ภายในห้อง
วังรูนอนเปลือยบนเตียง หุ่นเซ็กซี่ของเธอเผยให้เห็นอย่างชัดเจน
“พวก. . . พวกแก!!”
หลิน ฟานหายใจอย่างเร่งรีบ
ความเจ็บปวดพลันท่วมท้นในใจของเขา
ในห้อง วังรูได้ยินเสียงของหลิน ฟาน เธอตกใจและพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “หลิน ฟาน? คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
หลิน ฟานตะโกนด้วยความโกรธ “วังรู! ประโยคนี้ไม่ควรเป็นคำถามจากผมเหรอ?
คุณไม่ได้บอกว่าคุณต้องไปเฝ้าคุณแม่ที่ป่วยหนักเหรอ ?”
หลายเดือนก่อน วังรูร้องไห้บอกเขาว่าแม่ของเธอป่วยหนักและต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล
ซึ่งต้องใช้เงินค่ารักษาหลายหมื่น
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็กินอยู่อย่างประหยัด ทำงานพิเศษจนดึกดื่นทุกวัน
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการทรยศของวังรู หลิน ฟานไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์นี้ได้
วังรูฟื้นความสงบของเธอได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกละอายใจ ยังพูดกับหลิน ฟานด้วยความดูหมิ่นว่า “แม่เธอสิที่ป่วย! เอาล่ะ ฉันไม่อยากพูดพล่ามกับคุณอีกแล้ว
ในเมื่อคุณเห็นหมดแล้ว งั้นเราก็เลิกกันเถอะ”
ฉินเฟิงโอบกอดวังรูแล้วตบที่สะโพกของเธออย่างแรง “ที่รัก อย่าพูดแบบนั้นเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ขี้แพ้นี่ไม่เคยแตะต้องเธอเลยสามปี
ฉันคงไม่ได้เธอที่สมบูรณ์แบบแบบนี้หรอก
พูดตามตรง ฉันต้องขอบคุณเขานะ”
ฉินเฟิงโอบกอดวังรูและพูดกับหลิน ฟานด้วยความดูหมิ่น
“ไอ้เวร ฉันจะฆ่าพวกแก!”
หลิน ฟานทนไม่ไหวแล้ว เขายกหมัดและพุ่งเข้าหาทั้งสองคน
ฉินเฟิงแสยะยิ้มเล็กน้อย ยกมือขึ้นแล้วต่อยหลิน ฟานจนล้มลงกับพื้น
ฉินเฟิงมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง ส่วนหลิน ฟานที่ขาดสารอาหารมานาน จะสู้เขาได้ยังไง
ฉินเฟิงมองหลิน ฟานที่นอนอยู่บนพื้นแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “โคตรเสียอารมณ์เลย!”
วังรูพิงไหล่ของฉินเฟิงแล้วพูดเบาๆ ว่า “เรียก รปภ. มาลากเขาออกไป อย่ามาขัดขวางเรื่องดีของเรา”
ฉินเฟิงหัวเราะเยาะแล้วโทรไปที่แผนกต้อนรับ
ไม่นานนัก บอดี้การ์ดตัวใหญ่หลายคนก็เข้ามา แล้วลากหลิน ฟานออกจากโรงแรม
หลิน ฟานกลับมาที่โรงเรียนด้วยความเหนื่อยล้าและอดทนต่อความอัปยศ
การทรยศของวังรูและการดูถูกของฉินเฟิง
เหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำในหัวของเขา
เมื่อมาถึงหอพัก หลิน ฟานเห็นหลี่คุนและคนอื่นๆ หัวเราะและพูดคุยกันอยู่ข้างล่าง
เมื่อเห็นหลิน ฟานกลับมา หลี่คุนเยาะเย้ยว่า “หลิน ไอ้ขี้แพ้ แฟนของพี่ฉินรูปร่างเป็นยังไง หน้าอกใหญ่ไหม?”
“คนจนๆ ยังคิดจะหาแฟนอีก ไม่ดูตัวเองบ้างเลย!”
หลี่คุนและพรรคพวกพูดทีละคน โดยไม่สนใจความรู้สึกของหลิน ฟานเลย
หลิน ฟานกำหมัดแน่นแล้วตะโกนใส่หลี่คุนและพรรคพวกว่า “เงินเงินเงิน ไปลงนรกกับเงินของแกเถอะ! ทำไมถึงมีเงินแล้วถึงรังแกคนจนได้!”
“ไม่มีเงิน แฟนหนีไปกับคนรวยก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ ไอ้จน!”
เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ย หลิน ฟานกำมือจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดไหลออกมา
เขาตาแดงก่ำ แต่ไม่พูดอะไรอีก ก้าวเดินเข้าไปในหอพักอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ ในใจของหลิน ฟานมีเพียงความคิดเดียว
“วังรู และทุกคนที่ดูถูกฉัน ฉันจะทำให้พวกแกเสียใจแน่ๆ!”
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลิน ฟานถูกเสียงโทรศัพท์ปลุก เขารับสายด้วยความง่วง
เสียงแก่ๆ ของลุงฟูดังขึ้นในโทรศัพท์ “คุณชายครับ ผมเอง”
หลิน ฟานลุกขึ้นจากเตียงอย่างกะทันหัน ความทรงจำเก่าๆ ปรากฏขึ้นในหัว เขาจากตระกูลไปตอนอายุเจ็ดขวบเพื่อเริ่มต้นการฝึกฝน
ในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา หลิน ฟานถูกห้ามใช้ทรัพยากรของตระกูล รวมถึงทักษะที่เรียนรู้จากตระกูล
ปัจจุบันสิบกว่าปีผ่านไป ตระกูลในที่สุดก็ยกเลิกข้อห้าม
เสียงของลุงฟูดังขึ้นอีกครั้งจากปลายสายโทรศัพท์ "คุณชาย มีบริษัทเล็กๆ ถูกโอนมาเป็นชื่อของคุณแล้ว
เงินค่าใช้จ่ายในชีวิตของคุณสิบกว่าปีนี้ก็ถูกเก็บไว้ที่ซิตี้แบงก์
ตอนนี้คุณต้องไปที่ธนาคารเพื่อรับมัน รหัสห้องนิรภัยส่วนตัวของคุณคือ 001"
"ครับ" หลิน ฟานพูดจบก็วางสาย เขาถือโทรศัพท์และยิ้มอย่างขมขื่น "แค่ค่าใช้จ่ายในชีวิตยังต้องเก็บในห้องนิรภัยอีกเหรอ? จะมีเงินสักเท่าไหร่กัน? ยุ่งยากจริงๆ!" หลิน ฟานล้างหน้าก่อนจะออกเดินทางไปยังซิตี้แบงก์ เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ "สวัสดีครับ ผมต้องการรับห้องนิรภัยส่วนตัว"
หวังซิน พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์เงยหน้ามองหลิน ฟานแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็หัวเราะเยาะ "แค่ไอ้จนอย่างคุณยังมารับห้องนิรภัยส่วนตัวอีกเหรอ? ทำไมไม่บอกว่าจะรับซิตี้แบงก์ไปเลยล่ะ!"
หลิน ฟานไม่คาดคิดว่าพนักงานคนนี้คือพี่สาวของวังรู หวังซินไม่เคยเห็นหลิน ฟานอยู่ในสายตา คิดว่าเขาไม่เหมาะสมกับน้องสาวของเธอเลย
และคอยยุยงให้วังรูเลิกกับเขา การทรยศของวังรู หวังซินมีส่วนสำคัญในการทำให้เกิดขึ้น
ถึงตอนนี้ หลิน ฟานย่อมไม่แสดงท่าทีเป็นมิตรกับเธอ เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า "ผมบอกแล้วว่ามารับห้องนิรภัยส่วนตัว"
หวังซินพูดอย่างโกรธเคือง "ไอ้จน มาสร้างภาพที่นี่ ฉันคิดว่าคุณเบื่อชีวิตแล้ว!" เธอร้องเรียก "รปภ.
!" "เกิดอะไรขึ้น!" เสียงที่ไพเราะดังขึ้นจากด้านหลังของหลิน ฟาน
ถังเฟยเอ๋อร์เดินเข้ามาหาในชุดสูทสีดำพร้อมรองเท้าส้นสูง
หน้าอกที่สูงสง่าดูเหมือนจะหลุดออกจากเสื้อผ้าที่รัดตัวอยู่
หวังซินยิ้มประจบประแจงและพูดกับถังเฟยเอ๋อร์ว่า "ผู้จัดการถัง คนนี้หลิน ฟาน ฉันรู้จัก เขาเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ ไม่มีเงินสักสิบบาท ยังบอกว่าจะรับห้องนิรภัยส่วนตัว
ฉันคิดว่าเขามีเจตนาไม่ดีเลยเรียกรปภ. "
ถังเฟยเอ๋อร์มองหลิน ฟานด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ในใจกลับรู้สึกดูถูกหลิน ฟานอย่างมาก
ห้องนิรภัยส่วนตัวของซิตี้แบงก์จะเกี่ยวข้องกับคนจนอย่างนี้ได้ยังไง !
"คุณ ตามฉันมานี่" ถังเฟยเอ๋อร์เรียกให้หลิน ฟานตามไปทางห้องนิรภัย
หากไม่ใช่เพราะระเบียบของธนาคารที่ต้องต้อนรับลูกค้าทุกคนอย่างจริงจัง
ถังเฟยเอ๋อร์คงให้คนไล่หลิน ฟานออกไปนานแล้ว
หวังซินเห็นผู้จัดการถังเข้ามาดูแลก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก มองหลิน ฟานที่เดินจากไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "เดี๋ยวรอดูเถอะว่าจะเป็นยังไง!"
ถังเฟยเอ๋อร์พาหลิน ฟานมาถึงประตูห้องนิรภัยส่วนตัวแล้วถามเบาๆ ว่า "รหัส?"
หลิน ฟานตอบ "001"
ถังเฟยเอ๋อร์อึ้งไป นั่นไม่ใช่รหัสของห้องนิรภัยระดับพิเศษสุดหรือ? ถึงแม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย
แต่ถังเฟยเอ๋อร์ก็ยังพูดด้วยความสุภาพว่า "กรุณาแสกนลายนิ้วมือของคุณ"
หลิน ฟานทำตามคำแนะนำของถังเฟยเอ๋อร์ วางมือบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือ "ขอโทษค่ะ การยืนยันตัวตนผิดพลาด กรุณาลองใหม่อีกครั้ง"
ถังเฟยเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็ยิ่งดูถูกหลิน ฟาน
แต่เธอก็ยังยิ้มให้หลิน ฟาน "กรุณาลองใหม่อีกครั้งค่ะ"
หลิน ฟานคิดครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนมืออีกข้างวางลงบนเครื่อง ถังเฟยเอ๋อร์กะว่าหลิน
ฟานจะยืนยันตัวตนผิดพลาดอีกครั้ง แล้วจะหาข้ออ้างไล่เขาออกไป
การเสียเวลาให้กับไอ้จนแบบนี้ทำให้เธอหงุดหงิด
ทันใดนั้น เครื่องสแกนลายนิ้วมือก็ส่งเสียง "การยืนยันตัวตนสำเร็จ สามารถผ่านได้"
เสียงเครื่องนี้ทำให้ถังเฟยเอ๋อร์ตกใจมาก "เป็นไปได้ยังไง!" เขาสามารถยืนยันตัวตนกับล็อคความปลอดภัยระดับพิเศษสุดได้
? เขาเป็นใครกันแน่?
ไม่มีเวลาคิดมาก ถังเฟยเอ๋อร์รีบจัดชุดและแสดงรอยยิ้มที่จริงใจที่สุด
เธอเข้าใจดีว่าการมีห้องนิรภัยระดับพิเศษสุดในซิตี้แบงก์นั้น
หมายความว่าเขาเป็นบุคคลที่เธอไม่ควรมีปัญหาด้วย
เมื่อประตูห้องนิรภัยเปิดออกช้าๆ หลิน
ฟานรู้สึกขาอ่อนจนแทบทรุดลงกับพื้น "คุณครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า…"
