เสียงคลื่นกระทบจนเรือไหว ทว่าคนในเรือกลับไม่รู้สึกกับมัน ดื่มกิน ฟังเพลงคละเคล้าเสียงดนตรีอย่างมีความสุข เจ้าของรูปร่างเพรียวระหงส์ ส่วงสูงร้อยหกสิบห้า วงหน้ารูปไข่ ผมหยักศกยาวเคลียแผ่นหลัง ดวงตากรมโตขนตางอน จมูกโด่งริมฝีปากได้รูป สาวเท้าวางเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะตามความต้องการของลูกค้า
หมับ!
ข้อมือหญิงสาวถูกคว้าไว้ แววตาคนจับกวาดมองแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ กับรูปร่างหน้าตาของพนักงานเสริฟ์ เธอบิดแขนเพื่อให้พ้นการเกาะกุม แต่ไม่เป็นผล หันมองคนอื่นเพื่อขอความช่วยเหลือ
“เท่าไหร่!” ลูกค้าวีไอพีถาม แล้วยิ้มอย่างหื่นกระหาย
“ไม่ได้ขายตัวค่ะ” เธอตอบเสียงแข็ง พยายามขืนตัวออก แต่กลับถูกจับไว้แน่น
“อย่าเล่นตัวเลย เท่าไหร่ว่ามาเลย พร้อมจ่าย ถ้าเธอดีฉันรับเลี้ยงต่อ เอาไหม” ลูกค้ายังคงพูดไม่หยุด คงฟันฉุนแต่พยายามเก็บอารมณ์เอาไว้
“บอกว่าไม่ขายไงคะ ไม่ได้ยินหรือไง!” คนถูกลวนลามเริ่มส่งเสียงดัง เพราะไม่พอใจที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้บ่อยๆ
แขกชักสีหน้าไม่พอใจต่อกิริยา “เป็นแค่พนักงาน กล้าขึ้นเสียงเหรอ!” เขาง้างมือ
“ช้าก่อนครับคุณลูกค้า ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ เรือเรามีกฎถ้าพนักงานไม่ผิดหรือผิดจริงต้องสอบสวนก่อน ห้ามทำร้ายเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ!” ชัยวุฒิ เจ้าของเรือเดินเข้ามาขัดจังหวะ รอยยิ้มเย็นยะเยือกส่งถึงแขกในเรือ แขกปล่อยข้อมือเป็นอิสระ
ชัยวุฒิหันมามองสาวน้อยวัยแรกรุ่น แล้วพยักหน้าช้าๆ เธอรีบเดินหนีไปทันที
“โดนอะไรมาอีกล่ะนารา” เพื่อนร่วมงามนามปาริฉัตรถาม สีหน้าเป็นห่วง
“โดนลวนลามอีกนั่นแหละ!” เธอตอบแล้วระบายลมหายใจ
“มันก็ไม่แปลกอะไรนี่ ก็นาราหน้าตาสวยออกแบบนี้ น่าจะเลิกทำงานบนเรือไปเป็นนางเอกหนังยังดีกว่าอีก เงินดีด้วย” ปาริฉัตรสนับสนุน
“โอกาสมันยากน่ะสิ ถ้าเป็นกันง่ายๆ คนสวยๆ คงพากันไปเป็นหมดแล้วล่ะ”
“ก็อย่างที่นาราว่านั่นแหละ เลยต้องทนใช้หนี้แทนพ่ออยู่แบบนี้ แถมยังถูกเจ้านายคอยจ้องอีก เราล่ะกลัวแทนเลยนารา”
หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ตอนนี้ยังระวังตัวอยู่ ชัยวุฒิมันคงหาทางทำอะไรเธอได้ยาก แต่กลัวตัวเองจะพลาดเอาสักวัน เพราะสายตาของเขาไม่เคยมองเธอด้วยความหวังดี มีแต่หวังลากขึ้นเตียง
ชัยวุฒิก้าวผ่านมา แล้วรั้งข้อมือให้หญิงสาวตามเข้าห้อง นาราภัทรสะบัดข้อมือตนเองให้พ้นการเกาะกุม แล้วยืนมองเจ้านายสีหน้าเบื่อหน่าย
“บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้สวมแว่นเอาไว้”
“มันน่ารำคาญค่ะ ฉันเลยต้องถอด” หญิงสาวตอบแบบขอไปที
“น่ารำคาญหรืออยากโชว์ให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองสวย” ชัยวุฒิย้อน แล้วเดินเข้ามาใกล้เอื้อมมือมาหมายจับ แต่เจ้าของร่างที่เขาหมายมั่นกลับเบี่ยงกายหลบ
“ฉันไม่ได้มีความมั่นใจอะไรขนาดนั้นเหรอค่ะ ฉันแค่คิดว่าไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องปกปิดใบหน้าตัวเองด้วย!”
“พอไม่ปกปิดมันก็เป็นแบบนี้ไง!”
คนตัวเล็กหัวเราะแผ่ว “มันก็เป็นเหมือนกันหมดไม่ใช่หรือไงคะ ไม่เว้นแม้แต่คุณ!”
คนฟังสะอึก แล้วขบกราม
“ฉันอ้อนวอนเธอมานานเท่าไหร่แล้ว ฉันไม่เข้าใจทำไมเธอไม่ยอมนารา” ชัยวุฒิถามเสียงเครียด เขาอยากได้ตัวนาราภัทรมาเป็นเมียน้อย แต่เธอกลับไม่ยินยอม ตั้งใจเลี้ยงดูอย่างดีเสียด้วยซ้ำ
“ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ ถ้าฉันจะต้องเป็นเมียน้อยคุณ ฉันยอมขายตัวแบบไม่ผูกมัดกับใครดีกว่า!”
ร่างบางหันกายเพื่อเดินออกนอกห้อง แต่ท่อนแขนกลับถูกคว้าไว้แล้วกระชากไปกอดรัด
“ปล่อยฉันนะคุณชัยวุฒิ!”
“เมื่อไหร่จะยอมสักที ฉันจะบ้าตายแล้วรู้ไหม!” เขาคำราม แล้วกระชากลากถูคนสวยไปยังโซฟา เธอล้มลงเพราะแรงผลักดัน
มือบางยกดันแผงอกสีหน้าขุ่นเคือง
“เมียคุณฉันรู้จักเธอดี เธอไว้ใจฉันแต่ไม่เคยไว้ใจคุณ อย่าทำอะไรฉันดีกว่าคุณชัยวุฒิ ไม่อย่างนั้นคุณจะต้องเสียเรือลำนี้ไปแน่ คุณน่าจะรู้ว่าเมียคุณกำลังจับตาดูคุณอยู่ทุกฝีก้าว ทำอะไรคิดหน้าคิดหลังเสียก่อน!” โชคดีที่เธอสนิทสนมกับภรรยาของเขาอย่างดี เลยทำให้มีกำลังใจในการต่อต้านเขา
ชัยวุฒิชะงักขบกรามแน่น ปล่อยร่างบางเป็นอิสระ สุดแสนเสียดายแต่ก็ไม่กล้าเสี่ยง เมื่อทุกอย่างที่สร้างมา มาจากเงินของภรรยาเขาทั้งนั้น
นาราภัทรก้าวออกจากห้อง แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก เห็นทีต้องรดน้ำมนต์ล้างซวยเสียบ้าง หน้าตาสะสวยไม่ได้ช่วยให้ชีวิตเธอดีขึ้นเลย รังแต่จะแย่ลง และสร้างปัญหาไม่จบสิ้นให้ตายสิ
ร่างบางสวมชุดเดรสรัดรูปสีแดง ใบหน้าคาดทับด้วยหน้ากากปีกนกตรงดวงตา ทรวงทรงองเอวอรชร ทำให้สายตานักเสี่ยงโชคชายหลายคู่จับจ้อง งานกลางคืนเป็นงานที่เธอถนัดที่สุด เพราะมันไม่ต้องเปิดเผยใบหน้า และเธอไม่เคยถูกใครลวนลามมาก่อน พวกนักเสี่ยงโชคบางคนยังนิสัยดีกว่าแขกวีไอดีด้านบนดาดฟ้าเสียอีก
เธอวางแก้วไวน์ให้กับนักเสี่ยงโชค แล้วเดินกลับไปยังเคาท์เตอร์บาร์ เพื่อนำเครื่องดื่มมาเสริฟ์ต่อ เสียงทอยลูกเต๋า เสียงโห่ร้องดีใจ คละเคล้าเสียถอนหายใจหลายต่อหลายครั้ง ขึ้นชื่อว่าการเสี่ยงได้เสียเป็นของคู่กัน
“วันนี้ไม่เล่นเหรอนารา” เสียงทุ้มถาม เธอหันมองเจ้าของน้ำเสียง เห็นกำลังสาละวนกับการชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าไปด้วย
“กะว่าจะเล่น เมื่อวานได้ทิปเยอะอยู่”
“แล้วจะเล่นอะไรล่ะวันนี้”
“ฉันเล่นเป็นอย่างเดียวเท่านั้นล่ะ”
“โฮโลเหรอ?”
เธอพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ เครื่องดื่มเซ็กส์ออนเดอะบีชถูกวางไว้ตรงหน้า บาร์เทนเดอร์ยิ้ม
“เอาไว้ยอมใจหน่อย ฉันเลี้ยงเอง”
นาราภัทรหยิบมากระดกดื่ม แล้ววางแก้วลงตามเดิม กวาดตามองหาโต๊ะที่จะร่วมเล่นด้วย
“ขอบใจมากนะจอห์น” พูดจบเธอเดินออกมา แล้วร่วมวงกับนักเสี่ยงโชคทันที
แกร๊ง
เสียงลูกเต๋าเขย่า เธอกระตุกยิ้มมุมปากทันที
“สูงค่ะ”
เปิดมาแต้มสูงอย่างที่นาราภัทรคาดหมาย เธอยิ้มกว้างเมื่อยอดเงินจากการเล่นเริ่มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
แอด...
ประตูห้องเปิดออก ร่างสูงใหญ่สวมเชิ้ตสีดำ กางเกงสแลคสีเดียวกัน เขาปลดกระดุมสองเม็ดเผยเห็นมัดกล้ามเนื้อ ใบหน้านั้นคมเข้ม คิ้วหนา จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักลึก ดวงตาเรียวคม วงหน้าออกไปทางแขก ภีมพลหนุ่มหล่อผู้เป็นที่หมายตาของสาวๆ กวาดตามองรอบๆ เพื่อหาความสำราญให้ตนเอง
พนักงานรีบตรงเข้าหา แล้วสอบถามนำพามาวงเดียวกับหญิงสาว เธอเหลือบมองเขาครู่หนึ่งแล้วสนใจเสียงลูกเต๋ากำลังกระเด้งในแก้วมากกว่า เธอวางชิพในแต้มต่ำพร้อมกับเขาทันที จังหวะนั้นมือทั้งสองสัมผัสกันแผ่วเบา หญิงสาวชะงักแล้วหันมอง ก่อนหลบสายตา ภีมพลเหลือกตาเล็กน้อยกระตุกยิ้มมุมปาก สนอกสนใจหญิงสาวที่นั่งร่วมวง
เขากวาดมองทั่วเรือนร่าง แม้นั่งอยู่ ทว่าเธอคนนี้กลับมีทรวดทรง ผิวกาย น่าพิสมัย ทำเอาเลือดในกายชายหนุ่มร้อนขึ้นมาทันที ภีมพลลอบมองบ่อยครั้งเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ เขาและเธอทายผลเหมือนกันตลอด ส่วนคนร่วมวงคนอื่นพากันออกจากโต๊ะจนเหลือแค่สองคนเท่านั้น ชายหนุ่มนึกสนุกเลยหันไปมอง
“พนันกับผมหน่อยไหม” เขาเอ่ยถาม แล้วยกแก้วไวน์กระดกดื่ม
“พนันอะไรคะ” นาราภัทรย้อนถาม
“ทายแต้มเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือผมให้คุณตาละห้าหมื่น แต่ถ้าคุณทายผิด ผมขอให้คุณถอดสิ่งที่คุณใส่อยู่ทีละชิ้นโดยที่ผมเป็นคนเลือก เอาไหม”
ข้อต่อรองน่าสนใจ แต่ถ้าหากเธอแพ้ มีหวังได้อายคนทั้งห้องแน่ ทว่าหากชนะเงินนี้จะช่วยให้หนี้สินที่ติดชัยวุฒิเบาบางลงมาก เธออยากไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะกลัวว่าสักวันจะกลายเป็นเมียน้อยชัยวุฒิเข้าจริงๆ
“ได้ค่ะ ฉันยินดีพนันกับคุณ”
พนักงานประจำโต๊ะเขย่าลูกเต๋า คนตัวเล็กนิ่งฟัง ส่วนเขายกยิ้มแล้วเหลือบมอง เมื่อพนักงานวางแก้วลง นาราภัทรหยิบชิพแล้ววางเงินลงบนแต้มต่ำ เขาวางตรงกันข้าม
“ต่ำค่ะ” พนักงานบอก
นาราภัทรยิ้มกว้างทันที ฟังเสียงพนักงานเขย่าลูกเต๋าต่อ แล้ววางชิพไว้ตรงแต้มต่ำเหมือนเดิม เขายังคงวางชิพไว้ตรงแต้มสูง
“ต่ำค่ะ!” พนักงานประจำโต๊ะรายงานผล
นาราภัทรอมยิ้มแล้วแสดงท่าทีเรียบเฉย ไม่อยากให้อีกฝ่ายล่วงรู้ความคิด ทว่าภีมพลนั้นเข้าใจว่าสาวปริศนาคิดเช่นไร และเขาก็ต้องการทำให้เธอเข้าใจอย่างนั้น เงินไม่กี่ล้านไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งมันร่วงลงมาหรอก
“สูงค่ะ!” อีกครั้ง ทายถูกอีกแล้ว
บางทีไม่ต้องคิดมากก็แค่ทายตรงข้ามกับหมอนั่น เธอก็ได้เงินใช้ฟรีๆ แล้ว
“ยังจะเล่นต่ออีกเหรอคะ คุณเสียให้ฉันเท่าไหร่แล้วรู้ไหม” หญิงสาวพูดแทรก เขาชะงักแล้วหันกลับมายิ้มบางๆ
“ผมไม่ได้ใส่ใจเรื่องเงินที่เสียไปหรอกครับ” พูดจบเขากวาดตามองทั่วเรือนร่าง “ผมก็แค่อยากเห็นเรือนร่างคุณเท่านั้น เวลามันไม่ใส่อะไรเลยจะสวยสักแค่ไหน”
คนถูกเย้าหน้าแดงก่ำเมินมองทางอื่น นัยน์ตาเขาช่างมีมนต์ ทำเอาเธอแทบละไม่ได้ หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุด
“คุณจะไม่มีวันได้เห็นมันหรอก!”
เขายักไหล่ “ผมก็ยังไม่อยากเห็นตอนนี้หรอกนะครับ ผมชอบเก็บไว้ดูกันสองต่อสอง ไม่ชอบเผื่อแผ่ใคร”
นาราภัทรไม่อยากต่อปากต่อคำ เพราะเชื่อว่ายังสามารถเรียกทรัพย์จากผู้ชายหน้าหล่อ แต่ไร้ฝีมือได้อีกมาก เลยแสร้งยิ้มยั่วแทน
“ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้ฉันถอดให้ได้สิคะ” ริมฝีปากเคลือบลิปสติกเผยอยิ้มราวกับเชิญชวน ภีมพลกระตุกยิ้ม
เขาสบตาสาวปริศนา “เราไปแข่งกันในห้องสองต่อสองไหม”
คนถูกชวนชะงัก “ฉันไม่นิยมนอนกับผู้ชายแปลกหน้า!” เธอแย้งขึ้นมาทันที
“เกิดคุณแพ้ คุณจะยอมถอดต่อหน้าคนมากมายเหรอครับ”
“ฉันไม่มีทางแพ้!” เธอสวนทันที
ภีมพลหัวเราะแผ่ว “ผมสมมติ คนเราเกิดมาไม่มีใครชนะได้ตลอดหรอกครับ”
คนตัวเล็กชะงัก แล้วเธอจะแสดงให้ดู คำว่าชนะตลอดน่ะ
“ก็ได้ จะพนันกันที่ไหนว่ามา!”
ภีมพลผสานมือไว้ตรงหน้า แล้วเหลือบมองลูกน้อง ชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำเดินเข้ามา
“ธามไท นำคุณผู้หญิงไปที่ห้องพักฉันหน่อย”
“ได้ครับ”
นาราภัทรลุกยืน “ฉันขอให้คุณสัญญาว่ามันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่อให้ฉันเปลื้องผ้าต่อหน้าคุณทั้งหมดก็ตาม!”
“ผมสัญญา” เขาตอบรับแววตาจริงจัง เธอจึงไว้ใจ
ร่างบางก้าวตามบอดี้การ์ดของภีมพล เธอกวาดตามองรอบๆ ชั้นนี้เป็นแขกวีไอพี ห้องพักหนึ่งห้องคืนละแสนบาท ด้านในถูกแบ่งเป็นห้องนั่งเล่น ห้องนอนสองห้อง และห้องน้ำ ประตูเปิดออกธามไทผายมือเชื้อเชิญ เธอก้าวเข้าด้านในแล้วนั่งลงบนโซฟาในห้อง ไม่นานเจ้าของห้องก็ติดตามมา
เขาวางแก้วลูกเต๋าไว้ตรงหน้า แล้วทอดสายตามองสาวปริศนา ที่นั่งเชิดหน้าเย่อหยิ่ง
“ผมขอเป็นคนเขย่าได้ไหม”
“แล้วคุณจะทายยังไง”
“ผมให้คุณทายคนเดียว ผมจะเลือกตรงข้ามกับคุณ ถ้าผมแพ้ผมเพิ่มให้อีกตาละแสน เป็นไงสนไหม”
คนฟังตาลุกวาว “ตกลง”
ภีมพลหยิบแก้วมา แล้วค่อยๆ บรรจงเขย่าเพียงสองครั้ง คนฟังชะงักแววตาไหววูบ ริมฝีปากเม้มหากันอย่างครุ่นคิด เขาวางมันลงตรงหน้า
“เชิญทายได้เลยครับ” เสียงทุ้มเชื้อเชิญแล้วทอดสายตามองสาวปริศนา
นาราภัทรกัดฟัน ไม่เคยเจอคนเขย่าลูกเต๋าเช่นนี้มาก่อนเลย ปกติทายแต่พนักงานด้วยกัน พอสนิทสนมเลยคอยถามเทคนิค เธอจึงเล่นไฮโลกับเพื่อนคนนี้ประจำ และชัยวุฒิก็ไม่เคยว่าอะไรเสียด้วย
“ต่ำ!” ตัดสินใจคาดเดาเอา
ทว่าเมื่อเปิดแก้วครอบขึ้นมา แต้มกลับกลายเป็นสูง ดวงตาคนทายไหววูบสีหน้าเผือดลง
“ผมชนะ”
หญิงสาวระบายลมหายใจ “ต้องการให้ถอดชิ้นไหนคะ”
ถ้าเขาให้ถอดชั้นในหรือบราเซียอย่างไรก็มีชุดเดรสปกปิด ถ้าให้ถอดเดรสมันคงเหมือนชุดว่ายน้ำเวลาเธอทำงานเสิร์ฟตรงสระก็เคยใส่มาก่อน ไม่ได้น่าหวาดกลัวสักนิด เพราะเขาสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำอะไร
“หน้ากากอันนั้น ช่วยถอดออกด้วยครับ” ของชิ้นแรกที่เขาต้องการคือสิ่งที่ปกปิดใบหน้า อยากรู้ว่าผู้หญิงที่มองผาดๆ ว่าสวยแล้ว ภายใต้หน้ากากนั้นจะงดงามสักแค่ไหน
นาราภัทรทำตาม ปลดเชือกคาดใบหูออก เผยให้เห็นใบหน้าอันแท้จริง คนมองนิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกดภายใต้หน้ากากนั้นแอบซ่อนความงดงามไว้อย่างหมดจด ทำเอาเขาหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำเลยทีเดียว ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมาอยู่บนเรือลำนี้ ไม่ได้เป็นดารานางแบบหรือนางเอกละครแน่หรือ
ภีมพลพยายามเก็บอาการ ปกติแล้วใบหน้าของเขาเรียกสาวๆ ได้ผลนัก ไม่ต้องเสียเงินก็มีสาวยอมทอดกายให้เชยชม อาจเพราะชื่อเสียงของเขาด้วยกระมัง ที่ทำให้สาวๆ พากันต้องการ แต่กับผู้หญิงคนนี้ สิ่งเดียวที่เจ้าตัวหวังคงเป็นเงินแน่นอน และเขาจะเอามันมาหลอกล่อให้เธอติดกับดัก
คนถูกมองกัดริมฝีปาก ไม่ชอบแววตาสีหน้าเวลาเพศตรงข้ามจ้องมา มันเหมือนต้องการปลดเปลื้องอาภรณ์แล้วลากเธอขึ้นเตียง พยายามรักษาตัวเองอย่างดีที่สุดมาตลอด เธอไม่มีวันพลาดให้ตนเองต้องตกต่ำ เกลือกกลั้วกับพวกด้านมืดหรอก สักวันเธอต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
“จะเล่นต่อไหมคะ” เธอถามเพื่อทำลายความเงียบ และให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่ากำลังเสียมารยาทกับเธอมากเกินไป
เขาชะงักเล็กน้อย “ได้สิ ผมจะเขย่าอีกรอบแล้วกัน”
แกร๊ก
เสียงแผ่วเบาเพียงครั้งเดียวทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วช้อนสายตามอง
“คุณจงใจแกล้งฉันหรือเปล่าคะ!” นาราภัทรเริ่มไม่พอใจ
“ถ้าคุณเก่งจริงไม่ว่าผมเขย่าแบบไหนคุณน่าจะทายถูกไม่ใช่เหรอ”
คนถูกปรามาสนิ่งแล้วคิดหนัก การเขย่าของเขามันทำให้เธอหงุดหงิด ผู้ชายคนนี้เหมือนต้องการกลั่นแกล้งกัน แต่ช่างเถอะ อย่างไรเธอก็ได้เงินจากเขามาไม่น้อยในตอนนี้
“สูง!” ตอบอย่างรวดเร็ว และรออย่างใจจดใจจ่อ
เขาเปิดออกมา แต้มออกเป็นต่ำ สีหน้าคนทายนิ่งไป เหลือบมองผู้ชนะแววตาหวาดหวั่น เห็นรอยยิ้มฉาบในใบหน้านั้น เหมือนอีกฝ่ายกำลังคุมเกม และอยู่เหนือกว่าทุกทาง
“เดรสของคุณ ผมขอได้ไหม” ภีมพลพูดจบยื่นมือไปด้านหน้า เพื่อรอรับเดรสที่กำลังจะถูกปลด
มือบางเริ่มสั่นเทา แต่เธอต้องยอมทำ ไม่เช่นนั้นอาจเกิดปัญหาขึ้น เธอรูดซิบด้านหลังแล้วรูดชุดเดรสออกทางปลายเท้า วางชุดนั้นไว้บนมือฝ่ายชนะ และนั้นมันทำให้ทรวดทรงเธอเผยออกมาต่อสายตาชายแปลกหน้า บราเซียเกาะอก รวมถึงซับในลูกไม้สีเดียวกับชุด ชวนให้หลงใหล อยากยกมือปกปิดทว่านาราภัทรเลือกทำตรงกันข้าม เธอหย่อนกายลงนั่งตามเดิม เชิดหน้าประดุจนางพญา หากเราไม่เกรงกลัว ชายคนนี้คงไม่กล้าทำอะไร
ทรวดทรงปรากฏต่อสายตา ภีมพลลอบกลืนน้ำลายลงคอ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแต่ไม่เคยพบใครคนไหน หุ่นและหน้าตาช่างบาดหัวใจแบบนี้ ไม่อยากคิดหากได้มานอนกกกอด จะมีความสุขสักแค่ไหนกัน ถ้าต่อรองให้เธอมาขึ้นเตียงได้ คงดีไม่น้อยเลย เสียกี่ล้านเขาก็ยอม แต่มันติดตรงที่แววตาเจ้าตัวบ่งบอกอย่างดี คนอย่างเธอไม่มีวันขายตัวเพื่อเงินแน่นอน
“อยากเล่นต่อหรือเปล่าครับ เพราะถ้าคุณแพ้อีกครั้งต่อไปคุณอาจจะลำบากใจ ที่จะถอดชิ้นส่วนติดตัวสองชิ้นนั้น” เขาส่งสายตาไปทางทรวงอกซึ่งโผล่พ้นบราเซียออกมากับซับในตัวจิ๋วที่ปกปิดดอกไม้งามแทบไม่มิด
เธอไม่อยากยอมแพ้ ผู้ชายคนนี้น่าหมั่นไส้นัก เห็นก็เอาไปไม่ได้ เป็นไงเป็นกันชนะสักตาเธอก็ได้เงินเพิ่มมาอีกแสนแล้ว เท่านี้ก็มีเงินใช้หนี้ให้ชัยวุฒิมากพอ
“ยัง!”
ชายหนุ่มลอบยิ้ม แล้วเขย่าลูกเต๋าต่อ คราวนี้เสียงกระทบแก้วดังสามครั้ง แล้ววางลงตรงหน้า รอให้อีกฝ่ายทาย
“ต่ำ!” เธอมั่นใจมาก
เขาเปิดออก แต้มออกมาต่ำอย่างที่คนสวยคาดหวังไว้ เธอยกยิ้มกว้าง จนเผลอยกมือขึ้นกำ ทรวงอกคู่งามกระเพื่อมไหว ทำเอาคนมองนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นสายตาอีกคน หญิงสาวรีบหยุดอาการแล้วนั่งตัวตรง
“ผมเขย่าต่อเลยนะครับ” เขาบอก แล้วเขย่าอีกรอบ
สี่ครั้ง เขาเขย่าแล้ววางลง หญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปาก
“สูงค่ะ” พูดจบ หยิบน้ำกระดกดื่มรอดูผลว่ามันออกมาเช่นไร
แก้วเปิดออกเผยให้เห็นลูกเต๋า
“รอบนี้ออกต่ำนะครับ” ผู้ชนะตอกย้ำแล้วเหลือบมอง
นาราภัทรกลืนน้ำลายลงคอ รอฟังว่าชายผู้นี้ต้องการให้เธอถอดชิ้นไหนกันแน่
“บราเซียสีสวยๆ นั้นผมขอก็แล้วกัน” เสียงเขาแผ่วเบาแต่ทรงพลัง ร่างกายเธอสั่นสะท้าน หากเปิดเผยเขาจะมองว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน แล้วมันอันตรายไหม กับการอยู่ในห้องสองต่อสองกับชายแปลกหน้า
“คือ..” หญิงสาวอึกอักไม่กล้า
ชายหนุ่มระบายยิ้มเยือกเย็น
“ไม่ถอดก็ได้นะครับ แต่ผมเป็นคนเคารพกติกาเสมอ ถ้าคุณไม่ถอด ที่ชนะไปทั้งหมดผมไม่จ่าย แบบนี้สมน้ำสมเนื้อกันไหม”
ฉึบ!
บราเซียถูกปลดอย่างรวดเร็ว ทรวงอกคู่งามซึ่งถูกห่อหุ้มก่อนหน้าเผยต่อสายตา ยอดบัวสีชมพูระเรื่อชวนให้หมู่ภมรลิ้มลองกำลังชูชันท้าทายสายตายามต้องอากาศหนาว ภีมพลชะงักขบกรามแน่น ตัวตนมันกำลังแข็งขืนดุนดันจนแทบปริแตก ร่างกายเขาอึดอัดแทบบ้า ทรวดทรงของผู้หญิงตรงหน้าเล่นงานจนจวนคลั่ง เขาต้องสงบใจไม่เผลอกระชากร่างเกือบเปลือยนั้นมาบำรุงบำเรอตน
เธอยกมือปกปิดน้ำตาเริ่มคลอ เขาจ้องมองไม่ละสายตา ผิวแก้มจนถึงผิวกายเริ่มแดงก่ำ เห็นทีเขาไม่ควรสาวเกมให้ยืดเยื้อเพราะอีกไม่นานตนคงทนไม่ไหว ต้องจบเกมนี้เสียตอนนี้ ก่อนสติจะกระเจิง
“จบเกมแค่นี้ก็แล้วกัน ผมจะให้คนโอนเงินเข้าบัญชีคุณตอนนี้” ชายหนุ่มตัดบทแล้วลุกยืน “คุณรอเช็คเงินเข้าบัญชีได้เลย” พูดจบเขาเดินออกจากห้องไป
นาราภัทรรีบลุกหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ แล้วรีบปกปิดไว้ด้วยหน้ากาก แต่งตัวเรียบร้อยออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว โชคดีที่เธอไม่ต้องเสียอะไรไป แถมได้เงินมาใช้หนี้อีกก้อนหนึ่ง
