สาวร่างเล็กที่มีความสูงเพียงแค่ร้อยห้าสิบห้าเซ็น เวลานี้เธอกำลังจับขาเล็กสองข้างของตัวเองถ่างออกกว้างเพื่อยั่วยวนแฟนสาวเท่ห์ของเธอ และโชว์ความแฉะให้อีกคนเห็นอย่างเต็มตา ว่าเวลานี้ความแฉะนั้นมันทำกางเกงในตัวน้อยของเธอเปียกซึม
ใบหน้าสวยเฉี่ยวหมอบหน้าเข้าหาความสาวของเด็กยั่ว ก่อนจะประทับริมฝีปากลงใจกลางความสาวที่ยังคงสวมใส่กางเกงในตัวน้อยไว้อยู่ ลิ้นแสนชำนาญเลียผ้าบางบริเวณนั้นจนแฉะ ก่อนจะใช้นิ้วเกี่ยวแหวกเป้าออกดูด้านใน จึงได้เห็นว่าน้ำหวานใสไหลเยิ้มกลีบสวยไปหมด
“สวยจัง”
“ชอบไหมคะ?” คนหน้าหวานถามกลับแฟนของเธอเมื่อได้ยินนิเฌอเอ่ยปากชมความสวยงามของกลีบดอกไม้ตรงหน้า
“ชอบสิคะ กลีบเด็กทำไมจะไม่ชอบ”
เธอไม่พูดเปล่าใช้นิ้วโป้งสองนิ้วแหวกกลีบตูมตรงหน้าให้แยกออกจากกัน เพื่อจะใช้ลิ้นเลียเล่นเม็ดเกสรใจกลางความสาวได้ถนัดยิ่งขึ้น
แผล็บ~
แขนข้างนึงของนิเฌอล็อกขาเล็กไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอขยับตัวหนี ส่วนมืออีกข้างก็ลากขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของยูมิออกอย่างชำนาญด้วยมือข้างเดียว
ตอนนี้เด็กน้อยของนิเฌอกำลังแสดงท่าทางยั่วยวนแบบสุดๆ เธอทั้งเด้งรับลิ้นอุ่นนั้นและควงสะโพกใส่ไม่หยุด “อ๊ะ~ พี่นิเฌอคะ ยูมิเสียว”
“อือ~ หวานจัง”
นิเฌอตวัดเลียความสาวของแฟนเด็กอยู่นานจนกลีบนั้นแฉะไปทั่วทั้งกลีบ ริมฝีปากสวยเริ่มลากขึ้นบนและใช้มันขยี้ความเสียวอีกตำแหน่งของยูมิเพื่อเอาใจเธอ
จ๊วบ~
จุกรักสีชมพูที่อยู่บนเต้าสวยพอดีมือ ถูกบดด้วยลิ้นอุ่นจนสาวร่างเล็กถึงกับต้องแอ่นอกรับความเสียวนั้น “อ้าส์~”
เสียงครางเหมือนหมาน้อยของยูมิทำให้นิเฌอต้องรีบดันตัวขึ้นจัดการกับเมียเด็กสุดยั่ว นิเฌอใช้ดุ้นรักของเธอเขี่ยทักทายกลีบสวยและรูรักของคนตัวเล็ก ก่อนจะจับดุ้นสองทางยัดเข้าช่องรักของแฟนเด็กอย่างระวังมือเพราะรูของเธอยังคงฟิตแม้จะถูกดุ้นนี้ขยายรูมาแล้วบ้าง สาวร่างเล็กเองก็แอ่นความสาวขึ้นสูงเพื่อให้อีกคนทำสิ่งนั้นได้ถนัดขึ้น ก่อนที่นิเฌอจะยัดดุ้นความยาวอีกทางเข้าช่องรักของตัวเองที่เวลานี้ก็แฉะไม่ต่างจากของยูมิ เมียเด็กแสนยั่วของเธอ
สวบ!
“อ้าส์~”
“อ๊ะ~”
“เสียวไหมคะเด็กดี?”
“เสียวค่ะที่รัก ยูมิเสียวมาก~” เด็กน้อยของนิเฌอพูดตอบกลับด้วยอารมณ์ และหวังให้อีกคนทำกับเธออย่างเอาใจ
“งั้นพี่จะเด้ายูมิแรงขึ้นกว่านี้แล้วนะคะ...”
พั่บๆๆ!
“อ๊ะๆ! พี่นิเฌอคะ~”
ไม่เพียงแค่นิเฌอที่เด้าสะโพกหายูมิ คนตัวเล็กเองก็ทำเช่นนั้นเหมือนกัน ดุ้นสองทางถูกดึงออกและดันเข้าช่องรักแคบของสองสาวจนน้ำหวานของทั้งคู่ไหลผสมเป็นน้ำเดียวกัน
“เชี้ย~ โคตรเสียวเลย”
ใบหน้าเซ็กส์ซี่ของสาวสวยเจ้าของความสูงร้อยเจ็ดสิบครางเสียงออกมาด้วยความหลงไหลกับสิ่งที่ทำอยู่ ก่อนที่แฟนเด็กของเธอจะส่งสัญญาณบอกว่าใกล้เสร็จ
“งือ ยูมิไม่ไหวค่ะ ที่รักช่วยด้วย~”
“ได้ค่ะ~”
พั่บๆๆ!
“งือ~”
นิเฌอดึงดุ้นออกจากรูแคบของเมียเด็กเพื่อให้เธอได้ปลดปล่อยน้ำใสออกมา พรวด~
เธอใช้ปลายของดุ้นลูกรักเขี่ยเอาใจเม็ดเกสรของคนตัวเล็ก จนเธอกระตุกเสร็จสุดตัว “อ้า~ พอแล้วค่ะ พอแล้ว”
เมื่อเห็นว่ายูมิถดตัวหนีความเสียวนั้น ก็พอรู้ว่าเธอไปต่อไม่ไหว ซึ่งนิเฌอก็ต้องส่งตัวเองให้ถึงฝันตามไปเช่นกัน
“เดี๋ยวยูมิดูดนมให้นะคะ” เธอผลักนิเฌอให้นอนหงายอยู่บนที่นอน เพื่อที่เธอจะสลับขึ้นมาเอาใจผู้เป็นผัวบ้าง ด้วยการช่วยดูดนมเต้าใหญ่ของนิเฌอ เพื่อเพิ่มความเสียวให้กับสาวหุ่นสวยร่างสูง ในตอนที่นิเฌอใช้นิ้วเรียวรีดน้ำหวานช่วยตัวเอง
เจ้าของมือน้อยถกเสื้อยืดของนิเฌอขึ้นสูง ก่อนจะกระตุกเสื้อในที่ปิดเต้าใหญ่ของเธอออกและใช้ปากเล็กงับจุกรักยั่วปากนั้นทันที จ๊วบ~
“อ้า~ ค่อยๆ ดูดนะคะเด็กดี”
“อ๊ะ เก่งมากเลยค่ะที่รัก อ้อห์~ คนเก่งพี่จะแตกแล้ว”
นิเฌอแหงนหน้าขึ้นและหลับตาพริ้มก่อนจะแอ่นสะโพกขึ้นสูงตาม และกระตุกเสร็จปล่อยน้ำพุน้อยเป็นจังหวะ “อ๊ะๆ!”
“น้ำเยอะเหมือนของยูมิเลย^^” เจ้าของมือน้อยไม่พูดเปล่า ใช้นิ้วของตัวเองเขี่ยไปที่ความสาวของนิเฌอที่เปียกแฉะไม่ต่างจากของเธอ
“แฮ่กๆ^^”
เมื่อถึงเวลาที่ต้องพายูมิกลับมาส่งที่บ้าน เธอก็มีท่าทางงอแงให้เห็นเหมือนทุกครั้ง แต่สุดท้ายแล้วก็จำใจต้องขึ้นรถมา แต่ก็ใช้เวลาอยู่นานกว่าเธอจะลงจากรถและเดินเข้าบ้าน เพราะบ้านไม่ใช่เซฟโซนของเธอ เธอจึงอยากจะอยู่กับนิเฌอมากกว่าอยู่กับพ่อผู้ใจร้าย
หน้าบ้านยูมิ…
“ยูมิไม่อยากเข้าบ้าน...”
“ไว้พรุ่งนี้พี่ไปรับยูมิที่มาหาลัย แล้วเราค่อยเจอกันใหม่นะคะ”
“เมื่อไหร่เราจะได้อยู่ด้วยกันทุกวันคะ ยูมิไม่อยากแยกจากพี่นิเฌอเลย” เธอพุ่งเข้าไปสวมกอดนิเฌอไว้แน่น เพราะเธอเป็นคนเดียวที่รักและปกป้องยูมิได้ดีที่สุด ในความคิดของเด็กสาว
“รอยูมิเรียนจบก่อนแล้วพี่จะมาขอยูมิกับพ่อดีไหม”
“ยูมิโง่จะตายจะเรียนจบหรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วถ้าเกิดยูมิเรียนไม่จบเราไม่ต้องอดอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตเหรอคะ” เธอเงยหน้าถามนิเฌอด้วยความสิ้นหวัง
แม้จะรู้ว่าพ่อของยูมิไม่ชอบที่เธอคบหาอยู่กับลูกสาวของเขาแบบชู้สาว แต่นิเฌอก็ไม่เคยคิดยอมแพ้กับเรื่องความสัมพันธ์ครั้งนี้เลย และยังคงทำทุกวิถีทางเพื่อให้พ่อของยูมิใจอ่อน แม้ว่าตอนนี้จะยังดูมืดแปดด้านก็ตาม
“...ถ้าเรียนไม่จบก็ไม่ต้องเรียนค่ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเองดีไหม”
“ฮึก...”
เด็กน้อยของนิเฌอเริ่มมีน้ำใสเอ่อล้นขึ้นตา จนเธอเริ่มสงสัยว่าพ่อของยูมิดุกับเธอผู้เป็นลูกสาวมากแค่ไหน เธอถึงได้หวาดกลัวผู้เป็นพ่อมากขนาดนี้ นั่นยิ่งทำให้นิเฌอคอยเป็นห่วงเธออยู่ตลอด เพราะรู้ว่ายูมิเป็นเด็กไม่สู้คน อ่อนแอและเอาตัวลอดเองไม่เป็น
“ไม่ต้องร้องนะคะคนเก่ง...”
“เราหนีไปอยู่ด้วยกันเลยดีไหมคะ ไปวันนี้เลย”
เป้าหมายในชีวิตของเธอไม่ใช่การเรียนให้จบแล้วรับปริญญา แต่เป็นการได้อยู่บ้านเดียวกันกับนิเฌอคนรักของเธอ แต่ที่เธอยังทนเรียนอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อความรักครั้งนี้
เพราะผู้เป็นพ่อเคยพูดไว้ว่าหากเธอไม่เรียนหนังสือ ท่านจะส่งเธอกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่นกับผู้เป็นย่า นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องบังคับตัวเองไปโรงเรียนทุกวัน เพื่อให้ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่ไทยและได้อยู่กับคนรักของเธอต่อไป
“ยังไม่ใช่วันนี้ค่ะ แต่ถ้าพ่อยูมิไม่ยอมยกยูมิให้ พี่จะพายูมิหนีไปแน่นอนโอเคไหมคะ” เธอเอ่ยปากให้คำมั่นสัญญากับยูมิเพื่อให้แฟนเด็กของเธอนั้นสบายใจขึ้น
“จริงๆ นะคะ พี่นิเฌอสัญญานะ”
“พี่สัญญาค่ะ”
“ยูมิรักพี่นิเฌอนะคะ” คนขี้อ้อนพูดบอกรักแฟนของเธอ ก่อนจะมีท่าทางเบาความกังวลลงเมื่อได้ยินคำสัญญานั้น ซึ่งเธอมั่นใจมากๆ ว่านิเฌอจะไม่ผิดสัญญากับเธอแน่นอน
“พี่ก็รักยูมิค่ะ ไหนยิ้มให้พี่ดูก่อนซิ๊” เธอใช้มือสองข้างประคองใบหน้าสวยหวานของยูมิไว้ และพูดบอกให้คนตัวเล็กนั้นยิ้มให้ดูเพื่อความสบายใจ ก่อนที่เธอจะลงรถเดินเข้าบ้านไป
“ยิ้มแบบนี้ใช่ไหมคะ^^”
“ดีมากค่ะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคะ^^” ถึงนิเฌอจะรู้ว่ารอยยิ้มนั้น เป็นรอยยิ้มที่ฝืนใจแต่มันก็ทำให้เธอสบายใจขึ้นได้นิดหน่อย และมีแรงสู้ขึ้นอีกมาก สู้เพื่อเอาชนะปัญหาทุกปัญหาที่เกิดขึ้นบนเส้นทางรักครั้งนี้
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
ภายในบ้านของยูมิ...
ยูมิเดินเข้าบ้านของเธออย่างระวัง เพื่อไม่ให้เจอหน้าผู้เป็นพ่อ ทว่าเธอยังไม่ทันเดินพ้นประตูเข้าบ้านก็มีเสียงเข้มดุเรียกหยุดเธอไว้
“เดี๋ยว! ไปนั่งรอฉันที่ห้องนั่งเล่น”
พ่อใจร้ายของเธอพูดออกคำสั่งกับลูกสาวผู้อ่อนแอ เพราะมีเรื่องที่จะต้องคุยกับยูมิเกี่ยวกับเรื่องอนาคตของเธอ
ส่วนยูมิเมื่อได้ยินคำสั่งนั้นก็ไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม ได้แต่เดินก้มหน้าไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยความไม่เต็มใจ เพื่อรอคุยกับคนที่เธอไม่อยากจะพูดด้วยหรือแม้แต่มองหน้า
ห้องนั่งเล่น...
“พรุ่งนี้แกไม่ต้องไปเรียน ฉันโทรไปลาหยุดให้แกแล้ว”
“ทำไมเหรอคะ” เธอถามไปอย่างไม่เข้าใจ
“พรุ่งนี้แกต้องไปเจอคู่หมั้น...” ผู้เป็นพ่อเตรียมการทุกอย่างเกี่ยวกับสามีในอนาคตของยูมิ คนที่จะสามารถดูแลและปกป้องเธอได้จริงๆ ไม่ใช่ความรักที่ไม่มั่นคงอย่างที่เธอเป็นอยู่
“คู่หมั้นอะไรคะ?” เรื่องที่ได้ยินทำให้เธอรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา เพราะกลัวว่าจะไม่ได้รักกับนิเฌอคนรักของเธอ “ฮึกๆ หนูมีแฟนแล้วนะคะ พ่อก็รู้ ฮือๆ”
“แกต้องแต่งงานกับคนที่ดูแลแกได้ ไม่ใช่นังเด็กบ้านั่น” เขาไม่คิดว่านิเฌอจะดูแลปกป้องยูมิได้เพราะเธอทั้งคู่ต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน
“แต่พี่นิเฌอเขาดูแลยูมิได้นะคะ พี่นิเฌอเขารักยูมินะ ฮือๆ” พ่อบอกตลอดว่าพี่นิเฌอไม่สามารถดูแลหรือปกป้องฉันได้ แต่ทุกครั้งที่ฉันเจอเรื่องแย่ๆ ฉันจะมีพี่นิเฌอคอยปลอบและปกป้องฉันตลอด มีแต่พ่อนั่นแหละที่จ้องแต่จะทำให้ฉันเสียใจ “พ่อใจร้าย ฮือ~”
“แกจะพูดเรื่องบ้าอะไรของแกก็ช่าง แต่ฉันหาคู่ให้แกแล้ว แกต้องแต่ง!”
“ยูมิไม่แต่งค่ะ ไม่แต่ง ฮือๆ” เธอขึ้นเสียงใส่ผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อที่จะโทรหาแฟนของเธอให้มารับ และพาเธอหนีไปจากพ่อใจร้าย
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะต่อสายหานิเฌอได้สำเร็จ พ่อใจร้ายก็ดึงมือถือออกไปจากมือของเธอซะก่อน ขวับ!
“ถ้าแกไม่แต่ง ฉันจะส่งแกกลับไปอยู่ญี่ปุ่นกับย่าแก จะเอาแบบนั้นไหม?!” เขาพูดพร้อมกับบีบต้นแขนเล็กของลูกสาวเพื่อให้เธอหวาดกลัวและยอมทำตามคำสั่งอย่างไม่ดื้อดึง
“ฮือ ไม่นะ ยูมิไม่ไป” เธอพยายามดิ้นเพื่อให้มือของพ่อหลุดออกจากท่อนแขน แต่เหมือนว่ายิ่งต่อต้านจะยิ่งเจ็บตัว “ฮือ ปล่อยนะ ยูมิเจ็บนะ”
“ก็เพราะแกอ่อนแอแบบนี้ไง! ฉันเลยต้องส่งแกไปอยู่กับคนที่เขาจะดูแลแกได้!” ชายผู้เรียกตนว่าเป็นพ่อตวาดเสียงดังใส่หน้าลูกสาวผู้อ่อนแอ เพื่อบอกให้เธอเข้าใจว่าเป็นเพราะเธอที่อ่อนแอ เขาจึงต้องทำแบบนี้
“เพราะยูมิไม่ได้เกิดมาเป็นผู้ชายอย่างที่พ่ออยากได้ใช่ไหม ฮึกๆ เพราะยูมิอ่อนแอแบบนี้ใช่ไหมพ่อถึงไม่รักยูมิ ถึงทำกับยูมิแบบนี้ ฮือๆ”
เธอคิดเสมอว่าเธอเกิดมาเป็นลูกสาวในตระกูลมาเฟีย เป็นลูกที่พ่อไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดมา แถมยังอ่อนแอตามคนไม่ทัน ผู้เป็นพ่อจึงไม่เคยให้ความรักกับเธอ และตั้งท่าเอาแต่บังคับและคอยบงการชีวิตของเธอให้เป็นแบบนั้นแบบนี้
“ก็แล้วทำไมแกไม่เกิดมาเป็นผู้ชายล่ะ ใสหัวขึ้นห้องไป!!” พ่อใจร้ายตะคอกใส่ลูกสาวอีกครั้งเสียง ท่าทางเกรี้ยวกราดและไม่อ่อนโยนของเขามีแต่จะยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวและเกลียดผู้เป็นพ่อมากขึ้น
“ไป!!”
“ฮือ ๆ~”
เธอรีบวิ่งหนีผู้เป็นพ่อขึ้นมาบนห้องนอน เมื่อได้ยินเสียงตะคอกของเขาที่ทำเธอเจ็บปวดใจทุกครั้งที่ได้ยิน
ห้องนอนยูมิชั้นสอง...
“พี่นิเฌอ ฮือ ยูมิกลัว” เธอได้แต่นอนคุดตัวอยู่บนที่นอน และร้องไห้หาคนรักอยู่แบบนั้นอย่างไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร จนน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดทำให้เธอเพลียและเผลอหลับไป
จนเมื่อตื่นเช้าขึ้นก็เห็นเข้ากับแม่บ้านสองคน ที่ยืนอยู่ข้างเตียงนอนของเธอ ทั้งคู่ถือชุดเดสรสีสวยที่เธอจะต้องใส่ไปดูตัวกับคู่หมั้นในวันนี้...
ร้านอาหารญี่ปุ่น ในวันนัดดูตัว...
“หยุดร้องสักที” เขาหันไปดุลูกสาวที่กำลังนั่งร้องไห้ซมซานอยู่ข้างๆ เพื่อให้เงียบเสียงลง เพราะเธอเอาแต่ร้องไห้อยู่แบบนั้นตั้งแต่นั่งรถออกจากบ้าน ซึ่งเขาไม่อยากให้คู่หมั้นของเธอต้องเห็นสภาพของเธอที่ไม่พร้อมอย่างนี้
“ก็ยูมิไม่อยากแต่ง ฮือๆ”
“เงียบ!”
เสียงตะคอกของคนเป็นพ่อเมื่อครู่ ทำให้เธอพยายามห้ามเสียงร้องและปาดน้ำตาบนแก้มออกเพราะความหวาดกลัว ต่อใบหน้าดุร้ายและหน้าเกรงขามของเขา
แก๊ก!
ทันทีที่โจดินและแม่ของเขาก้าวท้าวเข้ามาภายในห้อง ก็เห็นเข้ากับเด็กสาวผู้น่าสงสารและพ่อของเธอ ความเด็กของยูมิทำโจดินหวั่นใจนิดหน่อยที่คู่หมั้นของตนเด็กขนาดนี้
หลังจากที่สองครอบครัวพูดทักทายกัน ทางผู้ใหญ่ก็เริ่มพูดเข้าเรื่องสำคัญที่เกี่ยวกับลูกทั้งสองคน และคุณนายฮารุแม่ของโจดินก็เห็นว่าถึงเวลาสมควรแล้วที่จะพูดคุยเลือกคู่ที่เหมาะสมให้กับลูกชายของเธอ ซึ่งพ่อของยูมิเองก็เสนอลูกสาวเพียงคนเดียวให้กับเธอเป็นตัวเลือกให้กับโจดิน
“อายุห่างกันสิบแปดปีเลย โจดินมีปัญหาหรือเปล่าลูก?”
“ผมแล้วแต่คุณฮารุครับ ยังไงก็ได้...”
เขายกเรื่องนี้ให้ผู้เป็นแม่ตัดสินใจอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอะไร แต่งกับใครก็น่าจะเหมือนกัน ซึ่งเรื่องที่เธอเด็กกว่ามากไม่ใช่ปัญหา แต่ที่ดูจะเป็นปัญหาก็น่าจะเป็นเพราะว่าที่เจ้าสาวดูอ่อนแอไม่เข้าตาเขาเท่าไหร่ อีกทั้งเธอยังดูไม่พร้อมจะแต่งงานกับเขาอีกด้วย
ยูมิได้แต่นั่งก้มหน้าและไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองใคร เพียงแค่ได้ยินเสียงเข้มดุของโจดินก็ยิ่งรู้สึกตัวเล็กกว่าที่เป็น “ฮึกๆ” เจ้าของมือน้อยกระตุกชายเสื้อของพ่อใจร้าย เพื่อจะบอกเขาว่าเธอกำลังหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“...อืม!”
ทว่าผู้เป็นพ่อกลับกระแอมเสียงดุออกมา เพื่อให้เธอเงียบเสียงสะอื้นไว้ เพราะเขากลัวว่าเธอจะทำเสียเรื่อง “เรื่องงานแต่งเอาที่โจดินพร้อมเลยนะ ลุงยังไงก็ได้”
“ผมยังไงก็ได้ครับ แล้วแต่แม่…” เขาพูดตอบพ่อของยูมิไปแบบนั้น เพราะไม่อยากเสียเวลามานั่งคิดเรื่องงานแต่ง และมันค่อนข้างเสียเวลาในการทำงานที่มีค่าของเขา
“ฮือ แต่ยูมิไม่อยากแต่ง” เธอร้องไห้ปล่อยโฮออกมา เพราะเกิดกลัวงานแต่งนี้ที่จะจัดขึ้นทั้งที่เธอไม่เต็มใจ “โอโต้ซัง ยูมิไม่อยากแต่ง ฮือ~”
“ยูมิ!”
ทั้งโจดินและคุณนายฮารุแม่ของเขาหันมองหน้ากัน เมื่อเห็นว่าจู่ๆ ยูมิก็ร้องไห้แงออกมา ซึ่งเธอดูจะกลัวการแต่งงานนี้มากจริงๆ อาจจะเพราะว่าเธอยังเด็กอยู่
แต่หลังจากที่ทั้งสองครอบครัวหาข้อสรุปเรื่องแต่งงานได้ ก็มีการตกลงว่างานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า ซึ่งเธอจะย้ายเข้าไปอยู่กับโจดินหลังจากเสร็จพิธีงานแต่งแบบญี่ปุ่น
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
