เข้าปากเมื่อนึกถึงเรื่องที่กวนใจมาตลอด
“อย่าบอกนะว่า…ป๊ามึงไม่รู้เรื่องที่มึงมาไทย?”
“กูว่าคงรู้แล้วแหละ ยังไงลูกน้องป๊ากูก็คอยรายงานอยู่แล้ว”
“ทำใจเถอะว่ะเควิน กูว่านะยังไงมึงก็หนีงานแต่งไม่พ้นหรอก คนรวยๆ อย่างเราไม่ได้มีชอยซ์ให้เลือกเหมือนคนธรรมดาทั่วไปนะเว้ย” เซ้นต์ตบบ่าเควินเบาเป็นการปลอบใจทางอ้อม ให้ทำใจเสียเนิ่นๆ
“จะยากอะไร กูก็แค่จ้างผู้หญิงสักคนมาแต่งงานกับกูไง มึงเชื่อดิคนที่เดือดร้อนเรื่องเงินมีเยอะแยะ”
เควินยักไหล่เพราะเขาคิดว่าสามารถแก้ปัญหานี้ได้อย่างง่ายดาย
เซ้นต์ได้แต่ส่ายหัว วิธีของเพื่อนเขาไม่ต่างจากการหนีปัญหาเลยสักนิด แต่ก็เข้าใจได้เพราะเควินกับเจนนี่คบหากันห้าปี สุดท้ายก็ไปกันไม่รอด ครั้นจะฝืนให้อยู่ด้วยกันต่อไปก็จะมีแต่ทำให้อึดอัดเปล่าๆ
ทว่าครอบครัวของเจนนี่กับครอบครัวของเควินอยากทั้งคู่ให้เป็นทองแผ่นเดียวกันเพราะเรื่องธุรกิจล้วนๆ กรรมจึงมาตกที่เควินเพื่อนสนิทของเขา
พอพูดเรื่องงานแต่งทีไรเควินไม่สบอารมณ์ทุกที มือหนาหยิบซิการ์ที่พกใส่ตลับขึ้นมาจุดไฟแช็กและพ่นควันขึ้นกลางอากาศ
“ขอโทษนะคะ ไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่ภายในร้านค่ะ” เสียงหวานใสของหญิงสาวที่เอ่ยปากเตือนดังมาจากด้านหลังทำให้เพื่อนรักทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน
‘นาลัน’ สาวเชียร์เบียร์คนสวยที่สวมเกาะอกสีแดงรัดรูป กระโปรงสั้นเหนือเข่าเผยให้เห็นต้นขาเนียนขาว ความสวยของเธอทำให้ทั้งเควินและเซ้นต์ต่างจ้องมองตาไม่กระพริบ
ใครจะคิดว่าบาร์เล็กๆจะมีผู้หญิงสวยอย่างกับนางฟ้าทำงานอยู่ด้วย
แต่คำพูดของสาวเชียร์เบียร์คนนี้ดูจะไม่มีผลกับเควินเพราะเขาก็ยังลอยหน้าลอยตาสูบซิการ์ต่อไปโดยไม่แคร์สายตาของเธอ นาลันจึงเอ่ยปากย้ำเตือนเป็นครั้งที่สองเพื่อให้เขาหยุดสูบสักที ทำให้เจ้าตัวรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกรบกวนไม่จบไม่สิ้น
มาเฟียหนุ่มจึงควักเงินประมาณห้าพันยื่นให้สาวเชียร์เบียร์เพื่อไม่ให้เธอมากวนใจอีก
“คุณลูกค้าคะ กฎก็คือกฎ ถ้าคุณลูกค้าจะสูบซิการ์ดิฉันไม่ได้ห้าม แต่ช่วยออกไปสูบนอกร้านเถอะค่ะ” เธอยื่นเงินคืนให้เขา และผายมือไปยังประตูทางออก
“เธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน ถ้าใครหน้าไหนมีปัญหาก็ให้มาคุยกับฉันนี่!” เสียงเข้มที่ขัดกับหน้าตาหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งฮ่องกงพูดกับสาวตรงหน้าก่อนจะพ่นควันใส่เธออย่างไร้มารยาท
“คุณลูกค้า!” นาลันขึ้นเสียงใส่ทันที่โดนพ่นควันใส่หน้า มือบางยกขึ้นมาสะบัดไปมา
“หรือว่าที่ยืนมารอไม่ไปไหนสักที ไม่ได้แค่มาเตือนอย่างเดียว แต่อยากจะมาขายอย่างอื่นด้วย?”
สิ้นคำถามของเควินทำให้นาลันถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวดยกใหญ่ มาเฟียหนุ่มไม่อยากทำให้ค่ำคืนนี้เสียบรรยากาศจึงดีลถามเธอตรงๆ ถ้าสำเร็จก็ได้ยัยนี่ไว้แก้เหงา
ถือซะว่าเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กัน เขานอนกับเธอ ส่วนเธอก็ได้เงินเขาไป จะได้หมดปัญหาสักที
“เท่าไรล่ะ? ฉันจ่ายไม่อั้น”
ใบหน้าหล่อขาวกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า
นอกจากความสวยออร่าที่ไม่แพ้ดารานางแบบแล้ว สัดส่วนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นอก เอว สะโพกก็สมส่วนไม่แพ้ผู้หญิงคนอื่นเช่นกัน
ตั้งแต่นาลันทำงานที่บาร์แห่งนี้เธอทำหน้าที่เชียร์เบียร์ชงเหล้า ได้เจอลูกค้าหลายประเภทก็จริง แต่ไม่เคยเจอใครปากคอเลาะร้ายพูดจาดูถูกเธอได้เท่าเขามาก่อน
หากดูจากภายนอกแล้วก็คงเป็นพวกไฮโซไม่ก็คุณชายเอาแต่ใจถึงไม่ให้เกียรติเธอทั้งการกระทำและคำพูด
ถึงแม้เขาจะรวยมาจากไหน เขาไม่มีสิทธิ์อะไรมาแหกกฎของทางร้าน ถ้าไม่อยากปฏิบัติตามก็ควรไปร้านอื่นสิ ไม่อย่างนั้นหากลูกค้าคนอื่นทำตามก็คงต้องห้ามกันให้วุ่นวายอีก
นาลันจึงตัดสินใจคว้าซิการ์จากมือลูกค้าไฮโซ หย่อนใส่แก้วแอลกอฮอล์ โดยเธอไม่รู้ว่าซิการ์มวนเดียวมีราคามากกว่ารองเท้าคู่หนึ่งอีก
“กล้าดียังไงมาทำกับฉันอย่างนี้!” เควินกระชากแขนนาลันอย่างแรงทำให้เซ้นต์ที่อยู่ข้างๆ สะกิดให้เพื่อนของเขาใจเย็นลง
ตอนนี้คนทั้งร้านไม่ฟังดนตรีสด แต่หันมาดูหนุ่มหล่อไฮโซกับสาวเชียร์เบียร์ทะเลาะกันสนุกกว่าอีก ก่อนที่เรื่องจะวุ่นวายไปมากกว่านี้ โชคดีที่พนักงานคนอื่นซึ่งเห็นเหตุการณ์รีบไปตามเจ๊นกเจ้าของร้านมาห้ามศึก
“เอ่อ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นคะ?” เจ๊นกเจ้าของร้านวิ่งมาที่โต๊ะเควินกับเซ้นต์อย่างกระหืดกระหอบ ดีนะที่ไม่หัวใจวายตายเสียก่อน อายุก็หลักสี่แล้ว ไม่ใช่น้อยๆ เลย
“พนักงานของคุณเอาซิการ์ของผมโยนใส่แก้วแอลกอฮอล์ ทำแบบนี้ผมถือว่าไม่ให้เกียรติผมที่เป็นลูกค้าร้านคุณ!” เควินอธิบายให้เจ้าของร้านฟังถึงวีรกรรมของสาวเชียร์เบียร์ปากกล้า ไม่วายหันไปมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ
“คุณลูกค้าคะ ทางร้านมีกฎอย่างชัดเจนว่าไม่ให้สูบบุหรี่ แม้กระทั่งซิการ์ที่คุณนำมาเอง แต่ถึงอย่างนั้นพนักงานของเจ๊ก็ทำเกินไป เจ๊ขออนุญาตลงโทษคนของเจ๊ด้วยตัวเองนะคะ” เจ๊นกยกมือไหว้ขอโทษลูกค้าไฮโซยกใหญ่
“ไม่!” เควินกอดอกพลางจ้องหน้าสาวเชียร์เบียร์ที่มองเขาด้วยสีหน้าท่าทางไม่พอใจ ผู้หญิงแบบนี้ต้องถูกกำราบให้เข็ด
“คุณลูกค้าจะให้เจ๊ทำอย่างไรล่ะคะ?”
“ไล่ยัยนี่ออกซะ!”
“เฮ้ย! มันไม่เกินไปหน่อยหรอคุณ ฉันเตือนคุณดีๆ แต่คุณเอาเงินฟาดหัวฉัน และพูดจาดูถูกฉัน กะอีแค่ฉันเอาซิการ์ราคาแพงใส่แก้วแอลกอฮอล์ถึงกับต้องไล่ฉันออกเลยหรอคะ?”
นาลันโพล่งขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ จู่ๆ จะมาไล่เธอออกเพียงเพราะเธอทำตามกฏของทางร้านเนี่ยนะ เหตุผลเฮงซวยชะมัด!
“หึ ช่วยไม่ได้ ก็อยากทำตัวอวดดีเอง เตรียมหางานใหม่ได้เลย” เควินหยิบนามบัตรให้เจ๊นกเจ้าของร้านดูว่าเขาเป็นใครยิ่งใหญ่แค่ไหน ดูซิว่าเธอจะจัดการอย่างไร
ทันที่เจ๊นกรู้ว่าคนตรงหน้าคือเควินเฉินลูกชายเฉินเหย่กงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล สามารถใช้เส้นสายสั่งปิดผับบาร์ได้โดยไม่ต้องหาเหตุผลใดๆ ทำให้เจ๊นกจำเป็นต้องที่จะต้องเอ่ยปากไล่นาลันออกจากงานเพื่อให้ร้านอยู่รอด
“จำใส่หัวไว้ ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะมีปัญหาด้วย!” เขาชี้นิ้วใส่หน้าเธอ จากนั้นก็หันไปนั่งดื่มแอลกอฮอล์กับเซ้นต์ต่อ
เจ๊นกเจ้าของบาร์เดินเข้าไปหานาลันในห้องพักรับรองของพนักงาน ใบหน้าขาวสวยบ่นมุบมิบเพราะนึกถึงหน้าไฮโซหนุ่มคนนั้นตลอดเวลาพร้อมทั้งควานหาชุดลำลองของตนเองที่ถอดวางไว้เพื่อเปลี่ยนกลับบ้าน
“ไม่ต้องหาหรอก เสื้อผ้าของลัน เจ๊ให้คนไปส่งซัก เจ๊ไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน”
สำหรับบาร์สาธรแล้วไม่ว่าจะเป็นพนักงานประจำหรือพาร์ทไทม์จะมีบริการพิเศษให้หนึ่งอย่างนั่นคือบริการซักอบรีดเสื้อผ้าให้พนักงานซึ่งเจ๊นกเจ้าของร้านค่อนข้างสนิทกับนาลันจึงนำเสื้อผ้าของเธอไปให้แม่บ้านซักโดยที่ไม่ได้บอกเธอล่วงหน้า
“ถ้างั้นหนูใส่ชุดนี้กลับเลยละกัน ไว้วันหลังหนูค่อยกลับมาเอาเสื้อผ้าที่เจ๊เอาไปซัก”
“ลัน… เจ๊ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ เจ๊อยากให้ลันเข้าใจว่าลูกค้าคนเมื่อสักครู่เส้นใหญ่จริงๆ เจ๊ไม่อยากมีปัญหาด้วย” เจ๊นกยกมือขึ้นมาลูบบ่านาลัน สายตาของหญิงวัยสี่สิบเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องให้พนักงานคนสนิทออกจากงานทั้งที่เธอไม่ได้เริ่มก่อนด้วยซ้ำ
“หนูเข้าใจค่ะเจ๊ นายคนนั้นคงเป็นลูกหลานผู้มีอิทธิพลที่สามารถสั่งปิดร้านเจ๊ได้ เจ๊มีลูกน้องอีกหลายชีวิตที่ต้องเลี้ยงดู ไม่คุ้มหรอกที่ต้องมาแลกกับลันคนเดียว”
“เห้อ ขอบใจนะที่เข้าใจเจ๊ เอางี้ถ้าร้านคนรู้จักของเจ๊รับสมัครพนักงานเมื่อไร เจ๊จะรีบโทรบอกลันนะ” มือเล็กที่สวมทองคำแท้ควักเงินจำนวนหนึ่งในนาลัน ก่อนจะที่สวมกอดและบอกลากัน การเสียพนักงานที่นิสัยดีและซื่อสัตย์ไปคนหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องที่จะทำใจกันได้ง่ายๆ
หลังจากที่ถูกไล่ออก หญิงสาววัยสี่สิบสองร่างเล็กผิวขาวผมยาวสลวยในชุดวาบหวิวสีแดงเดินเหม่อลอยไปตามทางเรื่อยๆ จุดหมายปลายทางคือร้านน้ำเต้าหู้มาโนชที่พ่อเธอขายประจำ
ทว่าช่วงนี้พ่อของเธอไม่ค่อยสบาย ทำให้น้องชายวัยยี่สิบซึ่งอยู่คนละมหาวิทยาลัยอย่าง ‘นีโอ’ ต้องขายน้ำเต้าหู้แทน โดยจะขายช่วงเวลาที่กลับจากมหาวิทยาลัย
“ไงนีโอวันนี้ขายดีไหม เหนื่อยหรือเปล่า?”
“ก็ดี… แต่เอ๊ะ ทำไมชุดทำงานพี่มันสั้นแบบนี้ล่ะ” นีโอที่กำลังเก็บล้างกระบวยตักน้ำเต้าหู้ หันมาถามพี่สาวที่ดูเหนื่อยล้าจากการทำงานเป็นพนักงานในบาร์สาธร
“ก็เจ๊เจ้าของร้านบอกว่าชุดเดิมมันยาวไป เลยสั่งเปลี่ยนยกเซ็ทเลย”
“อีกนิดก็สั้นเสมอหูแล้ว” นีโอพูดประชด หากจะห้ามไม่ให้พี่สาวไปทำงานกลางคืนก็คงไม่ได้เพราะช่วงนี้หนี้สินที่บ้านรุมเร้าแถมพ่อยังมาป่วยอีก
“ไม่ต้องรอให้เสมอหูหรอก พี่ถูกไล่ออกแล้ว”
“หา! เรื่องอะไรอ่ะพี่ ทำไมจู่ๆ ถึงโดนไล่ออก?” นีโอหันควับเมื่อรู้ว่าพี่สาวถูกไล่ออกกระทันหันทั้งที่สนิทกับเจ๊นกเจ้าของบาร์ราวกับเพื่อนสนิทที่ถึงแม้จะคนละช่วงวัยก็ตาม
นาลันเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นีโอฟังทำให้เจ้าตัวถึงกับอ้าปากหวอ สงสัยพี่สาวเขาคงทำบุญน้อยไปหน่อยเลยเจอของจริงเข้าให้
“นายคนนั้นคงเส้นใหญ่จริงแฮะ แต่เจ๊ก็แกเกินไปไหมแทนที่จะไฝว้ให้พี่ แต่นี่อะไรดันยอมแพ้ซะงั้น”
“พี่ว่าเจ๊แกก็ไม่ผิดอะไรหรอก เป็นเจ้าของร้านก็ต้องรักษาลูกค้าไว้ ส่วนลูกจ้างที่ทำงานถวายหัวอย่างเรา ต่อให้ทำดีแค่ไหน ถ้าเขาจะให้ออกก็ต้องออกเท่านั้น แต่เจ๊แกก็ดีนะให้เงินพี่มาก้อนหนึ่งด้วย ถ้าเป็นนายจ้างคนอื่นก็คงไม่ได้หรอก”
“ช่างเถอะพี่ คิดซะว่าเป็นคราวซวยของเราก็แล้วกัน ไว้ค่อยหางานใหม่นะ” นีโอปลอบใจพี่สาวด้วยการใช้ให้เธอยกชั้นวางแก้วไปวางบนรถกระบะ
“ว่าแต่พ่อมาโนชเป็นไงบ้าง?”
“ยังไม่ดีขึ้นเลย เงินที่พี่ให้ไว้ใกล้หมดแล้วนะ อาทิตย์หน้าหมอนัดให้พ่อไปตรวจอย่างละเอียด คงต้องจ่ายหลายหมื่น”
เมื่อได้ยินเรื่องค่าใช้จ่ายในการพาพ่อไปหาหมอ นาลันก็ควักกระเป๋าสตางค์หยิบเงินที่เจ๊นกให้มาวันนี้ ยื่นให้นีโออย่างไม่ลังเล ถึงแม้เธอจะเหลือเงินติดตัวไม่กี่ร้อยก็ตาม
มาโนชเป็นพ่อของนีโอแต่ไม่ใช่พ่อแท้ๆของนาลัน ทว่ามาโนชก็เลี้ยงนาลันมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อแม่ของเธอเสียไปแล้วทั้งคู่ เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตพ่อบุญธรรมที่แสนดีคนนี้ให้ได้
“เหนื่อยว่ะพี่ ฉันรู้สึกว่าพยายามหาเงินเท่าไรก็ไม่พอสักที” นีโอยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อ ไม่วายตัดพ้อถึงชีวิตตัวเองที่ไม่เคยได้สัมผัสกับความสุขสบายสักครั้ง
“จะท้อทำไม มันต้องมีทางอื่นดิ แต่พี่ขอคิดก่อนนะว่าจะเอาไงต่อ” ฝ่ามือบางตบบ่าน้องชายเบาๆ เพื่อปลุกใจ ถึงจะเหนื่อยยากแค่ไหนก็ห้ามท้อเด็ดขาด ถ้าท้อหรือถอยแม้แต่ก้าวเดียวคงได้อดตายกันทั้งครอบครัว
ระหว่างนั้นรถเอ็มวีพีหรูขับมาจอดติดไฟแดงหน้าร้านน้ำเต้าหู้มาโนช ดวงตาคมกริบบนใบหน้าหล่อขาวซึ่งมีส่วนผสมของความเป็นลูกครึ่งฮ่องกงมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นสองพี่น้องกำลังเก็บร้านพอดี
“นี่มันยัยเด็กเชียร์เบียร์ที่เพิ่งถูกไล่ออก สงสัยได้งานใหม่เป็นเด็กขายน้ำเต้าหู้แทน” ปากหยักได้รูปพูดกับคนขับรถ ก่อนจะยกขาขวาขึ้นมาไขว่ห้าง
“คุณเควินรู้จักสองคนนี้หรอครับ?” คนขับรถถามกลับเจ้านายตัวเองพลางหันหน้าไปมองชายหญิงที่กำลังเก็บของในร้านน้ำเต้าหู้
“หึ! ไม่รู้หรอก และก็ไม่อยากรู้ด้วย”
พูดจบเควินก็เลื่อนโทรศัพท์อ่านข่าวต่อไป ยัยเด็กนั่นก็แค่สาวเชียร์เบียร์ที่มีความสวยตามแบบพิมพ์นิยมที่ทำตัวไร้มารยาทใส่เขา ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้เขาต้องรู้สึกสงสารหรือแยแสเธอสักนิด
สิ่งที่เขาสนใจจะมีก็แต่ธุรกิจที่ทำกำไรให้เขามหาศาลกับของสะสมโบราณที่เขามักไปประมูลเพื่อนำมาประดับบารมี
