พั่บ!!! พั่บ!!! พั่บ!!! พั่บ!!!
ท่อนเอ็นร้อนถูกกระแทกเข้ามาในช่องทางรักที่คับแน่นของฉันด้วยความรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จนฉันต้องร้องขอเขาแม้จะรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไรเพราะตอนนี้เขาเมาไม่ได้สติ
"อื้ออ ไฟเบาๆ เราเจ็บ ไฟ" ฉันร้องขอเขาทั้งน้ำตา
" หุบปาก!!! แล้วก็ครางอย่างเดียวพอ"
"แต่เราเจ็บนี่ ฮือออ ไฟเบาๆ หน่อยได้มั้ย"
" ซี๊ดดดดด อื้มมมม อ่าาาาส์ ทำไมร่องเธอมันแน่นได้ขนาดนี้วะ อ่าาาาส์แม่งโคตรแน่น"
พั่บ!!! พั่บ!!! พั่บ!!! พั่บ!!!
"ไฟพอได้แล้วเราจะไม่ไหวแล้ว"
"ไหวไม่ไหวก็ต้องทนเธออย่าลืมว่าเธอเป็นใครอยู่ในฐานะอะไร" เขาตะคอกใส่หน้าฉันพร้อมกับขยับสะโพกหนากระแทกเข้ากระแทกออกอยู่แบบนั้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ
"ไฟ ไฟเราเจ็บ ฮืออออ"
"มันเรื่องของเธอ"
ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ
ทุกครั้งที่เรามีอะไรกันในเวลาเขาเมาเขาจะทำรุนแรงกับฉันแบบนี้ทุกครั้งและครั้งนี้ก็เช่นกันฉันไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากนอนรับแรงกระแทกที่เขาส่งมาจนในที่สุดความเจ็บปวดก็หยุดลงพร้อมกับความอุ่นร้อนที่เขาปลดปล่อยเข้ามาในร่างกายของฉัน เขาปล่อยในอีกแล้วสินะ เขาไม่เคยคิดที่จะป้องกันโดยการสวมถุงยางอนามัยเลยสักครั้งจะมีแค่เพียงครั้งแรกและมันก็เป็นครั้งเดียวเท่านั้นที่เขาใช้มันซึ่งในครั้งนั้นมันเป็นครั้งแรกของฉันกับเขาพอเขารู้ว่าฉันยังบริสุทธิ์เขาก็ไม่ใช้มันอีกเลยและเขาจะปล่อยในทุกครั้งที่เรามีอะไรกันแม้ฉันจะเคยขอร้องให้เขาสวมถุงยางหรือไม่ก็ปล่อยนอกแต่เขาก็ไม่เคยทำมันเลยสักครั้งมีแค่ฉันที่ต้องจัดการกับตัวเองทุกวันนี้ฉันกลัวและกังวลว่าตัวเองจะลืมกินยาคุม ฉันกลัวว่าตัวเองจะท้องเพราะเขาเคยขู่เอาไว้ว่าถ้าฉันท้องเขาจะให้เอาออกเพราะเขาไม่อยากมีลูกกับฉันเพราะฉะนั้นฉันถึงต้องคอยย้ำและเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าห้ามลืมกินยาคุมเป็นอันขาด และแม้เราจะมีอะไรกันเกือบแทบจะทุกวันแต่เขาก็ไม่ได้มีอะไรกับฉันแค่คนเดียวแต่เขามีผู้หญิงอีกมากมายที่เขาคบอย่างออกหน้าออกตาส่วนฉันเขาให้สถานะแค่ลูกหนี้ที่คอยรองรับอารมณ์และความต้องการเขาเท่านั้นเรื่องระหว่างฉันกับเขามันเป็นความลับที่เขาสั่งห้ามไม่ให้บอกกับใครหรือพูดกับใครว่าฉันกับเขาเรามีความสัมพันกันถึงขั้นไหนถ้าเจอกันข้างนอกหรือที่มหาลัยก็ให้ทำเหมือนเราไม่รู้จักกันซึ่งนั่นมันก็เป็นสิ่งที่ฉันต้องการอยู่แล้วถึงเขาจะไม่บอกก็ตาม
"แต่งตัวเสร็จก็ออกไปจากห้องได้ละเพราะตอนนี้แฟนฉันกำลังจะขึ้นมา" เขาหันมาสบตาฉันด้วยสายตาเย็นชาและบอกฉันขณะที่ฉันกำลังติดกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเองที่เขาเป็นคนถอดก่อนหน้านี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
"อื้ม" ฉันพยักหน้าแล้วตอบก่อนจะรีบเร่งจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองโดยเร็วที่สุดเพราะฉันเองก็ไม่อยากเจอแฟนของเขาสักเท่าไหร่ฉันไม่อยากจะโกหกเธอว่าฉันเข้ามาทำอะไรที่นี่
"แล้วก็อย่าลืมถ้าเธอเจอเมย์ก็ให้บอกว่าเธอแค่เข้ามาทำความสะอาดเหมือนทุกวัน"
"อื้ม"
สายชล..
"อ้าวเธอมาทำความสะอาดเหรอ" พอฉันเปิดประตูออกไปก็เจอเข้ากับเมย์แฟนสาวคนล่าสุดของไฟเข้าพอดีหน้าประตู
"อื้มมมใช่เรามาทำความสะอาดน่ะ"
"แล้วคอเธอไปโดนอะไรมาทำไมมันแดงเหมือน.." ฉันรีบเอามือปิดคอตัวเองทันทีเพราะรู้ว่ามันมีรอยอะไรและใครเป็นคนทำ
"เอ่อคือเราโดนแมลงกัดน่ะเราแพ้แมลงมันก็เลยแดงแบบนี้" ฉันต้องโกหกแฟนของไฟเพราะฉันคงบอกความจริงไม่ได้หรอกว่ารอยแดงที่เธอเห็นมันคือรอยดูด
"นึกว่าโดนแฟนดูดคอมาซะอีก"
"มะ ไม่ใช่หรอกเราไม่มีแฟน"
"ไม่มีแฟน?? "
"อื้มม"
"แล้วไหนไฟบอกว่าเธอมีแฟนแล้ว"
"ไฟบอกเหรอว่าเรามีแฟน"
"อื้มใช่เขาบอกว่าเธอน่ะมีแฟนแล้วเพราะแบบนี้ฉันถึงไม่คิดอะไรมากเลยเวลาที่เธอมาทำความสะอาดห้องของไฟตอนที่ฉันไม่อยู่ สรุปยังไงเธอมีหรือไม่มีแฟนน่ะ" น้ำเสียงที่เริ่มเปลี่ยนไปเหมือนจะหาเรื่องของแฟนสาวของไฟทำให้ฉันต้องหาทางออกโดยการโกหก
"คือเรากับแฟนตอนนี้ทะเลาะกันน่ะแต่ตอนนี้เขากำลังตามง้อเราอยู่"
"งั้นก็รีบๆ ใจอ่อนซะล่ะเพราะฉันไม่อยากหาแม่บ้านใหม่"
"อื้มม งั้นเราไปก่อนนะ"
ฉันถอนหายใจโล่งขึ้นมาทันทีเมื่อเดินออกมาจากห้องของไฟ ฉันมองดูเวลาตอนนี้มันสี่โมงเย็นแล้วฉันจะต้องไปหายายที่โรงพยาบาลก่อนก่อนที่จะไปทำงานต่อ
ที่โรงพยาบาล
ฉันยืนมองหน้ายายที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงผู้ป่วยยายของฉันท่านตาบอดซ้ำร้ายไปกว่านั้นตอนนี้ท่านป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารซึ่งกว่าจะรู้ว่ายายเป็นโรคนี้โรคมันก็ลุกลามไปมากแล้วการรักษาก็คือการผ่าตัดและการฉายรังสีและยาเคมีบำบัดควบคู่กันไปด้วยแต่อาการของยายก็ไม่ค่อยจะดีขึ้นสักเท่าไหร่เพราะท่านเองก็แก่มากแล้วไหนจะโรคประจำตัวที่เป็นอีกทำให้ฉันกลัวว่าท่านจะอยู่กับฉันได้ไม่นาน ยายนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเวลานานหลายเดือนแล้วตั้งแต่ที่ฉันได้เงินมาจากการขายตัวใช่แล้วล่ะฉันขายตัวทุกคนอ่านไม่ผิดฉันขายตัวให้ไฟในราคาห้าแสนบาท ข้อตกลงระหว่างฉันกับเขาก็คือฉันจะต้องมานอนกับเขาทุกครั้งที่เขาต้องการจนกว่าเขาจะเบื่อซึ่งเขาก็บอกว่าคงไม่นานเพราะเขาไม่ชอบกินอะไรซ้ำๆ เป็นเวลานานๆ แต่จากวันนั้นจนถึงวันนี้มันก็ผ่านมานานหลายเดือนแล้วเขาก็ยังให้ฉันไปหาแทบจะทุกวันพร้อมกับเงินที่โอนเข้าบัญชีของฉันทุกครั้งหลังเสร็จเรื่องบนเตียง ถามว่าฉันโกรธไหมที่เขาทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิงขายบริการ ฉันจะไปโกรธเขาได้ยังไงในเมื่อมันเป็นเรื่องจริงแต่มันต่างกันตรงที่ว่าฉันขายให้เขาเพียงคนเดียว แม้ตอนแรกเขาจะบอกว่าค่าตัวของฉันมันสูงเกินไปสำหรับเงินห้าแสนบาทที่ฉันขอไปในตอนนั้นแต่พอเขารู้ว่าฉันยังบริสุทธิ์อยู่เขาถึงยอมจ่ายให้ในราคาที่ฉันขอแต่ฉันก็ไม่เคยเสียดายสิ่งที่สูญเสียไปให้กับเขาหรอกนะเพราะมันทำให้ฉันมีเงินที่จะพายายมารักษาตัวที่โรงพยาบาล และตอนนี้เหมือนกับว่าเงินที่ฉันมีมันจะไม่พอเมื่อคุณหมอเรียกฉันไปคุยวันนี้ท่านบอกว่าอาการของยายแย่ลงอาจจะต้องผ่าตัดซ้ำอีกครั้งเพราะมะเร็งมันแพร่กระจายไปส่วนอื่นๆ ของร่างกายยาย ฉันหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาดูยอดเงินในนั้นมันห่างไกลกันมากกับค่ารักษาพยาบาลที่ฉันจะต้องจ่ายในตอนนี้ ฉันไม่รู้จะไปหาเงินมาจากทีไหนอีกจะไปขอไฟเพิ่มก็กลัวว่าเขาจะไม่ยอมให้แค่ทุกวันนี้เวลาที่เรามีอะไรกันเขามักจะพูดจาดูถูกฉันอยู่เสมอว่าฉันมันเป็นผู้หญิงขายตัว เงินห้าแสนที่เขาเสียไปมันไม่คุ้มเลย
"ผู้หญิงอย่างเธอแค่แสนเดียวฉันยังไม่อยากจะจ่ายเลยด้วยซ้ำแต่ก็เอาเถอะถือว่าฉันซื้อความบริสุทธิ์ของเธอแล้วกัน" เขาพูดกับฉันพร้อมกับหยิบเช็คเงินสดจำนวนห้าแสนบาทในกระเป๋ากางเกงโยนใส่หน้าฉันหลังจากที่เรามีอะไรกันเสร็จ ฉันยังจำภาพนั้นได้ดีไม่เคยลืมเพราะมันเป็นวันทื่ฉันเสียความบริสุทธิ์ให้กับเขาถามว่าฉันโกรธเขาไหมที่เขาทำกับฉันแบบนี้ไม่หรอกฉันไม่โกรธเขาเพราะถ้าไม่มีเขายายก็คงจากฉันไปแล้ว
"ทำไมมาเอาป่านนี้ห๊ะลืมไปแล้วรึไงว่าวันนี้เธอต้องเข้างานแทนจ๊ะมันน่ะ" มาถึงฉันก็โดนพี่แจงที่เป็นหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟดุชุดใหญ่เพราะฉันมาสายเกือบครึ่งชั่วโมง
"ชลขอโทษค่ะพี่แจงคือวันนี้ชลไปโรงพยาบาลมาแล้ว..." ฉันกำลังจะอธิบายว่าที่ฉันมาสายเพราะคุณหมอเรียกไปคุยถึงอาการของยาย
"ไม่ต้องมาแก้ตัวเวลาทำงานก็คือเวลาทำงานจะมาอ้างโน่นอ้างนี่ไม่ได้ถ้าธุระเยอะนักก็ลาออกไปซะฉันจะได้หาคนที่ตั้งใจทำงานมาทำหน้าที่แทน"
"ชลขอโทษอีกครั้งนะคะต่อไปชลจะไม่มาสายอีกค่ะ" ฉันก้มหน้ายอมรับผิดเพราะฉันผิดจริง
"เอาล่ะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาทำงานได้ละอ้อวันนี้เธอโดนหักค่าทิปรวมนะเข้าใจไหมโทษฐานที่มาสาย"
"ค่ะ" ฉันรับคำก่อนจะเดินไปทางด้านหลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุดเพราะวันนี้ฉันต้องมาช่วยเสิร์ฟเนื่องจากพนักงานเสิร์ฟประจำลาป่วยฉันจึงต้องเปลี่ยนหน้าที่จากผู้ช่วยในครัวมาเป็นพนักงานเสิร์ฟซึ่งก็จะเป็นแบบนี้ประจำถ้าวันไหนพนักงานส่วนไหนขาดก็จะเป็นฉันที่ต้องมาทำหน้าที่แทนและก่อนที่ฉันจะเดินไปหลังร้านสายตาของฉันก็เหลือบขึ้นไปยังชั้นสามของผับซึ่งเป็นชั้นวีไอพีส่วนตัวที่มีไฟยืนกอดอกมองฉันอยู่ด้วยสายตาเย็นชาถามว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่เพราะเขาเป็นเจ้าของผับนี้ยังไงล่ะ แต่ฉันก็ยังได้เงินเดือนปกติเหมือนพนักงานทั่วไปนะแต่เงินเดือนของฉันฉันแทบจะไม่เคยได้ใช้มันเลยเพราะฉันต้องเอาไปเป็นค่าเช่าบ้านค่าน้ำค่าไฟค่ากับข้าวค่าของใช้ภายในบ้านรวมถึงต้องเอาให้พ่อของเธอใช้อีก ถามว่ามันพอไหมในแต่ละเดือนถ้าทุกคนช่วยกันประหยัดมันก็น่าจะพอแต่ที่มันไม่พอก็เพราะพ่อกับแม่เลี้ยงของเธอเอาเงินไปเข้าบ่อนเล่นการพนันกินเหล้า
หลังจากเลิกงานซึ่งเป็นเวลาเกือบตีหนึ่งฉันก็นั่งรอพี่วันพี่ข้างบ้านที่มีอาชีพขับวินมอเตอร์ไซค์มารับกลับบ้านเพราะทางเข้าบ้านของฉันมันทั้งเปลี่ยวและมืดมากทุกวันนี้ถ้าไม่มีพี่วันฉันคงจะลำบากมากและคงไม่ปลอดภัยถ้าต้องเดินเข้าซอยมาตามลำพัง
"โทษทีนะชลที่วันนี้พี่มารับเราสายพอดีวันนี้ลูกค้าเยอะ" พี่วันพูดพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคมาให้ฉันสวม
"ไม่เป็นไรจ๊ะชลก็เพิ่งเลิกงานเหมือนกัน^^" ฉันพูดก่อนที่ฉันจะรับหมวกมาสวมแล้วกระโดดขึ้นซ้อนด้านหลังเพื่อกลับบ้าน
และเมื่อฉันกลับมาถึงบ้าน
"อีชล!!! ไหนเงินเอามา!!! " น้าเพ็ญกระดิกนิ้วแบบมือเพื่อเอาเงินจากฉันแต่วันนี้ฉันคงจะให้ไม่ได้เพราะฉันต้องเก็บไว้เป็นค่ารักษาพยาบาลยาย
"รีบๆ เอามาเร็วกูกับเมียกูจะรีบเข้าบ่อน" พอเดินเข้าบ้านมาคำแรกที่ฉันจะต้องได้ยินเป็นประจำทุกวันก็คือคำนี้
"ชลไม่มีให้พ่อกับน้าเพ็ญหรอกนะจ๊ะเพราะชลต้องเก็บไว้ให้ยายเพราะยายจะต้องผ่าตัดอีก"
"แล้วกูจะเอาเงินไหนไปเข้าบ่อนวะห๊ะ" พ่อตะคอกใส่ฉันทันทีเมื่อฉันบอกว่าไม่มีเงินจะให้ไปเข้าบ่อน
"ถ้าไม่มีเงินพ่อกับน้าเพ็ญก็ไม่ต้องเข้าสิจ๊ะ"
เพี๊ยะ!!!!
หน้าฉันหันตามแรงตบหลังจากพูดคำนั้นออกไปซึ่งมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันโดนน้าเพ็ญซึ่งมีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงตบบางวันถ้าฉันทำให้พ่อโกรธหรือไม่พอใจฉันก็จะโดนพ่อตบเหมือนกัน
"สมน้ำหน้านังลูกอกตัญญูกูเป็นพ่อมึงแทนที่มึงจะหาเงินเอาเงินมาให้กูใช้กลับเก็บเอาไว้ให้อีแก่ตาบอดนั่นทำไมมันไม่ตายๆ ตามลูกสาวมันไปวะ!!! "
"พ่อทำไมพูดถึงยายแบบนี้ถ้ายายได้ยินจะรู้สึกยังไง"
"ทำไมกูต้องสนใจว่าอีแก่นั่นจะรู้สึกยังไงเพราะยายมึงไม่ใช่แม่กู"
"แต่ยายก็คือแม่ของแม่ชลนะจ๊ะยังไงชลก็ต้องหาเงินเพื่อรักษายายให้หาย"
"เรื่องนั้นกูไม่สนเพราะกูสนแค่เงินอย่างเดียว มึงเอาเงินมาอีชลถ้ามึงไม่ให้ต่อไปถ้ายายมึงกลับมาอยู่บ้านเวลามึงไปเรียนกูจะไม่ให้ยายมึงกินข้าวกินยาไม่เชื่อมึงคอยดู"
"พ่อ!!! "ฉันไม่คิดเลยว่าการพนันจะทำให้พ่อของเธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ พ่อที่แสนดีที่รักครอบครัวคนเดิมหายไปไหนทำไมถึงกลายมาเป็นพ่อที่โมโหร้ายทำร้ายทุบตีลูกได้ลงคอ
"มึงจะให้ไม่ให้!!! " พ่อเดินมากระชากผมอย่างแรงจนฉันหน้าหงายสุดท้ายฉันก็ต้องยอมหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้กับพ่อพอพ่อได้เงินแล้วก็เดินออกจากบ้านไปพร้อมกับน้าเพ็ญทันที ฉันยืนร้องไห้มองตามหลังพ่อไปจนลับตาแล้วคิดว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะมีความสุขเหมือนกับคนอื่นเข้าบ้างมีครอบครัวที่อบอุ่นหรือจะไม่มีวันนั้นเลย
