"เย้ ในที่สุดฉันก็จะมีงานทำซะที หลังจากจบมาก็อยู่ว่างๆจะ 2 เดือนเต็ม

ฉันเรียนจบบัญชีมา นิเรียนจบก็ว่างงานมาจะ 2 เดือนแล้วครอบครัวฉันมีฐานะปานกลาง วันนี้พี่สาวฉันโทรมา ทางโรงพยาบาล SB เขารับฉันทำงาน ฉันดีใจสุดไปเลยละ ที่จะได้ทำงานที่เดียวกับพี่ฟ้า พี่ฟ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับฉันเราห่างกัน 3 ปี ฉันมีพี่ชาย 1 คน ชื่อพี่แชมป์ แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว เหลือแต่ฉันนี้แหละ ที่ยังโสดอยู่ เพราะฉันพึ่งจะเลิกลากับแฟนฉันที่ครบกันมา 3 ปี ก็เลิกกันมาได้ 4 กว่าๆ เลิกกันก่อนที่ฉันจะเรียนจบนี้เอง ฉันเฮิร์ทจนไม่มีจิตใจจะอ่านหนังสือเลยแหละ เลยทำให้ฉันได้เกรดเฉลี่ยแค่ 2.59 ฉันเลยหางานค่อยข้างรำบากหน่อย

หลังจากที่ฉันโทรบอกทางบ้านว่าฉันได้งานทำแล้ว แน่นอนพ่อกับแม่ฉันดีใจสุดๆ ไปเลยละ ก็แง่ละ ครอบครัวจะได้ไม่ต้องส่งตังให้ฉันใช้แล้วนิเพราะตอนนี้ฉันยังใช้ตังที่ของที่บ้านอยู่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามหางานนะ ฉันก็พยายาม แต่ฟิวส์ฉันตอนนี้เด็กจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์บวกกับงานสมัยนี้ ฉันว่าหางานยากมากๆ เลยแหละ ฉันอยู่หอหลังมหาลัยหลังจากเรียนจบ ฉันเช่าหอพักกับยัยตั้งโอ๋ เพื่อนที่เรียนมาด้วยกัน วันนี้ยัยตั้งโอ๋ก็ไปสัมภาษณ์งาน ฉันจึงอยู่ห้องคนเดียว

!! แก็ก !! ยัยตั้งโอ๋กลับมาจากสัมภาษณ์งานพอดี ฉันกำลังจะลงไปหาอะไรกิน

" มึงกินข้าวยัง" ฉันถามเพื่อน ที่มาถึงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง เหมือนจะเหนื่อยเอามาก ๆ

"กินมาแล้ว" ยัยตั้งโอ๋ตอบฉันมา

"งั้น กูลงไปข้างล่างมึงจะเอาอะไร ไหม"

"ไม่อ่ะ"

พอฉันทานข้าวเสร็จฉันก็กลับขึ้นห้องมา คนที่ฉันคิดว่าจะนอนพักกลับนั่งดูซีรี่ย์ นี้ไงที่ทำฉันตื่นสาย ก็เมื่ออื่นก็ดูกันถึงตีสอง แล้วมันนี้ยัยตั้งโอ๋มีนัดสัมภาษณ์งานจึงแหกขี้ตาตื่นตอนหกโมงครึ่ง

" มึงกูได้งานทำแล้วนะ" ฉันเอ่ยบอกคนที่กำลังจองหน้าจองมือถือดูซีรี่ย์

!! เฮ้ยย ..จริงดิ"

" มึงได้งาน ที่ไหนอะ"

" ที่เดียวกับพี่ฟ้า มึงกูโครตดีใจเลย ที่จะได้ทำงานกับพี่สาวกู"

"เออ เนาะกูก็เห็นความพยายามของมึง ยินดีกับมึงด้วยนะ"

" อืม" ฉันตอบเพื่อนไป

" มึงเรื่องดีแบบนี้มึงลงไลน์กลุ่มเลย แบบนี้ต้องฉลอง" ยัยตั้งโอ๋นางสายปาร์ตี้อยู่แล้ว ฉันก็ไม่ได้ขัด ฉันเองก็สายตี้เหมือนกันกับมัน แต่ไม่ได้บ่อยมาก เพราะเปลืองตังคะ

"เอางั้นเหรอ" ฉันถามมันอีกรอบ เพื่อความแน่ใจว่ามันจะไปจริงเหรอ ฉันเป็นพวงยังไงก็ได้ ถ้าเพื่อนไปฉันก็ไป

(Line) แก้งค์สวยสุดใน ม.S 4 BTF

TangAoNomto เย็นนี้จัดไหมคะ อิซินได้งานทำแล้วนะทุกคนที่เดียวกับพี่สาวมัน

Patty Congrat นะ กูพร้อมตลอดคะ

Sinn Thank

Patty ร้านไหนดีคะ กูหาชุดใส่รอเลยคะ

ไอลดา อร้ายยย ยินดีนำเด้อชะนี ร้านนี้เลยไหมมึง มัวเซลล์คลับ

ไอลดา คืนนี้ฉลองให้อิซินพวกกูเลี้ยงมึงเอง

Sinn จะดีเหรอ หารๆ กันแหล่ะ

ไอลดา ไม่ต้องแกล้งใจ งั้นกูเลี้ยงเอง บ้านรวย

ไอลดา ตามนี้นะพวกมึง

TangAoNomto อิซินอย่าขัดสัสทามัน

ไอลดา ร้านนี้กูปลื้มมาก ผู้เยอะ กูไป เซอร มาแล้ว แต่งตัวเริสๆ นะยะ

TangAoNomto ไปฉลองเพื่อนได้งานหรือพาเพื่อนหาหลัวคะ อิไอ

ไอลดา ไปแล้วเพื่อนได้หลัว ดีไปอีกกกจ้า ถือว่าแถม

TankAoNomTo อยากได้อยากโดน

Patty ขอให้ได้ขอให้โดน หล่อ รวย... ใหญ่ สาธุ

Sinn แรดกันจังแต่ละคน

Patty@Sinn จ้าคนไม่แรด

2 ทุ่ม (Line) แก้งค์สวยสุดใน ม.S BTF

ไอลดา โต๊ะ 8 นะ กูถึงแล้ว มีเพื่อนกูมาด้วย 2 คน อิเชอร์รี่กับอิบิ๊ก

Patty กูใกล้ถึงละ

ไอลดา อิซินอิโอ๋ถึงไหนแล้ว

Sinn แต่งตัวอยู่

Patty มาได้แล้วสวยค่าา คุณนาย

Sinn เค

@Muasale Club

ฉันและยัยตั้งโอ๋มาถึงก็สามทุ่มครึ่ง ใช้เวลาเดินทางมา 1 ซ.ม เนื่องจากวันที่เป็นวันศุกร์และรถก็ติดพอสมควร จึงทำให้เราสองคนถึงช้า

ฉันเดินเข้ามากับยัยต้ังโอ๋ ยัยนี้ก็แต่งตัวไม่ต่างจากฉันสักเท่าไหร่ เพราะใส่เสื้อปาดไหล ฉันเคยมาที่นี่ประมาณ 2 ครั้ง แต่นานมากแล้ว เพราะที่นี่ถือว่าค่อยข้างแพงสำหรับคนอย่างฉัน แต่วันนี้ไม่เป็นไรคะ เพื่อนฉันจ่าย ยัยไอบ้านรวยคะ มันเป็นผู้ชาย บ้านเปิดบริษัททำบัญชี มันก็ชวนฉันไปทำด้วยแหละ ถึงฉันจะจบบัญชีมาแต่ฉันไม่อยากทำงานบัญชีไง อยากทำงานด้านการเงินมากกว่า ฉันจึงเลือกไปทำที่พี่ฟ้า

พอฉันเข้ามาก็เจอโต๊ะที่ยัยไอนั่งพอดี ตอนนี้ที่โต๊ะก็มากันครบแล้ว ช้าสุดก็ฉันกับยัยตั้งโอ๋นี้แหล่ะ กว่ายัยโอ๋จะแต่งตัวเสร็จเกือบจะ 2 ซ.ม

"สาย จ้าสาย สายเสมออะ พวกมึงสองคน" อิไอจิบปากจิบคอว่าฉันกับยัยตั้งโอ๋ แล้วไงยัยนี้ยังไม่ชินอีกเหรอกับความมาช้าของพวกฉันสองคน

"แหมๆ อิไอ แค่ ครึ่งชั่วโมงเอง มึงจะรีบไปไหน วันนี้กูมีเวลาให้มึงจนผับปิดเลย แหละเพื่อน"

" เอาแก้วมา ให้พวกมัน" ยัยไอพูดและยื่นแก้วมาให้ฉันกับยัยตั้งโอ๋"

" ว่าแต่มึงมองอะไร อิซิน กูเห็น เหมือนมึงมองใครอยู่"

"ไม่..รู้สิ กูรู้สึกแปลกๆ มึง เหมือนโต๊ะนั้นเขามองพวกเราอะ" ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะ โต๊ะตรงข้ามกับโต๊ะของพวกฉัน ฉันคงไม่ได้คิดไปเองหรอก มั้ง

" ก็แล้วไง แต่งสวยให้คนมองอะ" เป็นยัยตั้งโอ๋ที่ตอบ พร้อมกับสลัดผมใส่ เหมือนนางจงใจแต่งให้คนมองจริงแหล่ะนะฉันว่า

" เออ สงสัยจะมองมึงอะ วันนี้มึงสวย" ฉันตอบเพื่อนไป แต่ขณะที่ฉันยกแก้วมาดื่มจังหวะนั่น ฉันสบตาคนที่ใส่เสื้อเชิตสีฟ้าอ่อนๆ เราเผลอสบตากัน แล้วเขาก็ยื่นแก้วประมาณชวนฉันชนแล้วในระยะไกล ฉันได้แต่ส่งยิ้มกลับไปแค่นั้น และเสมองไปที่อื่นแทน เลิกสนใจเขาคนนั้น และหยิบแก้วมาจิ๊บๆ ต่อ ทั้งที่จริงฉันก็อยากจะมองเขาต่ออยู่หรอกนะ คนอะไรหล่อยังกะพระเอกในซีรี่ย์ที่ฉันชอบดูนะ แต่ไม่อยากจ้องนาน ๆ ฉันเขิลเองไง ผู้คนนั้นสเปกฉันเลยแหละ

วันนี้ฉันใส่เสื้อปาดไหลสีขาว บนใบหน้าฉันก็แต่งจัดจ้านพอสมควร ฉันเคยเป็นถึงดาวคณะบัญชีเลยแหละ

แต่เขาจะมองฉันก็ไม่แปลกหรอก ฉันแต่งมาแบบนี้ผู้ชายก็มองธรรมาดา ก็ตั้งใจแต่งให้คนมองไง ไม่อยากโสดแล้ว อยากมีแฟน อยากมีคนคุมอะเข้าใจไหม

ด้านจิระเมศ

10 นาทีที่แล้ว

" โอ๊ะๆ โอ้ แม่เจ้า สาวๆที่นี่สวยเด็ดสมคำล่ำลือจริง ๆ"

เสียงได้กรที่พูดขึ้นมาลอย ขณะที่พวกผมกำลังชนนั่งแก้วกันอยู่ พวกผมมานั่งได้ซักพักแล้วแหละ ผมจึงมองตามไอ้กร

!! น่ารักไหม ก็น่ารักแหล่ะ ผู้หญิงสองคนที่เดินผ่านโต๊ะพวกผมไป คนเสื้อขาวตัวเล็ก ๆ น่ารักดีครับ

"ไง สนใจคนไหนละ เสื้อดำหรือเสื้อขาว" ไอ้ณัฐถามผม ขณะที่ผมยังมองพวกเขาอย่างไม่วางตา ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเห็นคนสวยหรอกนะ เคยเห็นบ่อยแหละคนสวย แต่คนนี้ผมกำลังถูกใจเธอเอามาก ๆ

" เสื้อดำสเปกกูเลยว่ะ แต่เสื้อขาวนิสเปกไอ้เว" ไอ้ณัฐมันโบ้ยมาทางผม แหมไอ้นี้ทำเป็นรู้ดี ชักจะยังไงแล้วไอ้เพื่อนเวรนี้

!! เฮ้ย..! ไรของมึง" ผมที่ได้ยินชื่อตัวเองหันไปถามได้ณัฐทันที

"มึงมั่วป่าว" ผมไม่ยอมรับอะไรง่ายๆ หรอกครับ

"กู รู้ว่ามึงสนใจเขา กูเห็นมึงมองเขาตั้งแต่เขาเดินเข้ามาแล้ว แม่งน่ารัดชิบหาย มองอยู่นั้นแหล่ะ ชอบก็จีบดิ เสียเวลา "

"ไม่ต้องมารู้ดี สัส ! ถ้ามึงชอบก็จีบเขาดิ" จะมาบ่ายเบี้ยงให้กูทำไม" ลืมไปไอ้ณัฐ มันแม่งเป็นพวกช่างสังเกตุไง ทำตัวยังกะนักสืบ ทำเป็นมารู้ดี ผมได้แต่สายหัวให้กับท่าทางของมัน

"แล้วมึงมองเขาทำไม ถ้าไม่สนใจเขา หนะ"

"ของสวยๆงามๆ ใครก็มองธรรมดา กูมองคนเดี่ยวที่ไหนกัน คนอื่นก็มอง มึงดูสิ" ผมบอกพวกมัน ไม่ใช่แค่โต๊ะพวกผมหรอที่มองสาวๆกลุ่มนั้น ผู้ชายคืนอื่นก็มองพวกเธอเช่นกันไม่ต่างจากพวกผม

"ว้าว หมอเว เอ่ยชมขนาดนี้ แม่งไม่ธรรมดาแล้ววะ"

"ทำไม" ผมถามมัน

"ดูๆ เขาเองก็มองมึงเหมือนกัน ท่าจะสนใจมึงเหมือนกัน นะ " ใช่ครับเธอ ก็มองผมเหมือนกัน ผมไม่ได้โง่นะที่จะดูไม่ออก ผมเองก็ผ่านผู้หญิงมาเยอะ แต่เธอไม่ได้จ้องผมหรอกครับ เธอแค่แอบมองมาบ่อย ๆ แล้วทำเสมองไปทางอื่น แบบนี้เขาเรียกว่าอะไร

"แล้ว ไง มึงอยากได้ไลน์เธอไหม เดี๋ยวกูให้เด็กกูจัดให้ กูรู้จักกับเจ้าของร้าน" ไอ้ทีเสนอมา

"ไม่ต้อง" ผมไม่ต้องการแบบนั้น เพราะผมมีวิธีของผมอยู่แล้ว

"น่ารักไหมละ คนเสื้อขาวนะ"

"อืม" จากนั้นผมก็หยิบแก้วมาดื่มต่อ แต่จิระเมศก็ไม่ได้ละสายตาจากเธอคนนั่นซักวินาทีเดียว เขายังแอบชื่นชมใบหนาหวานของเธออยู่ไม่น่อย

"สัส เว กูถามว่า น่ารักไหม แม่ง อืม..อืม อยู่นั้นแหล่ะ"

" อืม"

"ดูมัน พวกมึง" เพื่อนยังแซวเขาไม่หยุด เขาสังเกตเห็นตั้งนานแล้วแหล่ะ คนนี้ดูท่าไอ้เวมันจะสนใจเธอจริง ๆ ก็เธอน่ารักซะขนาดนั้น

สักพักจิระเมศก็สังเกตุเห็นร่างบางที่เขาลงทุนนั่งมองนับซั่วโมง ลุกออกจากโต๊ะไป เขาจึงลุกตามไป แต่ก็ไม่ลอดพ้นสายตาเพื่อนเขาอยู่ดี

"ไอ้เว มึงจะไปไหน มึงคงไม่ได้ตามเขาไปหรอกใช่ไหม" เขาถึงกลับสะอึกขึ้นมาทันทีที่กรนั้นรู้ทัน

"กูจะห้องน้ำ" เขาตอบเพื่อนแค่นั้น

จิระเมศเดินตามเหยื่อ ยอมรับว่าเธอทำให้เขาถูกใจอยู่ไม่น้อยเลยละ

ซินที่เดินออกจากห้องน้ำอย่างไม่ทันระวังตัว ก็ชนเข้ากลับร่างสูงของจิระเมศเข้าพอดี โชคดีที่เขาเองรับเธอไว้ทัน ไม่งั้นเธอคงล้มไปแล้ว เพราะคนตัวเล็กนั้นใส่รองเท้าสูงถึงห้านิ้ว

" เออ .. คือขอโทษคะ คือ...ฉันไม่ทันได้มอง" ไฟที่สลัวๆ ที่ตอนนี้ทำเอาร่างบางถึงกลับตกใจทันที คนที่เธอกำลังเอ่ยขอโทษอยู่นั้น คือคนเดียวกับคนที่เธอเหลือบมองเขาก็อยู่บ่อย ๆ เขาอยู่โต๊ะข้างๆของกลุ่มเธอนิเอง เขาจะรู้หรือป่าวว่าเธอมองเขา คงไม่รู้หรอกมั้งนะ

ยิ่งอยู่ใกล้เขา คนในอ้อมกอดของจิระเมศ นั่นยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้

!! ตึบ ตึบ !! กับอาการตื่นตื่นของคนตัวเล็ก ซินที่แอบมองผู้ชายคนนี้นานนับชั่วโมง พอได้เจอเขาใกล้ๆ หน้าของพวกเขาสองคนห่างกันไม่ถึง สิบเซ็น มันยิ่งทำให้เธอตกตะลึงในความหล่อเหลาของคนตรงหน้า ใช่เลยแบบนี้แหละ ว่าที่พ่อของลูกเธอ ยิ่งมองยิ่งมีเสน่ห์ ทั้งหล่อ ทั้งดูดี คนตัวเล็กถึงกับทำอะไรไม่ถูก

เขาเองที่เห็นอาการนิ่งไปของเธอจึงเรียกคนในอ้อมแขนอีกครั้ง เพราะตอนนี้เธออยู่ในอ้อมแขนของจิระเมศที่รับเธอไว้

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" จิระเมศโน้มหน้าลงมาถามร่างบางอย่างสงสัย เพราะเธอดูนิ่งมาก นิ่งจนผิดปกติ

" อ่อ..ป่าว ค่ะ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะคะที่ช่วย" ซิน รู้สึกตัวจึงพยายามขยับตัวออกจากอ้อมกอดของคนร่างสูง และเดินออกไปจากเขาไปทันที ปล่อยให้คนตัวโตนั้นแอบเสียดายอยู่ไม่น้อย

จิระเมศเองก็ชื่นชมในความน่ารักของคนตัวเล็ก ปากนิดจมูกหน่อย ปากเธอช่างยั่วยวนน่าจูบเอาเสียเหลือเกิน ทุกอย่างบนตัวเธอมันดูลงตัวไปหมด แม้เขาจะเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม แต่ก็ยังได้กลิ่นน้ำหอมของเธอติดบนเสื้อของเขา มันยิ่งทำให้เขาแอบเสียดายนิดๆ คนอย่างเขาไม่น่าจะได้แค่กอดน่าจะได้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ

" หายไปห้องน้ำนานจัง" ณัฐ นั้นเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย เพราะเห็นจิระเมศนั้นกลับเข้ามาไล่เลี่ยกับสาวโต๊ะข้างๆ เลยอยากจะแกล้งถามเพื่อนดู

" คนเยอะ" เขาหยิบแก้วเหล้ามาจิบต่อ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้โต๊ะของคนที่เขากอดมาเมื่อกี้นั้นจะกลับกันแล้ว เพราะพวกเธอกำลังเดินออกไป

แต่ไม่เป็นไร ในความรู้สึกของเขาเหมือนจะได้เจอกับเธออีกในเร็วๆนี้ จิระเมศคิดแบบนั้น

1 เดือนต่อมา

ซินก็มาทำงานได้ 3 สัปดาห์แล้ว ในตำแหน่ง เจ้าหน้าที่พนักงานการเงิน ใน รพ.ทันตกรรม SB เธอทำในส่วนของ งานแคชเชียร์ ของ ของโรงพยาบาลทันตกรรม.SB

มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดเลยซักนิด ตอนแรกเธอก็นึกว่าจะง่าย แต่นี้เธอต้องมานั่งจำรหัสโค๊ทฟัน ไหนจะภาษาเขียนของคุณหมออีกด้วย มันเป็นอะไรที่ยากสำหรับเธอเพราะตัวหนังสือของหมอ เธออ่านแถบไม่ออกเลย แต่โชคดีที่มีเพื่อนในแผนกอย่างมิ้งขวัญคอยสอนงานเธออยู่ไม่ห่าง เพราะเธอยังต้องเรียนงานอยู่อีกหลายอย่าง เล่นเอาช่วงแรก ๆ คนตัวเล็กนั้นถึงกับเครียดหนัก เพราะเป็นช่วงเริ่มต้น อะไรก็ยังดูไม่เข้าที่

หลังจากที่เธอมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน เธอก็ย้ายที่อยู่มาอยู่คอนโดกับฟ้าใส เนื่องจากที่หอเธอมันไกลจากที่ทำงานพอสมควร

เช้ากับวันมาทำงานอีกวันของซิน ตอนนี้ก่อนจะเริ่มงานเธอก็มานั่งทานข้าวกับเพื่อนๆ ร่วมงาน มีฟ้าใส พี่ใบบัว พี่ที่ทำงาน และก็พี่บิ๊ก เพื่อนร่วมงาน ขณะที่เธอกำลังจะตักข้าวเข้าปาก

เธอถึงกับชะงักลงทันที เธอจึงตั้งใจมองอีกครั้ง ฟ้าใสที่สังเกตุเห็นอาการของน้องสาวก็ได้มองตาม

ซินเองก็ตกใจ ที่ได้เจอเขาที่นี่ อาจจะดีใจมาก ๆ ด้วยซ้ำที่เจอเขาอีกครั้ง เธอภาวนาทุกวันให้ได้เจอเขาอีก เรื่องคืนนั้นมันทำเอาเธอนอนไม่หลับมาหลายคืนเลยละ เธอตกหลุมรักคนที่เธอไม่รู้จัก ตั้งที่เจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว แต่ต่อให้เธอเจอเขาในระยะไกลแต่ไหน พิมพ์นัดดาก็จำเขาได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าเขาเจอเธออีกครั้ง เขาจะจำเธอได้หรือเปล่า เหมือนนึกได้ดังนั้น ร่างบางได้แต่สำรวจชุดของตัวเอง ใช่สิวันนี้เธอมาทำงานไม่แต่งตัวสวยๆแบบวันนั้นเขาคงจำเธอไม่ได้หรอก

แล้วดูเหมือนเขาจะไม่เห็นเธอเพราะเธอนั่งไกลเขาพอสมควร แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขามาทำอะไรที่นี่ เธอจำเขาไม่ผิดแน่ ผู้ชายที่เธอเฝ้าฝันถึงเขาบ่อย ๆ

" แกเป็นอะไร ยัยซิน ทำไมไม่กินต่อ อิ่มแล้วเหรอ ฉันเห็นแกนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาซักพักแล้วละ อยู่ดี ๆก็นั่งยิ้มซะงั้น บ้าเหรอ" ฟ้าใส่ที่นั่งทานข้าวอยู่เงียบๆ ก็เอ่ยถามด้วยความสังสัย

"ฉัน อิ่มแล้ว จ้า" ใช่เธออิ่มแล้วแต่ไม่ได้อิ่มข้าวหรอกนะ เธออิ่มอกอิ่มใจต่างหาก ที่ได้เจอเทพบุตรสุดหล่อของเธอ คนตัวเล็กนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกลับว่าเขาคือความสุขของเธอก็ไม่ปาน อย่างน้อยวันนี้ซินก็ได้เจอคุณจริง ๆ ซินมีกำลังใจทำงานมาก ๆ เลยแล้วแหละ คนตัวเล็กตัวได้แต่คิดในใจ

" พี่บิ๊ก กลุ่ม ศัลยฯ กลับมาทำงานแล้วเหรอ" ฟ้าใสที่นั่งทานข้าวนั้นเอ่ยถามบิ๊ก

"เห็นว่าฝึกงานแล้วนะ น่าจะกลับเข้าโรงพยายบาลแล้วแหละ

"โรงพยาบาล เราคงกลับมาครึกครื้นอีกครั้งแล้วสินะ"

"ก็แง่ละ ใครก็ก็บ่นคิดถึงพวกเขานิ" ฉันก็ได้แต่นั่งฟังพวกพี่เขาคุยกัน และฉันก็มองเขาอีก มองอย่างไม่ละสายตาไปไหนเลย

"นี้ยัยซิน เป็นไรของแกนั่งยิ้มอยู่นั้นแหล่ะ"

"อ่อ...ป่าวจ๊" ฉันก็มองไปเรื่อยแหล่ะพี่ฟ้า ที่นี่มีแต่คนดูดี ดูน่ารักดีเนาะ ฉันแถต่อ เพราะเหมือนพี่ฟ้าจะสังเกตฉันอยู่ ฉันคิดถูกหรือคิดผิดนิที่มาทำงานกับพี่สาว

"แต่ฉันเห็นแกมองหนุ่มๆกลุ่ม ศัล ทั้งนานแล้ว"

" อะไร เหรอ จ๊ะ กลุ่มศัล คือใคร เหรอ" ฉันที่ยังไม่เข้ากับคำพูดของพี่ฟ้า

"ก็โต๊ะนั้นแหล่ะ โต๊ะที่แกกำลังมองเขาอยู่" ฉันถึงกลับสะดุ้งขึ้นทันที ฉันลืมไปพี่ฟ้าแกจับผิดเก่งจะตายไป ก็แง่ละฉันโตมากับพี่ฟ้านิ จะห่างกันหน่อยก็ช่วงตอนเรียนมหาลัยนี้แหล่ะ

"นี้.. น้องซิน อย่าไปยุ่งกับกลุ่มนั้นเลยนะ พี่เตือนไว้ก่อน หล่อร้ายร้าย อะน้อง รู้จักไหม" พี่ใบบัวถามฉัน แต่ฉันคือซิน ซินที่ยังไม่รู้อะไรก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี อธิบายมาเถอะอย่าทำให้ซินผู้ฉลาดน้อยคนนี้ไม่รู้อะไรไปมากกว่านี้เลย

"ก็กลุ่ม ศัล นะเขาเป็น อาจารย์หมอ ของโรงพยาบาลเรานี้แหล่ะ กลุ่มนั้นเขาจะมีกัน 4 คน ที่รวมคนน่าตาดีไว้ด้วยกัน ทั้งหล่อ รวย เก่ง ครบและ แต่ก็ร้ายมาก ๆเหมือนกัน แบบว่า คนหล่อก็มักจะมีเสน่ห์ หมอสาวสวยๆ แถวนี้ก็จะติดกันเป็นธรรมดา ตบกันแย่งหนุ่มๆ ศัลยฯ ก็มีมาแล้วนะ คนที่หลังติดผนัง หมอจิระเมศ ชื่อเล่นหมอเวกัส ใครที่สนิทหน่อยก็เรียกเขาว่า หมอเว ส่วนซ้ายมือเขาหมอ นที หรือหมอที คนนั้นหมอ พลากร หรือหมอกร และคนสุดท้าย หมอ ณัฐพล หมอณัฐ ส่วนคนที่น้องซิน กำลังมองอยู่ เขาร้ายสุดในกลุ่มเลยนะ เพราะเขาหล่อมีเสน่ห์ที่สุด พี่ก็ปลื้มเขาเหมือนน้องแหละจ๊ะ แต่พวกเขาไม่มองพนักงานอย่างเราๆ หรอก คู่ควงเขาส่วนมากก็เป็นหมอ อาชีพเหมือนๆ พวกเขานั้นแหละจ๊ะ

แต่ ตอนนี้หมอเว พี่ก็ได้ยินมาว่าครบกับหมอมีนา แต่ไม่แน่ใจว่าเลิกกันหรือยัง" พี่ใบบัวเอ่ยมาขณะที่พวกเขานั่งท่านข้าวกัน

" ซิน ก็มองเขาเฉยๆ นี้แหล่ะ เห็นว่าเขาหล่อดีคะพี่บัว แค่ปลื้มเขาเฉยๆ แต่ทำไม่ถึงเรียกว่า กลุ่ม ศัล ละค่ะ" ฉันที่ยังสงสัยชื่อกลุ่มของพวกเขา

"ศัลยศาสตร์ ก็ ศัพท์ทางทันตะไงจ๊ะ พวกหมอเขาอยู่ ชั้น 10 พวกถอดฟัน ผ่าฟัน ศัลยกรรมในช่องปาก ไงจ๊ะ ฉันจึงพยักหน้าให้พี่ใบบัว

"ก็ไม่แน่นะ น้องซินน่ารักแบบนี้ เขาอาจจะ ชอบน้องซินก็ได้ใครจะรู้ ก็น้องซินน่ารักซะขนาดนี้ ดูสิขนาดไม่ได้แต่งหน้ายังหน้ารัก พี่ละอยากเห็นแกแต่งหน้าจริง ๆ เลย จะน่ารักขนาดไหนเชียว"

"พอเลยพี่บัวอย่างยัยซิน เด็ดขาด ฟ้าขอร้องเลย เดี๋ยวยัยซินมันเหลิง ขนาดไม่แต่งหน้ามาทำงานมันยังวิ่งแสกนนิ้วทุกวัน ถ้าพี่ให้มันแต่งหน้า มีหวังเบี้ยขยันแต่ละเดือนมันคงไม่ได้อะพี่"

พี่ฟ้าพูดพรางหัวเราะกับพี่ใบบัว โอ้ ได้ไง แบบนี้เผากันชัดๆ พี่ฟ้าชอบบ่นว่าฉันตื่นสาย ก็ฉันนอนดึกนิ ยังปรับเวลานอนไม่ ก็มันติดนอนดึกตื่นสาย ฉันพึ่งจะทำงานเองนิ เดี๋ยวฉันจะพยายตื่นเช้ากว่านี้ละกัน

"วันไหนซินตื่นเช้า จะแต่งหน้าสวยๆ มาให้พี่บัวของน้องดูนะคะ" ฉันพูดพร้อมเอาแขนไปกอดแขนพี่ใบบัวแบบอ้อนๆ

ที่ฉันชอบทำกับอิไอลดาเพื่อนของฉัน เพราะพี่ใบบัวตัวอวบๆขาวๆ ฉันนะชอบอ้อนพี่แก

"ย๊ะ ไว้พี่จะรอดูนะจ๊ะ น้องซิน"

"อิ่ม ก็ไปทำงานกันได้แล้ว เข้าสายเดี๋ยวโดนหัวหน้ามองเอา" และฉันก็ลุกจากเก้าอี้ เอาจานที่กินเสร็จแล้วไปเก็บ และฉันก็เดินผ่านโต๊ะหมอเวกัสไป ถ้าเขาเจอฉันอีกครั้งเขาจะจำฉันได้ไหมหนา ฉันดีใจมาก ๆเลยแหละที่ ที่พี่ใบบัวบอกว่าเขาเป็นหมอของที่นี่