เที่ยงคืน ณ เวลาปัจจุบัน
ในห้องชุดสุดหรูของท่านเฉิน มาเฟียวัยห้าสิบผู้ร่ำรวยและทรงอิทธิพลจากธุรกิจมืด
สามร่างบนเตียงหนานุ่มนัวเนียจนยากจะหารู้ได้ว่าใครเป็นใคร
หนึ่งเป็นร่างอวบอัดอรชรของหญิงสาววัยยี่สิบ หยางลี่จือ คือชื่อของเธอ
หนึ่งคือท่านเฉิน ซึ่งแม้ว่าจะมีวัยล่วงห้าสิบ แต่ก็ยังดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี รูปร่างท่านสันทัดและมีกล้ามเนื้อ และอีกหนึ่งคือร่างลำสันสูงใหญ่ของอาเฟย บอดี้การ์ดหนุ่มคนสนิท ทั้งคู่เปลือยเปล่าและกำลังเพลิดเพลินกับการสวิงกิ้ง
ท่านเฉินนอนถ่างขาอยู่บนเตียงที่มีลี่จือคลานสี่ขาที่ปลายเตียงแล้วก้มหน้าอยู่ตรงกลางหว่างขาของท่าน ปากสวย ๆ ของเธออ้าอมดุ้นลำอวบอ้วนของท่านเอาไว้ ศีรษะผงกรูดเข้ารูดออก พวงแก้มขยับตอบตามจังหวะดูดเร้า ผสานเคล้าเข้ากับเสียงครางราววัวถูกเชือดของท่านเฉินที่ถูกความซ่านเสียวโจมตี
“ โอว ซี้ด เธอนี่ดูดเก่งจริง ๆ ลี่จือ จะทำฉันแตกในปากอยู่แล้วนะ ”
เธอไม่ตอบเพราะมีดุ้นคาปาก แต่ครางอืออาเพราะตนเองที่คลานสี่ขาอยู่นั้นก็กำลังถูกโจมตีด้วยลิ้นและปาก ของบอดี้การ์ดหนุ่ม
เขาทั้งดูดทั้งเลียกลีบพูขาวอวบที่แลเห็นปลิ้นลอดจากทางเบื้องหลังดังจ๊วบจ๊าบ เธอกระตุกสะโพกยึก ๆ ตามแรงซ่านเสียว ก่อนจะต้องสะดุ้งเฮือกเพราะเขายัดลำเอ็นใหญ่ยาวกระทุ้งเข้ามาในร่องหอยอย่างไม่ทันตั้งตัว
ตั้บ !
ทีเดียวมิดลำ !
แล้วกระซวกแทงเข้าออกราวกับเขาและเธอมีเรื่องเคืองแค้นกันแต่ชาติภพก่อนเก่าอย่างไม่ปรานี ลี่จือต้องคายดุ้นของท่านเฉินออกไปแล้วใช้มือสาวให้แทน เพราะเธอหายใจไม่ทันและต้องการจะครวญครางระบายความซ่านเสียว
“ อ๊ายยย ใหญ่จังเลยค่ะ เสียวหอยหมดแล้ว ”
เธอว่า ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกอย่างแสนทรมานแต่เป็นความทรมานที่ช่างอภิรมย์เป็นยิ่งนัก
บอดี้การ์ดหนุ่มยิ่งได้ใจ สองมือใหญ่ยึดสะโพกของเธอไว้แล้วกระเด้ารัวแรง เรือนกายของหญิงสาวสั่นคลอนนมสองเต้าอันอวบใหญ่สั่นไหว ท่านเฉินรีบขยับไปขยำ ฟอนเฟ้นมันอย่างรุนแรงแล้วดูดเลียกินมันดังจ๊วบ ๆ
“ อู๊ยย ซี้ดดด ” หญิงสาวคร่ำครวญเมื่อโดนความซ่านเสียวโจมตีทวีคูณ
“ เสียวเหรอ ” ท่านเฉินถามอู้อี้เพราะเต้านมยัดปาก
“ เสียวสิคะ สุด ๆ ”
“ ฉันจะทำให้เธอเสียวมากขึ้น ” มาเฟียว่า พลางละปากจากเต้านมแล้วไปหยิบบางอย่างออกจากกระเป๋าบนโต๊ะ มันคือเข็มฉีดยานั่นเอง แล้วเขาก็หยิบขวดเล็ก ๆ ที่ภายในบรรจุของเหลวสีใสราวกับน้ำบริสุทธิ์แต่แท้จริงแล้วคือยาเสพติดชนิดใหม่ที่ทีมของท่านได้ผลิตขึ้นมา มันจะมีฤทธิ์ปลุกกำหนัดให้ยิ่งซาบซ่านและคึกคักอยู่ได้เป็นวัน ๆ โดยมิเหนื่อยอ่อน
ท่านเฉินใช้เข็มดูดมันเข้าไปในไซลิงก์ ก่อนจะเดินไปฉีดเข้าสิ่งนั้นให้หญิงสาวที่ข้อพับ เธอเองก็ยอมแต่โดยดี เพราะชีวิตของเธอพัวพันอยู่กับสิ่งนี้ตลอดมา
ยาเสพติด เซ็กส์ สิ่งมึนเมาและอบายมุขทุกชนิด...
“ อาาา ” เธอครางอย่างหฤหรรษ์ หลับตาพริ้มกำซาบซ่านกับตัวยาที่เดินเข้าไปในเส้นเลือด
“ อูว ดีจัง ”
ท่านเฉินยืนมองใบหน้าเปี่ยมสุขของหญิงสาวคู่ขาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะออกคำสั่งลูกน้อง
“ อาเฟย จับเธอลุกขึ้นยืน เดี๋ยวแกเข้าข้างหลัง ฉันจะเข้าข้างหน้า ”
“ ครับท่าน ” อาเฟยกระชากดุ้นลำออกจากร่องหอยแล้วจับเธอลุกขึ้นยืนตามคำสั่งของผู้เป็นนาย หญิงสาวยังหลับตาพึมพำอะไรบางอย่าง ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มราวคนมีความสุขเหลือเกิน
“ ชอบใช่ไหม ”
“ ค่ะ ดีจัง ดีสุด เสียวมาก ดีมาก เหมือนขึ้นสวรรค์ ” เธอคร่ำครวญทั้งที่ยังหลับตาในท่ายืน ท่านเฉินประกบด้านหน้า อาเฟยประกบด้านหลังก่อนใช้ท่อนแขนช้อนยกเรียวขาของเธอขึ้นข้างหนึ่งเพื่อให้รูเปิดอ้าสะดวกต่อการทิ่มแทง
แล้วลำเอ็นอันหนึ่งก็แทงเข้าไปในหอย อีกอันแทงเข้าไปในรูทวาร ก่อนทั้งคู่จะกระเด้าเข้าใส่ทั้งรูหน้าและรูหลังของหญิงสาวพร้อมกันอย่างไม่บันยะบันยัง
“ อา เสียวฉิบหาย ”
“ ซี้ดดดด ”
“ อู๊ยยย ”
ตั้บ ๆๆๆๆ
เสียงครวญครางด้วยแรงกระสันของคนทั้งหมดและเสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว
แต่ฉับพลันหญิงสาวก็รู้สึกหายใจหายคอไม่ทันเส้นเลือดในกายเต้นตุบรุนแรง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
“ ดะ... เดี๋ยวแป๊บนึงนะคะ ลี่จือหายใจไม่ทัน ” เธอบอก แต่ชายทั้งคู่ไม่สนสี่สนแปดใด ๆ เพราะกำลังเมามันกับการรุมกระเด้ารูแน่น ๆ อย่างไม่ลืมหูลืมตา
“ ยะ... หยุดก่อน หยุดก่อนค่ะ ” ลี่จือเอ่ยปากวอนขอแต่เสียงนั้นมันเริ่มแผ่วเบาตามลมหายใจ เธอรู้สึกหัวสมองหมุนติ้ว แขนขาอ่อนแรง หัวใจที่เต้นเร็วเมื่อครู่มันค่อย ๆ ผ่อนแรงลงด้วย เธอเห็นจุดสีขาวเล็ก ๆ อยู่ไกล ๆ
“ เฮ้ย ๆ อาการแบบนี้เหมือนท่านหญิงหงหลันฮวาตอนที่โดนวางยาเลย ไม่นะ ๆ ฉันยังไม่อยากตาย ”
ลี่จือพึมพำ เมื่อนึกถึงนิยายย้อนยุคเรื่องล่าสุดที่ตนอ่านค้างไว้
เสียงสังวาสที่ดังก้องอยู่ในหูเริ่มจางหาย เธอได้ยินเพียงเสียงวี้ ๆ แว่วมาแต่ไกลก่อนจะค่อยขยายดังขึ้น จุดสีขาวนั้นก็เช่นกัน จากจุดเล็ก ๆ มันเริ่มขยับเข้ามาใกล้และขยายวงกว้างขึ้น ก่อนจะพุ่งวาบเข้าหาตัวเธออย่างรวดเร็ว
“ ฉันยังไม่อยากตาย ฉันยังไม่อยากตาย ! ” ลี่จือร้องออกมาก่อนที่ทุกสิ่งอย่างเบื้องหน้าจะดำมืดคล้ายท้องฟ้ายามรัตติกาลในคืนเดือนมืดที่ไม่มีแม้แสงดาว
ดับ... สนิท...
สองวันถัดมา ณ คอนโดมิเนียมของลี่จือ
“ โธ่ นังลี่จือ นังร่าน แกไม่น่าชิงหนีพวกฉันไปตายก่อนเลย ทำไมวะ แล้วใครจะพาฉันร่านวะอีบ้า ”
เสี่ยวอี้ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาที่สนิทของลี่จือพูดพลางสะอื้นไห้ ขณะที่กำลังเก็บข้าวของของลี่จือลงกล่อง
สองวันที่แล้วเธอได้รับแจ้งข่าวจากทางโรงพยาบาลที่โทรมาแจ้งว่าเพื่อนสนิทของเธอเสียชีวิตแล้วจากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
“ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าอาจือจะหัวใจวายตาย มันแข็งแรงจะตายนะโว้ย ฟิตเนสมันก็เข้าตลอด อาหารเสริมวิตามินเสริมอะไรมันก็กิน ” สวี่เชียง อีกหนึ่งสาวว่า
“ แต่พวกแกอย่าลืมสิว่าลี่จือมันเล่นยาหนัก \ไม่ต่างจากพวกเรา ยิ่งเวลารับแขกมันก็ยิ่งชอบ จะแข็งแรงแค่ไหน ถ้าเสพยาเกินขนาดมันก็อาจเป็นได้ แล้วแกอย่าลืมนะว่ามันตายคาอกใคร นั่นท่านเฉิน มาเฟียตัวเป้งนะเว้ย ใครจะกล้าพูดว่ามันกำลังเอากับท่านเฉินแล้วขาดใจตาย ” เฟิงซิ่นสาวในกลุ่มคนสุดท้ายว่า
“ จะทำยังไงได้วะ เวลารับแขก ถ้าไม่เล่นยาแล้วจะมีอารมณ์ร่วมได้ยังไง บางคนอ้วนอย่างกับหมู บางคนแก่กว่าพ่อของพวกเราอีก ” เสี่ยวอี้ว่า ทั้งหมดนั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จา เพราะสิ่งที่เสี่ยวอี้ว่านั้นมันถูกต้องทั้งหมด
สองวันถัดมา ณ คอนโดมิเนียมของลี่จือ
“ โธ่ นังลี่จือ นังร่าน แกไม่น่าชิงหนีพวกฉันไปตายก่อนเลย ทำไมวะ แล้วใครจะพาฉันร่านวะอีบ้า ”
เสี่ยวอี้ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาที่สนิทของลี่จือพูดพลางสะอื้นไห้ ขณะที่กำลังเก็บข้าวของของลี่จือลงกล่อง
สองวันที่แล้วเธอได้รับแจ้งข่าวจากทางโรงพยาบาลที่โทรมาแจ้งว่าเพื่อนสนิทของเธอเสียชีวิตแล้วจากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
“ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าอาจือจะหัวใจวายตาย มันแข็งแรงจะตายนะโว้ย ฟิตเนสมันก็เข้าตลอด อาหารเสริมวิตามินเสริมอะไรมันก็กิน ” สวี่เชียง อีกหนึ่งสาวว่า
“ แต่พวกแกอย่าลืมสิว่าลี่จือมันเล่นยาหนัก ไม่ต่างจากพวกเรา ยิ่งเวลารับแขกมันก็ยิ่งชอบ จะแข็งแรงแค่ไหน ถ้าเสพยาเกินขนาดมันก็อาจเป็นได้ แล้วแกอย่าลืมนะว่ามันตายคาอกใคร นั่นท่านเฉิน มาเฟียตัวเป้งนะเว้ย ใครจะกล้าพูดว่ามันกำลังเอากับท่านเฉินแล้วขาดใจตาย ” เฟิงซิ่นสาวในกลุ่มคนสุดท้ายว่า
“ จะทำยังไงได้วะ เวลารับแขก ถ้าไม่เล่นยาแล้วจะมีอารมณ์ร่วมได้ยังไง บางคนอ้วนอย่างกับหมู บางคนแก่กว่าพ่อของพวกเราอีก ” เสี่ยวอี้ว่า ทั้งหมดนั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จา เพราะสิ่งที่เสี่ยวอี้ว่านั้นมันถูกต้องทั้งหมด
สองวันถัดมา ณ คอนโดมิเนียมของลี่จือ
“ โธ่ นังลี่จือ นังร่าน แกไม่น่าชิงหนีพวกฉันไปตายก่อนเลย ทำไมวะ แล้วใครจะพาฉันร่านวะอีบ้า ”
เสี่ยวอี้ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาที่สนิทของลี่จือพูดพลางสะอื้นไห้ ขณะที่กำลังเก็บข้าวของของลี่จือลงกล่อง
สองวันที่แล้วเธอได้รับแจ้งข่าวจากทางโรงพยาบาลที่โทรมาแจ้งว่าเพื่อนสนิทของเธอเสียชีวิตแล้วจากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
“ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าอาจือจะหัวใจวายตาย มันแข็งแรงจะตายนะโว้ย ฟิตเนสมันก็เข้าตลอด อาหารเสริมวิตามินเสริมอะไรมันก็กิน ” สวี่เชียง อีกหนึ่งสาวว่า
“ แต่พวกแกอย่าลืมสิว่าลี่จือมันเล่นยาหนัก \ไม่ต่างจากพวกเรา ยิ่งเวลารับแขกมันก็ยิ่งชอบ จะแข็งแรงแค่ไหน ถ้าเสพยาเกินขนาดมันก็อาจเป็นได้ แล้วแกอย่าลืมนะว่ามันตายคาอกใคร นั่นท่านเฉิน มาเฟียตัวเป้งนะเว้ย ใครจะกล้าพูดว่ามันกำลังเอากับท่านเฉินแล้วขาดใจตาย ” เฟิงซิ่นสาวในกลุ่มคนสุดท้ายว่า
“ จะทำยังไงได้วะ เวลารับแขก ถ้าไม่เล่นยาแล้วจะมีอารมณ์ร่วมได้ยังไง บางคนอ้วนอย่างกับหมู บางคนแก่กว่าพ่อของพวกเราอีก ” เสี่ยวอี้ว่า ทั้งหมดนั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จา เพราะสิ่งที่เสี่ยวอี้ว่านั้นมันถูกต้องทั้งหมด
ทั้งสี่คนเป็นสาวสวย เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสองคณะเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างมีที่มาที่ต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ พวกเธอมาจากครอบครัวที่ยากจนแร้นแค้น โดยเฉพาะลี่จือที่ลำบากที่สุด
ลี่จือ เป็นหญิงสาวที่โตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไม่ค่อยสนใจใคร่ดีนัก เธอดิ้นรนทำงานเลี้ยงตัวเองมาตลอด เคราะห์ดีที่ยังคิดใฝ่เรียนอยู่บ้าง
เธอคลุกคลีกับทุกอบายมุขและเป็นหัวโจกของกลุ่ม และด้วยความเป็นสาวสวย เวลาออกท่องราตรีก็มักจะมีผู้ชายทั้งหนุ่มแก่มาพัวพันเสมอ สิ่งนี้เป็นเหตุให้เธอคิดหาทางเอาตัวรอดให้ตัวเอง ด้วยการ ‘ ขายตัว ’
แรกนั้นเพื่อน ๆ ไม่เห็นด้วย แต่หลังจากการที่ได้เห็นลี่จือมีเงินทองใช้เป็นฟ่อนไม่ขาดมือ มีคอนโดมิเนียมหรู มีรถขับ มีเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าราคาแพงมียี่ห้อใช้ ทำให้พวกเธอต่างก็คล้อยตาม
“ สวรรค์ประทานรูปร่างหน้าตาสะสวยให้กับพวกเรานะยะ นั่นหมายถึงว่าเราควรจะใช้มันให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่เทิดทูนมันให้กับชายเพียงหนึ่งเดียว ที่มันจะนอกใจเราไปเมื่อไรก็ไม่รู้ สู้เอามันไปให้ผู้ชายหลายคนเชยชมโดยแลกกับเงิน กับความสบาย แถมยังได้ความมันด้วยจะดีกว่า ”
ลี่จือว่ามาเช่นนี้ กลุ่มขายตัวของพวกเธอก็เริ่มขึ้นทั้งทางโลกโซเชียล ทั้งที่เจอกันหน้างานแล้วตกลงกันเลยก็มี
ชีวิตของพวกเธอดีขึ้นราวพลิกฝ่ามือ แล้วเหตุใดลี่จือจึงมาด่วนจากไปเช่นนี้เล่า
“ พวกแก แล้วนิยายที่ลี่จือมันชอบอ่าน จะเอายังไงดีวะ ” เสี่ยวอี้พูดขึ้นหลังจากที่เพื่อน ๆ ต่างคนต่างเงียบไปนาน เธอเดินไปยังตู้หนังสือของเพื่อนผู้ล่วงลับ ที่มีหนังสืออัดแน่นอยู่ในนั้น พลันน้ำตาก็ยิ่งไหลพราก
“ ชีวิตจริงของฉันมันน้ำเน่ายิ่งกว่าละคร นิยายเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันได้หย่อนใจและเพลิดเพลิน ให้ฉันได้จินตนาการว่าตัวเองมีความสุขอยู่ในนั้น แม้มันจะเป็นเพียงสิ่งที่แต่งขึ้นก็ตามที ”
นี่คือสิ่งที่ลี่จือบอกเพื่อน ๆ
“ เอาฝังไปพร้อมกับมันดีไหม ” เฟิ่งซิ่นเสนอ แต่สวี่เชียงคัดค้าน
“ แกจะบ้าหรือไง นิยายมันมีตั้งไม่รู้กี่ร้อยเล่ม ฝังลงไปได้ยังไง สู้เอาไปบริจาคห้องสมุดมันน่าจะมีประโยชน์กว่า ลี่จือมันคงต้องการแบบนั้น ”
“ อืม ว่าไงก็ว่ากัน ” เพื่อนว่า แล้วค่อยลำเลียงหนังสือลงกล่อง
“ เร่งมือหน่อย เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงจะได้เวลา ทำพิธีแล้ว ”
ใช้เวลาราวยี่สิบนาที หนังสือทั้งหมดก็ไปนอนอยู่ในกล่องเรียบร้อย พลันสายตาของเฟิ่งซิ่นก็ตวัดไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งวางบนหัวเตียง มีที่คั่นคั่นเอาไว้
เธอเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาดูทันที
หน้าปกเป็นภาพวาดของหญิงสาวรูปงามที่มีดวงตาแสนเศร้า แต่งตัวแบบจีนโบราณ นางนั่งอยู่ที่โขดหินริม ลำธารแต่เพียงลำพัง
‘ โบตั๋นเดียวดาย ’ คือชื่อเรื่อง
เธอไม่ได้สนใจนิยายอย่างที่เพื่อนรักคลั่งไคล้ ทว่าใบหน้าของหญิงสาวบนปกนั้นกลับสะดุดตาเธออย่างแรง
“ เฮ้ย พวกแกมาดูนี่สิ ”
“ อะไร ”
“ ดูผู้หญิงที่หน้าปกนิยายเรื่องนี้สิ เหมือนนังลี่จือเลย หน้าเหมือนกัน แต่แววตาแตกต่าง ”
“ เออ จริงด้วย ” ทั้งสามคนจ้องหนังสือเล่มนั้นอยู่เป็นนาน ก่อนเฟิ่งซิ่นจะเอ่ยขึ้น
“ เล่มนี้อาจูมันคงยังอ่านไม่จบเพราะเห็นมีที่คั่นคั่นอยู่ ”
“ จริงของแก ”
“ เราเก็บหนังสือเล่มนี้ไว้ได้ไหมวะ ในข้อที่ว่านางเอกที่ปกหน้าเหมือนนังลี่จือมัน เวลาคิดถึงมันจะได้เอาขึ้นมาดู ”
“ อืม ”อีกคนตอบสั้น ๆ ก่อนที่ทั้งสามจะร่ำไห้ออกมาอีกคำรบ
คิดถึงเพื่อนตัวแสบเหลือเกิน...
ณ จวนท่านอ๋องหง
ยามโฉ่ว (เวลา 01.00 น. – 02.59 น.) อันเป็นเวลาที่ผู้คนโดยมากต่างพากันหลับใหล
ทว่าที่จวนท่านอ๋องหงในตอนนี้กลับปรากฏแต่ความโศกเศร้า ด้วยท่านอ๋องและบุตรสาวนั้นมาป่วยด้วยโรคประหลาดพร้อม ๆ กัน
ท่านอ๋องหงครองตัวโสดมาร่วมสิบปีนับแต่ชายาสิ้นชีพไปด้วยป่วยไข้ ทิ้งไว้ก็แต่ธิดาเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงให้ท่านอ๋องไม่ตรอมใจตายตามชายาอันเป็นที่รัก
หงหลันฮวา คือชื่อของนาง
ธิดาท่านอ๋องนางนี้งามยิ่งนัก ยิ่งเติบใหญ่ยิ่งงามสะคราญลือลั่นไปทั่วเมือง แต่สุขภาพนางกลับอ่อนแอจึงถูกเลี้ยงเป็นไข่ในหิน บ่าวไพร่ล้อมรอบ
ท่านหญิงหลันฮวาใช่จะงามแต่ภายนอก ภายในของนางก็ยิ่งงามจับใจ นางเป็นผู้มีจิตเมตตาเช่นเดียวกับท่านพ่อของนาง บ่าวไพร่รับใช้ก็ต่างพากันรักและเทิดทูนนางเป็นยิ่งนัก
กระทั่งเมื่อปีกลาย นางได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงในชีวิต
ท่านหญิงไปไหว้พระที่วัดตามปกติ และได้พบหญิงนางหนึ่งท่าทีสกปรกนอนอยู่ริมทาง หญิงนางนั้นสะอื้นไห้และเอ่ยขอเบี้ยนางเพื่อไปซื้ออาหาร นางว่ามิได้มีสิ่งใดตกถึงท้องถึงสามราตรีแล้ว
นางผู้นั้นมีชื่อว่า อิงเยี่ย
ความใจอ่อนขี้สงสาร จากคำวอนขอแค่เบี้ยไปซื้ออาหารกลับกลายเป็นขอที่ซุกหัวนอน ขอไปเป็นบ่าวรับใช้ ความมีน้ำใจเมตตาทำให้ท่านหญิงตกลงใจรับอิงเยี่ยเข้ามาเป็นบ่าวรับใช้อีกคน
เมื่อได้อาบน้ำอาบท่าชำระคราบไคล อิงเยี่ยก็จัดได้ว่าเป็นสาวงามนางหนึ่ง นางเล่าให้ท่านหญิงฟังว่าอายุได้สามสิบปี มีสามี มีลูกสามคน มีอาชีพค้าขาย แต่โดนโจรปล้นในขณะที่กำลังเดินทางไปขายของต่างเมือง ทุกคนถูกสังหารยกเว้นแต่นางที่ถูกกระบี่ของโจรชั่วเช่นเดียวกันแต่ไม่ตาย หากความที่นางสลบพวกมันจึงคิดว่าปลิดชีพนางแล้ว
หน้าที่ของอิงเยี่ยคือทำความสะอาดในบริเวณบ้าน แรกนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปได้ด้วยดี แต่ชักจะไม่ดีเมื่อมีข้ารับใช้หลายท่านพูดกันถึงหูท่านหญิงว่าอิงเยี่ยกับท่านอ๋องผู้เป็นบิดามีสัมพันธ์กันเกินนายบ่าว
“ คงไม่เป็นไร ท่านพ่อเองก็เหงามานาน มันก็เป็นเรื่องปกติของผู้ชายมิใช่หรือ ” หลันฮวาว่าเมื่อได้ยินจิ้นซินสาวใช้มารายงาน
“ มันมิใช่เพียงเท่านั้นน่ะสิเพคะ กระหม่อมเกรงว่านางอิงเยี่ยผู้นี้จะมิใช่ธรรมดา ดูแววตาของนางมันแปลก ๆ เสมือนดวงตาของงูอย่างไรอย่างนั้น ดูไม่น่าเชื่อถือ ” ท่านหญิงหัวเราะร่วน
“ เจ้าคิดมากไปแล้วอาซิน ไปเดินเล่นในสวนกัน สมองเจ้าจะได้ปลอดโปร่ง ”
และหลังจากนั้นไม่นาน คำของสาวใช้ก็เป็นจริง
ท่านอ๋องยกย่องอิงเยี่ยเป็นชายา !
นั่นหมายถึงว่า สตรีข้างถนนในวันนั้นได้กลายมาเป็นแม่เลี้ยงของหลันฮวาในวันนี้
แม้ว่าจะมิได้มีพิธีแต่งงานแต่งการอะไรใหญ่โต มิได้ยกย่องออกหน้าออกตา แต่ก็เป็นที่รู้กันว่าท่านอ๋องนั้นหลงใหลนางมากเหลือเกิน เรียกได้ว่าชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้เลยทีเดียว
ท่านอ๋องเปลี่ยนไปมากราวคนละคนและอิงเยี่ยก็เช่นกัน
เมื่ออำนาจอยู่ในมือ ทุกสิ่งก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที
ธาตุแท้ของอิงเยี่ยถูกเผย นางเกรี้ยวกราดจองหองกับบ่าวไพร่ กดขี่ข่มเหงดูถูกเอาแต่ใจสารพัด สูบเงินทองของท่านอ๋องไปใช้อย่างฟุ่มเฟือย
ท่านอ๋องเองก็ดูผิดแปลก มิรู้ดีรู้ชอบ แม้บุตรสาวจะแจ้งว่าผู้เป็นชายาประพฤติตัวไม่เหมาะสมแต่ท่านก็หาได้รับฟังไม่ กราดเกรี้ยวเข้าใส่ เหม่อลอย สุดท้ายก็ล้มหมอนนอนเสื่อราวกับผัก สิ่งที่แสดงให้เห็นว่าท่านอ๋องยังมีชีวิตก็คือการลืมตาและอกยังกระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ เท่านั้น แม้จะจ้างหมอไม่รู้กี่คนต่อกี่คนมาดูอาการก็ไม่ดีขึ้น กระทั่งฮ่องเต้ทรงเมตตาให้ท่านหมอหลวงมาดูอาการอย่างใกล้ชิด หากอาการก็มีแต่ทรงกับทรุด
ราวกับว่าสวรรค์จะไม่เห็นใจ ทั้งยังใจร้ายเป็นยิ่งนัก เพราะท่านหญิงหลันฮวาที่เข้าไปดูแลท่านพ่อเมื่อสองวันก่อน อยู่ดี ๆ กลับทรุดฮวบหมดสติโดยมิมีสาเหตุ และกลายเป็นหลับใหลจนกระทั่งยามนี้
“ ชีพจรท่านหญิงเต้นอ่อนลงเรื่อย ๆ มิมียาขนานใดจะเยียวยาได้หรอก ไม่มี ” นั่นคือคำตอบของท่านหมอหลวงที่น่าแปลกใจเป็นยิ่งนัก
นางหมดสติไปเมื่อสองวันที่แล้วจนกระทั่งบัดนี้
“ ท่านองครักษ์เหว่ยเจ้าคะ ไปพักเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยจะเฝ้าท่านหญิงต่อให้เอง ” จิ้นซินผู้เป็นสาวใช้ประจำตัวของท่านหญิงเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นองครักษ์เหว่ย หรือตงหลิวเหว่ย องครักษ์ของท่านอ๋อง และเป็นคู่รักลับ ๆ ของท่านหญิงด้วย
เหตุก็เพราะว่าบรรดาศักดิ์ที่แตกต่าง แรกนั้นท่านอ๋องไม่ได้มีทีท่าจะกีดกั้น แต่เหตุการณ์ก็กลับตาลปัตรเมื่อถิงเยี่ยได้ครองตำแหน่งชายา นางกลับยุยงให้ท่านอ๋องผู้เป็นบิดายกท่านหญิงให้กับอ๋องเค่อ แคว้นเขว่อซันซึ่งแก่เฒ่าใกล้จะลงโลงแต่กลับมักมากในกาม ข้อดีอย่างเดียวคืออ๋องเค่อร่ำรวยและมีสินทรัพย์มากมายเหลือเกิน
มือใหญ่ของหลิวเหว่ยกุมกระชับมือเล็ก ๆ อันซีดเซียวของท่านหญิงอันเป็นที่รักไว้แน่น ดวงตาคมกริบที่อยู่ภายใต้คิวเข้มงามจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานที่หลับสนิทของนางมาหลายชั่วยาม
“ ข้าไม่เหนื่อยหรอกอาซิน ข้าอยากอยู่ตรงนี้ อยากให้ท่านหญิงเห็นหน้าข้าเมื่อยามตื่น ” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ ทว่ามันบีบหัวใจอาซินสาวใช้เหลือเกิน
ดวงตาของสาวใช้หลั่งน้ำตาด้วยความโศกเศร้า และฉายประกายโกรธเกรี้ยวเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนกับบ่าวไพร่คนอื่นมักจะพูดกันลับหลังผู้เป็นนายอยู่เสมอ
พวกเขาเชื่อเหลือเกินว่า ชายาคนใหม่ของท่านอ๋องนั่นแหละเป็นผู้วางยาทั้งท่านอ๋องและธิดาของท่าน !
“ หยุดร่ำไห้เถอะอาซิน ประเดี๋ยวท่านหญิงเกิดได้ยินก็ตกอกตกใจไปหรอก ” องครักษ์หนุ่มว่าเมื่อได้ยินสาวใช้สะอื้นไม่หยุด
“ ท่านองครักษ์เจ้าคะ ขอข้าน้อยพูดอะไรสักนิดเถอะเจ้าค่ะ ”
“ พูดมาเถอะอาซิน ” นางขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม แล้วลดเสียงให้เบาลง
“ ข้าน้อยรู้ว่าอาจไม่เหมาะสม แต่พวกเราบ่าวไพร่สงสัยกันว่า ท่านอ๋องและท่านหญิง จะโดนพระชายาวางยาเจ้าค่ะ ”
“ ข้าก็พอได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง ” นั่นทำให้สาวใช้ตาโต
“ จริงหรือเจ้าคะ แล้วท่านองครักษ์คิดเห็นว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ ”
“ ยังมิมีหลักฐานพิสูจน์ได้ ข้าไม่อยากคิดอะไรเพื่อเป็นการปรักปรำใคร ” หลิวเหว่ยกล่าวเรียบ ๆ แต่ภายในใจหาได้คิดเช่นนั้นไม่
