แทคิณ โอ เจ้าของหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเรสซิ่งสูทสีขาวแขนยาวสีน้ำเงิน ยืนประจำแท่นรางวัลผู้ชนะเลิศการแข่งขันรถประเภทบิ๊กไบค์หมายเลขหนึ่ง ใบหน้าอันหล่อเหลาฉบับหนุ่มไอดอลลูกครึ่งสัญชาติไทยเกาหลี สวมทับด้วยหมวกกันน็อคสีเข้ม ถึงแม้ว่าผมจะปิดบังใบหน้าแต่ตัวตนของผม นั้นไม่ใช่อุปสรรคต่อสายตาของกลุ่มแฟนคลับและสาวๆ ที่เชียร์ผม เพียงเพราะรูปร่างสูงอันคุ้นตาก้าวขาขึ้นประจำบนแท่นชนะเลิศการแข่งขันประลองความเร็ว ประเภทซุปเปอร์ไบค์แต่นั้นสาวๆ และกลุ่มแฟนคลับก็ยังคงจำรูปร่างผมได้ดี แม้การแข่งขันจะจบลงไปแล้วนั้น แต่เสียงเชียร์ของสาวๆ เหล่านั้นก็ยังส่งกำลังใจมาให้กับผมอย่างล้นหลาม

“พี่แทคิณ เก่งมากๆ เลยค่ะ กรี๊ด...” เสียงเหล่ากองเชียร์และผู้ชมที่ข้างสนามนั้นดังมา วันนี้เป็นอีกวันที่ว่างจากงานคอนเสิร์ต อีเว้นท์ ผมเบื่อๆเซ็งๆ เลยมาแข่งรถที่พัทยาคลายเครียด แต่กลับเกินคลาดมากที่กลุ่มแฟนคลับมารอเชียร์ผมกันครึ่งสนามทั้งที่งานนี้ผมมาส่วนตัวกับกลุ่มเพื่อนๆใน มหาลัย แต่แปลกตรงที่สาวๆ กลุ่มนี้พวกเธอทราบได้ยังไงเถอะ

“พี่แทคิณ ใช่ไหมคะ อร้าย กรี๊ด ไม่เห็นหน้ายังเท่ห์ขนาดนี้” เสียงกลุ่มแฟนคลับที่ส่งเสียงกันขึ้นมาที่หน้าเวทีรับรางวัล ทำเอาพิธีกรที่ถือไมค์อยู่บนเทวีนั้นถึงกับขมวดคิ้ว เพราะชื่อที่ส่งเข้าแข่งผู้ชนะนั้นเป็นชื่อวาคิม

“หมายเลข 58 พี่แทคิณค่ะ ฉันจำท่าเดินพี่เขาได้ แกหุ่นดีมากเวอร์” เสียงที่ตะโกนดังขึ้นมาไม่หยุด

“จะใช่ แทคิณหนุ่มไอดอลชื่อดังจริงไหม นั้น รบกวนผู้ชนะทั้ง 3 ท่านเปิดโฉมหน้ากันด้วยครับ” สิ้นสุดเสียงของพิธีกร วินาทีที่มือหนาถอดหมวกกันน็อคที่ปิดบังออกจากใบหน้านั้น แทคิณสลัดผมสองสามทีเนื่องจากรู้สึกร้อน แต่นั้นกับเรียกเสียงกรี๊ดจากขอบสนามทำเอาหนุ่มๆ กลุ่มเพื่อนเขาถึงกับยกมือขึ้นมาปิดหู

“ดูเอาเถอะ ขนาดมันปิดหน้า สาวๆ ยังจำมันได้อะ” เสียงรามเอ่ยพร้อมกับส่ายหัว ดังจริงไรจริงนะมึง เขาอยากจะบอกมันแบบนี้ แต่นั้นสายตากับมองมายังบนเวที

ใบหน้าอันหล่อเหลา เบ้าหน้าฟ้าประทานถอดหมวกกันน็อคออกมานั้น เพียงแค่เขายืนนิ่งๆ ก็สามารถแผ่รัศมีออร่าความหล่อเหลาไปทั่วทั้งสนาม ผิวขาวเนียนราวกับผิดผู้หญิง ใบหน้าหล่อละมุน ท่าทีไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะชื่นชมการแข่งรถเป็นชีวิตจิตใจ ยิ้มอ่อนๆ แต่กับเรียกเสียงกรี๊ดได้ทั้งสนาม ทำเอาสาวๆ ที่มาชมการแข่งขันถึงกับนั่งกันไม่ติด

“อร้าย...กรี๊ด พี่แทคิณจริงๆ ด้วย ฮือๆ แกตัวจริงหล่อมาก หน้าใสกว่าในจออีก” วินาทีใบหน้าอันหล่าเหลาฉายบนจอโปรเจคเตอร์ ทำเอาสาวๆ กรี๊ดกร๊าดกันไม่หยุดปาก

“สาวๆ ในสนามเก่งมากเลยนะครับ แทคิณตัวจริง เสียงจริง ยืนอยู่ต่อหน้าทุกคนแล้ว” พิธีกรประกาศมาเช่นนั้นใบหน้าอันหล่อเหลาได้แต่เผยรอยยิ้มบางๆ ให้กับแฟนคลับ พร้อมกับส่งมินิฮาร์ทให้กับสาวๆ บนเวที แต่นั้นกับเป็นรอยยิ้มที่กระชากใจของสาวๆ อีกหลายร้อยคน

“กูตายตาหลับแล้วค่ะ อิมิ้นได้เจอตัวเป็นๆ พี่แทคิณ หล่อแบบ หล่อชิบหาย”

“กรี๊ด พี่แทคิณ เลิฟยูค่ะ” เสียงที่เหล่าแฟนคลับตะโกนกันขึ้นมา

“ใส่ชุดแข่งแบบนี้ เท่ห์ระเบิดระเบ้อ หล่อจึ้งมาก ก็ตายสลบไปเลยสิคะ พี่แทคิณของนู๋ ฮือๆ รักเค๊า”

“ลุคนี้คือดีย์ไม่ไหว ปกติเห็นในหน้าจอว่าหล่อแล้ว เจอตัวจริงคือหล่อมากลูกรักพระเจ้า พี่แทคิณ X2t แกไม่แปลกที่คนจะรักเขาเยอะขนาดนี้ ขนาดเจอครั้งแรกฉันก็ตกหลุมรักไม่ไหว ก็ได้แฟนคลับเพิ่มไปอีก 1 แล้วค่ะ”

“มาดูเขาแข่งครั้งนี้ โคตรคุ้ม ได้ภาพพี่แทคิณไปฝากอิจอยด้วย คุ้มเวอร์วังมากแก” นั้นคือเสียงของสาวๆ ที่ขอบสนาม

“ออร่าพุ่ง หน้าคือใสมาก ใช้ครีมไรวะ” เสียงที่ใครฟังหลายคนพูดกัน

ด้านแทคิณเมื่อรับรางวัลจากผู้จัดงานเสร็จแล้ว ร่างสูงในชุดเรสซิ่งสูทก็ลงจากเวทีมายังเต้นท์ของนักแข่งด้านล่างแต่นั้นก็มิวายที่เหล่าแฟนคลับตามมาถ่ายภาพของตนในระยะ หนึ่งร้อยเมตร เป็นที่ส่วนตัวของเขาและกลุ่มเพื่อนๆ ที่ตอนนี้มีไอ้โรม ไอ้ราม ไอ้มอส ไอ้วาคิม ที่นั่งรอผมอยู่ภายในเต้นท์

“เก่งมากครับ ไอ้ไอดอลหล่อแต่สู้กูไม่ได้” รามที่เห็นแทคิณเดินเข้ามาในเต้นท์ถึงกับ ปรบมือชมเพื่อนสนิทไม่ขาดปาก

“เหอะ ชมกูยังไง ให้เข้าตัวเองเหอะ” เสียงทุ่มเอ่ยกับเพื่อน

“คืนนี้ร้านไหนดี กูพร้อมอัดฉีดมึงเว้ยเพื่อนรัก” ด้านวาคิมที่แทคิณยอมลงสนามในรอบปี ถึงกับอาสาเป็นเจ้ามือคืนนี้เสียเองที่เพื่อนนั้นลงแข่งแทนตน

“ง่ายๆ กลับไปตี้ที่ กทม ดีกว่า” คนถูกถามเสนอ

“เชี่ยอยู่พัทยาแล้ว มึงจะรีบกลับ กทม ทำเชี่ยไรหว่า พริตตี้สาวสวยๆ ตัวเด็ดๆ อยู่ที่นี่กันทั้งนั้น” รามที่แทคิณว่ามาเช่นนั้น คนที่อยากจะฉลองที่พัทยาถึงกับเสนอ

“ไอโรม กูได้ข่าวว่าน้องมะปรางมาด้วยเหรอ เห็นสาวๆ มอ.เรามากันเต็มเลย ใช่ไหม”

“เกี่ยวไรกับกู ถามผัวเขาสิ” คนถูกถามเบนสายตามาที่เพื่อน แต่นั้นแทคิณกับถูกรามมองแรง

“ฟัค ไอ้แทคิณ มึงอย่าเล่นกู” รามที่เพื่อนว่ามาเช่นนั้น ถึงกับมองหาแฟนสาวกันยกใหญ่ แต่นั้นก็ถูกเพื่อนอำเล่นเท่านั้น ท่าทางของรามทำเอา เพื่อนในกลุ่มนั้นหลุดขำ

“เหอะ กลัวเมีย แต่แม่งก็อยากซุกสาว สัสราม” แทคิณว่าให้รามไปหนึ่งดอก แต่นั้นกับได้สายตาดุๆ ของเพื่อนมาแทน

“เชี่ยโรม มึงว่าไง ร้านแถวนี้ หรือกลับ กทม” แทคิณเห็นโรมนั่งนิ่งถึงกับเบนสายตาไปหาเพื่อน

“มึงเลือกดิ กูอะได้หมด จะกลับกทม ก็ไม่มีปัญหา ยังพอมีเวลา” โรมหันมาเอ่ยกับแทคิณตามใจไอ้คนคว้าแชมป์ละกัน

“ไงเชี่ยโรม มึงอยากกลับกทมไปกับมันละวะ แม่งหรือกลัวทะเลาะกับเมีย เหมือนคราวก่อนอะดิ” วาคิมว่าให้โรม

“สัส เชี่ยคิมพูดมากวะ”

“งั้นตามนั้นนะ” เมื่อโรมว่ามาเช่นนั้น แทคิณจึงเลือกที่จะกลับไปฉลองที่ กทม แทนที่พัทยาเพราะแฟนคลับอยู่ที่นี่เยอะ ขืนอยู่แถวนี้ต่อเขาอาจจะถูกจับตามอง เขาไม่ชอบที่มีคนคอยถามเพราะวันนี้เขามาส่วนตัว ไม่ได้มากับทางผู้จัดการ ถึงจะเป็นไอดอลบุคคลที่มีชื่อเสียงแต่ก็ต้องการเวลาส่วนตัวนะครับ

เมื่อตกลงกับพวกเพื่อนๆ กันได้แล้ว ผมจึงแยกตัวออกมาเพื่อจะเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดสีดำ และกางเกงยีนส์สีซีดธรรมดาเพื่อกลับกรุงเทพ แต่ขณะที่ร่างสูงเดินออกมาจากห้องรับรองที่ทางสนามเตรียมไว้ให้นั้น

!! ปรึก !! ในจังหวะที่เดินออกจากห้องนั้นมาร่างสูงกับปะทะเข้ากับร่างบางพริตตี้สาวสวยอีกคนที่ถือแก้วกาแฟเดินมาชนผม

!! โอ้ย...!! เสียงคนที่ชนผมร้องออกมา

“อ่า...เชี่ย” เต็มๆ ครับน้ำร้อนๆของกาแฟ อ่าร้อนชิบหาย

ร่างบางเสื้อก้ามเอวลอยสีชมพูโชว์สะดื้อไร้ไขมัน กระโปรงสีขาวจีบทวิสยาวเพียงไม่กี่คืบ ผมยาวสีดำดัดปลายรวบทรงสูงไว้ครึ่งหัว พรีน พรีนรดา ใบหน้าสวยเก๋สไตล์สาวเอเชีย ถึงกับใจกระตุกวูบ ชะงัก วินาทีที่ฉันสบตาเข้ากับผู้เคราะห์ร้ายที่ฉันซุ่มซ่ามไปชนเขาเข้าอย่างจังๆ ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าหานะ แต่มันเป็นอุบัติเหตุ ความซุ่มซ่ามของฉันเองล้วนๆ เมื่อคู่กรณีที่เป็นคนดังมองด้วยสายตาเอาเรื่อง ใบหน้าสวยหวานถึงกับซีดเผือก ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างออกมาด้วยท่าทีตกใจ ให้ตายเถอะผู้ชายคนนี้เขาเป็นไอดอลใบหน้าหล่อเหลายิ่งดูใกล้ๆ ในระยะประชิดตัวคือดีย์ไม่ไหว หล่อจึ้ง ดูดีมากๆ แต่สายตาของเขาที่มองฉันในตอนนี้สิ มันช่างขัดกับหน้าไอดอลหล่อๆ ของเขานัก เขาดูน่ากลัวเอามากๆ

“เธอ...” เสียงเข้มเอ่ยกับร่างบางในชุดพริตตี้สวย

“เออ ฉัน...ฉันขอ...ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะชนนาย” ร่างบางที่ก้าวถอยหลังกลับทางเดิม กับถูกคนขายาวก้าวตามมา แต่นั้นคนตัวเล็กนั้นกับถูกร่างสูงดันแผ่นหลังติดผนัง

^_^ อึก !! คนที่ถูกชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาไอดอลชื่อดังของเมืองไทยก้าวตามแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังสีขาวในระยะใกล้ชิด ถึงกับหัวใจสั่นเต้นแรง

!! ตึก ตึก !! ให้ตายเถอะสั่นหมดแล้ว ใจฉัน นัยน์ตาทั้งสองคู่ประสานเข้าหากัน

เมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว

@สนามแข่งรถ ที่พัทยา

ด้านพรีนร่างบางใบหน้าเรียวสวยมาถึงสนามแข่งพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆ ในชั้นเรียนของเธอ ฉันไม่ได้ชื่นชอบการแข่งรถอะไรหรอกนะ แต่ที่มาวันนี้เพราะถูกเพื่อนสนิทอย่างยัยลิลลี่ลากมา

“ลี่ มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบ แต่ก็ยังลากกูมาเนาะ” ฉันหันไปว่าให้กับยัยลิลลี่ มีอย่างที่ไหน วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของฉันแต่โดนยัยนี้ลากตัวมาไกลถึงพัทยาทั้งที่ฉันได้นอนไม่ถึง3ชั่วโมงมาแนะนำตัวกันหน่อย ฉันชื่อพรีน พรีนรดา เปลี่ยนชื่อจาก พรีนนารินทร์ มาเป็น พรีนรดา พึ่งเปลี่ยนได้ไม่กี่เดือนนิเอง ม๊าฉันเป็นคนที่เชื่อเรื่องดวงเอามักมาก มากกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก เลยลากฉันไปเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนแล้วหมอดูบอกฉันจะได้สามีเป็นคนมีชื่อเสียง ระดับนายพล นายพันของม๊าที่อยากได้ละมั้ง ส่วนฉันเป็นพวกตามใจม๊าซะด้วยสิ ไม่อยากจะขัดเลยยอมทำตาม อย่างว่าง่าย นี้ก็เปลี่ยนมา 2 เดือนแล้ว ละไหนคนมีชื่อเสียงอย่างที่หมอดูว่า ตั้งแต่เลิกลากับเจโน่ แฟนคนล่าสุดที่พึ่งเลิกลากันไป ก็ยังไม่มีใครเข้ามาเงียบอยู่เลย เงียบกริบจนน่ากลัว ปีหน้าฉันก็จะเรียนจบแล้ว ถ้าไม่มีช่วงเรียนจะมีอีกไหมเถอะ ถึงจะสวยเข้าขั้นประกวดดาวคณะแต่ก็แอบกลัวอยู่นะ กลัวว่าจะขึ้นคาน

“เหอะ มึงไม่อยากมา แต่เสื้อผ้า หน้าผมมึงจัดเต็มมาก ชุดมึงพอมาถึงสนามกูแยกไม่ออกเลย นึกว่ามึงมารับจ็อบเป็นพริตตี้โบกธง” ลิลลี่หันมาว่าให้พรีน ที่ปากบ่นไม่อยากจะมา แต่ชุดนางคือเต็มหน้านี้เครื่องสำอางแน่นมาก เล่นเอาซะคนอยากมาอย่างฉันและยัยกิ๊บถึงกับดรอฟลงเลยทีเดียว กางเกงยีนส์ เสื้อยืดธรรมดามาก ยัยพรีนจัดเต็มมาขนาดนี้ลี่กิ๊บไม่ได้เกิดค่ะ ผู้ก็มองแต่มันอะ

“กูก็แต่งปกติของกู ชุดนี้ยังกะพวกมึงไม่ชินตาหนะ” พรีนไม่พูดเปล่า แต่ร่างบางกับเดินสะบัดผมและขึ้นไปนั่งบนอัฒจรรย์

“มึงดูเพื่อนมึงอิกิ๊บ” ลิลลี่ไม่วายหันมาบอกกิ๊บ

“พวกมึงก็พอกัน ไม่งั้นก็คงเป็นเพื่อนกันไม่ได้” กิ๊บเอ่ยจบก็เดินขึ้นไปนั่งข้างพรีนทันที

พอนั่งกันได้สักพักใหญ่ๆ จากนั้นก็เริ่มการแข่งขัน

“โอ้โห เบอร์ 58 คือเข้าโค้งได้สวยมาก โคตรเท่ห์อะมึง” ยัยกิ๊บหันมาเอ่ยกับฉัน

“มึงมาเชียร์ใครอะกิ๊บ” ฉันหันไปถามยัยกิ๊บ

“ไม่รู้อะ กูกับมึงก็พอกันถูกอิลี่มันลากมา ไม่รู้ ใครชนะกูก็เชียร์คนนั้นอะ” มันหันมาเอ่ยกับฉัน เหอะแบบนี้ก็ได้เหรอ คำตอบยัยกิ๊บเอาซะมึนเลย แต่ขณะที่รถบิ๊กไบค์วิ่งในสนามเสียงกระหึ่มนั้น

“โคตรหนวกหู โรคประสาทจะกำเริบ อิลี่กูหนวกหู”ฉันหันไปเอ่ยพร้อมกับยกมือสองข้างขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้าง ยัยนี้มันไปโดนตัวไหนมาถึงได้ลากฉันมาดูเขาแข่งรถสองครั้งแล้วนะ ไม่ชอบ ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย

“เออ น่ามึงเดี๋ยวเขาก็แข่งเสร็จแล้ว นั่งเป็นเพื่อนพวกกูก่อน” ยัยลิลลี่เอามือมาจับตัวฉันให้นั่งลง หึ...นางคงไม่เข้าใจคนที่ไม่ชอบดูอะไรแบบนี้อย่างฉันสินะ

!! เฮ้ย...!! อิลี่มันไปแอบชอบหนุ่มนักแข่งรถตอนไหนเหอะ ลำบากที่ต้องมาเป็นเพื่อนมันนี้แหละ

ผ่านไปราวๆ 20 นาทีที่การแข่งขันจบสิ้นลง ช่วงมอบรางวัลให้กับผู้ชนะ

“อร้าย...พี่แทคิณ แกต้องเป็นเขา ฉันจำท่าเดินเข้าไป”

“กรี๊ดๆ ค่ะ เลิฟ เลิฟ พี่แทคิณ” เสียงสาวๆ ที่อยู่ข้างหลังพวกฉันตะโกนมาเสียงดัง ลำโพงสิบตู้ก็สู้เสียงพวกนางไม่ได้ กรี๊ดกร๊าดกันขึ้นมายกใหญ่

“พี่แทคิณ วง X2t ต้องใช่แน่ๆ เลยอะ มือสั่นมากแก ฮือๆ พี่แทคิณของน้อง” ขนาดคนดังใส่หมวกกันน็อคเดินขึ้นเวที แฟนคลับเขาก็ยังจำได้ และตอนนี้สาวๆ กรี๊ดให้กับเบอร์ 58 ไปแล้ว 1แสนคน รวมถึงเพื่อนฉันข้างๆ สองตัวนี้ด้วย

“แทคิณจริงหรอวะ แก และไหนเขาบอกว่า ไอ้วาคิมลงแข่ง” ยัยกิ๊บหันมาถามฉัน นัยน์ตาคู่สวยมองไปทางเต้นท์

“ก็ไม่แน่นะ กลุ่มผู้ชาย มอ.เรามากันเต็มเต้นท์เลย ดูโน้นสิ” สายตาฉันสะดุดเข้ากับกลุ่มโรม แฟนสุดหล่อของยัยนานิลนั้นเองที่วันนี้นางไม่ว่างมาด้วย แต่ผัวนางมาโชว์ความหล่อเหลาที่ข้างสนาม

“หูย ครบทั้งแก๊งอะมึง ถ่ายโรมไปฝากยัยนิลดีกว่า” ยัยกิ๊บว่าจบก็ยกสมาร์ตโฟนขึ้นมา แต่นั้นโรมกับเห็นพวกฉันพอดี ยกมือขึ้นมาโบกทักทาย ก็แหงล่ะสองคนนั้นพึ่งจะคืนดีกันไม่กี่วันนี้เอง

“โรม เห็นแล้ว ตลกอะผัวอินิล” ยัยลี่ว่าจบก็โบกมือให้กับกลุ่มพวกโรม

“ไกลถึงพัทยา ยังเจอกันอะมึง” ลิลลี่หันมาเอ่ยกับฉัน แต่ในจังหวะนั้น สายตาของฉันกับสะดุดเข้ากับร่างสูงเสื้อยืดสีดำ

“อิพรีน นั้นพี่ชายมึงปะ” เสียงกิ๊บดังขึ้นมา

“มึงเบาๆ ดิ กูเห็นละ” ชิบหายแล้วไหม พี่ภูมิพี่ชายฉันอยู่ที่นี่ด้วย ขณะที่ร่างบางเดินลงจากอัฒจรรย์จะหลบพี่ชายนั้น ไม่ทันแล้วละค่ะ เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างฉันเลยสักนิด

“พรีน...” เสียงเข้มที่ทักน้องสาวมา ทำเอาคนถูกเรียกชื่อถึงกับสะดุ้ง ไม่ได้กลัวอะไรพี่ชายตัวเองหรอกนะ แต่เป็นน้องแสนดีไงที่โกหกว่าเดินห้างกับเพื่อน เต็มๆ เลยค่ะเสียงเข้มแบบนี้พี่ภูมิตัวจริงเสียงจริง จะหลบหลังอิลี่ยังไงก็ไม่ทันเสียแล้ว ถึงกับหันไปยิ้มตาหยี่

“พี่ภูมิขา” คนที่โดนจับได้แอบมาดูแข่งรถไกลถึงพัทยาได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้พี่ชาย

“เหอะ นี้เหรอคนที่บอกพี่ว่าไปอยู่ห้าง S ไอ้โอม มึงช่วยกูดูหน่อยดิ นี้มันใช่น้องกูป่าววะ” รู้ทั้งรู้ว่าเป็นฉันแต่ก็ยังแกล้งถามพี่โอมเพื่อนของเขา

“ตัวจริง เสียงจริง นี้มันน้องพรีนคนสวยนี่น่า” พี่โอมเอ่ยพร้อมกับยิ้มมีเลศนัยมาให้ฉัน

“สัสโอม ไอ้เวรกูแค่ถาม ไม่ได้ให้มึงชมน้องกู” หวงน้องแล้วหนึ่ง แบบนี้ไงฉันถึงไม่มีแฟน

“ครับ ไอ้คนหวงน้อง ลำบากหน่อยนะครับน้องพรีน มีพี่ขี้หวง”

“สัส โอม” ภูมิว่าให้กับเพื่อน

“ขนาดกูหวง ยังมาไกลถึงพัทยา ยัยพรีนมันน่านัก” สายตาคู่ดุของภูมิส่งมายังน้องสาวตัวแสบ ยัยพรีนนี้จริงๆ เลย แต่นั้นคนน้องกับรู้งานเดินเข้าไปจับแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน

“แหมพี่ภูมิ ก็อิลี่มันลากพรีนมานิน่า เค๊าขอโทษ”

“เหอะ อิพรีนนี้มึง” ที่ฉันกล้าบอกพี่ภูมิแบบนั้น เพราะอิลี่มันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพวกฉัน

“เออมาแล้วก็มาดิ พี่ไม่ได้ว่าอะไร แต่อย่ากลับดึกนักละ เป็นผู้หญิงขับรถกลับเองมันอันตราย” ภูมิหันมาสั่งน้องสาวทั้งสอง ยัยพรีนกับยัยลี่นิดื้อจริง รายนั้นก็คงไม่ต่างที่โกหกคุณอามาพัทยา เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ภูมิที่เห็นอาการดี๊ด๊าของลิลลี่ที่มองหนุ่มๆ นักกีฬาแข่งรถถึงกับส่ายหัวให้กับน้องสาว

“ค่ะคุณพ่อ ลี่จะรีบพายัยพรีนกลับแล้วละค่ะ” ลิลลี่หันมาเอ่ยกับภูมิ

“พรีนกระโปรงนี้จะใส่สั้นไปถึงไหน” ภูมิเบนสายตาจากลิลลี่มาที่น้องสาว

“ออกจะสวยนิ อย่าบอกนะว่าพี่ภูมิไม่ชอบ พรีนเห็นนะดูสิจ้องสาวๆ พริตตี้พวกนั้นตาเยิ้มกันเชียว นั้นสั้นกว่ากระโปรงพรีนอีก” เธอหันไปต่อว่าพี่ชาย

“สาวๆ พวกนั้นใส่ได้ แต่น้องสาวพี่ ห้าม...”

“มึงนิห้ามไรตน้องมันไม่เข้าเรื่อง วันนี้น้องพรีนแต่งตัวน่ารักมากเลยนะครับ พี่ชอบ” โอมที่เห็นพรีนตั้งแต่มาถึงสนามถึงกับอดชมน้องเพื่อนไม่ได้

“ขอบคุณค่ะ” ร่างบางเผยรอยยิ้มสวยหวานใส่โอม

“ใช่ไหมคะ เห็นมั้ยพี่โอมยังชมพรีนเลย เฮียภูมินิหัวจะโบไปถึงไหนคะ” เธอว่าให้กับคนหัวโบราณ เรื่องอื่นไม่โบนะ มาโบเรื่องแต่งตัวฉัน ม๊ายังไม่เห็นว่าไรเลย

“เหอะยัยพรีนน้อยๆ หน่อย ดื้อแบบนี้ส่งไป ต่างประเทศเสียให้เข็ด” ภูมิขู่น้องสาว

“โอ้ No... อย่านะ” ภูมิที่ว่ามาเช่นนั้นพรีนถึงกับยกมือห้ามทันที ไม่เอาฉันไม่อยากไปเรียนต่างประเทศ ไม่ไปเด็ดขาด

“เราไม่พูดเรื่องแบบนี้คะ ”

“งั้นก็อย่าดื้อ อย่าแอบเที่ยวให้มันมากนัก ฟังพี่บ้าง”

“รับทราบค่ะพ่อ” เธอหันไปเอ่ยกับพี่ชาย

“งั้นเริ่มเลย พี่อยากดื่มกาแฟวะ พรีนไปชงให้พี่หน่อย อยู่ตรงโซนฝั่งนั้นนะ ” พี่ภูมิไม่พูดเปล่า แต่ชี้มือบอกทางฉันไป

“รอแป๊บนะพี่ชาย น้องคนนี้จะนำมาเสิร์ฟกาแฟสุดแสนอร่อยให้ถึงที่เลย” เอ่ยจบร่างบางก็เดินไปที่หมายทันที

ไม่ถึงห้านาทีเมื่อได้กาแฟที่สุดแสนอร่อยแล้วนั้น ร่างบางก็เดินถือออกมา แต่ขณะที่เดินมานั้นกับมีใครบางคนที่เดินหันมาชนฉันเข้าอย่างจังๆ

!! ซ่า !! แก้วกาแฟของฉันล่วงลงน้ำสีน้ำตาลกระจายเต็มพื้น

!! ตุบ !! ที่หนักไปกว่านั้นทั้งมือฉันและมือของผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นโดนไปเต็มๆ แต่เขาน่าจะเจ็บกว่าฉันอยู่นะ ชิบหายแล้วไหม ในจังหวะที่สบตาเข้ากับผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น ดวงตาเรียวเล็กถึงกับเบิกกว้างออกมาด้วยท่าทีตกใจ ฉันรู้จักเขา