พร้อมพรมองที่รถยนต์คันที่ขับเข้ามาจอดในบ้านแบบเงียบๆ ด้วยสายตาครุ่นคิด หัวใจของเธอคล้ายกับมีหินพันตันถ่วงอยู่ข้างในนั้น เมื่อเห็นว่ารถยนต์จอดสนิทดีแล้ว ค่อยกวาดสายตาหวานซึ้งปนเศร้ามองไปยังนาฬิกาแขวนผนังโดยอัตโนมัติ พบว่าเป็นเวลาใกล้ตีหนึ่งเข้าไปทุกที
รัฐศาสตร์กลับบ้านดึกบ่อยครั้ง ตั้งแต่ได้รับตำแหน่งผู้จัดการแผนกเมื่อปีที่แล้ว เขามีงานเลี้ยงต้องไปกับเจ้านายหรือลูกค้า ไม่ก็ประชุมจนต้องเลิกจนค่ำแบบนี้เสมอๆ และพร้อมพรก็พร้อมจะเชื่อทุกอย่างที่เขาพูด
“อ้าวไม่นอนอีกเหรอเมย”
รัฐศาสตร์ถามเธอตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามาเห็นว่าไฟในบ้านยังไม่ปิด
พร้อมพรยิ้มแล้วนำแก้วน้ำที่ดื่มหมดพอดีไปล้างคว่ำแก้วตรงอ่างใกล้ ๆ พร้อมกับตอบเขากลับไป “เมยตื่นมาหาน้ำดื่มน่ะค่ะ” เธอเบี่ยงสายตาลงมองพื้นแล้วพูดขึ้นต่อจากนั้นว่า “เมยนึกว่าพี่พีทจะไม่กลับบ้านซะอีก”
“ตอบไงดีล่ะ” รัฐศาสตร์ผู้นิ่งขรึมเสมอยิ้มอ่อนเหมือนมีอะไรในใจ “จะว่ากลับก็ไม่ใช่หรอกเมย พี่มาเก็บเสื้อผ้าน่ะ มีประชุมที่เชียงใหม่อาทิตย์นึงเลย พี่ต้องไปคืนนี้” เขาพูดจบประโยคโดยไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ และพร้อมพรก็ไม่อยากคิดอะไรมากมายมากไปกว่านั้น มากไปกว่าที่ว่าเขามีประชุมที่เชียงใหม่จริงๆ
เธอคบเขาเกือบห้าปี กว่าจะตกลงยอมแต่งงานกับเขา รวมเวลาแล้ว เธอกับเขารู้จักกันมาเป็นสิบปีได้แล้วมั้ง
รัฐศาสตร์ไม่เคยโกหกเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว หรือหากว่าเขาเรียนรู้ที่จะโกหกเธอ นี่ก็คงเป็นครั้งแรก
แต่อะไรคือสาเหตุให้เขาต้องโกหกเธอล่ะ
พร้อมพรหยุดความคิดในแง่ร้ายเอาไว้เพียงแค่นั้นพร้อมกับถามเขาออกไป “ให้เมยช่วยเก็บกระเป๋ามั้ยพี่พีท”
“ไม่เป็นไรเมย พี่เก็บเองได้”
รัฐศาสตร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆเรื่อยๆ เธอเห็นเขาเงียบไปอึดใจคล้ายกับมีอะไรจะพูดกับเธอ แต่แล้วกลับถามถึงลูกชายของเขา
“ลูกนอนแล้วเหรอ”
“นอนตั้งแต่สองทุ่มแล้วค่ะ” พร้อมพรตอบเขาแล้วก็ไม่ลืมที่จะเตือนเขาต่อจากนั้นเมื่อนึกขึ้นได้ “อาทิตย์หน้าวันเกิดลูกนะพี่พีท”
“อือ” รัฐศาสตร์ตอบรับสั้นๆ
“อย่าลืมอีกล่ะ”
พร้อมพรบอกเขาด้วยเสียงแผ่วเบา หัวใจที่เคยเต็มอิ่มไปด้วยรัก แหว่งโหวงลงทีละนิด มันกำลังถูกกัดกินด้วยความคลางแคลงในหัวใจ นับวัน เธอกับเขาดูจะห่างเหินกันมากขึ้นเรื่อยๆ หลายเดือนก่อนเขาก็ลืมวันเกิดของเธอ พร้อมพรรู้ว่ามันไม่ได้สำคัญเท่ากับวันเกิดของลูก แต่บางทีก็แอบคิดน้อยใจอยู่เหมือนกัน
เขาไปแล้ว
และรัฐศาสตร์ก็ลืมโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะ เขาวุ่นวายอยู่กับการเก็บเสื้อผ้า เก็บข้าวของลงกระเป๋า เธอเห็นเขาเดินขึ้นรถไปแล้วก็ลงกลับมาเอาของอีกหลายรอบ และนี่เองเลยเป็นสาเหตุให้เขาลืมโทรศัพท์มือถือเอาไว้
มือถือคือสิ่งเดียวที่เขาไม่เคยวางทิ้งไว้เลยสักครั้ง
พร้อมพรมองไปที่มันแล้วหยิบขึ้นมามอง ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นตรงหน้าจอ รัฐศาสตร์ไม่ได้ตั้งค่าให้ข้อความที่ส่งเข้ามาเป็นความลับ ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่เห็นข้อความนั้น
ซื้อแชมเปญไว้รอแล้วนะคะ คนมาช้าต้องโดนอะไรเอ่ย
รออยู่นะคะ รักคุณค่ะที่รัก
ซื้อแชมเปญไว้รอแล้วนะคะ คนมาช้าต้องโดนอะไรเอ่ย
รออยู่นะคะ รักคุณค่ะที่รัก
พร้อมพรไม่เคยคิดเลยว่าจะได้อ่านข้อความแบบนี้จากโทรศัพท์ของสามี มือของเธอสั่นไปหมด พร้อมพรใส่ตัวเลขที่แอบภาวนาในใจว่าขอให้เขาเปลี่ยนรหัสกรอกลงไปเพื่อปลดล็อก เพื่อที่เธอจะไม่ได้รับรู้อะไรไปมากกว่านั้น
แต่กลับพบว่ารัฐศาสตร์ยังคงใช้รหัสเดิม นั่นคงเพราะเธอไม่เคยก้าวก่ายเช็คโทรศัพท์ของเขานั่นเอง พร้อมพรเลื่อนนิ้วไปแตะยัง application เพื่อเปิดดูข้อความสนทนาข้างในนั้น แล้วรีบออกจากโปรแกรมแชท วางโทรศัพท์ลงที่เดิม เมื่อเห็นแสงไฟสว่างจ้าอยู่ที่รั้วบ้าน พร้อมกับเสียงรถของเขาขับเข้ามาอีกครั้ง
พร้อมพรทำทีเป็นเดินไปที่ประตู รัฐศาสตร์ลงมาจากรถแล้วถามหาสิ่งที่เขาลืมเอาไว้ “เห็นโทรศัพท์พี่มั้ยเมย อยู่นี่เอง”
เธอยิ้มเล็กน้อยแต่ในใจรู้สึกตื้อไปหมด เธอเรียกเขาด้วยรอยยิ้มฝืนๆ “พี่พีท”
รัฐศาสตร์ร้องรับด้วยคำว่า ‘หืม’ คำเดียว แต่สายตาไม่ได้มองมาที่เธอ เขาจดจ่อแต่กับโทรศัพท์ของเขา
“พี่พีทมีอะไรอยากบอกเมยมั้ย”
“มีอะไรหมายถึงอะไรล่ะครับ” รัฐศาสตร์ไม่ตอบ เขาถามเธอกลับพร้อมกับเดินเข้ามากอดเธอ จูบที่หน้าผากหนักๆ เหมือนอย่างที่เธอเคยบอกว่าชอบให้เขาทำแบบนี้เสมอ เพราะมันอบอุ่นดี รัฐศาสตร์คลายกอดเธอแล้วค่อยผละจากไปที่รถของเขา
พร้อมพรอยากร้องไห้ แต่เธอร้องไห้ไม่ออก รู้สึกข้างในมันอัดอั้นจุกแน่น
ไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่แสนอบอุ่นแสนดีที่เธอตกหลุมรักเขาเต็มเปา ผู้ชายที่ทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมองเขา ผู้ชายที่ทำทุกอย่างให้เธอหลงรักและชอบเขาผู้ชายที่อดทนรอจนถึงวันแต่งงาน
เขาจะทำแบบนี้กับเธอได้ลงคอ
“ทราย”
“มีอะไรคะเพื่อน โทรมาซะดึกขนาดนี้เลยอะ มีอะไรว่ามา รอฟังอยู่”
“พี่พีทมีคนอื่น”
“ตลกอะไรอี๊ก เมนส์จะมารึไงแม๊ อย่างพี่พีทเนี่ยนะจะมีคนอื่น ร้อยไม่เชื่อ พันแสนล้านปีล้านชาติล้านภพก็ไม่เชื่อ พี่พีทเขารักเมยจะตาย”
“เมยเห็นรูปในแชทไลน์ของพี่พีท แล้วก็เห็นข้อความจากผู้หญิงคนอื่น เมยอยากจะร้องไห้อะทราย แต่มันร้องไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไงดี”
“เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ ก่อน ใจเย็นไว้ก่อนนะเมย เดี๋ยวทรายไปหา”
“ไม่ต้องมาหรอก นี่มันจะตีสามแล้วนะ”
“ไม่ทันแล้วเปล่าวะ หล่อนโทรหาฉันตอนตีสามเนี่ยนะ แล้วมาบอกให้นอนต่อ นอนไม่หลับแล้วเว้ย อยากเผือกมากกว่า”
น้ำตาลทราย หรือ สุพิชชาเป็นเพื่อนในกลุ่มสี่คนที่สนิทไม่แพ้คนอื่น แต่เพราะรายชื่อของน้ำตาลทรายโผล่เข้ามาในหัวก่อนใคร พร้อมพรเลยเลือกที่จะโทรหา พร้อมพรวางสายแล้ว น้ำตาลทรายก็มาถึงที่หน้าบ้านภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงดีด้วยซ้ำ
คิดแล้วก็น้อยใจ
สองเดือนก่อนเธอท้องเสีย เธอส่งข้อความบอกรัฐศาสตร์ แต่เขาก็ไม่อ่าน โทรหาเขาก็ไม่รับสาย
ต่างจากเพื่อนของเธอลิบลับ ไม่ว่าจะส่งข้อความอะไรไปหา เพื่อนของเธอจะอ่านแทบทันที เหมือนกับไม่หลับไม่นอน ตาจ้องจออยู่แบบนั้นทั้งวันทั้งคืนอย่างนั้นเลย
และคงเพราะว่าเวลานี้เป็นเวลาตีสาม การจราจรจึงไม่ติดขัดแบบช่วงกลางวันนั่นเอง น้ำตาลทรายจึงมาโผล่ที่หน้าบ้านของเธอ
พร้อมพรนอนไม่หลับ เธอย้ายที่นั่งจากในบ้านไปรอตรงหน้าบ้าน พอเห็นว่ารถจอดแล้วก็เดินเซื่องซึมไปเปิดประตูให้เพื่อน
“โอ๋ๆ มาให้พี่กอดหน่อยสิ” สุพิชชาดึงเธอไปกอดแล้วปลอบไปตามประสา เรียกตัวเองว่าพี่อีกด้วยทั้งที่เกิดทีหลังเธอแม้จะไม่กี่เดือน กี่วันก็เถอะ “ร้องไห้ออกมาเลย ไม่ตั้งกลั้นเอาไว้เชื่อพี่”
“มันร้องไม่ออก เสียใจมากเลยทราย มันจุกอยู่ข้างในนี้อะ”
“เอางี้นะ เมยอย่าเพิ่งมั่นใจ 100% อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะเว้ยเอางี้ เดี๋ยวทรายจะช่วยตามสืบให้เอง” สุพิชชาบอกแล้วก็ถอนลมหายใจออกมาหนักๆ ตัดสินใจเอ่ยถามเธออีกหนึ่งประโยค “แล้วถ้ามันเป็นความจริงล่ะเมย เมยจะทำยังไงต่อ”
“ไม่ทำยังไงหรอก ในเมื่อเขาเลือกที่จะมีคนอื่น เมยก็จะไม่เลือกเขา”
“อย่าเพิ่งวู่วามไป แล้วลูกละ คิดถึงลูกด้วย”
“เมยว่า เมยเลี้ยงลูกได้ ต่อให้เมยเลิกกับพี่พีทแล้ว เมยก็คิดว่าเมยไหว เมยเลี้ยงลูกได้นะทราย”
“เอาๆ เดี๋ยวให้ทรายตามสืบให้แน่ใจก่อน คุณแม่อย่าเพิ่งคิดอะไรมากมายเลยตอนนี้น่ะ ทำใจให้สบายๆ เข้าไว้ เข้าใจมั้ยคะ”
พร้อมพรพยักหน้าตอบรับเพื่อน เธอกอดสุพิชชาอยู่แบบนั้นอยู่นานหลายนาที เหมือนกับจะให้เพื่อนช่วยเป็นที่พึ่งทางใจให้ก่อนในตอนนี้
รัฐศาสตร์ไม่เคยคิดว่าเลยเขาจะต้องพูดเรื่องนี้กับพร้อมพร หัวใจของเขาเองก็จุกเสียดและเสียวอยู่ข้างในลึกๆ เหมือนกันแต่เมื่อทุกอย่างมาถึงจุดที่ต้องเลือก เขาก็จำต้องเลือกสักเส้นทาง ไม่สามารถพาตัวเองเดินไปตามทางทั้งสองเส้นที่ต่างกันแบบหัวและท้ายได้อย่างที่หัวใจของเขาต้องการ
หลังจากที่อรุณวดีเอาแท่งตรวจการตั้งครรภ์มาให้เขาดู แล้วก็นั่งน้ำตาร่วงเป็นชั่วโมงๆ อรุณวดีบอกเขาว่าถ้าที่บ้านของเธอรู้ว่าเธอท้องโดยที่ยังไม่ได้แต่งงาน ท้องโดยไม่มีทะเบียนสมรส แล้วยังใช้สามีร่วมกับคนอื่น เธอจะต้องถูกตีจนตายอย่างแน่นอน
รัฐศาสตร์อยากหัวเราะตอนที่ได้ยินอรุณวดีพูด แต่เขาก็หัวเราะไม่ออก เขารู้ว่าคนอย่างอรุณวดีไม่ยอมถูกใครตีจนตายแน่ๆ เพราะอรุณวดีไม่ใช่คนหัวอ่อน ออกจะทันคน ปากจัด ปากไว เจ้าเล่ห์อีกต่างหาก หากไม่รวมเรื่องเซ็กส์แล้วนั้น นิสัยทั้งหมดนี่เองที่ทำให้รัฐศาสตร์มองว่าเป็นส่วนเติมเต็มให้เขา และทำให้เขาหลงใหลอรุณวดีได้ถึงขนาดนี้
รัฐศาสตร์ต้องการผู้หญิงแบบนี้
เขาชอบอรุณวดีเอามากๆ เขาเบื่อความนุ่มนิ่มอ่อนหวาน ยวบยาบแบบพร้อมพรเสียแล้ว ทั้งๆ เมื่อตอนที่พบพร้อมพรครั้งแรก ทำเอาเขาเพ้อไปเป็นเดือนๆ เขาบอกตัวเองในตอนนั้นว่าเขาต้องการผู้หญิงแบบพร้อมพร ต้องการมาไว้ในครอบครอง แล้วจึงได้เดินหน้าจีบพร้อมพร
แต่ตอนนี้รัฐศาสตร์เบื่อ
เขาต้องการหญิงสาวที่สนุกสนาน ชาญฉลาด พูดคุยฉะฉาน ทันคน ชัดเจนในความรู้สึก ถึงไหนถึงกันแบบอรุณวดี
และเมื่อหลงใหลแล้ว อะไรที่ทำให้อรุณวดีพึงพอใจ เขาจึงอยากทำให้เธอ เขาบอกอรุณวดีไปว่าเขาจะมาพูดกับพร้อมพรเองเรื่องนี้ และจะทำทุกอย่างเพื่อให้อรุณวดีสบายใจที่สุด เพื่อเธอและเพื่อลูกในท้องของเธอที่เป็นสายเลือดของเขา
ตอนที่รับปากอรุณวดีไปตอนนั้น รัฐศาสตร์ลืมนึกถึงลูกอีกคนของเขาไปเลย
ตอนนี้รัฐศาสตร์ก็ได้แต่มองเลือดเนื้อตรงหน้าของเขาอีกคนด้วยสายตาหนักใจ หนักอึ้งไปทั้งหัวใจ เสียงมาจากที่ไกลๆ ถามเขาว่า แล้วลูกของเขาคนนี้เล่า เขาจะทำอย่างไรต่อ
และวันนี้ก็เป็นวันเกิดของลูกชายของเขาและพร้อมพร
เด็กชายจิรัฐกิตติ์อายุครบสามขวบวันนี้แล้ว
เทียนเลขสามที่ปักบนเค้ก รอให้จุด รอให้ลูกชายของเขาเป่ากระแทกหัวใจของรัฐศาสตร์อยู่ไม่น้อย แต่ก็ถูกใบหน้าของอรุณวดีลอยเข้ามาบดบัง ใบหน้าสวยสดใส มีเสน่ห์ ใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมแท่งตรวจการตั้งครรภ์ก็เบียดบังความรู้สึกผิดพวกนั้นจนหมดสิ้น
“มีอะไรหรือพี่พีท”
พร้อมพรมองเขาด้วยสายตาที่รัฐศาสตร์คิดว่าไม่ได้ดูอ่อนหวาน สวย น่ารัก สดใสเหมือนเมื่อตอนที่เขาเห็นเธอสมัยเรียนช่วงมหาลัยอีกต่อไปแล้ว รัฐศาสตร์ถอนใจแล้วนั่งเงียบแบบเดิม
“พี่พีทดูเครียดๆ นะคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“พี่เครียดเรื่องงานนิดหน่อย”
พร้อมพรฝืนยิ้ม นึกถึงคำแนะนำของเพื่อนๆ ที่สรรหามาพูดให้เธอฟังว่าอย่าทำตัวเป็นเมียหลวง เธอต้องเอาใจเขา อ่อนหวานต่อเขา ออดอ้อนเขา ซึ่งเธอเองก็ทำแบบนั้นมาตลอด แล้วจึงปั้นหน้าที่เคยคิดว่าน่ารักเสมอสำหรับสามีเอ่ยถามออกไป
“เราไปพักร้อนดีมั้ยพี่พีท เดี๋ยวเมยช่วยเลือกรีสอร์ทให้ พี่พีทจำหยิกได้ไหม ลุงของหยิกทำรีสอร์ทด้วยนะ ที่….”
เธอยังพูดไม่จบดีเลย รัฐศาสตร์ก็พูดแทรกเธอขึ้นมา
“เมย พี่อยากหย่า”
