ในทางเดินที่มีแสงไฟสลัว กู้หวานหว่านที่ดื่มเหล้าจนเมามายกำลังพิงกำแพงที่เย็นเฉียบอยู่ ดวงตาที่เป็นประกายของเธอจ้องมองไปผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ
ขายาว！ เอวเล็ก！ ก้นงอน！
พอมองหน้าอีกที.....
เคยได้ยินมาจากมู่มู่ตั้งนานแล้วว่า เด็กโฮสต์ของคลับแห่งนี้หล่อมากทุกคน แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
แม้จะเป็นผู้ชายวัยสามสิบก็ดูดีอย่างมากด้วย ！
กู้หวานหว่านที่ยากจะต้านทานได้ไหว รีบปรี่เข้าไปหาทันที ตระกูลกู้จะมอบตัวเธอให้ชายชราคนหนึ่ง แทนที่จะปล่อยให้เสียของแบบนั้นแล้ว สู้จ่ายเงินให้กับเด็กโฮสต์สักคนที่หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างดีและไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบยังจะดีซะกว่า
“ห้าพันบาท！”
กู้หวานหว่านกอดชายตรงหน้าเอาไว้ แล้วก็เงยหน้าขึ้น เอ่ยปากเสนอราคา
ลู่เซียวที่กำลังตามหาคนอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ถูกหญิงสาวคนหนึ่งมากอดไว้ซะอย่างนั้น อุณหภูมิร่างกายที่แสนอบอุ่นและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่รุนแรงจากตัวเธอ ทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที เขากำลังจะผลักเธอออกไป แต่แล้วเมื่อก้มหน้าลงก็รู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก
เมื่อครึ่งเดือนก่อน ไม่รู้ว่าคุณย่าไปเอารูปถ่ายของพวกคุณหนูจากตระกูลที่มีชื่อเสียงจากไหนมากองใหญ่มาก เธอยืนกรานว่าจะให้เขาต้องเลือกรูปใดรูปหนึ่งมา
ในรูปภาพเหล่านั้น เขาสังเกตเห็นใบหน้าที่น่ารักน่าเอ็นดูนี้ เขาจึงถูกชะตาทันที
หลังจากเลือกเสร็จ ด้วยความที่มีธุระด่วน เขาจึงต้องกลับไปที่เมืองตี้ตูทันที แล้วก็ส่งคนให้ไปที่ตระกูลกู้ แต่แล้วเขากลับไม่คาดคิดเลยว่า พอกลับก็จะได้มาพบกับผู้หญิงที่เขาเลือกไว้ในคลับเช่นนี้
เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นจ้องมองเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ กู้หวานหว่านที่เมาและเวียนหัวอยู่จึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เสนอราคาเพิ่มขึ้นอีก “เจ็ดพันห้าร้อยบาท！”
ลู่เซียวยังคงไม่ตอบ เขามองพิจารณาหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างจริงจัง ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ดวงตามีความเป็นประกายและดูงัวเงีย นี่เธอดื่มเหล้าไปเยอะแค่ไหนกันเนี่ย？
“ผมจะไปส่งคุณกลับ...”
คำว่า ‘บ้าน’ ยังไม่ได้ถูกพูดออกมา กู้หวานหว่านที่ทนไม่ไหวแล้วก็เขย่งปลายเท้าขึ้น จูบริมฝีปากของเขาในทันที
ทั้งนุ่มทั้งหอม！ มันนุ่มและหอมมากจริง ๆ！
ทันทีที่เธอกอดชายคนนี้ ร่างกายของเธอก็แทบจะระเบิดออกมาแล้ว เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว หลังจากจูบเขาไปหนึ่งที กู้หวานหว่านก็ผลักชายคนนั้นไปที่มุมกำแพงอย่างรวดเร็ว แล้วก็รีบปรี่เข้าไปจูบเขาอีกครั้ง！
“หนึ่งหมื่น！”
“มากกว่านี้จะไม่ได้แล้ว！”
เธอที่กำลังขาดแคลนเงินอยู่ไม่สามารถให้มากกว่านี้ได้แล้ว
ลู่เซียวถูกจูบอย่างกะทันหัน ก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบ เด็กสาวก็ปรี่เข้ามาจูบเขาอีกครั้งซะก่อน
คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาตัวร้อนไปทั้งหมดเพราะความเมา การสัมผัสที่ทั้งนุ่มทั้งหอมทำให้เขาที่อดกลั้นมาได้ตั้งหลายปีทนไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อคิดว่านี่คือภรรยาที่ถูกลิขิตเอาไว้แล้วของเขา เขาจึงก้มหัวลงและถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “รู้ตัวรึเปล่าว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่？”
“อืม อืม！”
กู้หวานหว่านพยักหน้า แน่นอนว่าเธอต้องรู้อยู่แล้ว
ก่อนที่ชายชราแซ่ลู่นั่นจะมารับเธอ เธอต้องได้นอนกับโฮสต์สักคนก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้ชายหนุ่มรูปงามคนนี้หนีไป เธอจึงเอาแขนคล้องคอเขาไว้และพูดว่า “อย่ากังวลไปเลยคุณอาสุดหล่อ ฉันจะรับผิดชอบคุณเอง”
หลังจากพูดจบ ไม่ทันรอให้เธอจูบเขา ลู่เซียวก็โน้มตัวลงไปจูบเธอซะก่อน
โอ้พระเจ้า กู้หวานหว่านพอตื่นขึ้นมาแล้วทั้งปวดหัวและเวียนหัวไปหมด เธอจำไม่ค่อยได้ว่าเมื่อคืนช่วงหลัง ๆ เกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้แค่ว่าตอนที่ลงมาจากเตียงนั้นเธอรู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัว ขาทั้งสองข้างสั่นจนแทบจะล้มลงไปกับพื้นอยู่แล้ว
ก่อนจะจากไป เธอก็พบว่ามีผู้ชายที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เธอทำการค้นกระเป๋าทั้งหมดของตัวเอง กว่าจะรวบรวมเงินมาได้ห้าร้อยกว่าบาท
ลืมไปว่าเธอเพิ่งจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ไป นี่คือเงินทั้งเนื้อทั้งตัวที่เธอมีแล้ว หลังจากคิด ๆ ดูแล้วเธอก็เขียนโน้ตทิ้งเอาไว้ด้วยความรู้สึกผิด
“คุณอาสุดหล่อ ต้องขอโทษด้วยนะ ฉันไม่มีเงินพอน่ะ” ไว้เดี๋ยวที่เหลือฉันจะผ่อนจ่ายให้แล้วกันนะ จุ๊ฟ ๆ ”
หลังจากลู่เซียวตื่นขึ้นมาอ่านเนื้อหาในกระดาษโน้ต แล้วก็มองไปที่เงินห้าร้อยสี่สิบบาทวางอยู่หัวเตียง สีหน้าของเขาก็ตึงแล้วตึงอีก
นอนเสร็จก็ให้เงินและหนีไปเลย นี่คือความรับผิดชอบที่เธอบอกงั้นเหรอ！
“คุณชายสาม！”
เมื่อเฉินเหยียนเข้ามาเห็นว่าคุณผู้ชายของตัวเองกำลังจ้องเขม็งไปที่โน้ตในมือด้วยสีหน้าขึงขัง แถมยังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอีก เขาก็ตกใจจนรีบถอยหลังไปหลายก้าวในทันที พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นรอยข่วนบนคอของลู่เซียว หลังจากอึ้งไปห้าวินาที เขาถึงได้พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นว่า “ขอบคุณที่พระเจ้าช่วย ขอบคุณที่พระเจ้าช่วย”
ในที่สุดคุณชายสามของเขาก็เปิดประสบการณ์ใหม่แล้ว！
“ไปจัดการซะ” ลู่เซียวกำโน้ตในมืออย่างแรงจนมันกลายเป็นก้อนกลม ๆ แล้วก็ยัดใส่กระเป๋าเสื้อไป จากนั้นก็หยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาสูบเข้าไป แล้วก็ค่อย ๆ พ่นควันออกมาช้า ๆ จากนั้นเขาก็ออกคำสั่งเฉินเหยียนที่กำลังรออยู่ที่ประตูว่า “ไปรับคนที่ตระกูลกู้มา”
เมื่อรับกลับมาแล้ว ค่อยดูอีกทีว่าเขาจะจัดการยังไงกับเธอ！
“ไปรับใครเหรอครับ？” เฉินเหยียนถามด้วยความสงสัย ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า คุณชายสามถูกนายหญิงบังคับให้เลือกภรรยา เหมือนว่าคุณชายสามจะเลือกคุณหนูรองของตระกูลกู้เอาไว้
“กู้หวั่นเอ๋อร์！”
ที่คฤหาสน์ตระกูลกู้
เมื่อมายืนอยู่ที่ประตูใหญ่ที่คุ้นเคยของตระกูลกู้ จู่ ๆ หัวใจของกู้หวานหว่านก็บีบแน่นขึ้นมา
สถานที่แห่งนี้เดิมทีเป็นสินสมรสติดตัวที่คุณตาของเธอมอบให้แม่ของเธอไว้ เมื่อแปดปีที่แล้วได้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น พี่สาวและแม่ของเธอเกิดอุบัติเหตุติดต่อกัน เธอที่ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้แค่ดูคุณย่าและคุณลุงใหญ่ย้ายเข้ามายึดครองบ้านหลังนี้โดยที่ได้รับการอนุญาตจากพ่อของเธอ
หลังจากนั้น พ่อไม่สนใจเธอ ส่วนแม่ก็ป่วยหนัก เธอจึงต้องก้มหน้าก้มตาทำตัวให้ดีเข้าไว้
ซึ่งเรื่อง ‘หาผู้ชาย’ พวกเขาก็ต้องเป็นคนจัดการให้ด้วยเช่นกัน！
กู้หวานหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปช้า ๆ ก่อนที่เธอจะถึง เธอก็ได้ยินรองเท้าส้นสูงส่งเสียงออกมาจากข้างในซะก่อน
“กู้หวานหว่าน เมื่อคืนเธอไปตายที่ไหนมา？”
มีเสียงสาปแช่งด้วยความโกรธแค้นที่หยาบคายดังออกมา เมื่อกู้หวานหว่านเงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงสาวที่แต่งตัวสะสวยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างเย่อหยิ่ง
นี่คือลูกสาวของลุงใหญ่นั่นเอง แล้วก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอด้วย มีนามว่ากู้หวั่นเอ๋อร์
กู้หวั่นเอ๋อร์อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลกู้มาแปดปีจนถือว่าตัวเองเป็นเจ้าของคนหนึ่งของที่นี่ไปแล้ว หลายปีที่ผ่านมากู้หวั่นเอ๋อร์มักจะแย่งและขโมยสิ่งของของกู้หวานหว่านไปไม่น้อยเลย
ตัวอย่างเช่น อดีตคู่หมั้นที่จองกันไว้ตั้งแต่เด็กของกู้หวานหว่านคนนั้น！
“พี่หวั่นเอ๋อร์！”
ยิ่งคนที่เธอเกลียดนั้นโมโหมากเท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้หวานหว่านก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น “เช้า ๆ แบบนี้ ถ้าพี่โมโหขนาดนี้จะหน้าเหี่ยวเอาได้นะ ระวังพี่เซ่เชียนจะไม่เอาพี่แล้วล่ะ”
“นังชั่ว！”
กู้หวั่นเอ๋อร์ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธแค้น พวกเขาอุตส่าห์ปล่อยกู้หวานหว่านออกมาจากห้องใต้หลังคาด้วยความเมตตา แถมเมื่อวานตอนเย็นก็ยังให้เธอไปทานอาหารเย็นที่โรงแรมด้วยกันอีก แต่รอไปตั้งนาน ก็ไม่เห็นเธอมาสักที
กู้หวั่นเอ๋อร์ชำเลืองมองไปเห็นรอยแดงบนคอของกู้หวานหว่าน จึงถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเอาเรื่องว่า “ที่คอเธอนั่นมันอะไรน่ะ”
“นังหน้าไม่อาย อายุยังน้อยก็ทำตัวต่ำช้าเหมือนกับพี่สาวของเธอไม่มีผิดเลยนะ！”
พอได้ยินคำว่า ‘พี่สาวของเธอต่ำช้า’ รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้หวานหว่านก็หายไปทันที เธอกำหมัดแน่น แล้วก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พูดอีกรอบสิ！”
“นี่ หวานหว่าน อย่าทำตัวเป็นเหมือนพี่สาวของเธอที่ไม่เพียงแค่ต่ำช้าเท่านั้น แต่ยังโง่ถึงขนาดที่ส่งตัวเองไป.....”
กู้หวั่นเอ๋อร์ทำหน้าเยาะเย้ยอย่างได้ใจ แต่แล้วก็โดนตบหน้าฉาดใหญ่อย่างรวดเร็ว ตบจนเธอตะลึงไปเลย แล้วเธอก็มาตระหนักได้แล้วว่าตัวเองถูกนังคนชั้นต่ำอย่างกู้หวานหว่านตบหน้าจึงกรีดร้องออกมา “อร๊าย”
“กู้หวานหว่าน แกกล้าดียังไงมาตบฉันฮะ！”
กู้หวั่นเอ๋อร์ยกฝ่ามือขึ้นเพื่อจะตบคืน แต่กู้หวานหว่านที่ถูกตบตีจนคุ้นเคยหลบได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวมาก
เมื่อตบพลาด กู้หวั่นเอ๋อร์ที่โกรธมากและถูกตระกูลกู้เลี้ยงดูแบบตามใจมาหลายปีจึงทนไม่ไหวอีกแล้ว เธอรีบปรี่เข้าไปสู้กับกู้หวานหว่านอย่างสุดชีวิต ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินอย่างหนักแน่นดังมาจากชั้นล่าง
“กำลังทะเลาะอะไรกันอยู่เนี่ย！”
เสียงที่เย็นชาและดุดันดังขึ้น กู้หวั่นเอ๋อร์จึงต้องหยุดเคลื่อนไหวอย่างไม่พอใจนัก ตอนที่หันหลังไป น้ำตาก็ไหลลงมา
“คุณย่าคะ！”
เธอร้องเรียกขึ้นมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ สายตามองไปที่คุณนายกู้ที่อยู่ข้าง ๆ คุณย่า
คุณย่ากู้ที่ดูแข็งแรงเดินมาทีละก้าว เธอสวมเสื้อผ้าสีเทาเข้ม อีกทั้งยังมีใบหน้าที่เคร่งขรึมอย่างยิ่ง ทำให้สัมผัสได้ถึงความดุดันและความกดดันจากตัวของเธอ กดดันมาเสียจนทกุคนต่างต้องยืนกันให้เป็นระเบียบเรียบร้อย แม้แต่เสียงหายใจก็ยังเบากว่าก่อนหน้านี้มาก
“คุณย่า！”
กู้หวานหว่านก้มหน้าลง แล้วก็ร้องเรียกขึ้นมาอย่างน่าเอ็นดู
“กู้หวานหว่านออกไปหาผู้ชายข้างนอกอย่างไร้ยางอายมากเลยค่ะ！” กู้หวั่นเอ๋อร์ชิงฟ้องก่อนว่า “นี่เธอกำลังจะให้พวกเราเสียหน้าไปหมดแล้ว！”
ครึ่งเดือนที่แล้ว คุณนายลู่ของเมืองตี้ตูต้องการเลือกผู้หญิงให้กับคุณชายสามผู้เป็นลูกชาย ส่วนตระกูลกู้ก็บังเอิญตกอยู่ในสถานการณ์ทางการเงินที่ขัดสนหนักพอดี พ่อของเธอจึงเอาชื่อของเธอสมัครไปด้วย โชคดีที่เธอมาเจอทัน เธอเลยเปลี่ยนเป็นรูปภาพของกู้หวานหว่านไปซะก่อน
คุณชายสามแซ่ลู่นั่นไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มาเลือก ‘กู้หวานหว่าน’ ได้ ให้คนโทรมาหาตระกูลกู้และบอกว่าเขาสนใจเธอ ซึ่งก็คือกู้หวั่นเอ๋อร์นั่นเอง！
ได้ยินมาว่าคุณชายสามแซ่ลู่คนนี้ทั้งขี้เหร่ทั้งพิการ เป็นผู้ชายที่มีนิสัยใจคอโหดเหี้ยมมาก ให้ตายยังไงเธอก็จะไม่มีทางไปเด็ดขาด
แม่บอกว่า ในเมื่อรูปที่ส่งไปเป็นรูปของกู้หวานหว่าน งั้นก็ให้กู้หวานหว่านใช้ชื่อของเธอไปเป็นของเล่นให้คุณชายสามแซ่ลู่นั่นซะ หากใช้วิธีนี้ ตระกูลกู้ก็จะได้รับเงินจากตระกูลลู่ด้วย
ส่วนกู้หวานหว่าน เธอเป็นเพียงคนต่ำต้อยที่ไร้ประโยชน์ หรือว่าเธอจะกล้าต่อต้านหรือไง！
แม่แท้ ๆ ของเธอนอนโคม่าอยู่ในโรงพยาบาลมาหลายปี ไหนจะพี่สาวแท้ ๆ ของเธออีก.....
กู้หวั่นเอ๋อร์ยกมุมปากขึ้นอย่างได้ใจ ยังคงพูดต่อด้วยน้ำตาคลอเบ้า “หนูแค่พูดกับเธอไม่กี่ประโยคเอง เธอก็มาตบหนูเฉยเลย！ คุณย่า เอาเธอไปขังเลยค่ะ！”
“หนูเปล่านะคะ！”
กู้หวานหว่านพูดพลางสะอื้น เธอยกมือขึ้นมาถูรอยแดงบนคอ แล้วรอยนั้นหายไปแต่มาติดอยู่ที่นิ้วของเธอแทน
แค่ร้องไห้ มีใครทำไม่ได้บ้าง！
“คุณย่า เมื่อคืนหนูไปอยู่ที่บ้านมู่มู่มาค่ะ”
กู้หวานหว่านพูดอย่างคับข้องใจว่า “พี่หวั่นเอ๋อร์มาตะโกนเสียงดังกล่าวหาว่าหนูออกไปมั่วผู้ชายข้างนอกแบบนี้ หากเรื่องนี้ไปถึงหูของคุณชายสามของตระกูลลู่ขึ้นมา จะทำยังไงล่ะคะ！”
“เรื่องชื่อเสียงของหนูนั้นไม่ได้เป็นอะไร หากเขาเกิดมารู้อีกว่าคนที่พวกคุณย่าส่งไปไม่ใช่พี่หวั่นเอ๋อร์ คงแย่แน่เลยค่ะ！”
เธอออกไปหาผู้ชายข้างนอกให้มานอนด้วย แล้วมันจะทำไมเหรอ！
พวกเขายกเธอให้กับชายชราที่ไม่มีใครอยากจะแต่งงานกัน แล้วทำไมเธอจะหาผู้ชายหล่อ ๆ ให้ตัวเองบ้างไม่ได้ล่ะ！
“กู้หวานหว่าน！”
ตอนนี้กู้หวั่นเอ๋อร์แค่รอให้กู้หวานหว่านกับคุณชายสามแซ่ลู่มีอะไรเลยเถิดกันไปก่อน จากนั้นเธอก็จะเปิดเผยว่ากู้หวานหว่านเข้ามาแทนที่เธอ แบบนี้เธอจะได้เปิดเผยความสัมพันธ์ของเธอกับเซ่เชียนต่อสาธารณะได้ง่ายหน่อย
“หวานหว่าน！”
หลังจากฟังสิ่งที่หลานสาวทั้งสองของเธอพูดมาแล้ว สายตาของคุณย่าก็มองไปที่กู้หวานหว่านอย่างเย็นชา แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขึงขังอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “เมื่อกี้ตระกูลลู่เพิ่งจะโทรมา บอกว่าจะมารับเธอไปแล้ว”
“เขามาแล้วเหรอ？” กู้หวานหว่านตัวสั่นขึ้นมาทันที แม้ว่าเธอจะไม่ได้เอ่ยชื่อใคร แต่ทุกคนในห้องนั่งเล่นต่างก็รู้ว่าเธอหมายถึง ‘คุณชายสามของตระกูลลู่’
“อืม” คุณย่ากู้ตอบมาคำเดียว
“หวานหว่าน เธอรีบขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าซะเถอะ คุณชายสามของตระกูลลู่กำลังรอเธอไปปรนนิบัติอยู่นะ！”
เมื่อรู้ว่าตระกูลลู่กำลังจะรับกู้หวานหว่านไปแล้ว กู้หวั่นเอ๋อร์ก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจทันที
กู้หวานหว่านกำมือทั้งสองข้าง ไม่ได้พูดอะไร เมื่อเธอขึ้นไปชั้นบน คุณย่าที่อยู่ข้างหลังเธอก็ยกชาร้อนที่คุณนายกู้ส่งให้ขึ้นมา จากนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “หวานหว่าน เธอควรเชื่อฟังหน่อยนะ！”
ประโยคนี้ทำให้กู้หวานหว่านนึกถึงบุคคลที่เธอต้องปกป้องขึ้นมาทันที เธอกำมือทั้งสองข้างแน่น แล้วก็ตอบขึ้นมาช้า ๆ ว่า “หนูจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณย่าค่ะ”
——
“หวานหว่าน เธอคิดจะทำอะไร？ จะไปบ้านตระกูลลู่จริงเหรอ？”
ในบาร์ที่มีเสียงดังอึกทึก มู่มู่เพื่อนสนิทของเธอถามอย่างเป็นกังวลหลังจากฟังกู้หวานหว่านเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้จนจบ
“แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ？”
กู้หวานหว่านยิ้มเย้ยหยัน แล้วก็เทไวน์เต็มแก้วให้ตัวเอง “ถ้าฉันบอกว่าไม่ไป พวกเขาก็จะขังฉันไว้”
“อีกอย่าง……”
รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้หวานหว่านดูกว้างขึ้น แต่กลับก็ดูเศร้ามากขึ้นด้วย “แม่ฉันหมดสติไปนานมากขนาดนี้ แล้วพวกเขาก็.....”
“ตกลงกันแล้วว่าจะช่วยพี่สาว”
“แต่ คุณชายสามของตระกูลลู่น่ากลัวมากเลยนะ”
มู่มู่ขมวดคิ้ว เธอพูดอย่างเป็นกังวล เธอได้ยินมาหลายครั้งแล้วว่าคุณชายสามแซ่ลู่ที่เมืองตี้นั่นเป็นชายชราที่โหดเหี้ยมและไร้ซึ่งความปราณีคนหนึ่ง
“ไม่ต้องกลัวหรอก！” กู้หวานหว่านยืนขึ้น เธอตบไหล่มู่มู่พลางพูดว่า “ฉันไปนอนกับผู้ชายที่หล่อมาก ๆ คนหนึ่งมาแล้ว ไม่ขาดทุนแล้วล่ะ！”
“หากชายชราแซ่ลู่นั่นรู้เรื่องนี้ จะได้รีบไล่ตะเพิดฉันกลับตระกูลกู้พอดีเลย”
แต่หลังจากกลับมาที่ตระกูลกู้แล้ว เธอน่าจะต้องโดนเล่นงานอีกเยอะเลย！
ในโลกนี้ จะมีใครปกป้องเธอบ้างไหม
เมื่อคิดถึงแม่ที่อยู่ที่โรงพยาบาลและวิธีการของพวกคุณย่า กู้หวานหว่านก็หยิบแก้วไวน์ที่อยู่ตรงหน้าเธอขึ้นมาดื่มจนหมด
“ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้วดีกว่า หาเงินก่อนเถอะ”
ที่มาที่นี่ เธอไม่ได้มาเที่ยว “วันนี้ต้องการให้ฉันจัดการใครดีล่ะ”
“อ๋อ！”
มู่มู่เปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้น แล้วก็หารูปถ่ายรูปหนึ่งออกมา จากนั้นก็เอาวางไว้ตรงหน้ากู้หวานหว่าน “โม่จื่อเหยี้ยน！ ไอ้สารเลวนี่เหยียบเรือสองแคม ผู้จ้างต้องการให้เธอตบหน้าเขาสิบที แล้วก็ถ่ายรูปส่งไป ตบเสร็จจ่ายเงินทันทีเลย”
เมื่อได้ยินเรื่องเงิน ดวงตาของกู้หวานหว่านทั้งสองข้างก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอยังติดหนี้คุณอาสุดหล่อนั่นเอาไว้ตั้งเก้าพันกว่าบาทเลยด้วย
