‘ลูกไม่รักดี แกมันก็แค่ตัวซวย แกเกิดมาทำไม ทำไมแกไม่ตายตามแม่แกไป’
‘ฉันเห็นหน้าแกแล้วอยากจะฆ่าแกไปซะ ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว ไป!’
‘หึ ฉันคิดไว้ไม่มีผิดคนอย่างแกไม่เคยทำอะไรดี ๆ กับเขาเป็น แกจะไปทำชั่วทำเลวที่ไหนก็ไป ฉันไม่มีลูกอย่างแกออกจากบ้านฉันไป’ เสียงก่นด่านี้ดังในหัวเขามานาน ตั้งแต่เขาเสียแม่ไปเขาก็ถูกด่าแบบนี้มาตลอด เขาเหมือนไม่ใช่ลูกพ่อจริง ๆ เขาเด็กที่เก็บมาเลี้ยง
วันนี้ก็เช่นกัน เขากลับมาจากข้างนอก หลังจากที่ไปดื่มกับเพื่อนๆตั้งแต่เมื่อคืน เช้านี้พ่อไม่ได้ไปทำงานแต่นั่งรอเขาที่โซฟารับแขก ใบหน้าอีกฝ่ายดูไม่ดีนัก เหมือนคนไม่ได้นอน แต่เขาจะสนใจทำไม
“ยังรู้เหรอว่าต้องกลับบ้าน” เสียงของชนะดังมาจากห้องโถง ชายวัยกลางคนในชุดลำลองเอ่ยถามลูกชายที่เดินเข้ามาในบ้าน สภาพดูไม่ได้สักนิด
“พ่อมีอะไรดีกว่า”
“อ๋อ นี่แกยังรู้ว่าฉันเป็นพ่อแกอยู่นี่ ฉันนึกว่าแกเป็นเด็กเหลือขอที่เก็บมาเลี้ยงซะอีก! วัน ๆ หาแต่เรื่อง” ชนะมองสภาพลูกชายที่มีแต่กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ติดตัว จนเขาต้องเบือนหน้าหนี
“ผมเป็นลูกพ่อนั่นแหละถูกแล้ว เป็นลูกชังที่พ่อไม่สนใจไง” ภาพฟ้าทำหน้าเย้ยหยันอีกฝ่าย
“มีลูกอย่างแกน่ะ เหรอฟ้า..." เสียงพ่อเว้นระยะก่อนจะมองเขาด้วยหางตา พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันไม่มียังดีกว่า” ชนะเอ่ยออกมาด้วยความโมโห เขารู้ว่าตัวเองไม่มีเวลาเลี้ยงลูก และตอนนี้พวกเขาสองคนก็มาถึงจุดที่เดือดกันทั้งคู่ ชนะจึงเอ่ยความในใจออกมา
ภาพฟ้ามองหาพ่ออย่างตกตะลึง พ่อไม่เคยพูดจาแบบนี้กับเขา ถึงแม้เราจะเถียงกัน ทะเลาะกันขนาดไหนก็ตาม แต่วันนี้คงถึงจุดเดือดของอีกฝ่าย พวกเขาจ้องหน้ากันไม่วางตา และเป็นภาพฟ้าที่ทนไม่ไหวเบือนหน้าหนีไปเสียก่อน
“เคยคิดว่าผมเป็นลูกบ้างหรือเปล่า” ภาพฟ้ามองออกไปด้านนอกอย่างเหม่อลอย คำถามที่เอ่ยออกมาแทบไม่ได้ยิน ชนะมองลูกชายอย่างตะลึง แต่ก็ไม่เอ่ยอะไรออกมา
ภาพฟ้ามองหน้าคนเป็นพ่อด้วยสายตาเรียบนิ่ง ในแววตาไม่ปรากฏถึงความเจ็บปวดแต่อย่างไร มีแค่เจ้าตัวที่รู้ดีว่าตัวเองเจ็บเจียนตาย เขาแทบพยุงกายสูงไว้ไม่อยู่ ภาพฟ้าคิดว่าตัวเองต้องไปจากตรงนี้ ร่างกายสูงโปร่งของภาพฟ้าหมุนตัวเตรียมขึ้นห้องไปนอนพัก เขาไม่อยากทะเลาะกับพ่ออีกแล้ว เขาเหนื่อยมามากพอแล้ว แต่เหมือนชนะยังคุยกับลูกชายไม่จบ เขาเอ่ยปากถึงเรื่องที่ตัวเองต้องมานั่งรออีกฝ่าย
“ต่อไปนี้แกจะต้องไปอยู่บ้านเพื่อนฉันที่ต่างจังหวัด”
“....”
“ไปหางานทำที่โน่นซะ เพื่อนฉันปลูกอ้อยกับทำการเกษตร” ชนะมองแผ่นหลังยืดตรงของภาพฟ้า เขาต้องจัดการกับลูกชายหัวดื้อคนนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นต่อไปคงลำบาก ภาพฟ้าคอยแต่ผลาญเงิน ทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายไปวัน ๆ เพื่อประท้วงเขา
ภาพฟ้ายืนเอามือลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ให้สร่างเมา เขาคิดว่าตัวเองได้ยินผิด ทำไร่ทำการเกษตรบ้าบออะไร ใครมันจะไปทำงานตากแดดแบบนั้นกันวะ อีกอย่างทั้งชีวิตนี้เขาทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง
“ผมไม่ไป”
“ฉันไม่ได้บอกจะให้แกเลือก แต่ฉันหมายความว่าแกต้องไป!”
“แล้วก็จำใส่หัวไว้ด้วยนะฟ้า ถ้ายังไม่เลิกทำตัวล้างผลาญมรดกที่แม่แกทิ้งไว้ให้ สักวันมันจะไม่เหลืออะไรเลย ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันบอก ก็อย่าหวังจะได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก” ชนะยื่นคำขาดให้ลูกชาย เขาหมดความอดทนแล้วจริง ๆ เขากลัวว่าตัวเองจะตายก่อนลูกไม่รักดีคนนี้จริง ๆ
“ไม่ได้นะพ่อ! พ่อก็รู้ว่าผมทำไม่ได้ไง”
“แกอยากให้ฉันสนใจไม่ใช่เหรอ แกก็ไปทำตามที่ฉันบอกสิ ทำให้ฉันเห็นว่าแกมันมีอะไรดี” ชนะกอดอกมองลูกชายด้วยสายตาท้าทายแกมดูถูกอยู่ในที
"ได้ ผมจะทำให้พ่อเห็นว่าผมทำได้มากกว่านี้อีก" ภาพฟ้าตอบตกลง เขาเกลียดการดูถูก เกลียดการพูดจาของพ่อที่สุด หรือเขาจะหนีออกไปจากบ้านนี้ให้มันพ้น ๆ ไป
"ดี ฉันจะได้สบายใจสักที ไม่มีแก ฉันจะอายุยืนกว่านี้แน่นอน" ชนะพูดจบก็หัวเราะเดินกลับไปนั่งที่โซฟารับแขกเหมือนเดิม ไม่สนใจลูกชายอีก
ภาพฟ้าทำอะไรไม่ได้อีก หมุนกายเดินขึ้นไปชั้นบนไม่เหลียวหันมามองด้านหลังอีก เพราะเขากลัวว่าจะตัดใจจากไปไม่ได้ ที่เขาต้องไปก็เพราะเขาไม่อยากให้ครอบครัวพังลง และเขาก็อยากให้พ่อเห็นว่าเขาทำได้มากกว่านี้ เขาจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าลูกคนนี้ทำได้ ไม่ต้องอาศัยเงินพ่ออย่างเดียวแน่นอน
หลังวันนั้นเขาก็เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเดินออกจากบ้านที่ร้อนรุ่มดั่งไฟสุ่ม ไปยังไร่ที่เขาไม่รู้จัก เจอคนที่ไม่รู้จัก แต่เขาก็ยังรู้สึกดีกว่าเมื่อได้อยู่ที่นี่
ไร่ทิศเหนือ...
มีเจ้าของไร่ปากหมายิ่งกว่าอะไร แต่ก็… ใจดีกับเขากว่าใคร ๆ
เวลาผ่านไปเกือบปีที่เขามาอยู่ที่ไร่ คนเป็นพ่อไม่เคยย่างกรายเข้ามาเหยียบที่แห่งนี้ ทำราวกับชีวิตนี้ไม่เคยมีลูกคนนี้อยู่ในชีวิตแล้ว
ร่างบางยืนกอดอกมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยันให้ตัวเอง ทำแทบตายสุดท้าย ไม่เคยได้อะไรกลับมา แม้แต่คำพูดเอ่ยปากชมเล็กน้อยก็ไม่มี
ภาพฟ้ายืนอยู่บนสะพานแห่งหนึ่ง ดวงตาสีดำขลับมืดมิดมองไปยังแม่น้ำสายหนึ่งอย่างไร้จุดหมาย สายลมพัดแรงปะทะร่างกายสูงโปร่ง ทำให้ผมยาวที่รวบไม่เรียบร้อยปลิวตามลม แต่ก็ไม่อาจทำให้คนที่ยืนคิดอะไรเงียบ ๆ หงุดหงิดอะไร
“ถ้าโดดลงไปจะตายไหมน้า” ภาพฟ้าพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ไม่คิดว่าจะมีใครได้ยิน
“จะตายไหมกูไม่รู้ แต่ถ้าอยากรู้ก็ลองโดดลงไปสิ” ทว่ากลับมีเสียงผู้ชายดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา ภาพฟ้าหมุนตัวหันกลับไปมองก็เห็นว่าคนพูดเป็นใคร
“อ้าว ไม่โดดเหรอ แหม่ กูอุตส่าห์คิดว่าจะได้เก็บศพคน”
‘เก็บศพพี่มึงอะดิ’ ภาพฟ้าต่อว่าอีกฝ่ายในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา เขาจ้องมองคน ปากหมา แต่เขารู้ว่าอีกคนนั้นไม่ได้ตั้งใจปากหมาหรอก แค่อยากให้เขาสบายใจขึ้นแค่นั้น
“มองหน้าแบบนี้ เดี๋ยวกูจูบปากแตกเลย”
‘กวนตีน’ ภาพฟ้าด่าอีกฝ่ายในใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับมายืนมองแม่น้ำเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิม ไม่เหงา ไม่อ้างว้าง ไม่โดดเดี่ยว ตั้งแต่ที่มีผู้ชายปากหมาแต่ใจดีคนนี้ และไม่คาดฝันว่าจะมีคนคนนี้อยู่เคียงข้างในอนาคตข้างหน้า
แสงแดดจากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดเข้ามาตามช่องเล็ก ๆ ของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท ช่วงปลายเดือนมกราต้นเดือนกุมภาเป็นช่วงกำลังหนาวพอดีไม่เย็นหรือร้อนมาก หมอกยามเช้าสีขาวลอยอยู่บนอากาศ ต่างจังหวัดจึงเป็นช่วงเวลาที่หนาวนานที่สุด แต่เวลาร้อนก็ร้อนสุดเช่นกัน
บ้านชั้นเดียวยกพื้นสูงหลังหนึ่งตั้งอยู่ใกล้ภูเขา โอบล้อมไปด้วยไร่อ้อยกินพื้นที่หลายร้อยไร่ติดกัน ภายในตัวบ้านมีเพียงหนึ่งห้องนอนและหนึ่งห้องโถงที่โล่ง ถ้าไม่นับรวมทีวี ตู้เย็นที่อยู่ติดผนังห้อง และโซฟารับแขกกลางเก่ากลางใหม่หนึ่งตัว ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเลย
แต่ทว่าคนที่มาอยู่อาศัยก็ไม่คิดว่าจะลำบากอะไร เพราะเขามาอยู่ที่นี่ก็เพื่อทำให้คนที่ไล่เขาออกมารู้ว่าเขาก็สามารถทำอะไรได้ ไม่ใช่คนที่ดีแต่ผลาญเงินไปวันๆ แต่ทว่าวันนี้สายโด่งแล้วคนที่นอนอยู่ยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย
ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังอยู่ด้านนอก
เจ้าของร่างบางนอนขุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มขยับตัวเล็กน้อย เพราะเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นไม่ขาด เมื่อลืมตาขึ้นมาก็รีบหลับลงไปอีกครั้งเพราะแสงสว่างที่แยงตา ภาพฟ้าขยับตัวอย่างเกียจคร้าน อาการปวดหนึบที่หัวทำเอาเขาต้องยกมือขึ้นมาขึงที่ขมับทั้งสองด้าน ภาพฟ้ามองดูสภาพตัวเองที่เละเทะ เสื้อผ้าไม่ใส่ท่อนบนเปลือยเปล่า ช่วงล่างมีแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวที่เหลืออยู่ติดตัว เมื่อคืนเขาไปนั่งดื่มเหล้ากับคนงานที่แคมป์พักของคนงาน
“ไอ้ภาพ ไอ้ภาพโว้ย ตื่นหรือยังวะ” เสียงคนด้านนอกยังคงเคาะและทุบประตูดังไม่ขาดสาย ภาพฟ้าจำต้องลุกขึ้นจากที่นอนไปเปิดประตูให้กับคนที่มาเรียกแต่เช้า โดยที่ไม่ลืมหยิบผ้าขนหนูสีขาวมาพันรอบเอว พลางเดินไปเปิดประตูบ้าน
ก้องภพชะงักมือที่กำลังจะทุบประตูเมื่อเห็นสภาพคนที่ออกมาเปิดประตู ผมยาวชี้ฟูไม่เป็นทรงใบหน้าที่สวยกว่าผู้หญิงยับย่นอย่างหงุดหงิดเมื่อโดนรบกวนการนอน แต่ก้องภพก็ยังคิดว่ามันเป็นภาพที่น่ารัก
“โวยวายอะไรแต่เช้าวะ คนจะนอน” ภาพฟ้าถามคนมาใหม่ที่ยืนหัวเกรียนอยู่
“อื้อหือ กลิ่นละมุนหึ่งเลยนะมึง น้ำไม่รู้จักอาบ แล้วนี่เพิ่งตื่นเหรอ นอนห่าอะไรขนาดนั้นวะ”
ได้ข่าวว่าเมื่อคืนมึงก็ไปกับกูนะ...
“มึงอย่าพล่ามเยอะ ว่ามาเลยดีกว่ามีอะไร”
“อ้อ... เฮียให้มาตามมึงไปขับรถ เขาจะให้มึงไปไหนก็ไม่รู้กับเขา”
“กูไม่ใช่คนขับรถ แม่ง” ภาพฟ้าพูดได้แค่นั้นก็ยกมือขึ้นขยี้หัวแรง ๆ ผมยาวฟูชี้โด่เพราะเพิ่งตื่นนอน
ภาพฟ้าได้ยินคำว่าเฮียก็ทำให้เขาหัวเสียแต่เช้าเลย เจ้านายที่ให้เขาทำงานตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ถ้าไม่ติดว่าที่นี่ให้เงินเดือนเยอะ สวัสดิการพนักงานดี และอีกอย่างก็เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าเขาสามารถทำงานแบบนี้ได้เขาไปนานแล้ว ร่างบางเล็กขยับตัวหมุนกลับไปด้านใน
“แล้วนี่มึงจะไปไหนเนี่ย” ก้องภพเอ่ยถามเขาที่กำลังเดินกลับเข้าไปในห้อง ก้องภพเป็นหลานชายของเจ้านายเขา อายุของก้องภพนั้นก็เท่ากันกับเขา
“กูจะไปอาบน้ำ บอกเฮียว่ารอก่อนสิบนาที”
“มึงอาบน้ำหรือมึงวิ่งผ่านน้ำวะ”
“เอ๊ะ... มึงนี่” ภาพฟ้าเท้าสะเอวหันไปทำตาขวางใส่เพื่อนร่วมงานอย่างก้องภพ
“เออๆ กูพูดเล่น เร็ว ๆ นะ สวยซะป่าว ดุขนาดนี้จะมีผัวไหมเนี่ย”
“ไอ้ก้อง...” ภาพฟ้าเรียกชื่อเพื่อนพลางหันไปเตรียมจะถีบอีกฝ่ายสักที แต่มันก็เปิดประตูเผ่นหนีไปแล้ว
ภาพฟ้าเดินเข้ามาในห้องเพื่อจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง ชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนที่หน้ากระจกภายในห้องน้ำ นิ้วเรียวยาวสวยลูบไปตามโครงหน้าของตัวเอง ใบหน้าเรียวยาวสวยติดหวาน จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากบางที่แดงคล้ำจากการสูบบุหรี่ แต่ก็ยังให้ความรู้สึกแดงอยู่ ผิวขาวเนียนเหมือนคนที่ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน ตอนนี้คล้ำลงเล็กน้อย
“ไม่เห็นสวยตรงไหน เขาเรียกว่าหล่อต่างหาก” ภาพฟ้าพูดกับตัวเอง ก่อนจะรีบลงมืออาบน้ำแต่งตัวไปขับรถให้เจ้านายที่น่าลักเอาไปทิ้งของเขา
ภาพฟ้าเดินออกมาจากบ้านพักส่วนตัวหลังเล็กไปยังบ้านพักของเจ้านายที่อยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าไรนัก บ้านไม้เรือนไทยยกสูงสองชั้นตั้งเด่นเป็นตระหง่าน อยู่ท่ามกลางหุบเขาที่โอบล้อมไปด้วยหมอกขาวจางๆ และป่าอ้อย เพราะที่นี่คือ ไร่อ้อย ‘ทิศเหนือ’ ไร่อ้อยที่นี่เกือบห้าร้อยไร่ เป็นไร่อ้อยที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี้ก็ว่าได้ และยังเป็นไร่ที่รับซื้อผลผลิตจากเกษตรกรโดยตรง ก่อนจะนำไปแปรรูปที่โรงงานผลิตน้ำตาล
เขาทำงานที่นี่ได้เกือบครึ่งปีแล้ว โดยตำแหน่งงานของเขาคือทำทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบอย่างที่บอก แต่มันก็ทำให้เขาไม่มีความคิดฟุ้งซ่านดี เพราะเจ้านายเขาใช้งานคุ้มกับค่าแรงและค่าจ้าง เพราะที่นี่คือไร่อ้อยรายใหญ่ที่สุดของจังหวัดแถบอีสาน ภาพฟ้าเป็นคนภาคกลางและก็ไม่เคยทำงานหนักแบบนี้มาก่อน ทีแรกก็ทุลักทุเลพอสมควรหยิบจับอะไรไม่เป็นเลย แต่ตอนนี้เขาชินเสียแล้ว
หลังจากที่พ่อได้แต่งงานใหม่ก็คงอยากจะไล่เขาออกมาให้พ้นหูพ้นตา ไม่อยากให้เขาคอยเกะกะขวางหูขวางตาเขา จึงไล่เขามาทำงานกับลูกชายเพื่อนเขา ทั้งที่ไม่ถามความสมัครใจเขาสักคำ แต่เขาก็ยอมมาเพื่อที่จะให้พ่อเห็นว่าเขาสามารถทำงานนี้ได้ เขาไม่ใช่พวกเหลาะแหละที่ทำอะไรไม่เป็น ถึงแม้จะลำบากไปบ้างในช่วงแรก ๆ เพราะไม่เคยทำงานหนัก แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะแล้ว
“เหม่ออะไร ทำไมเพิ่งมา” เสียงทุ้มเข้มดังเรียกสติคนที่กำลังคิดไปไกล
ภาพฟ้ามองไปยังชายหนุ่มที่วันนี้แต่งตัวคล้ายกับคนงานจะออกทำไร่ เชิ้ตแขนยาวกับกางเกงยีนส์ขาดเข่าสีซีดจนเกือบเปื่อยตัวโปรดของเขา รองเท้าผ้าใบสีซีด ถ้าหน้าตาไม่หล่อให้แต่งแบบนี้ก็คนงานดี ๆ นี่เอง
ทิศเหนือ หรือ เสี่ยเหนือที่คนงานหรือชาวบ้านในแถบนี้เอาไว้ใช้เรียกชายหนุ่มตรงหน้า เป็นเสี่ยอายุน้อยแถมยังรวยมาก ไม่นับรวมหน้าตาที่หล่อเหลาแบบดิบ เถื่อนตามสไตล์คนทำงานในไร่ และคุมลูกน้องที่เป็นผู้ชายเสียส่วนใหญ่ ทิศเหนือนั้น อายุยี่สิบเก้าย่างสามสิบ เกิดก่อนภาพฟ้าอยู่สี่ห้าปี แต่ชายหนุ่มกลับเป็นคนเอาการเอางานกว่าเขาที่สำมะเลเทเมาไม่เอาการเอางาน ไม่เอาห่าอะไรเลยอย่างที่พ่อชอบว่าเขา
“มานานแล้ว” ภาพฟ้าหันไปตอบทิศเหนือที่กำลังสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้เขา
“แล้วทำไมไม่เข้าไปกินข้าว กูรอตั้งนาน” สายตาคมกริบฉายแววตำหนิเขาอยู่ในที ใบหน้าหล่อคมคายคล้ำแดดของอีกฝ่ายเรียบตึงบอกให้รู้ว่ากำลังไม่ชอบใจที่เขาไม่เข้าไปข้างใน แต่ทว่าเขาไม่กลัวเสียอย่าง
“ไม่หิว แล้วนี่เฮียจะไปไหนถึงให้ไอ้ก้องไปตามแต่เช้า” ภาพฟ้าตอบคำถามอีกฝ่าย พร้อมกับถามถึงธุระที่ทิศเหนือให้หาเขามากกว่า พอทิศเหนือเดินเข้ามาใกล้เขา ทำให้ภาพฟ้าต้องแหงนหน้าคุยกับอีกฝ่ายเล็กน้อย คนอะไรกินเสาไฟเข้าไปหรือไง
ภาพฟ้านึกค่อนขอดอีกฝ่ายในใจ เขาก็สูงเกือบร้อยแปดสิบ แต่ทิศเหนือคงร้อยเก้าสิบเห็นจะได้
“เออสิ ถ้าไม่มีจะเรียกหามึงหรือไง” ทิศเหนือตอบก่อนจะเดินนำหน้าภาพฟ้าไปยังลานจอดรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน
ภาพฟ้ามองแผ่นหลังของทิศเหนือที่ตั้งตรงตลอดเวลา เขาไม่เคยเห็นใครดูดีเท่ากับชายหนุ่มอีกแล้ว ไม่ว่าจะภาพลักษณ์ บุคลิกที่ดี แต่เสียอย่างเดียว ปากหมา!
“เดินเร็ว ๆ มึงขาสั้นหรือไง” เสียงห้าวดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ภาพฟ้ารับคำแล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนเต๊ะท่าอยู่ข้างรถกระบะคันใหญ่
“แล้วจะยืนขวางทางทำไม หลีก! ” ภาพฟ้าบอกอีกคนพร้อมกับผลักให้ทิศเหนือหลีกทาง แต่ไอ้ยักษ์ก็ไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย
“เอากุญแจมา เดี๋ยวขับเอง” ทิศเหนือแบมือขอกุญแจรถจากเขา ภาพฟ้ามองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง พลางคิดในใจว่าจะเรียกเขามาทำไม
“เดี๋ยวขากลับไง ตอนนี้ขับเองก่อน”
“อ๋อ... ครับ”
“มึงจะอ๋อทำไมยาวขนาดนั้น ขึ้นรถ”
ภาพฟ้าเดินอ้อมไปอีกทางเปิดประตูแล้วกระโดดขึ้นรถกระบะคันใหญ่ เขามองไปยังชายหนุ่มที่เข้ามานั่งภายในรถอย่างไม่เร่งรีบ ทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพาเขาไปไหนแต่ก็ไม่อยากถามให้มากความ อยู่กับทิศเหนือบางครั้งเขาไม่อยากจะเปิดปากพูดคุยกับอีกฝ่ายสักเท่าไรถ้าไม่จำเป็น
รถกระบะยกล้อสูงไว้ใช้สำหรับวิ่งงานในไร่เคลื่อนตัวออกไปตามถนนลูกรังที่มีความยาวเกือบสองร้อยเมตรกว่าจะถึงถนนใหญ่ ฝุ่นดินแดงฟุ้งกระจายตามหลังของรถ จนเกือบมองไม่เห็นสีของตัวรถ
“เมื่อคืนไปไหนมากับพวกไอ้ก้อง” ทิศเหนือถามคนที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จากับเขา ถึงแม้เขาจะรู้แต่ก็อยากถาม เพราะจะทำให้ภายในรถไม่เงียบสักเท่าไร
“กินเหล้าที่แคมป์คนงาน” ใบหน้าสวยของอีกฝ่ายหันมามองเขาแวบหนึ่งก็หันกลับไปมองทางเหมือนเดิม คนตัวเล็กรู้ว่าต้องโดนดุอีกแน่
“ทำไมไม่บอกกูก่อน แล้วเหล้าเนี่ยมึงจะแดกอะไรนักหนา หน้าตามึงไม่ได้เหมาะกับเหล้าต้มเถื่อนของลุงแสนเลยนะ” ทิศเหนือต่อว่าอีกฝ่ายที่ไปไหนมาไหนไม่เคยบอก และอีกอย่างที่เขาไม่เข้าใจก็คือภาพฟ้าเป็นพวกชอบดื่มเหล้า ดูดบุหรี่ สารพัดของที่ทำลายสุขภาพ
ทิศเหนือไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายหน้าหวานถึงได้มีนิสัยไม่สนโลกขนาดนี้ เขาจำวันแรกที่อีกฝ่ายมาอาศัยอยู่ที่นี่ได้ โดยบิดาของอีกฝ่ายเป็นคนฝากให้พ่อของเขาช่วยอบรมสั่งสอนให้ทำงานด้วย เพราะเป็นเพื่อนของพ่อชายหนุ่มจึงรับปาก เพราะคิดว่าคงไม่เท่าไหร่หรอก ดูจากลักษณะท่าทางเงียบๆ หงิม ๆ เหมือนลูกคุณหนูทั่วไปนั่นแหละ น่าจะพอพูดคุยกันได้ง่าย
ยิ่งเขาเห็นสายตาของภาพฟ้าวันนั้นแล้วก็อยากจะรักษาคนคนนี้ไว้ เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะเสียมันไปโดยไม่มีวันจะได้คืนมา สายตาสิ้นหวังไร้ซึ่งความรู้สึก ราวกับหมดสิ้นทุกอย่าง จนเขาอยากรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไปเจอเรื่องอะไรมาถึงได้มีสภาพที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อเช่นนี้ แต่พอเขารู้จักอีกฝ่ายไปเรื่อย ๆ ก็ให้ความรู้สึกอยากโอบกอดคนคนนี้ไว้แน่น ๆ
แต่เมื่อได้รู้จักกันจริง ๆแล้ว เขาอยากจะเอาหัวโหม่งเสาตาย สายตาท่าทางดื้อรั้นไม่พูดไม่จาเอาแต่เมาหัวราน้ำได้ทุกวัน ท่าทางจะตายให้ได้ของมันทำให้เขาเกือบเป็นตาลุงขี้บ่น ด่าทุกวัน แต่หาได้เอาเข้าหูมันไม่ จนวันที่เขาทนไม่ไหวเอาเรื่องพ่อมันมาด่านั่นแหละถึงได้ฟื้นสติขึ้นมาบ้าง แล้วอยากทำงาน อยากทำให้พ่อเห็นว่าตัวเองดีขึ้น
ทว่าก็ยังคงแอบไปกินเหล้ากับก้องภพและคนงานอยู่ดี แต่นี่ก็เป็นข้อดีของภาพฟ้า เพราะเข้ากับคนได้ง่าย ไม่ค่อยถือตัว ใครชวนทำอะไรไปไหนก็ไปกับเขาหมด ยังดีที่อีกฝ่ายเป็นผู้ชายท้องไม่ได้จึงทำให้เขาไม่ห่วงมากนัก
“โอ๊ยเฮีย ผมเป็นผู้ชายและโตแล้ว ไม่ต้องบอกเฮียทุกอย่างหรอก” ภาพฟ้าบอก ขนาดพ่อเขายังไม่สนใจเขาเลย ทำไมคนอื่นต้องมาทำตัวเหมือนพ่อเขาด้วยล่ะ ยิ่งเป็นทิศเหนือเขายิ่งเกร็ง
“รู้ว่าโตแล้ว แต่อย่าลืมว่ามึงมาอยู่ที่นี่เพื่ออะไร พ่อมึงเขาเป็นห่วง”
“เหอะ อย่าพูดให้ผมรู้สึกสมเพชตัวเองนะเฮีย เขาไม่เคยคิดว่ามีลูกคนนี้อยู่” ภาพฟ้าแค่นเสียงหัวเราะ ความรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกที่คอหอย
“ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนไม่รักลูก” เห็นสายตาเจ็บปวดของอีกฝ่ายแล้วไม่รู้ทำไมหัวใจเขารู้สึกปวดร้าว
“งั้นพ่อผมเป็นคนแรก ถ้าเฮียไม่อยากไปคนเดียว เฮียก็เลิกพูดถึงเขาสักวัน”
“เอ้า ไอ้นี่ กูเป็นเจ้านายมึงนะ แล้วก็ยังเป็นคนที่พ่อมึงฝากมาด้วย”
“เจ้านายไม่ใช่พ่อ อีกอย่างเมียก็ไม่ใช่อย่ามาสั่ง” ภาพฟ้าพูดเสียงขึ้นจมูก พลางกอดอกมองไปทางด้านนอกที่เป็นพื้นที่โล่ง มีแต่ต้นไม้น้อยใหญ่ที่แห้งแล้งรอฝนตกลงมา ใกล้เข้าหน้าร้อนเข้าไปทุกทีแต่ที่นี่ก็ยังถือว่าไม่ร้อนมากนัก
“กูไม่เป็นหรอกเมียมึงนะ แต่กูจะเป็นผัว” ทิศเหนือบอกอีกฝ่ายที่ชอบทำหน้าบึ้งใส่เขาเวลาพูดเรื่องพ่อตัวเอง มุมปากโค้งขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กหันมา
“เฮีย!” ภาพฟ้าหันมาทำตาเขียวใส่คนที่ชอบพูดเล่นอยู่ไปเรื่อย ตั้งแต่สนิทกันมาก็เพิ่งรู้ว่าเจ้านายมีอารมณ์ขันกับเขาด้วย
ทุกครั้งก็เป็นตัวเองที่อดรนทนไม่ได้ต้องร้องปราม เขาไม่รู้ว่าทิศเหนือคิดยังไงกับเรื่องเกย์ และยังมีชาวบ้าน คนงานที่ไร่อีก ถ้าขืนเขาพูดแบบนี้อีกไม่รู้ว่าคนพวกนั้นจะมองเขากับเจ้านายพวกเขาอย่างไร
ถึงแม้เขาจะชอบผู้ชายจริง ๆ แต่สำหรับทิศเหนือนั้นไม่ใช่ ก็ไม่รู้ว่าทิศเหนือเป็นอะไรยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ห้ามจนปากจะฉีกถึงหูก็ทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น
“ฮ่า ๆ ทำไมกูพูดแค่นี้ มึงอายเหรอ” ทิศเหนือหัวเราะออกมาเสียงลั่นรถ พลางมองมาทางเขา
“ไม่ได้อาย แต่มันใช่เรื่องที่เฮียจะเอามาพูดเล่นหรือไง”
“ก็มึงสวยขนาดนี้ สวยกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก ใครมันจะไม่อยากเป็นผัววะ” ทิศเหนือบอกออกมาแบบโต้ง ๆ ภาพฟ้ารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกขวานผ่าซาก เป็นผู้ชายดิบ ๆ ห่าม ๆ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะห่ามขนาดนี้
“ผมเป็นผู้ชายนะเฮีย จะไปเป็นเมียใคร”
“กูจะคอยดู” ทิศเหนือพูดเบา ๆ คล้ายพูดกับตัวเอง จนภาพฟ้าต้องถามว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่มีหรือทิศเหนือเขาจะยอมรับแล้วบอกออกมาอีกรอบ
ทิศเหนือขับรถพาภาพฟ้าเข้ามาในตัวเมืองที่อยู่ห่างจากไร่ไม่ไกลมาก ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในโรงงานผลิตน้ำตาลแห่งหนึ่งของภาคอีสาน รถพ่วง รถสิบล้อจอดรอคิวชั่งน้ำหนักอยู่เยอะแยะมากมายหลายสิบคัน ทางเข้าไปก็อยู่ไกลพอสมควร
เมื่อเข้ามาภายในโรงงานก็เป็นลานโล่งกว้างกินพื้นเกือบสิบไร่เห็นจะได้ แต่ก็ดูคับแคบไปถนัดตาเมื่อมีรถพ่วงคันใหญ่หลายคันที่จอดรอคิวไปชั่งน้ำหนักแล้วเอาอ้อยเข้าหีบ ภาพฟ้าที่ไม่เคยเข้ามาในนี้เลยก็มองอย่างตื่นเต้น เพราะไม่เคยเห็นมาก่อนถึงแม้ว่าจะทำงานในไร่ แต่เขาก็อยู่แค่ที่ไร่ไม่เคยได้เข้ามาในโรงงานเลย เขามองไปรอบ ๆ ราวกับเด็ก ๆ ที่เห็นอะไรแปลกใหม่
ขณะที่ทิศเหนือจอดรถแล้วก็ยังไม่รู้ตัว ภาพฟ้าอยากจะลงไปดูแต่ทว่าเจ้านายเขาก็เอ่ยกับเขาขึ้นมาก่อน
“นั่งรอที่รถนี่แหละ เดี๋ยวกูจะเข้าไปเอาเอกสารก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยเอากับข้าวไปให้ลุงแสน”
“ผมไปก่อนไม่ได้เหรอ”
“ไม่ได้ เดี๋ยวหลงกัน มึงแหกตาดูซิว่ามันกว้างขนาดไหน แล้วดูที่นี่มีแต่ผู้ชาย”
“ผมก็ผู้ชาย” ภาพฟ้าหันไปแย้งกับทิศเหนือทันควัน เขาเป็นผู้ชายเหมือนกันทำไมเขาต้องกลัว
“มึงดูสภาพตัวเองตอนนี้ด้วย อย่ามาเถียงกู อยู่นี่แหละ เดี๋ยวกูมา” น้ำเสียงเฉียบขาดของคนตัวโตทำให้เขาไม่กล้าแย้งอะไรอีก
“ครับ” ภาพฟ้ารับคำพลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ ไม่สนใจทิศเหนืออีก เขาอุตส่าห์คิดว่าตัวเองมาที่นี่ครั้งแรก แล้วจะได้ลงไปสำรวจรอบๆ หลังจากที่ทำไร่อ้อยมานานก็เพิ่งจะเคยเห็นโรงงานกับเขาบ้าง แต่ที่นี่ก็คล้ายกับที่ไร่ทิศเหนือนั่นแหละ แต่กว้างกว่าและเป็นที่ผลิตน้ำตาลเฉย ๆ กลิ่นเหม็นไหม้ของกากน้ำตาลจากอ้อยโชยมาให้ได้กลิ่นอยู่ตลอดเวลา
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงเคาะกระจกรถก็ดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังเคลิ้มหลับต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยอารามตกใจจึงหันไปมองตามเสียง ร่างสูงใหญ่ของทิศเหนือยืนอยู่ด้านนอกลงมือเคาะกระจกอยู่ ภาพฟ้าถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะเมื่อกี้หัวใจเขาตกไปที่ตาตุ่มเลยทีเดียว มือเล็กกดปุ่มลดกระจกรถลง พลางชะโงกหน้าออกไปถาม
“ตกใจหมดเลยเฮีย”
“แล้วทำอะไร กูเคาะตั้งนานไม่เปิด คิดว่าจะได้พังประตูเข้าไปแล้ว”
“กำลังจะหลับ แล้วนี่เสร็จแล้วเหรอ ไปกันได้ยัง” เขาถามอย่างกระตือรือร้น เพราะอยากจะลงไปดูบรรยากาศรอบๆ แต่เมื่อได้ยินคนที่ยืนพิงรถอยู่บอกก็หน้าม่อยลงทันที
“เสร็จแล้ว แต่เดี๋ยวลุงแสนจะมาเอง เขาจอดอยู่ไกลเลยไม่อยากให้เราไปหา บอกจะเดินมาเอง”
“เซ็งเลยอะ” คนตัวเล็กทำท่าทางเซ็งๆพลางปากยื่นออกมา ท่าทางแบบนี้ทำเอาคนมองถึงกับหายใจติดขัดอย่างไม่เคยเป็น ยิ่งเห็นสีหน้าหมาหงอยก็ยิ่งอยากลูบหัว มือที่กำลังยื่นออกไปถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ตกใจกับความคิดของตัวเองดีที่ยั้งมือไว้ทัน
“แล้วลุงยังลุกไหวเหรอ เมื่อคืนก็หนักอยู่นะ” ภาพฟ้าทำหน้าสงสัย เพราะเมื่อคืนลุงแสนกับพวกเขากินเหล้าตั้งวงอยู่เกือบค่อนคืนได้ ทำไมวันนี้แกยังลุกขึ้นมาขับรถได้ เหล้าเถื่อนที่แกต้มฤทธิ์แรงเอาเรื่อง ขนาดเขายังเกือบน็อกกลางอากาศ ถ้าก้องภพไม่ลากเขามาด้วย
“ยังจะมาถามอีก มึงตัวดีเลยพาคนอื่นเสียการเสียงาน” ทิศเหนือทำหน้าดุพลางชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ แต่ใครจะไปสนล่ะให้เขาอยู่บ้านคนเดียวก็เหงาสิ สู้ออกไปหาเพื่อนที่แคมป์คนงานไม่ดีกว่าเหรอ ไปหาอะไรอร่อยๆกินข้างนอกสบายใจกว่าขึ้นไปกินบนบ้านใหญ่กับทิศเหนือเสียอีก
“ผมไม่ผิดนะ โทษผมได้ยังไง” ภาพฟ้าปฏิเสธความผิดครั้งนี้ด้วยหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ พลางทำตาปริบๆ
“ไม่โทษมึงจะให้กูโทษใคร ตั้งแต่มีมึงเข้ามาคนงานกูแม่งก๊งเหล้าตอนเย็นตลอด โดยเฉพาะคู่หูมึง” ทิศเหนือต่อว่าภาพฟ้า แต่มีหรือคนหน้ามึนแบบคนตัวเล็กจะสะทกสะท้าน นี่ก็อีกเห็นผลหนึ่งที่เขาโกรธไม่ลง
“เฮีย เฮีย... เหนือ” ภาพฟ้าเรียกอีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งเขาจับไหล่อีกฝ่ายแล้วเรียกชื่อเล่นของเขานั่นแหละถึงได้รู้สึกตัว
“เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามคนที่ยืนมองหน้าเขาแล้วเหม่อลอยราวกับคิดอะไรอยู่
“เปล่า แค่คิดอะไรเพลินๆ”
“อื้อ ลุงแสนเดินมาโน่นแล้ว” ภาพฟ้าพยักพเยิดไปหาคนที่กำลังเดินตรงมาทางพวกเขาสองคน
ลุงแสนคือคนงานเก่าแก่ของที่นี่ ลุงอยู่กับไร่ทิศเหนือมาตั้งแต่ทิศเหนือเป็นเด็ก ถือว่าเป็นคนงานรุ่นบุกเบิกก็ว่าได้ ครอบครัวลุงแสนทำงานให้กับทิศเหนือมานาน ทุกคนในครอบครัวก็มีงานทำกันทุกคน เมียลุงแสนหรือป้านอมมีหน้าที่ทำงานบ้านให้กับทิศเหนือและลุงผู้ใหญ่ ส่วนลุงแสนกับลูกชายก็มีหน้าที่รักษารถซ่อมรถ ทำงานในไร่บ้างแล้วแต่ทิศเหนือสั่ง
“อ้าวเสี่ย คุณภาพ มีอิหยังครับ” ลุงแสนถามทิศเหนือด้วยภาษาพื้นบ้านของชาวอีสาน แต่เวลาลุงแสนคุยกับเขาก็เป็นภาษากลางที่ฟังดูกระท่อนกระแท่นบ้างแต่ก็พอฟังรู้เรื่อง
ภาพฟ้านั่งฟังสองคนคุยกันอยู่ในรถไม่ได้ลงจากรถแต่อย่างไร ยิ่งตอนนี้อากาศร้อนอบอ้าวของช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ซึ่งจะเข้าฤดูร้อนอย่างเต็มตัวแล้ว
“พอดีผมมาเอาเอกสาร ป้านอมเลยฝากผมให้เอาข้าวมาให้ลุงด้วยน่ะครับ” ทิศเหนือพูดแล้วก็ยื่นมือมาทางคนที่นั่งในรถ แต่เหมือนว่าคนตัวเล็กจะงุนงงไม่เข้าใจจึงมองหน้าชายหนุ่ม
“อะไร?” คิ้วเข้มเลิกสูง
“ข้าวกล่องวางอยู่เบาะหลัง”
“ไม่บอกละ ยื่นมือมาใครมันจะไปตรัสรู้ได้” คนในรถบ่นยาวพลางเอี้ยวตัวไปด้านหลังหยิบเอาตะกร้าที่มีปิ่นโตสี่ชั้นวางอยู่พร้อมกับขวดน้ำมาส่งให้ทิศเหนือ
“อะนี่ หอมจังวันนี้ป้านอมน่าจะทำหลายอย่าง” ชายหนุ่มพูดด้วยท่าทางหน้าทะเล้น
“ฮ่าๆ คุณภาพอยากกินติครับ”
“บ่ๆ กลัวลุงบ่อิ่ม” ภาพฟ้าที่พูดอีสานด้วยเสียงเหน่อๆ ก็ทำให้ผู้ชายต่างวัยสองคนยิ้มหัวเราะออกมา
“คุณภาพความจำดีนะเนี่ย ต่อไปคงพูดได้ หาสาวอีสานสักคนมาสอนน่าจะจำได้ดีกว่าแน่นอนฮ่าๆ”
“แนะนำสักคนสิลุง” ภาพฟ้าบอกพลางยิ้มขยิบตาให้ลุงแสนไปทีหนึ่ง
“ใครจะกล้าจีบมึง”
“ทำไม?”
“มึงสวยกว่าไง ใครมันอยากจะมีแฟนที่สวยกว่าวะ”
“จิ๊...” ภาพฟ้าจิ๊ปากพร้อมส่งค้อนให้ทิศเหนือไปวงใหญ่
“ยังจะมาค้อนกูอีก งั้นผมไปก่อนนะลุง วันนี้ต้องไปดูล้อรถสิบล้อที่ร้านอะไหล่อีก”
“ครับ ไปก่อนเด้อคุณภาพ มื้อแลงเจอกัน” ลุงแสนบอกพลางโบกมือพร้อมขยิบตาให้ภาพฟ้าทีหนึ่งอย่างรู้กันว่าเรื่องอะไร
“ครับ บายลุง”
เมื่อเห็นว่าลุงแสนไปไกลแล้ว ภาพฟ้ากำลังเปิดประตูรถลงเพื่อจะอ้อมไปขับให้ทิศเหนือก็ต้องชะงัก เมื่อคนตัวโตเดินไปฝั่งคนขับเหมือนเดิม
“ไม่ให้ผมขับเหรอ”
“ยังไม่ถึงเวลามึง” ทิศเหนือตอบพลางมองไปยังกระจกหลังและถอยรถออกไปจากโรงงาน
ทิศเหนือขับรถออกมาจากโรงงานพร้อมกับตรงไปที่ธนาคารใช้เวลาไม่นานก็มาถึง
“ฟ้า เอากระเป๋าเป้ด้านหลังไปด้วย”
“ก็บอกให้เรียกว่าภาพ หรือเรียกอะไรก็ได้ อย่าเรียกฟ้ามันคล้ายผู้หญิง” คนที่ถูกเรียกด้วยชื่อที่สงวนสิทธิ์หน้างอทันที เขาไม่ชอบให้ใครเรียกแบบนี้
“มึงไม่ชอบ แต่กูชอบ ฟ้า ฟ้า ฟ้า” ทิศเหนือลอยหน้าลอยตาเรียกชายหนุ่มอย่างนึกสนุก ชื่อออกจะเพราะ เหมือนผู้หญิงตรงไหน หน้าตาภาพฟ้ายังเหมือนกว่าอีก
“ชิ... ตามใจ” ภาพฟ้าบอก ก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง เขามาอยู่ที่นี่นานพอสมควรก็รู้ว่าไอ้กระเป๋านี่เอาไว้ทำอะไร ภาพฟ้าสะพายกระเป๋าไว้ด้านหลังเดินลงไปจากรถ ทิศเหนือขึ้นไปยังธนาคารที่เขามาเป็นประจำ
“อ้าวคุณเหนือ คุณภาพ สวัสดีจ้ะ” ผู้จัดการธนาคารเดินออกมาเจอเขากับภาพฟ้าที่ขึ้นมาพอดี
“สวัสดีครับ/ดีครับ” ทั้งสองยกมือไหว้คนที่เข้ามาทัก
“วันนี้มาทำอะไรคะ เชิญด้านในก่อนค่ะ” ผู้จัดการฝ่ายมือเชื้อเชิญให้เข้าไปนั่งในห้องทำงานอีกฝ่าย ทิศเหนือกับภาพฟ้าจึงเดินเข้าไปภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มาก
“พอดีมาถอนเงินน่ะครับ”
“มาค่ะเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง คุณเหนือรอสักครู่นะคะ”
“ครับ ตามนี้นะครับ” ทิศเหนือบอกตัวเลขหกหลักให้ผู้จัดการรับไป ทั้งสองรอไม่นานก็แล้วเสร็จ ทิศเหนือกับภาพฟ้าก็ออกมาจากธนาคาร ทั้งสองใช้เวลาเช้าวันนี้ไปกับการตะลอนอยู่ในตัวเมือง เพื่อซื้ออะไหล่รถต่างๆ
จนกระทั่งเที่ยงเกือบบ่ายทิศเหนือจึงพาภาพฟ้าหาอะไรกิน ตอนนี้ภาพฟ้ารู้สึกว่าตาลายท้องร้องเพราะเมื่อเช้าเขาไม่ได้ทานอะไรเลย เพราะนึกว่าทิศเหนือจะใช้เวลาไม่นาน แต่ก็ลืมคิดไปว่าถ้ามากับทิศเหนือ ไม่มีทางที่เขาจะได้กลับบ้านเร็ว บริเวณหลังรถกระบะมีอะไหล่รถต่าง ๆ และมีล้อยางอีกสี่ล้อที่ไว้สำรองเผื่อรถที่ใช้ขนอ้อยมีปัญหา
“เฮีย หิว” ภาพฟ้าบอกอีกฝ่าย ทิศเหนือมองมานิดหน่อยแต่ไม่ได้พูดอะไร แต่ภาพฟ้าก็เห็นว่าอีกฝ่ายตีไฟเลี้ยวจอดรถที่ร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากที่เขาบอกเท่าไร
“โทษที กูลืม นึกว่ามึงอิ่มทิพย์”
“กวนตีนว่ะ เดี๋ยวต่อยแม่ง”
“ต่อยแล้วกูจูบคืน” ทิศเหนือตอบเขากลับมาพร้อมกับขยิบตาข้างซ้ายให้เขาทีหนึ่ง
“…...”
“หึ ลงไปสิ จะกินไหมข้าวนะ บ่ายนี้จะต้องเข้าไร่อีก อย่าลืมว่าต้องไปนับอ้อยในไร่ให้คนงาน” ทิศเหนือพูดบอกเขาก่อนจะลงไปยังร้านอาหาร
ภาพฟ้ามองตามคนที่ลงไป เห็นเขาเป็นทาสหรือไง ใช้งานเขาทุกอย่างไม่ให้เขาเว้นว่างเลย แต่ภาพฟ้าก็ไม่โวยวายอะไร เพราะภาพฟ้าก็ทำตามที่ทิศเหนือบอกตลอดไม่เคยปฏิเสธเขาได้เลย
