“อา...”

เสียงครางกระเส่าดังจากคนสองคนที่ตอนนี้หลอมรวมร่างกายเป็นหนึ่ง ‘วีรยา’ปรือตาฉ่ำหวานมองใบหน้าคมที่เห็นห่างเพียงคืบอย่างเคลือบแคลง

หล่อนฝันไปหรือเปล่า ชายที่โอบกอดหล่อนไว้แนบร่างคนนี้คือ‘กฤตพล’ ชายหนุ่มนักรักที่ไร้หัวใจ เขาเคยมองหล่อนอย่างหมิ่นแคลน ดวงตาคู่คมชวนฝันช่างกระด้างไร้ความรู้สึกอยู่เป็นนิตย์

ทว่าในเวลานี้ เขากลับกอดหล่อนราวกับรักเสียเต็มประดา ดวงตาสีเข้มที่เคยเฉยชา วันนี้เปี่ยมล้นด้วยไฟพิศวาส เขาต้องการหล่อน...แม้ไม่บอกผ่านคำพูด แต่ภาษากายและแววตาที่เห็นก็ทำให้หญิงสาวรู้โดยอัตโนมัติว่าตอนนี้เขาเจียนคลั่ง

“อ๊ะ...” วีรยาอุทานสั้นๆ ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อบางสิ่งรุกล้ำเยื่อพรหมจรรย์ก่อนทะลวงเข้าสู่ความอุ่นร้อนที่คับแคบ อาการเจ็บปร่าเกิดขึ้นทั่วเนินสาว แต่เขากลับไม่ปรานีเมื่อขยับกายรุกล้ำเข้ามาอย่างกระชั้นชิด

“จะ...เจ็บ” หญิงสาวบอกเสียงสั่น กระบอกตาร้อนผ่าว ซึ่งเขาก็ชะงักไปชั่วอึดใจเดียว นาทีต่อมาร่างหนาก็ขยับกายอีกครั้ง พร้อมริมฝีปากอุ่นจัดที่ครอบครองยอดถันอิ่มดูดดื่มราวหิวกระหายมาเนิ่นนาน

น่าแปลกที่ความเจ็บปวดในช่วงแรกคลายลง ก่อนความรัญจวนจะเข้าแทนที่ วีรยาหลับตาแน่น นิ้วครูดไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผู้ชายที่คร่อมอยู่เหนือร่าง เสียงหวีดร้องบ่งบอกความหฤหรรษ์มาพร้อมกับหยาดน้ำตาแห่งความอิ่มเอม

แต่ดูเหมือนกฤตพลจะยังไม่อิ่มในรสสวาท เพราะชายหนุ่มจูบที่เรียวปากอิ่มแล้วไต่มาตามซอกคอ ขณะที่สองมือบีบเคล้นเต้าทรวงอย่างหนักหน่วงเพื่อปลุกเร้าให้ไฟสวาทลุกโชนอีกครั้ง

ไม่ใช่ฝันไปใช่ไหม...

วีรยาถามตัวเองในใจเช่นนั้น ทว่าใบหน้าคมที่ลอยเด่นอยู่ไม่ห่าง...คิ้วเข้มยาวได้รูป ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากสีชมพูสวย

ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นกฤตพล หล่อนไม่มีทางลืม ทั้งรูปหน้าที่คมสัน และเรือนร่างกำยำ บัดนี้หล่อนได้ครอบครองเขาแล้วทุกสัดส่วน

หล่อนเป็นเจ้าของเขาแล้วอย่างเต็มตัวใช่ไหม ?

รอยยิ้มปลื้มปิติผุดขึ้นที่เรียวปากอิ่ม แขนเรียวยังคงโอบรัดลำคอแกร่งไว้อย่างกลัวว่าเขาจะหนีหาย ขณะที่สะโพกสอบเพรียวยังคงทำหน้าที่ขยับเข้าออกอย่างแข็งขัน

หยาดเหงื่อเม็ดเล็กไหลซึมจากเรือนผม ไล่ลงมาตามแนวแก้มราวกับว่าอากาศร้อนจัด ทั้งๆที่ในห้องติดเครื่องปรับอากาศอย่างดี

“เก้า...ฉัน ฉันรักคุณ” หญิงสาวบอกด้วยเสียงสั่นแต่หนักแน่น ซึ่งเขาก็ขมวดคิ้วฉับ ดวงตาเปล่งประกายประหลาดขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

กฤตพลไม่พูดอะไร เขากระแทกกระทั้นส่วนร้อนผ่าวอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีคำบอกรัก ไม่มีคำพูดใดๆที่บอกถึงความห่วงหา

แม้ใจหนึ่งจะนึกน้อยใจ แต่กระนั้นวีรยาก็ยังต้องการเขา เมื่อร่างกายร้อนผ่าวเหมือนถูกไฟอังอยู่ตลอดเวลา หล่อนปรารถนาอยากให้เขาโอบกอด จูบซ้ำๆและเป่าลมหายใจร้อนๆรดต้นคอและเนินอก

อยากให้นิ้วเขาสัมผัส แตะทุกสัดส่วน อยากเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น...

เพราะท่วงท่าเร่าร้อน และการสนองกลับที่เป็นไปโดยสัญชาตญาณของหญิงสาว ทำให้กฤตพลยิ้มหยัน เขามองร่างงามเหมือนมองของเล่นที่ถูกใจ

ใช่...หล่อนถูกใจเขา ผู้หญิงที่บริสุทธิ์และหอมหวานเช่นหล่อนหาไม่ได้ง่ายๆในโลกปัจจุบัน

แล้วดูดวงตาหล่อนสิ เชิญชวนจนเขาไม่อยากผละห่างไปไหน...อยากกอด อยากแนบชิดไปนานๆ

เพราะอารมณ์ฝ่ายต่ำพัดโหมกระพือ สุดจะอดใจไหว กฤตพลขบกัดเนินอกขาวผ่องอย่างแรงจนหญิงสาวสะดุ้ง ฝ่ามือใหญ่โลมลูบสีข้างนวลเนียนไปเรื่อย ก่อนเลื่อนขึ้นกอบกุมทรวงอกอวบหยุ่น

“คุณ...ถูกใจผมมาก” เสียงทุ้มกระซิบ วนเวียนดมดอมแก้มสาว สัมผัสจุดชวนหวิวซ้ำๆหลายครั้งราวจะย้ำว่าเรือนกายนี้มีคนครอบครองแล้ว

วีรยายิ้มออกมาอย่างเปี่ยมสุขเมื่อความร้อนที่มีคลายลงจนเหลือเพียงความอบอุ่น ร่างหนาเกร็งกระตุกก่อนจะพาลาวาแห่งรักเข้าสู่ร่างกายหล่อนเต็มที่

บทเพลงรักมอดดับ และหญิงสาวก็อ่อนเพลียเกินกว่าจะพูดอะไร ดวงตาคู่โตหลับพริ้มแล้วจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว โดยที่ร่างบางยังอยู่ภายใต้อ้อมกอดของคนที่ทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง

คืนนี้คงเป็นคืนที่หล่อนจะหลับฝันดี และต่อให้ฝันร้ายแค่ไหน หล่อนก็ไม่หวั่น เพราะตอนนี้หล่อนมีความสุขเหลือเกินที่ได้หลับพร้อมกับคนที่หล่อนรัก

แสงแรกของเช้าวันใหม่สาดส่องลอดช่องหน้าต่างเห็นเป็นลำแสงสีขาวอ่อนๆกระทบดวงตาของคนที่หลับอยู่บนเตียงกว้างจนต้องเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

เพดานห้องสูง...มีโคมไฟระย้าสีทองประดับอยู่ !

นี่ไม่ใช่ห้องของหล่อนแน่ๆ !

วีรยาหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่าง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พลางหลุบตาลงมอง...เห็นตนเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกปิดร่างกาย มีเพียงผ้าห่มผืนบางเท่านั้นที่คลุมร่างไว้เพื่อกันอุจาด

หน้าหวานเผือดสีก่อนจะแดงปลั่งเมื่อนึกทุกอย่างออก เมื่อคืนนี้มีงานเลี้ยงรื่นเริงเพื่อขอบคุณพนักงานที่สู้อุตส่าห์เหนื่อยยากอยู่เคียงข้างบริษัท

งานสังสรรค์จัดขึ้นที่บริษัท หลังงานเลี้ยงเลิกรา บิดาก็ขับรถมาส่งหล่อนที่บ้านหลังใหญ่ไม่คุ้นตา จากนั้นก็ถูกบังคับให้ดื่มน้ำในขวดจนเกือบหมด

เมื่อดื่มไปแล้ว หล่อนก็ร้อนไปทั้งร่างราวถูกไฟแผดเผา อยากปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก แทบไม่เป็นตัวของตัวเอง ครั้นจะขอให้พ่อพากลับไปส่งที่บ้านของตน พ่อก็ขับรถหนีไปแล้ว ทิ้งให้หล่อนยืนอยู่ท่ามกลางความมืดหน้าบ้านของคนอื่นที่หล่อนไม่คุ้นเคย

กฤตพลเพิ่งกลับมาถึงบ้านพอดี เขาเห็นหล่อนยืนอยู่หน้าประตูรั้ว พอลงจากรถไปถาม หล่อนก็เข้าไปสวมกอดเขาราวสาวร่านสวาท

หญิงสาวไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เมื่อคืนนี้หล่อนถึงอยากถูกเขากอด อยากโดนสัมผัส อยากเป็นของเขาจนต้องแสดงท่าทางออกมาอย่างชัดแจ้ง

จริงอยู่ที่กฤตพลเป็นผู้ชายคนแรกที่หล่อนหลงรัก แต่ก็เป็นได้แค่รักอยู่ห่างๆ เพราะเขาไม่เคยแยแสหล่อนสักนิด ไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ ในเมื่อหล่อนเป็นเพียงลูกสาวของพนักงานระดับล่างคนหนึ่งที่ไม่น่าสนใจ

หล่อนเองก็ไม่เคยหวังว่าเขาจะมารัก ขอแค่หล่อนได้ปลื้มเขาอยู่ไกลๆ เท่านี้ก็พอแล้ว แต่เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ทุกอย่างบานปลาย หล่อนกลายเป็นสาวใจง่ายที่ยอมทอดกายให้เขาเชยชมไปฟรีๆ แถมยังบอกว่ารักเขาอีก

ไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไงกับหล่อน...จะใจอ่อน รู้สึกผูกพัน หรือรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่า

วีรยากวาดตามองรอบห้องแต่ก็ปราศจากคนที่หล่อนกำลังนึกถึง แต่รอยอุ่นๆบนเตียงข้างๆก็เป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเขาคงเพิ่งลุกจากที่นอนไป

หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันจะวาดขาลงจากเตียง บานประตูก็เปิดออก ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามา

วีรยาชะงัก ซึ่งเขาก็หยุดยืนนิ่ง... ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมหลบ และเพียงเสี้ยววินาทีสั้นๆ ชายหนุ่มก็เปิดปากพ่นคำพูดร้ายกาจออกมา

“ตื่นแล้วเหรอ ท่าทางเมื่อคืนผมจะจัดหนักไปหน่อย คุณถึงนอนสลบไสล เช้ามา...ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ว่าไง เช้านี้อยากได้อีกสักรอบมั้ย”

แก้มใสๆเริ่มมีสีแดงระบายไปทั่ว ขณะที่ปากอิ่มขบเม้มอย่างขุ่นเคือง

“ไม่อยาก”

“เหรอ ?” กฤตพลเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะสืบเท้าเข้ามาใกล้ๆแล้วก้มลงมองคนที่นั่งอยู่บนเตียง...เห็นแววตาหวาดหวั่นระคนน้อยใจของหล่อนแล้ว ชายหนุ่มก็ยิ้มหยัน พลางไล่ปลายนิ้วไปตามแนวแก้มนุ่มแล้วมาจบลงที่เรียวปากอิ่ม “แมวน้อยยั่วสวาทคนเดิมหายไปไหนแล้วล่ะ ตอนนี้ถึงกลายเป็นแม่เสือได้ แต่ผมชอบคุณอย่างเมื่อคืนนี้มากกว่านะ ร้อนแรง ยั่วยวน”

ฟังเขาพูดจบประโยค หญิงสาวก็ฉุนหนักขึ้นไปอีก ฟันซี่เล็กๆจึงงับนิ้วเขาเต็มแรงอย่างหมั่นไส้

งั่บ !

“โอ๊ย !” กฤตพลอุทานลั่น รีบดึงปลายนิ้วออก เห็นชัดเจนว่ามีรอยฟันปรากฏอยู่อย่างโดดเด่น

“เก่งจริงนะแม่คุณ” มือหนาบีบแก้มนุ่มไว้แน่น ดวงตาคู่คมเป็นประกายกร้าว วูบหนึ่งที่อยากจูบปากเล็กๆนั่นอีกสักครั้ง แต่ก็ต้องสลัดความคิดประหลาดนั้นออกไป

นักรักเช่นเขา...พิศวาสผู้หญิง1คนต่อ1คืนเท่านั้น เมื่อฟ้าสาง ทุกอย่างก็จบ จะไม่มีการผูกมัดและเริ่มต้นคบหากันอย่างจริงจังแน่ๆ

แม้ว่าส่วนลึกจะพอใจความหอมหวานที่วีรยาปรนเปรอให้เมื่อคืนนี้ไม่น้อยเลยก็ตาม

แต่ก็อย่างว่าแหละ ผู้หญิงหน้าซื่อๆมักเล่ห์เหลี่ยมจัด หล่อนเองก็คงไม่ต่างจากสาวคนอื่นๆที่หวังจะใช้เรือนร่างหาเงินด้วยการจับเขาเข้าพิธีวิวาห์

อย่าหวังเลยว่าคนอย่างเขาจะตกหลุมตื้นๆแบบนี้ สมองของเขาคอยย้ำเตือนเสมอว่า ผู้หญิงท่าทางไร้เดียงสานี่แหละ อันตรายที่สุด !

“อ๋อยอั๋นอะ (ปล่อยฉันนะ)” หญิงสาวพูดเสียงอู้อี้ พยายามดึงมือเขาออกจากแก้ม แต่ยิ่งดิ้นรน เขาก็ยิ่งบีบแน่นจนแก้มสองข้างชาหนึบ

“เอ้า ดิ้นเข้า ดิ้นเยอะๆ อย่าคิดว่าผมจะเห็นใจผู้หญิงนะ ผู้หญิงอย่างคุณน่ะ...อันตรายที่สุด ร้อยทั้งร้อยก็หวังสบายเลยคิดจะจับผู้ชายรวยๆ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ พลางปล่อยมือออกจากหล่อนแล้วก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ตกตามข้างเตียง

“เสื้อผ้าของคุณ รีบใส่แล้วออกไปจากบ้านผมซะ บ้านผมไม่ใช่ที่ที่จะให้ผู้หญิงชั่วคราวคนไหนเข้ามาอยู่ได้นานๆ” พูดพลางโยนผ้าใส่หน้าหล่อน ก่อนหันหลังไปหยิบกระเป๋าเงินบนโต๊ะ

วีรยากัดปากล่างจนเลือดซึม หล่อนมองเขาอย่างขุ่นเคือง แต่ก็รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว พอสวมชุดเสร็จ เขาก็หันกลับมาพร้อมธนบัตรสีเทาในมือ5ใบ

“หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกนะ” เขาพูดห้วนๆ ซึ่งหล่อนก็เชิดหน้าขึ้นสูง

“ค่ะ ฉันก็ไม่อยากเจอคุณเหมือนกัน”

ตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะยิ้มหยัน รีบดักคอว่า “บอกก่อนนะว่าผมไม่ใช่สุภาพบุรุษ ในเมื่อคุณเป็นฝ่ายเข้าหาผมเองเมื่อคืนนี้ ผมก็จะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น อย่าคิดว่าความบริสุทธิ์ของคุณจะมัดหัวใจผมได้”

หญิงสาวกลืนก้อนอะไรบางอย่างแข็งๆลงคอ กระบอกตาร้อนผ่าว อยากปล่อยโฮออกมาดังๆ แต่กระนั้นหล่อนก็ยังคงฝืนทำเข้มแข็ง ทั้งๆที่ภายในใจกำลังร่ำไห้

รักนี้ไม่สมหวัง ซ้ำยังโดนเขาดูถูกจนแทบไม่เหลือค่า

แต่ไม่เป็นไร...หล่อนจะต้องอยู่ต่อไปให้ได้ ต่อให้ไม่มีเขา หล่อนก็ไม่ตาย

เพราะให้กำลังใจตัวเองแบบนี้ วีรยาจึงกระพริบตาถี่ๆไล่หยาดน้ำแห่งความอ่อนแอที่เอ่อคลอหน่วยตาเมื่อครู่นี้ให้กลับคืนสู่อก เพียงพริบตาเดียว...แววตาเศร้าๆก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างเมื่อตอบเขาไปว่า

“ฉันเองก็ไม่ใช่กุลสตรีที่แค่เสียตัวให้ผู้ชายแล้วจะเรียกร้องทวงความรับผิดชอบ ถือเสียว่าเมื่อคืนวินๆกันไปนะคะ คุณมีความสุข ฉันก็มีความสุข เท่านั้นจบ ไม่มีอะไรต้องสานต่อในเมื่อเราต่างก็พอใจกันทั้งสองฝ่าย”

“ก็ดีที่คุณไม่คิดจะเรียกร้องอะไร เชิญ...” ชายหนุ่มผายมือไปทางประตู ซึ่งหล่อนก็เชิดหน้าเดินออกไปด้วยมาดนางพญา โดยมีร่างสูงตามไปติดๆ แต่พอถึงหน้าประตูรั้ว เขาก็ยื่นเงินให้

“5พันบาท ถือเสียว่าผมซื้อความสุขล่ะกัน เมื่อคืนนี้ผมพอใจมาก และผมก็ไม่อยากได้ความพอใจนั้นมาฟรีๆ เลยคิดจะให้เงินคุณ หวังว่าเงิน 5 พันนี้คงจะพอสำหรับการช็อปปิ้ง 1 วันนะ

“ฉันไม่ต้องการ” วีรยาปฏิเสธเสียงแข็ง มองเงินในมือเขาเหมือนเห็นสิ่งที่น่ารังเกียจ ขณะที่ชายหนุ่มยัดเงินใส่มือหล่อนเป็นเชิงบังคับ

“รับไว้เถอะ ผมไม่คิดอยากได้อะไรฟรีๆจากใคร ไม่อยากติดค้างกัน”

สุดจะทนไหว มือเรียวสั่นระริก ก่อนที่วีรยาจะปากระดาษ 5 ใบใส่หน้าเขา “ฉันบอกว่าไม่อยากได้ไงเล่า คุณอาจเคยชินกับการที่อยากได้อะไรก็ใช้เงินซื้อ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ สำหรับบางอย่างน่ะ...ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้หรอกนะ เรื่องเมื่อคืนนี้ฉันยอมรับว่าตัวเองผิดที่เข้าหาคุณก่อน แต่ที่ฉันกล้าทำแบบนั้นไม่ใช่เพราะเงิน สิ่งที่ฉันเสียให้คุณ...ไม่ใช่ว่าจะให้ผู้ชายทุกคนได้ และเงินก็ซื้อไม่ได้ด้วย”

“หะ...” ชายหนุ่มเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง ครั้นหันหลังไปมองธนบัตรสีเทาที่ตอนนี้ค่อยๆปลิวร่วงหล่นลงบนพื้นดิน ก็ดันถูกหล่อนถีบเข้าอีก

ขอเน้นว่าถีบจริงๆ...ถีบที่สะโพกเขาอย่างแรงด้วยรองเท้าส้นสูงที่หล่อนสวมอยู่

และนั่นก็ทำให้คนที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับเซก่อนจะล้มลงกับพื้น

พลั่ก !

มือใหญ่สองข้างยันบนพื้นดินด้านหลังไว้เพื่อทรงตัว ขณะที่สองตายังจ้องมองหล่อนอย่างตื่นตะลึง

กฤตพลพูดไม่ออก ได้แต่นั่งนิ่งอย่างงงๆ ขณะที่หญิงสาวชี้หน้าเขาแล้วประกาศก้อง

“ลูกถีบเมื่อกี้นี้ถือเป็นสิ่งตอบแทนคำพูดร้ายกาจที่คุณพูดใส่ฉันฉอดๆตั้งแต่เริ่มลืมตาตื่นมา น่าเบื่อที่สุด ฉันไม่น่าหลงรักผู้ชายห่วยแตกอย่างคุณเลย ลาก่อนตลอดกาล”

พูดจบก็หันขวับก้าวออกจากประตูรั้วแล้วเดินจากไปอย่างมาดมั่น โดยมีสายตาของกฤตพลมองตามไปจนลับ

หลังจากนั่งอึ้งอยู่บนพื้นดินนานเกือบห้านาที ในที่สุดชายหนุ่มก็เริ่มได้สติ เขากระพริบตา ก่อนพึมพำเสียงแผ่ว

“สะ...สุด สุดยอด เกิดมาเพิ่งเคยเจอผู้หญิงแบบนี้ น่ารักเป็นบ้า !”

หลังจากเดินเท้าเปล่าอย่างหยิ่งทะนงจนพ้นตัวบ้านหลังใหญ่แล้ว หล่อนก็มองหารถสักคัน แต่แถวนั้นกลับไม่มีรถรับจ้างผ่านมา ที่แย่กว่านั้นคือ...หล่อนไม่รู้ว่าจุดที่หล่อนยืนอยู่นั้นเป็นบริเวณไหนของเมืองหลวง

หล่อนหันรีหันขวาอยู่พักหนึ่ง ก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์วินขับผ่านมาพอดี ดูท่าเหมือนเพิ่งไปส่งลูกค้าแล้วกำลังจะกลับ หล่อนจึงรีบโบกมือเรียกและก็โชคดีที่หนุ่มวินคนนั้นยินดีพาหล่อนมาส่งที่บ้านโดยคิดค่าจ้างในราคาที่ถูกกว่าปกติ

เมื่อจ่ายเงินค่ารถเสร็จ หญิงสาวก็ตรงรี่ผลักบานประตูรั้วเก่าๆที่เขลอะสนิมออก พบว่องไวกำลังจะออกจากบ้านพอดี

“จะไปไหนคะพ่อ”

“ไปทำงานสิ สายแล้วนะ” ตอบด้วยเสียงเรียบๆ แต่แววตาที่ใช้มองบุตรสาวนี่สิ...เต็มไปด้วยความใคร่รู้ระคนคาดหวัง เล่นเอาวีรยาถึงกับเดือดไปทั้งร่าง “กลับมาในสภาพกระเซอะกระเซิงไม่ใช่น้อย ลิปสติกเปื้อนแก้มนิดๆ ผมยุ่งๆ เสื้อผ้ายับๆ แกคงเสร็จคุณเก้าไปแล้วสินะ”

นี่น่ะหรือคำถามจากปากพ่อ ไม่มีความเป็นห่วง ไม่มีความกังวลเจืออยู่ในแววตา มีเพียงคำพูดที่แสนธรรมดา แม้หญิงสาวจะเป็นคนเข้มแข็งแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปากแน่นเพื่อข่มความน้อยใจไม่ให้แสดงออกมาชัดเกินไป

“พ่อจงใจให้วิวนอนกับคุณเก้าใช่มั้ยคะ”

ว่องไววางกระเป๋าเอกสารลงบนพื้น ก่อนจะหันมามองหญิงสาวอย่างจริงจัง มือจับไหล่สองข้างของหล่อนไว้แน่น แล้วเริ่มโน้มน้าว

“วิวรู้ใช่มั้ยว่าพ่อเป็นแค่พนักงานจนๆทั้งๆที่พ่อมีความสามารถแต่ก็ทำงานตำแหน่งเล็กๆได้เงินเดือนไม่ถึงหมื่นด้วยซ้ำ พ่อน่ะเลิกหวังแล้วว่าจะได้ใช้ความสามารถของตัวเองอย่างเต็มที่เพื่อให้เจ้านายเห็นแล้วก็เลื่อนตำแหน่งให้พ่อ ขืนรอแบบนั้นมีหวังพ่อคงอายุใกล้ 60ปีพอดี พ่อเลยมีความคิดทางลัด...และทางลัดที่ว่าก็ต้องอาศัยความร่วมมือจากลูก”

“พ่อคงหมายถึงการส่งวิวไปเป็นเครื่องสังเวยท่านประธานนั่น เพื่อที่พ่อจะได้ตำแหน่งดีๆหรืออาจได้ลูกเขยรวยในอนาคตงั้นสินะ”

“ใช่...พ่อหวังดีกับวิวนะ ถ้าได้แต่งงานกับคุณเก้า วิวจะมีความสุขสบายไปทั้งชีวิต”

“หึ...” วีรยาทำเสียงแค่นๆในลำคอ พลางปลดมือหยาบกร้านของบิดาออกจากบ่า ปากก็พูดต่อไปอีกว่า “จริงอยู่ที่วิวอาจมีความสบาย แต่พ่อคะ...เงินมันซื้อความสุขไม่ได้นะ ถ้าต้องอยู่กับตานั่น วิวคงไม่มีความสุขแน่ๆ”

“ทำไมจะไม่มีความสุขล่ะ” ดวงตาเจ้าเล่ห์ฉายแววบางอย่าง มุมปากกระตุกยิ้มหยัน “พ่อรู้นะว่าแกหลงรักคุณเก้า”

หญิงสาวหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เสียงแทบไม่หลุดพ้นจากลำคอเมื่อถามออกไปว่า “พ่อ...พ่อรู้ได้ไง”

“เจอรูปคุณเก้าอยู่ใต้หมอนในห้องนอนแกไง ทำไมล่ะวิว...พ่ออุตส่าห์ทำเพื่อแกนะ แกจะได้สมหวังในความรักไง”

“รักแบบนี้วิวไม่ต้องการ พ่อก็น่าจะรู้ดีว่าชื่อเสียงคุณเก้าดังไปในทางไหน เขาเป็นนักรักตัวพ่อ ไร้หัวใจ ไม่เคยรักใครจริง ที่พ่อพาวิวไปทิ้งหน้าบ้านเขา พ่อคงจะไม่ได้อะไรเลย นอกจากลูกสาวพ่อคนนี้ที่ต้องเสียตัวไปฟรีๆ”

ว่องไวชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเสียงแข็งขึ้นอย่างหงุดหงิด “ก็เพราะแกหัวรั้น ปากแข็งแบบนี้ไงล่ะ พ่อถึงต้องให้แกกินยาปลุกเซ็กส์ ไม่งั้นแกคงไม่มีวันได้นอนกับคุณเก้าหรอก”

วีรยาสะอึก หล่อนไม่คิดเลยว่าผู้ให้กำเนิดจะเป็นคนแบบนี้ เสียงใสจึงตวาดแหวอย่างเหลืออด “คนอย่างคุณเก้าไม่มีทางแต่งงานกับวิวแน่ๆ แล้วสักวันพ่อจะรู้ว่าสิ่งที่พ่อทำลงไป มันเป็นสิ่งที่ผิด”

“ฉันไม่ผิด” สรรพนามเรียกแทนตัวเองได้เปลี่ยนไปตามแรงอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว “ไม่ว่ายังไงฉันก็จะทำให้คุณเก้ายอมแต่งงานกับแกให้ได้ คอยดูสิ” พูดจบก็หุนหันขึ้นรถยนต์คันเก่าๆที่ซื้อมานานสิบกว่าปีแล้ว จากนั้นก็ขับออกจากบริเวณบ้านไปทันที ทิ้งให้หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ที่เก่า...