ภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน รถคันหนึ่งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอยู่นานก่อนจะสงบลงในที่สุด
ภายในรถ เสื้อผ้าของสือโย่วอี๋ยับยู่ยี่ไปหมด นิ้วมือที่กำลังติดกระดุมเสื้ออยู่สั่นเล็กน้อย
สวี่ถิงจือมองดูท่าทางที่ลนลานของเธอด้วยความตลก เขาจ้องมองอยู่ตลอดจนหน้าและหูของเธอแดงก่ำไปหมด จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “พรุ่งนี้มาที่บ้านฉันสิ”
พรุ่งนี้…… เป็นวันเกิดของเธอ
แสดงว่าสวี่ถิงจือยังจำได้อยู่เหรอเนี่ย？
ดวงตาของสือโย่วอี๋แสดงความดีอกดีใจออกมา
แต่คำพูดหลังจากนี้ของเขา กลับทำให้ประกายในแววตาของเธอดับวูบลงไปเป็นปลิดทิ้ง “พรุ่งนี้หว่านหว่านจะมาเป็นแขกที่บ้านน่ะ หว่านหว่านไม่ค่อยสบาย เดี๋ยวฉันส่งเมนูอาหารให้เธอ เธอช่วยเตรียมอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการให้หว่านหว่านหน่อยนะ”
“ได้ค่ะ คุณสวี่” หัวใจของเธอแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี แต่เธอก็ยังคงตอบรับกลับไปอย่างอ่อนน้อม
หว่านหว่านที่สวี่ถิงจือพูดถึงชื่อเต็มๆ ก็คือเจียงหว่าน เธอเป็นคนรักฝังใจที่เขาคิดถึงมานานหลายปี
เจียงหว่านไปศึกษาต่อด้านการแพทย์ที่ต่างประเทศ ได้ยินมาว่าเธอประสบความสำเร็จในการวิจัยเป็นอย่างดี หลังจากสำเร็จการศึกษาเธอก็เพิ่งจะเดินทางกลับประเทศมาสัปดาห์นี้เอง
ในเมื่อเจียงหว่านกลับมาแล้ว ตัวสำรองที่ด้อยกว่าอย่างเธอก็คงต้องไปแล้วสินะ
สือโย่วอี๋พูดด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นว่า “ฉันจะออกไปได้ตอนไหนเหรอคะ？”
“ออกไปงั้นเหรอ？” สวี่ถิงจือราวกับได้ยินเรื่องตลกอย่างไรอย่างนั้น เขาจับคางของสือโย่วอี๋ยกขึ้นเบาๆ แล้วก็ใช้สายตาที่คลุมเครือมองสำรวจร่างกายของเธออยู่รอบหนึ่ง “ฉันเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เธอจะทำใจไปจากฉันได้จริงๆ น่ะเหรอ？”
สือโย่วอี๋ตกเป็นของเขาตั้งแต่เธอยังเป็นวัยแรกแย้มอายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น จากหญิงพรหมจารีผู้ไร้เดียงสาและไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ได้ถูกเขาฝึกฝนจนสามารถเข้ากับเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบทุกประการ
หว่านหว่านเป็นดอกเตอร์ที่จบแพทยศาสตร์ หลังจากกลับประเทศมาแล้วเธอก็ได้เข้าทำงานให้กับบริษัททางการแพทย์ชั้นนำ คาดว่าเธอน่าจะไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับเขาสักเท่าไหร่
ในอนาคต ยังไงเรื่องบนเตียงก็ยังต้องเป็นสือโย่วอี๋อยู่
สือโย่วอี๋มองเขาแล้วก็หน้าแดงก่ำขึ้นมา เธอพยายามฝืนพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า “คุณเป็นผู้ชายคนแรกของฉันก็จริง แต่ไม่มีทางเป็นคนสุดท้ายแน่นอน ฉันจะไม่เป็นเมียน้อยเด็ดขาด ฉันจะต้องได้แต่งงานกับผู้ชายที่แสนดีสักคน แล้วก็ได้เริ่มต้นชีวิตของตัวเอง！”
สวี่ถิงจือเหลือบมองเธอ แล้วก็หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งยื่นไปพร้อมกับพูดว่า “เรื่องระหว่างเราจะจบกันหรือไม่นั้น มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอสักหน่อย”
เขาพูดเสริมขึ้นมาด้วยสีหน้าเยาะเย้ยอีกว่า “ครอบครัวเธอจะยอมเหรอ？”
คำพูดเหล่านี้ทำให้สือโย่วอี๋ถึงกับตัวแข็งทื่อไปเลย
เธอไม่ได้รับบัตรใบนั้นมา แล้วก็วิ่งลงจากรถไปในสภาพที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ไปหมด
ความทรงจำอันขมขื่นผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
ในตอนนั้น หานเทียนฉีผู้เป็นพ่อกับหานหลี่ผู้เป็นพี่ชายคนที่สองของสือโย่วอี๋กำลังติดหนี้พนันจำนวนมหาศาล ส่วนหานเหยียนพี่ชายคนโตของเธอกำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ จำเป็นต้องใช้เงินจ่ายค่าเล่าเรียนเป็นจำนวนมาก
ส่วนหานอู้พี่ชายคนที่สาม เขาเป็นเพียงคนเดียวที่หารายได้มาจุนเจือครอบครัว เขาทำงานเป็นเลขาอยู่ที่บริษัทของสวี่ถิงจือ
เพื่อชำระหนี้ เขาจึงยกสือโย่วอี๋ให้สวี่ถิงจือในงานสังคมงานหนึ่ง
ค่ำคืนนั้นเป็นครั้งแรกของสือโย่วอี๋ เธอหวาดกลัว อับอายและรู้สึกอัปยศอดสูจนตัวสั่นไปหมด
แต่สวี่ถิงจือกลับมีความอ่อนโยนเป็นพิเศษ
สือโย่วอี๋ที่โหยหาความรักมากจนถึงแม้ว่าเขาจะเอาแต่พร่ำเพ้อพูดถึงชื่อเจียงหว่านตลอดทั้งคืน แต่เธอก็ยังตกหลุมรักเขาโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อยู่ดี
หลังจากนั้นมาเธอถึงได้รู้ว่า สาเหตุที่สวี่ถิงจือสนใจเธอ เพราะเธอมีหน้าตาที่ค่อนข้างคล้ายคลึงกับเจียงหว่าน แถมยังเรียนแพทย์เหมือนกันอีกด้วย
สือโย่วอี๋อายุน้อยกว่าเจียงหว่านไม่กี่ปี แต่เธอกลับมีพรสวรรค์เป็นเลิศ เธอใช้เวลาเพียงแค่สองปีก็สำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยแล้ว
ทว่าด้วยความปรารถนาอยากที่จะครอบครองของสวี่ถิงจือ เธอจึงต้องละทิ้งความฝันที่จะเป็นแพทย์ไปก่อนที่จะได้รับใบปริญญาบัตรเพียงไม่นานเท่านั้น
ทำให้เธอได้กลายเป็นนักโภชนาการส่วนตัวและเด็กเสี่ยในความลับของเขาที่ไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ได้
เธอรู้ว่าสวี่ถิงจือแค่หลงใหลในร่างกายของเธอเท่านั้น แต่เธอก็ยังหวังอย่างไร้ศักดิ์ศรีว่าเจียงหว่านจะไม่กลับมาอีกเลย
เพราะหากเป็นเช่นนั้น เธอก็จะได้อยู่เคียงข้างสวี่ถิงจือตลอดไปได้
ซึ่งวันนี้ ความฝันนั้นได้พังทลายลงโดยสมบูรณ์แล้ว
……
ณ วิลล่าตระกูลสวี่
สือโย่วอี๋กำลังง่วนอยู่กับงานในครัวอย่างเงียบๆ
เพราะความเหม่อลอย เธอจึงไม่ทันระวังทำให้หลังมือโดนลวก พอเธอร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ สวี่ถิงจือจึงตำหนิเธอว่า “ทำไมถึงได้ประมาทแบบนี้ล่ะ？”
เขาก้มหน้าไปมอง จากนั้นก็หันไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำแข็งออกมา
หัวใจที่เย็นชาของสือโย่วอี๋เริ่มโอนอ่อนลงเล็กน้อยแล้ว แต่ในวินาทีต่อมา……
ประตูถูกเปิดออก เจียงหว่านเดินเข้ามาอย่างสง่างาม
เธอแต่งหน้าอย่างประณีตงดงาม ท่าทางดูสง่างามมาก ดูมีความมั่นใจในตัวเองราวกับหงส์ขาวจนทำให้สือโย่วอี๋ดูเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่ไปเลย
สวี่ถิงจือที่ตอนแรกกำลังเดินมาทางลูกเป็ดขี้เหร่ จู่ๆ ก็หันหลังและรีบเข้าไปทักทายหงส์ขาวแทบไม่ทัน
หลังจากนั้น เขาก็ไม่หันมาเหลียวแลสือโย่วอี๋อีกเลย
สือโย่วอี๋มองหลังมือที่ทั้งบวมทั้งแดงของตัวเอง แล้วก็หัวเราะเยาะตัวเองออกมาทั้งน้ำตา
“อาหารทุกจานในวันนี้เป็นอาหารที่ฉันชอบกินทั้งนั้นเลย ถิงจือ คุณนี่ใส่ใจฉันจริงๆ เลยนะคะ” ระหว่างรับประทานอาหาร พอเจียงหว่านเห็นอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื้นตันใจ
แต่หัวใจของสือโย่วอี๋กลับเจ็บจี๊ดขึ้นมา ราวกับถูกแทงซ้ำลงไปอีกครั้งอย่างไรอย่างนั้น
อาหารพวกนี้ เป็นอาหารจานโปรดที่ปกติสวี่ถิงจือก็ชอบกินเหมือนกัน
ที่แท้ แม้แต่ความชอบของเขาก็ยังทำตามเจียงหว่าน
เรื่องทั้งหมดที่เธอคิดว่าเธอรู้จักสวี่ถิงจือเป็นอย่างดี แท้จริงแล้วทุกอย่างล้วนได้รับอิทธิพลมาจากเจียงหว่านทั้งสิ้น พวกเขาสนิทสนมกันมากจนไม่สามารถแยกจากกันได้ แม้เจียงหว่านจะอยู่ไกลถึงต่างประเทศก็ตาม
ทำไมเมื่อก่อนเธอถึงไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลยนะ？
แม้แต่คุณแม่สวี่ที่ปกติค่อนข้างจู้จี้จุกจิกก็ยังพึงพอใจเจียงหว่านเป็นอย่างมาก “หว่านหว่าน กลับประเทศมาครั้งนี้ไม่กลับไปแล้วใช่ไหม？ เรื่องแต่งงานของเธอกับถิงจือน่าจะเริ่มกำหนดกันได้แล้วนะ”
เจียงหว่านเหลือบมองไปที่สวี่ถิงจืออย่างเขินอายพลางพูดว่า “คุณป้าคะ ฉันไปต่างประเทศมาตั้งนาน ไม่รู้ว่าถิงจือจะมีคนที่ชอบไปแล้วหรือยัง？ ฉันคงไปขัดขวางความรักดีๆ ของเขาไม่ได้หรอกค่ะ”
เจียงหว่านชำเลืองหางตามองไปที่สือโย่วอี๋ ราวกับกำลังบอกใบ้บางอย่าง
คุณแม่สวี่จึงพูดขึ้นมาอย่างประชดประชันว่า “ถึงแม้จะกินข้าวอยู่โต๊ะเดียวกันได้ แต่ตระกูลสวี่ก็ไม่มีทางยอมรับคนที่ฐานะทางสังคมต่ำต้อยมาเป็นลูกสะใภ้หรอก” เธอยิ้มกว้างพลางมองไปที่เจียงหว่านและพูดต่อว่า “มีเพียงผู้หญิงที่เป็นดอกเตอร์มีการศึกษาสูงอย่างเธอเท่านั้นที่จะคู่ควรกับถิงจือได้”
สวี่ถิงจือยิ้มพลางตักซุปให้เจียงหว่าน แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นว่า “หว่านหว่าน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมีแค่คุณคนเดียวเท่านั้น ข่าวลือที่แพร่สะพัดข้างนอกไม่น่าเชื่อถือหรอก”
เจียงหว่านรับถ้วยซุปไป หลังจากซดเบาๆ ด้วยความเขินอาย เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย
เวลานี้สือโย่วอี๋เพิ่งจะตระหนักได้ว่า วันนี้ที่สวี่ถิงจือบอกให้เธอมา ไม่ใช่แค่เพื่อให้เธอมาจัดอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการเท่านั้น
แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขาต้องการพิสูจน์ต่อหน้าเจียงหว่านว่า เขากับเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือใดๆ ต่อกัน แล้วหลังจากนี้ก็ไม่มีโอกาสที่จะเป็นไปได้ด้วย
นั่นยิ่งเป็นการซ้ำเติมความเจ็บปวดทางจิตใจเข้าไปใหญ่
สือโย่วอี๋กลืนความขมขื่นในปากลงไป แล้วก็หาข้ออ้างหนีออกมาในสภาพที่น่าเวทนา
ความเจ็บปวดจากแผลน้ำร้อนลวกที่หลังมือทำให้สือโย่วอี๋ยังคงมีสติดีอยู่ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาหาเบอร์ที่เธอบล็อกไว้เมื่อนานมาแล้ว จากนั้นก็ส่งข้อความไปทั้งน้ำตา……
【คุณเผย ข้อเสนอเรื่องการแต่งงานก่อนหน้านี้ยังมีผลอยู่หรือเปล่าคะ？ ตอนนี้ฉันสนใจแล้ว 】
หลังจากส่งข้อความไปนานมาก จนกระทั่งสือโย่วอี๋นั่งรถมาถึงทางเข้าคอนโดแล้วก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับใดๆ
เธออมยิ้มอย่างขมขื่น
เผยซิงหลินเป็นนักบินอัจฉริยะที่โด่งดังตั้งแต่อายุยังน้อย เพราะเคยถูกเธอปฏิเสธไปเมื่อสามปีก่อนเขาคงจะบล็อคเธอไปแล้วล่ะมั้ง？
นอกหน้าต่างรถฝนเริ่มตกหนักแล้ว สือโย่วอี๋ถอนหายใจและกางร่มลงจากรถไป
ระหว่างทางกลับคอนโด หานอู้หรือพี่ชายคนที่สามได้โทรเข้ามาหาเธอ……
“โย่วอี๋ ฉันลบจดหมายลาออกของเธอไปแล้วนะ เธอนี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆ เลย！ พี่ใหญ่ไปเรียนต่อเมืองนอกต้องเสียค่าเล่าเรียน ส่วนพี่รองก็ต้องการเงินทุนในการเริ่มทำธุรกิจ ถ้าไม่มีคุณสวี่ ชีวิตพวกเราได้จบเห่กันแน่！”
หลังจากเมื่อวานตอนเย็นที่จากกันไม่ดี สือโย่วอี๋ก็ส่งอีเมลลาออกไป แต่กลับไม่คาคคิดเลยว่าพี่สามจะมาเจอเข้าซะก่อน
สือโย่วอี๋ได้แต่อธิบายว่า “พี่สาม คนรักของคุณสวี่กลับมาจากต่างประเทศแล้ว แถมพวกเขากำลังจะแต่งงานกันด้วย” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่คำพูดกลับหนักแน่นผิดปกติ “ฉัน…… จะไม่ยอมเป็นเมียน้อยเด็ดขาด”
“เสี่ยวอี๋ ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับเธอนะ เธอไม่มีทั้งวุฒิศึกษา ไม่มีทั้งคนที่คอยสนับสนุน แถมยังถูกคุณสวี่เลี้ยงดูมาตั้งสามปีแล้ว เธอขายไม่ได้ราคาดีๆ แล้วนะ” หานอู้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ทุกคำที่เขาพูดออกมากลับแทงใจดำของสือโย่วอี๋อย่างมาก
“ขายงั้นเหรอ？！ พี่กำลังพูดอะไรอยู่？！” ดวงตาของสือโย่วอี๋เบิกกว้าง
“เสี่ยวอี๋ นี่ก็คือชีวิตของผู้หญิงนั่นแหละไม่ใช่หรือไง？ ต้องฉวยโอกาสจากความสาว ความซิงในการหาเสี่ยเลี้ยงดูสักคน เธอเชื่อพี่สิ อยู่กับคุณสวี่ต่อไปนั่นแหละ อย่าดื้อ！”
หานอู้วางสายไป
ขณะที่กำลังมองหน้าจอที่มืดสนิท สือโย่วอี๋ก็ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน
เธอไปจากสวี่ถิงจือไม่ได้ เพราะเธอรักเขา แล้วก็เพราะครอบครัวของเธอที่เหมือนปลิงพวกนี้ด้วย
ด้วยความที่ชีวิตตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอต้องอยู่อย่างลำบากลำบน พอสวี่ถิงจือมอบความสุขสบายให้หน่อย เธอก็ตกหลุมพรางเขาซะงั้น แม้ว่าความสุขสบายนี้มันจะเจือปนไปด้วยความทุกข์ระทมบ้างก็ตาม
“สือโย่วอี๋？ แกนี่มันสารเลวจริงๆ เลยนะ！”
เสียงที่โกรธแค้นของใครคนหนึ่งดังขึ้นมา
สือโย่วอี๋ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากหันไปมองก็เห็นใบหน้าที่ดูไร้ซึ่งสง่าราศีและดุดันของใครคนหนึ่ง เขาก็คือหานเทียนฉีพ่อของเธอนั่นเอง！
พ่อที่ทั้งมีหนี้พนัน ทั้งติดเหล้าและมักจะสร้างปัญหาไปทั่ว พวกเธอสี่คนพี่น้องจึงพยายามที่จะหลบหน้าเขากันสุดชีวิต
สือโย่วอี๋ไม่คาดคิดเลยว่า เธอจะเป็นคนแรกที่เขาตามหาจนเจอ
เธอพยายามที่จะวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก แต่หานเทียนฉีกลับโยนขวดเหล้าในมือมาแบบส่งเดช แล้วก็เดินโซเซตามเธอมาก่อนจะคว้าแขนเธอไว้พลางถามว่า “เงินล่ะ？ เอาเงินมาให้กูเดี๋ยวนี้นะ！”
“ปล่อยฉันนะ！ ฉันไม่มีเงินหรอก！”
สือโย่วอี๋ดิ้นสุดกำลัง แต่หานเทียนฉีกลับกระชากผมยาวๆ ของเธอเอาไว้พลางพูดว่า “ยังคิดจะหนีอีกเหรอ？ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะช่วยชีวิตแกเอาไว้ แม่ของแกก็คงไม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์หรอก！ แกมันเป็นนังตัวซวย แกติดค้างเมียฉัน แกต้องเอาเงินมาชดใช้！”
“พ่อ พ่อพูดว่าอะไรนะ……”
การพูดเรื่องการตายของแม่คือการจี้จุดที่อ่อนไหวที่สุดของสือโย่วอี๋แล้ว
ในขณะที่เธอกำลังเสียใจและตกตะลึงอยู่ หานเทียนฉีก็ได้ฉวยโอกาสจะแย่งกระเป๋าเธอไป ในขณะเดียวกันก็ยกฝ่ามือที่ทั้งใหญ่ทั้งหยาบและดำคล้ำของเขาขึ้นมา……
ฝ่ามือหนักๆ นั้นได้ตบลงมาที่ใบหน้าของเธอ เธอจึงหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ
แต่……
“โอ๊ย！”
ความเจ็บปวดที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น มิหนำซ้ำยังได้ยินเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดของหานเทียนฉีดังขึ้นมาที่ข้างหูอีกต่างหาก
พอสือโย่วอี๋ลืมตาขึ้นมา เธอก็เห็นหานเทียนฉีถูกชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังบีบคออยู่
ชายคนนั้นหันหลังให้เธออยู่ เธอจึงเห็นเพียงมือข้างนั้นของเขาที่กำลังบีบคอของหานเทียนฉีเอาไว้ ข้อนิ้วทั้งห้าดูชัดเจน เส้นเลือดที่หลังมือนูนขึ้นมา ให้ความรู้สึกถึงพลังที่ไม่อาจต้านทานได้
เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิท ที่ตัวมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมา ราวกับเป็นดาบใหม่ที่เพิ่งผ่านการลับมาอย่างคมกริบ ดูมีรังสีของความกดดันอย่างรุนแรง
หัวใจของสือโย่วอี๋เต้นแรงมาก ตอนที่เขาหันหน้ามาเล็กน้อย เธอก็เห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน
ภายใต้โครงหน้าที่คมชัดของเขา คิ้วและสันจมูกโด่งคมเป็นสันดูสง่างาม หางตาของดวงตาที่เรียวยาวคู่นั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย แม้จะเป็นดวงตาที่ดูมีเสน่ห์ตรงตามมาตรฐาน แต่แววตากลับเย็นชาผิดปกติจนทำให้เธอไม่กล้าที่จะสบตากับเขาโดยตรง
ฝนกำลังตกหนักมาก ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างในสายตาของสือโย่วอี๋ดูพร่ามัวไปหมด
แต่ใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายมากของเผยซิงหลินกลับฉายชัดเข้ามาในดวงตาของเธออย่างหาที่เปรียบไม่ได้
สือโย่วอี๋รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่อย่างไรอย่างนั้น แต่แล้วในวินาทีต่อมาเธอกลับได้ยินเสียงผู้ชายถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม？”
สือโย่วอี๋สตั๊นไปชั่วขณะก่อนจะรีบส่ายหน้าไปมา
เผยซิงหลินพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็สะบัดมือปล่อยหานเทียนฉีออกด้วยความรังเกียจ
“มึงนี่แม่ง……”
หานเทียนฉีแยกเขี้ยวยิงฟันพร้อมกับคลึงข้อมือไปมา เขายังคิดจะด่าทอขึ้นมาอีก แต่บังเอิญหันไปเห็นบอดี้การ์ดชุดดำหลายคนที่เดินตรงเข้ามาซะก่อน
หานเทียนฉีจึงรีบหนีไปด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะพูดขู่ทิ้งท้ายเอาไว้ว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ！ กูไม่ปล่อยมึงไปแน่！”
……
จนกระทั่งเธอกลับไปถึงที่คอนโดเล็กๆ ของเธอกับเผยซิงหลิน สือโย่วอี๋ก็ยังดึงสติให้กลับมาเป็นปกติไม่ได้
เผยซิงหลิน…… มาจริงๆ เหรอเนี่ย？
เป็นเพราะข้อความที่เธอส่งไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วงั้นเหรอ？
หลังจากที่สือโย่วอี๋บอกขอบคุณเขาไปแบบเก้ๆ กังๆ ความเงียบที่น่าอึดอัดก็ปกคลุมไปทั่วห้องทันที
สายตาของเธอเหลือบมองไปทั่วๆ ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสังเกตเห็นว่าเผยซิงหลินเปียกโชกไปทั้งตัว เธอก็รีบบอกว่าจะไปหาผ้าเช็ดตัวมาให้เขา จากนั้นก็วิ่งไปที่ห้องน้ำราวกับกำลังหนีอะไรอยู่อย่างไรอย่างนั้น
เผยซิงหลินมองไปที่แผ่นหลังของเธออยู่หลายวินาที จากนั้นสายตาของเขาก็มองไปที่เฟอร์นิเจอร์ในห้อง
ในคอนโดเล็กๆ แห่งนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ทำให้รู้สึกถึงคำๆ หนึ่งที่แสนจะอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย……
นั่นก็คือคำว่า ‘บ้าน’
มุมปากเขากระตุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นว่าบนชั้นวางหนังสือเต็มไปด้วยหนังสือเรียนเกี่ยวกับโภชนาการ ทันใดนั้นริมฝีปากบางๆ ของเขาก็เม้มเข้าเป็นเส้นตรง
แต่……
เผยซิงหลินเดินเข้าไปใกล้ชั้นหนังสือและหรี่ตาเล็กน้อย เวลานี้เองที่เขาได้เห็นวารสารทางการแพทย์หลายเล่มที่ถูกซ่อนเอาไว้ แล้วก็หูฟังแพทย์อันหนึ่งที่ยางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีดแล้ว
สิ่งเหล่านี้ถูกซ่อนไว้ในมุมมืด แสดงให้เห็นถึงความฝันทางการแพทย์ที่ผู้หญิงคนนี้ยังไม่เคยทอดทิ้งไป
ภายในห้องน้ำ สือโย่วอี๋กังวลว่าเผยซิงหลินจะรอนาน เธอจึงทำการค้นหาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ในตู้ออกมาผืนหนึ่ง แล้วก็รีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว “คุณเผย คุณ……”
เธอพูดไปได้เพียงครึ่งประโยค แล้วจู่ๆ ดวงตาที่กลมโตของเธอก็เบิกกว้างพร้อมกับเงียบไป
เผยซิงหลิน……
ไม่ใส่เสื้อ！
สิ่งที่สือโย่วอี๋เห็นคือช่วงไหล่ที่ดูกว้าง เอวที่ดูคอดแต่แข็งแกร่ง แล้วก็กล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยเห็นเป็นลูกๆ อย่างเห็นได้ชัดเจน
แรงดึงดูดทางเพศอันดิบเถื่อนแบบบุรุษเพศได้นำมาซึ่งความรู้สึกกดดันที่แปลกประหลาด ทำให้สือโย่วอี๋ลืมที่จะหันหน้าหนีไปชั่วขณะ
หยดน้ำยังคงเกาะอยู่บนผิวของเขา มันไหลผ่านร่องของกล้ามหน้าท้องลงไปบนเนื้อผ้าของกางเกงสูท สายตาของเธอจึงเผลอมองตามหยดน้ำนั้นไปยังจุดที่ไม่ควรจะมองที่สุดโดยสัญชาตญาณ
จนกระทั่งสายตาที่เย็นชาของเผยซิงหลินกวาดมองมา สือโย่วอี๋ถึงได้ดึงสติกลับมาได้
แก้มที่ขาวกระจ่างใสของเธอแดงก่ำราวกับมะเขือเทศ เธอรีบหันหลังเพื่อจะวิ่งหนีไปอย่างดื้อๆ ซะงั้น
แต่เผยซิงหลินกลับชิงก้าวมาข้างหน้าก่อนก้าวหนึ่ง แล้วก็ขวางเธอเอาไว้ตรงมุมห้องซะก่อน
“คุณ……”
หัวใจของสือโย่วอี๋เต้นรัวราวกับกลอง ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร เธอก็ได้ยินเสียงที่ทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอยู่เหนือศีรษะว่า “คุณแน่ใจนะว่า อยากจะแต่งงานกับผม？”
ด้วยความที่เธอสูงประมาณไหล่ของเผยซิงหลิน สือโย่วอี๋จึงถูกเขาต้อนจนมุม สายตาของเธอมองไปอยู่ในระดับของกระดูกไหปลาร้าที่ดูสวยของเขาพอดี
รังสีของความกดดันอันหนักหน่วงทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เธอจึงทำได้เพียงอ้อนวอนด้วยความประหม่าว่า “คุณปล่อยฉันก่อนสิ”
“คุณก็ตอบผมมาก่อนสิ” เผยซิงหลินดูรุกหนักผิดปกติ
สือโย่วอี๋หลับตา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกัดฟันและพยักหน้าในที่สุด
เพื่อที่จะหนีออกมาจากสวี่ถิงจือ เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ทันทีที่เธอพยักหน้า เผยซิงหลินก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว เวลานี้เธอถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
เขานั่งลงบนโซฟาโดยไม่สวมเสื้อและใช้ผ้าขนหนูที่เธอเพิ่งให้มาไปเช็ดผมอย่างเป็นธรรมชาติมาก ท่าทางเขาดูผ่อนคลายและชิลมากซะยิ่งกว่าเธอที่เป็นเจ้าของคอนโดแห่งนี้ซะอีก
ทันใดนั้นความคิดของสือโย่วอี๋ก็หวนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาเมื่อสามปีก่อน ตอนที่เธอพบกับเขาเป็นครั้งแรก
ในงานสังคมที่สวี่ถิงจือจัดขึ้น เพราะสวี่ซื่อ กรุ๊ปต้องการจะเข้าแวดวงของการบิน จึงจงใจเชิญเผยซิงหลินที่เป็นกัปตันอัจฉริยะมาเป็นพิเศษ
ตอนนั้นเผยซิงหลินสวมชุดยูนิฟอร์มของสายการบินสีเทาอมฟ้า เหมือนเพิ่งลงจากเครื่องบินและรีบมาที่งานเลี้ยงเลยอย่างไรอย่างนั้น
ในตอนนี้เขามีออร่าของความขึงขังจริงจังและเย็นชา ดูเป็นคนที่ไม่มีกิเลสตัณหาใดๆ เลย…… ซึ่งแตกต่างกับภาพลักษณ์ที่เซ็กซี่ของการไม่สวมเสื้อของเขาในตอนนี้อย่างสิ้นเชิงเลย
ในงานสังคมนั้น ถึงแม้ว่าสวี่ถิงจือหวังที่จะแนะนำธุรกิจบางอย่างให้เขา แต่ลึกๆ ก็รู้สึกดูถูกที่เขาเป็นเพียงแค่กัปตันธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น สวี่ถิงจือจึงวางท่าทีเหมือนผู้ที่เหนือกว่า
ส่วนเผยซิงหลินไม่ได้ดูนอบน้อมจนเกินงามหรือหยิ่งยโสจนเกินไป ตลอดงานเขาไม่ได้สนใจสวี่ถิงจือเลย แต่กลับเดินมาหาสือโย่วอี๋ก่อนที่งานเลี้ยงจะเลิก แล้วก็ขอแลกช่องทางการติดต่อกับเธอ
สือโย่วอี๋กังวลว่าสวี่ถิงจือจะถือสา แต่ความรักที่เธอให้มันไร้ค่าและมากจนเหลือล้น ทำให้สวี่ถิงจือรู้สึกว่าเธอเป็นเหมือนสุนัขที่ซื่อสัตย์ตัวหนึ่ง เขาไม่กังวลว่าเธอจะไปตกหลุมรักคนอื่นเลยสักนิด
ถึงขนาดที่ว่าสวี่ถิงจือเป็นฝ่ายผลักดันให้เธอเข้าหาเผยซิงหลินเองเลยด้วยซ้ำ
แต่สายตาของเผยซิงหลินที่เหลือบมองไปยังสือโย่วอี๋กลับแฝงไปด้วยความโกรธเคือง ราวกับว่า…… ราวกับรู้สึกผิดหวังอย่างมาก
เธอกับเขาจึงได้แลกช่องทางการติดต่อกัน
ซึ่งหลังจากนั้นมาเผยซิงหลินก็แค่เล่าถึงความเป็นมาระหว่างเธอกับเขาให้เธอฟังเท่านั้น……
ที่แท้แม่ของเขากับแม่ของสือโย่วอี๋ก็เป็นเพื่อนสนิทกัน แถมยังทำการหมั้นหมายลูกของกันและกันเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่ยังเล็กอีกด้วย
เนื่องจากตอนนี้คุณแม่เผยสุขภาพย่ำแย่จึงกังวลว่าตัวเองจะอยู่ได้อีกไม่นาน เธอจึงขอให้เผยซิงหลินรีบแต่งงานกับสือโย่วอี๋โดยเร็วที่สุด เพื่อที่จะช่วยเธอให้ออกมาจากตระกูลที่สูบเลือดสูบเนื้อนั่น
ในตอนนั้นสือโย่วอี๋สนอกสนใจแต่สวี่ถิงจือเพียงคนเดียวเท่านั้น เธอจึงปฏิเสธข้อเสนอของเผยซิงหลินโดยแทบจะโดยไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้……
พอนึกย้อนกลับไปถึงความหลงใหลในตอนนั้นแล้ว สือโย่วอี๋ก็รู้สึกว่าตัวเองตลกสิ้นดี
ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
มีคนนำเสื้อผ้าและเอกสารชุดหนึ่งมาส่งให้เผยซิงหลิน
สือโย่วอี๋คิดว่าน่าจะเป็นพนักงานส่งของ
แต่ทำไมพนักงานส่งของคนนี้ถึงใส่สูทผูกเนกไทด้วยล่ะ？
เผยซิงหลินค่อยๆ แต่งตัวอย่างช้าๆ ในขณะเดียวกันก็โยนเอกสารมาให้สือโย่วอี๋
สือโย่วอี๋ที่ดึงสติกลับมาได้แล้วถึงได้เห็นชัดๆ ว่า เอกสารนั้นคือข้อตกลงก่อนการแต่งงาน
ในข้อตกลงระบุเอาไว้ว่า หลังจากแต่งงานแล้วสือโย่วอี๋จะต้องแสดงบทบาทเป็นภรรยาของเผยซิงหลินให้ดี ห้ามให้แม่ที่ร่างกายอ่อนแอของเขารู้เด็ดขาดว่าพวกเขาแต่งงานกันตามสัญญาเท่านั้น
ในฐานะผู้ว่าจ้าง เขาจะจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสมเป็นจำนวนเงินหนึ่งล้านให้เธอทุกเดือน
พอเห็นตัวเลขนี้ สือโย่วอี๋ก็ทึ่งไปเล็กน้อย
เผยซิงหลินเป็นกัปตัน รายได้เขาต้องสูงมากอยู่แล้ว
แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นเพียงแค่มนุษย์เงินเดือน การที่เขาจะต้องจ่ายหนึ่งล้านทุกเดือนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย
การที่เขาให้ค่าตอบแทนที่สูงขนาดนี้กับเธอ น่าจะเป็นเพราะตอนนั้นโดนสวี่ถิงจือยั่วยุ ก็เลยอยากจะกู้หน้าคืนมาแน่ๆ
สือโย่วอี๋ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้เงินจากเขามากมายขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเธอจะไม่มีทางยอมปล่อยให้เขาต้องเป็นหนี้สินแค่เพราะรักษาหน้าตาทางสังคมเอาไว้เด็ดขาด
เธอจึงพูดขึ้นว่า “ฉันเห็นด้วยกับเงื่อนไขอื่นๆ ทุกอย่างเลย แต่เรื่องค่าตอบแทนฉันไม่ต้องการหรอกค่ะ หลังแต่งงานฉันจะไปหางานทำ……”
สีหน้าของเผยซิงหลินมืดลงเล็กน้อย
จู่ๆ สือโย่วอี๋ก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา
หรือว่าเผยซิงหลินจะห้ามไม่ให้เธอออกไปทำงานเหมือนกับสวี่ถิงจือ？
เผยซิงหลินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เงินที่คุณหามาได้ก็ถือว่าเป็นของคุณ มันไม่ได้มาขัดแย้งอะไรกับการที่ผมจะจ่ายค่าตอบแทนให้คุณเลยสักนิด”
สือโย่วอี๋แอบชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจอยู่ภายในใจ……
ผู้ชายนี่ก็นะ ห่วงศักดิ์ศรีตัวเองมากจนยอมลำบากได้ทุกอย่างเลยจริงๆ
เธอได้แต่อธิบายว่า “ที่ฉันไม่รับเงินของคุณ ประเด็นหลักเลยก็เพราะปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง ฉันไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูก…… ถูกคุณเลี้ยงดูอยู่น่ะ”
“ในเมื่อเรากำลังจะแต่งงานกันแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเพราะสัญญาหรือไม่ก็ตาม คุณก็คือภรรยาของผม” เผยซิงหลินมองเธออย่างเย็นชา เมื่อเห็นว่าเธอยังคงมีทีท่าที่จะปฏิเสธอยู่ เขาก็จึงพูดเสริมขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า “ในช่วงเริ่มต้นของการทำงานมีเรื่องที่ต้องใช้จ่ายเยอะมาก คุณคิดจะไปเริ่มทำงานมือเปล่าหรือไง แม้แต่เงินซื้อชุดทำงานดีๆ สักชุดก็ยังไม่มีปัญญาซื้อเนี่ยนะ？”
สือโย่วอี๋ก้มหน้ามองตัวเอง แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอายเจือความขมขื่น
ช่างมันเถอะ รับเงินเอาไว้ก่อนแล้วกัน ไว้มีโอกาสค่อยคืนให้แม่ของเผยซิงหลินไปก็สิ้นเรื่องแล้ว
เมื่อเห็นว่าในที่สุดเธอก็ยอมเชื่อแล้ว เผยซิงหลินจึงบอกให้เธอรีบกรอกเอกสารขอจดทะเบียนสมรสให้เสร็จ
สือโย่วอี๋ก็รีบทำตามทันที
หลังจากทำเรื่องพวกนี้เสร็จ เขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะกลับ เธอจึงไปส่งเขาตามมารยาท
“คุณไม่ไปกับผมเหรอ？” เผยซิงหลินแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน
“เริ่มเร็วขนาดนี้เลยเหรอ？” สือโย่วอี๋ถามด้วยความเขินอายว่า “พอดีฉันยังมีธุระบางอย่างที่ต้องจัดการอีก……”
เผยซิงหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย “สามวัน”
“คือว่า…… ก็ได้ค่ะ” สือโย่วอี๋ก้มหน้าตอบรับอย่างเชื่อฟัง
เผยซิงหลินเหลือบมองเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากคอนโดไป
เวลาสามวันนั้นสั้นมาก สือโย่วอี๋ไม่กล้าที่จะเสียเวลาเลยแม้แต่นาทีเดียว วันรุ่งขึ้นเธอจึงเริ่มเก็บข้าวของเหล่านั้นที่สวี่ถิงจือซื้อให้ทันที
ขณะที่กำลังยุ่งหัวหมุนอยู่นี้เอง จู่ๆ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งมาเยือน
บุคคลที่มาบอกว่าตัวเองชื่อสือเฉิงเป็นเลขาของเผยซิงหลิน เจ้านายสั่งให้มาช่วยเธอขนของ
สือโย่วอี๋มองพิจารณาหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวตรงหน้า แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่า……เป็นกัปตันต้องมีเลขาด้วยเหรอ？
แต่ด้วยความที่เธอเป็นพวกประหม่าเวลาต้องเข้าสังคมจึงไม่ได้ถามอะไรมาก ได้แค่ยิ้มและตอบ “ขอบคุณ” กลับไป
ทันทีที่สือเฉิงเข้าประตูมา เธอก็ขมวดคิ้วและเยาะเย้ยในความตระหนี่ของสวี่ถิงจือว่า “คุณสือ แฟนเก่าคุณเป็นคนขี้เหนียวอะไรขนาดนี้คะเนี่ย ของถูกๆ แบบนี้ก็ยังจะกล้าให้มาอีกเหรอ？”
เธอจูงมือสือโย่วอี๋ออกไปนอกประตูอย่างรวดเร็วพลางพูดว่า “ไปค่ะไป ฉันจะไปเลือกของที่มันดูดีมีระดับเป็นเพื่อนคุณเองค่ะ！ ถ้าเจ้านายมาเห็นขยะพวกนี้เข้า เขาได้ถลกหนังฉันทั้งเป็นแน่เลยค่ะ”
สิ่งของที่สวี่ถิงจือซื้อให้เธอถือว่าไม่ใช่สินค้าหรูหราราคาแพงอะไร แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นของที่มีคุณภาพสูงทั้งสิ้น
ทว่าสือเฉิงกลับบอกว่า ของเหล่านี้เป็นเพียง ‘ขยะ’ ในสายตาของเผยซิงหลินเท่านั้น
แต่เผยซิงหลินเป็นแค่กัปตันคนหนึ่งเท่านั้น เขาไปเอาเงินทองมาจากไหนกันถึงได้ใช้เงินมือเติบขนาดนี้？
หรือว่าที่เขายอมฝืนใช้เงินเกินตัวเพื่อหน้าตาอีกแล้ว？
สือโย่วอี๋ไม่อาจคัดค้านสือเฉิงได้ ไม่นานพวกเธอจึงไปห้างกัน พอเข้าประตูไป ภาพแผ่นหลังที่ใกล้ชิดกันของคนสองคนก็ทำให้เธอตกใจราวกับถูกกระแทกอย่างแรง
พวกเขาคือสวี่ถิงจือ แล้วก็เจียงหว่านที่สวมชุดแต่งงานอยู่
