ลิขิตรักบัลลังก์หัวใจ

บทที่ 1

หลังจากก้าวพ้นขอบขัณฑสีมาของอาณาจักรแห่งนี้แล้ว ฐานันดรศักดิ์ที่ติดพระองค์มาตั้งแต่ประสูติจะจบสิ้นลง แต่ให้เลือกระหว่างการไปเป็นคนธรรมดากับการที่ต้องตกเป็นบาทบริจาริกาของพระปิตุลาของพระองค์เอง เจ้าฟ้าหญิงทรรศินากัลยามาส ตัดสินพระทัยที่จะเสด็จหนีไปจากบ้านเกิดเมืองนอน ยอมละทิ้งทวยราษฎร์ แต่ไปแล้วใช่จะไปลับ ทรงสัญญาต่อหน้าพระบรมศพของเจ้าพ่อและเจ้าแม่

“ลูกจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน”

มธุรรัฐในตอนนี้เกิดกลียุค ศึกสายเลือดแย่งชิงบัลลังก์ เจ้าหลวงถูกพระอนุชาแท้ๆ ปลงพระชนม์แล้วสถาปนาองค์เองขึ้นครองราชย์เป็นเจ้าหลวงองค์ใหม่แทน ข้าราชบริพารที่จงรักภักดีต่างพลีชีพกันมากมาย บ้างก็หลบหนีการตามล่า เหล่าสนมนางในต่างถูกริบไปเป็นข้าบาทบริจาริกาของเจ้าหลวงองค์ใหม่รวมถึง เจ้าฟ้าหญิงทรรศินากัลยามาส เจ้าฟ้ารัชทายาทแห่งมธุร ด้วย

“เชิญเสร็จทางนี้ พระเจ้าค่ะ” องครักษ์ผู้ภักดีที่เหลือรอดพียงไม่กี่คนกับนางกำนัลคนสนิทลักลอบนำเสด็จเจ้าฟ้าหญิงทรรศินาหนีออกจากวังต้องห้าม ระหว่างทางพบทหารหลวงมากมาย การสู้รบเกิดขึ้น เจ้าฟ้าผู้สูงศักดิ์ในตอนนี้จับดาบขึ้นพาดฟันข้าในพระองค์เอง ความเจ็บปวดครั้งใดไม่เท่าครั้งนี้อีกแล้ว

“ปล่อยเราไปเถิด อย่าได้บังคับให้เราต้องฆ่าฟันกันเองเลย” ทรรศินา ทรงร้องขอกับทหารที่คิดจะจับพระองค์กลับไป

“ไม่ได้ ปล่อยพระองค์ไปพวกเราก็ตายกันหมด เสด็จกลับไปแต่โดยดีเถิด พระเจ้าค่ะ”

“ไอ้คนทรยศ! ข้าสองเจ้า บ่าวสองนาย เจ้าเนรคุณองค์เจ้าหลวงถึงขนาดคิดจะจับเจ้าฟ้าหญิงกลับไปเชียวหรือมึง” องครักษ์ของเจ้าฟ้าหญิงตะโกนก้อง ใบหน้าถมึงทึงยามชี้หน้าด่ากราด

“วันนี้ หม่อมฉันขอถวายชีวิตเป็นราชพลีพระเจ้าค่ะ” องครักษ์คนเดิมหันมาทูลเจ้านายสาวก่อนที่จะย่างสามขุมเข้าฟาดฟันศัตรูในตอนนี้ แต่เมื่อกาลก่อนเป็นเพื่อนทหารหาญที่เคยรบเคียงข้างกันมา

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ฝ่ายเจ้าฟ้าสูงศักดิ์มีกำลังเพียงหยิบมือเดียวหรือจะสู้ทหารหลวงทั้งกองทัพได้ องครักษ์ที่ภักดีต่างพลีชีพไปทีละคนสองคนที่เหลือก็สู้จนสุดความสามารถ ทรรศินาเองก็ต่อสู้เยี่ยงชายชาตรีเช่นกัน เหตุเพราะทรงได้รับการฝึกฝนมาแต่ครั้งทรงพระเยาว์ เจ้าหลวงไม่มีพระราชโอรสแต่ก็ทรงพอพระทัยในพระราชธิดาขององค์เองมาก ทรงเคยตรัสไว้ว่า

“ถึงพ่อไม่มีลูกชายสืบบัลลังก์นกยูงของเรา แต่พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก ทรรศินา”

การต่อสู้และถอยหนีดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนถึงขอบเขตแดนของมธุรรัฐ

“ฝ่าบาท เสด็จทางนี้ ก้าวพ้นแม่น้าสายนี้ไปก็เข้าเขต สิงขรรัฐแล้วพระเจ้าค่ะ” องครักษ์ซึ่งบัดนี้บาดเจ็บสาหัสและเหลือรอดมาเพียงคนเดียวกับนางกำนัลที่บาดเจ็บไม่น้อยไปกว่าทรรศินาเลยชี้ให้เจ้านายสาวดู

“ทรงข้ามแม่น้ำนั่นไปพระเจ้าค่ะ หม่อนฉันสกัดพวกมันไว้เอง” กล่าวจบทั้งสองคนก็นั่งคุกเข่าและกราบแทบพระบาทเจ้าฟ้าหญิง

“เราสองคนทูลลา ทรงพระเจริญ พระเจ้าค่ะ” สองคนกล่าวขึ้นพร้อมๆกัน

“เจ้าไปกับเราเถิด มาด้วยกันก็ต้องไปด้วยกัน ลุกขึ้นเถิด” ทรรศินาตรัส สุรเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความอาทร

“รีบเสร็จเถิดพระเจ้าค่ะ เดี๋ยวพวกมันจะตามมาทัน เราสองคนยินดีตาย แต่ฝ่าบาทต้องทรงมีพระชนม์ชีพนะ พระเจ้าค่ะ”

ในยามนี้ขัตติยะมานะหมดสิ้นแล้ว ทรงทรุดองค์ลงไปกอดนางกำนัลแล้วกันแสง น้ำพระเนตรหลั่งริน มันจะเป็นหยาดอัสสุชลสุดท้ายที่หลั่งรินบนผืนแผ่นดินมธุร

นางกำนัลส่งห่อผ้าที่ผูกมาอย่างแน่นหนาถวายแด่เจ้าฟ้าหญิงทรรศินา ในขณะนั้นทหารหลวงก็ตามมาถึงเขตแดน องครักษ์พาร่างกายที่โชกเลือดมาปกป้องเจ้านายสาวไว้ นางกำนัลก็เช่นกัน ต่างยืนประจันหน้ากับศัตรูโดยไม่หวั่นเกรง

“รีบเสด็จไปพระเจ้าค่ะ แค่กลางแม่น้ำฝ่าบาทก็รอดแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนกล้านำอาวุธเข้าไปในเขตสิขรรัฐโดยไม่ได้รับอนุญาตหรอก พระเจ้าค่ะ” องครักษ์หันมาเร่งเจ้านายสาวแล้วการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น

ทรรศินาลังเลอยากจะอยู่สู้รบกันให้ถึงที่สุด ชีวิตนี้ยอมสิ้นแล้ว แต่อีกใจก็อยากรักษาชีวิตไว้เพื่อจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน

“เสด็จเถิดพระเจ้าค่ะ กระหม่อมจะทานพวกมันไม่ไหวแล้ว” ขาดคำดาบคมวาววับก็ทิ่มแทงเข้าที่หน้าท้องขององครักษ์ผู้ภักดีอย่างจัง เลือดแดงข้นทะลักออกทางปาก แต่สายตาแข็งกร้าวของเขากลับไม่แสดงความเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น ยังกัดฟันต่อสู้ฟาดฟันศัตรูต่อไป

ทรรศินาก็ใช้ดาบฟาดฟันทหารหลวงไปพร้อมกับการถอยหนีลงแม่น้ำที่เย็นยะเยือก ความเจ็บปวดจากบาดแผลแห่งสู้รบ พระทัยที่ปวดร้าวจากการที่เห็นผู้ภักดี ถูกฆ่าตายจากน้ำมือพวกเดียวกันไปต่อหน้าต่อตาคนแล้วคนเล่า เมื่อมาถึงกลางแม่น้ำทุกอย่างจะจบสิ้นจริงหรือ…แต่เมื่อทรงหันกลับไป

องครักษ์ที่ยืนตระหง่านแต่ไร้ซึ่งลมหายใจ ดาบหลายสิบเล่มปักอยู่ทั่วตัว นางกำนัลก็นอนสิ้นลมอยู่ริมแม่น้ำ บัดนี้สายน้ำแห่งนี่กลายเป็นสีแดงเข้ม ดาบในมือทรรศินาพุ่งเข้าหาเหล่าทหารหลวง หวังให้การติดตามล่าช้าลง ส่วนพระองค์เองก็ลุยน้ำเข้าไปในเขตสิงขรรัฐ

ทหารหลวงยังลุยน้ำตามมาหวังจับเจ้าฟ้าหญิงกลับไปให้ได้ แต่พอจะก้าวข้ามพ้นกลางแม่น้ำลูกศรนับร้อยดุจฝนห่าใหญ่ก็พุ่งลงไปขวางทาง ทหารหลวงต่างพาถอยทัพกลับไป นี่หรือที่ใครๆมักพูดว่า เจ้าหลวงแห่งสิขรรัฐทรงดุเยี่ยงเสือ ทุกกระเบียดนิ้วในแผ่นดินห้ามมิให้ผู้ใดลุกล้ำกล้ำกลาย

สิงขรรัฐ ภายใต้การปกครองของ เจ้าหลวงรัฐสิงห์สีหนาท เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่งามสง่าผึ่งผายตามแบบทหารผู้กล้า ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขทุกหย่อมหญ้า ในเวลานี้เค้าลางแห่งความวุ่นวายเข้ามาเยือน เนื่องด้วยมธุรรัฐมิตรประเทศที่มีพรมแดนติดกันมีการผลัดแผ่นดิน ถ้าเป็นการผลัดแผ่นดินตามปกติก็คงไม่มีอะไรน่าวิตกกลับเป็นเรื่องน่ายินดีเสียด้วยซ้ำ แต่นี่เป็นการแย่งชิงบัลลังก์ของเจ้าพี่เจ้าน้อง ราษฎรหนีตาย นายทหารขอลี้ภัยการเมืองก็มาก ดินแดนทางเหนือที่ติดกับมธุรรัฐบัดนี้ต้องสั่งให้ตรึงกำลังอย่างแน่นหนาห้ามมิให้ผู้ใดลุกล้ำกล้ำกลายเข้ามาโดยเด็ดขาด

“ตอนนี้เราอยู่ตรงส่วนนี้ ใช่หรือไม่ อินทราชิต” รับสั่งถามองครักษ์คนสนิทที่ติดตามพระองค์มาตรวจเยี่ยมทหารตามชายแดน

“พระเจ้าค่ะ”

นายกองที่ลาดตระเวนอยู่ริมแม่น้ำซึ่งเป็นชายแดนที่ยาวที่สุดซึ่งติดกับมธุรรัฐ เข้ามารายงาน

“ขอเดชะฯ มีรายงานว่า ทหารหลวงของมธุรรัฐตามล่าบุรุษนิรนามข้ามเขตแม่น้ำเข้ามา แต่ทหารฝ่ายเรายิงธนูออกไปสกัดไว้ไม่ให้ลุกล้ำเขตแดนมาได้ พระเจ้าค่ะ”

“แล้วไอ้คนที่ถูกไล่ล่ามาเล่าเป็นหรือตาย “ ตรัสถามอย่างสนพระทัย

“แม่น้ำพัดร่างหายไป ทหารลงไปช่วยไม่ทัน พระเจ้าค่ะ แต่ดูจากร่องรอยการต่อสู้และสีของแม่น้ำ กระหม่อม คิดว่าน่าจะไม่รอด พระเจ้าค่ะ”

“ถ้าจะเป็นพวกขุนทหารหนีทัพมากระมัง”

“ท่านนายกอง สั่งทหารตรึงกำลังตลอด 24 ชั่วโมง ข้าคิดว่าน่าจะมีพวกลี้ภัยเข้ามาอีก แต่ให้ตรวจตราให้ดี ห้ามมิให้ผู้ที่พกอาวุธเยี่ยมกลายเข้ามาโดยเด็ดขาด” อินทราชิตราชองค์รักษ์สั่งนายกองทหาร

“ใครเข้ามาดีก็ขอให้ช่วยไปตามสมควร” รัฐสิงห์ตรัสสุรเสียงเต็มไปด้วยพระเมตตา ในยามที่เพื่อนบ้านเดือดร้อน สิงขรรัฐก็ยินดียื่นมือโอบอุ้มผู้หนีภัยมา แต่การที่จะรับผู้ใดเข้ามาพักพิงย่อมต้องแน่ใจว่าจะไม่เข้ามาบ่อนทำลายประเทศและทำร้ายพสกนิกรใต้เบื้องยุคลบาท เจ้าหลวงที่ทรงรักพสกนิกรดั่งลูกหลานมีหรือจะปล่อยให้คนพวกนี้มาบ่อนทำลายได้