เอิงเอย...
สวัสดีค่าฉันชื่อน้องเอิงนะคะเป็นลูกสาวคนเล็กของพ่อภูผาแม่อัยวาฉันมีพี่น้องทั้งหมด4คน มีพี่ภูมิพี่ชายคนโต พี่อันดาพี่สาวฝาแฝดของฉันเองแล้วก็น้องชายคนสุดท้องแล้วก็สุดแสบมากชื่อว่าภูฟ้า ตอนนี้ฉันอายุ18ปีแล้วค่ะเรียนอยู่ชั้นมอหกโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งแล้วก็ยังเป็นโรงเรียนหญิงล้วนอีกต่างหากไม่ต้องถามว่าใครให้มาเรียนที่นี่ถ้าไม่ใช่พ่อของฉัน พ่อหวงฉันกับพี่อันดามากหวงแบบชนิดที่ว่าผู้ชายคนไหนเข้าใกล้แทบไม่ได้เลยใครมาคุยด้วยพ่อจะถามทันทีว่าเป็นใครรู้จักได้ยังไง เห้อออ มีพ่อที่ขี้หวงขนาดนี้ถามว่าอึดอัดมั้ยตอนเด็กๆ ก็ไม่ค่อยอึดอัดหรอกค่ะแต่มาตอนนี้เริ่มแระ เนื่องจากว่าฉันกำลังมีความรักค่ะ ความรักที่ไม่สามารถบอกใครได้เพราะมันเป็นความรักที่ต่างวัยกันมากๆ
ฉันแอบหลงรักอาบอมเพื่อนสนิทของแม่อัยวาฉันรู้จักอาบอมมาตั้งแต่จำความได้ อาบอมน่ารักเอาใจใส่ฉันดีมากๆ แต่ไม่ได้ดีแค่กับฉันหรอกนะดีกับทุกคนเลย แต่ฉันนี่สิหลงรักความดีความเอาใจใส่ของอาบอมมากถึงขั้นเก็บเอามาฝันว่าฉันได้เป็นเจ้าสาวของอาบอม แต่....มันก็เป็นความรักที่ดูจะไม่มีทางสมหวังได้เลยเพราะอาบอมเค้าเห็นฉันเป็นแค่หลานเท่านั้น อีกอย่างเราอายุต่างกันมากยี่สิบกว่าปีเลย ตอนนี้อาบอมอายุ40ปีส่วนฉันเพิ่งจะ18ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี เห้อคิดแล้วก็เครียด
"ยัยเอิง!!!!" เสียงยัยเอมิตะโกนเรียกฉันมาแต่ไกล เอมิเป็นหลานสาวแท้ๆ ของอาบอมค่ะเป็นลูกสาวของลุงบาสพี่ชายอาบอมกับน้ายูมิ ฉันพี่อันดากับเอมิเราเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลเราก็เลยสนิทกันมากเป็นพิเศษเพราะโตมาด้วยกัน
"แกจะตะโกนทำไมเนี่ย" ฉันถามยัยเอมิที่วิ่งหน้าตั้งมาหาฉัน
"ฉันมีเรื่องจะมาเม้าท์"
"เรื่องอะไรของแก"
"เรื่องอาของฉันน่ะสิ"
"อาบอมเหรอทำไม" ฉันกระตือรือร้นถามทันทีทันใด
"แหมมมพอบอกว่าเป็นเรื่องอาบอมนี่หูผึ่งตาโตเชียวนะ"
"ก็...แกทำหน้าตื่นเต้นฉันก็ตื่นเต้นตามไง" ฉันรีบปฏิเสธเพราะฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้
"โอเคโอเคฉันจะยอมเชื่อแกก็ได้"
"ว่าแต่อาบอมทำไมเหรอ"
"เมื่อคืนอาบอมกลับมากับผู้หญิงคนนึงสวยมากด้วยแก ฉันว่านะต้องเป็นแฟนอาของฉันแน่ๆ เลย" ฉันใจหล่นวูบเมื่อได้ยินแบบนั้น
"หน้าแกทำไมดูหงอยๆ ล่ะ"
"เปล่าแกว่าไปเรื่อย"
"โอเค งั้นฉันจะเล่าต่อละนะ"
"อื้มมม"
"อาบอมพาผู้หญิงคนนั้นขึ้นห้องแล้วก็เพิ่งลงมาเมื่อเช้าผูหญิงคนนั้นนะท่าทางเหมือนไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ฉันว่าพวกเค้าต้อง...คริ คริ ไม่อยากจะพูดอายอ่ะ><" ฉันใจแป้วขึ้นมาอีกเมื่อรับรู้เรื่องราวที่เพื่อนสนิทเล่าให้ฟัง
"แล้วแกมาเล่าให้ฉันฟังทำไม"
"อ้าวก็เห็นแกชอบถามฉันว่าอาบอมเป็นยังไงบ้างทำอะไรบ้างฉันก็เลยมาเล่าให้แกฟังไง"
"อืมมม"
"ยัยเอิง"
"อะไร"
"ฉันเป็นเพื่อนแกมาตั้งแต่จำความได้แกรู้สึกยังไงกับอาฉันทำไมฉันจะไม่รู้ถึงแกจะไม่บอกก็เถอะ"
"..........." ฉันเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกไป
"แกชอบอาบอมเหรอ"
"..........." ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ
"ถ้าแกชอบแกก็บอกว่าชอบไม่เห็นต้องปิดบังกันเลยแล้วมันก็ไม่ได้น่าอายตรงไหน"
"ฉันกับอาบอมอายุต่างกันตั้งเยอะ"
"แล้วไงอายุเป็นเพียงตัวเลขป่ะดูแม่ฉันดิอายุห่างกับพ่อเกือบสิบปีพวกเค้ายังรักกันดีอยู่เลยไม่เคยทะเลาะกันเลยด้วย"
"แกคิดว่าฉันควรจะทำยังไงดี"
"สรุปแกรักอาบอมจริงๆ ใช่ป่ะหรือแค่ชอบเฉยๆ บอกฉันมาก่อน"
"ฉันรักอาของแก รักมากรักแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย แกคือคนแรกเลยนะที่ฉันกล้าพูดเรื่องนี้"
"ถ้าแกรักอาของฉันจริงๆ ฉันจะช่วยแกเอง"
"ช่วยยังไง"
"ยังไม่รู้เหมือนกัน"
"อ้าว"
"เอาน่าเดี๋ยวก็คิดออกเองนั่นแล่ะ"
"แกคิดว่าเรื่องของฉันกับอาบอมจะสมหวังกี่เปอร์เซ็นต์"
"ตราบใดที่อาของฉันยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแกก็มีสิทธิ์พันเปอร์เซ็นต์"
"ดูแกมั่นใจมากเลยนะเอมิทั้งที่อาแกไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลยเขาเห็นฉันเป็นแค่หลานเป็นลูกสาวของเพื่อน"
"แกอย่าเพิ่งท้อใจดิ แกตอ้งสู้ต้องตื้อ อาอัยเคยสอนฉันว่าถ้าเราชอบใครเราอย่าท้อแท้เราต้องใช้ลูกตื้อ ตื้อเท้านั้นที่จะครองโลก^^"
"แม่ฉันสอนแกแบบนี้จริงๆ เหรอ"
"เออดิ เมื่อตอนวันงานครบรอบงานแต่งงานพ่อแม่แกแล้วทีนี่แม่แกเรียกฉันไปคุยเพราะท่านรู้ว่าฉันแอบชอบพี่ชายแกอาอัยบอกว่าอยากให้ฉันสู้ห้ามถอย 🎶🎶ต้องสู้ต้องสู้จึงจะชนะ🎶🎶"
"แกร้องเพลงไรของแกเนี่ย"
"ไม่รู้ได้ยินอาม่าชอบร้องเลย อิอิ ว่าแต่แกเถอะจะสู้จริงๆ ใช่ป่ะ"
"อืมมม"
"ดีมากเพื่อนรัก เห้อออ ฉันจะได้แกเป็นอาสะใภ้เหรอเนี้ย><"
"แกก็พูดอะไรเนี้ยฉันเขินนะ><"
"มาขนาดนี้ไม่ต้องเขินแล้วเพื่อนร๊ากกก เอ๊ะหรือฉันจะลองเรียกแกว่าอาสะใภ้ดีน๊าาา" ยัยเอมิทำหน้าตาล้อเลียนฉันจนฉันเขิน
"บ้ายัยเอมิ><"
เอิงเอย....
"น้องเอิงกลับมาแล้วค่าแม่" ฉันวางกระเป๋านักเรียนเสร็จก็วิ่งเข้าไปในครัวแล้วหอมแก้มแม่ทันที
"กลับมาแล้วเหรอลูก"
"ค่าแม่ หื้มมแม่ทำคุ๊กกี้อีกแล้ว ขอน้องเอิงชิมหน่อยนะคะ" ฉันหยิบคุ๊กกี้ที่แม่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆเข้าปาก
"มือก็ไม่ล้างมาหยิบขนมเรานี่นะ" แม่ดุฉันแต่ไม่ได้ดุจริงจังหรอก
"เอ่อแม่คะน้องเอิงมีเรื่องอยากให้แม่ช่วยน้องเอิง"
"ช่วยอะไรลูก" ฉันมองไปข้างหลังหันซ้ายหันขวาเพื่อดูว่าพ่อภูเดินตามเข้าในในครัวหรือเปล่า
"มองอะไรเรา"
"มองพ่อค่ะว่าเดินตามเข้ามาหรือเปล่า"
"แปลว่าเรื่องนี้ไม่อยากให้พ่อรู้ใช่มั้ย"
"ใช่ค่ะ"
"มีอะไรว่ามาค่ะ"
"คือน้องเอิงอยากขอแม่ไปนอนบ้านเอมิ"
"นอนบ้านเอมิ??"
"ใช่ค่ะ"
"ทำไมล่ะมีอะไรหรือเปล่า ปกติมีแต่เอมิที่มานอนบ้านเรา"
"ก็น้องเอิงอยากไปนอนบ้านเอมิบ้างน่ะสิคะแม่ คืออีกไม่กี่วันก็จะสอบปลายภาคแล้วน้องเอิงก็เลยอยากไปอ่านหนังสือเงียบๆบ้านเอมิ"
"แล้วบ้านเราไม่เงียบเหรอลูก"
"จะเงียบยังไงคะภูฟ้าชอบเล่นเกมส์เสียงดังน้องเอิงไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลย><"
"แน่ใจนะว่าแค่ไปอ่านหนังสือไม่ได้ไปทำอะไรอย่างอื่น"
"แม่อ่ะเห็นน้องเอิงเป็นยังไง><"
"น้องเอิงคิดว่าแม่ดูไม่ออกเหรอลูกหื้มมม"
"ดูออกเรื่องอะไรคะน้องเอิงไม่เห็นเข้าใจเลย"
"ลูกสาวแม่กำลังมีความรัก"
"แม่อัย><"
"ทำหน้าเขินแบบนี้แปลว่าแม่เดาถูก"
"แม่อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อนะคะน้องเอิงไม่อยากหูชา"
"แปลว่าน้องเอิงชอบอาบอมจริงๆเหรอลูก"
"แม่ไม่ว่าน้องเอิงใช่มั้ยคะ"
"แม่จะว่าอะไรน้องเอิงล่ะลูกเรื่องความรักมันห้ามกันไม่ได้อยู่แล้วแต่น้องเอิงรู้ใช่มั้ยว่ามันเป็นไปไม่ได้"
"ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้ล่ะคะ"
"อาบอมเป็นเพื่อนแม่แล้วอาบอมเค้าก็คิดกับน้องเอิงของแม่แค่หลานแม่มั่นใจ"
"แม่พูดแบบนี้น้องเอิงก็ท้อเลย><"
"แม่ไม่ได้อยากจะพูดให้น้องเอิงท้อหรอกนะลูกแต่แม่อยากให้น้องเอิงคิดให้ดีๆเรื่องความรักมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันทำให้เรามีความสุขได้มันก็ทำให้เราร้องไห้ได้เหมือนกัน"
"แม่พูดเหมือนแม่เคยอกหัก"
"ก็ไม่เชิงหรอกลูก"
อัยวา...
ฉันแค่อยากพูดให้ลูกเข้าใจและยอมรับความเป็นจริงฉันไม่อยากให้ลูกต้องมาร้องไห้ผิดหวังเสียใจเหมือนที่ฉันเคยเป็นมาก่อนแม้ว่าตอนนี้ฉันจะสมหวังกับพี่ภูแต่ก็ใช่ว่าเรื่องความรักของลูกจะสมหวังเหมือนกันกับฉัน อีกอย่างกว่าที่ฉันจะมีความสุขได้อย่างทุกวันนี้ฉันก็เจ็บมาไม่น้อยเหมือนกัน ส่วนน้องเอิงฉันไม่รู้ว่าลูกจะทนรับความเจ็บปวดและผิดหวังได้มากแค่ไหนเพราะตั้งแต่แกเกิดมาแกไม่เคยต้องผิดหวังหรือเสียใจกับเรื่องอะไรเลยเพราะมีทั้งพ่อแม่ปู่ย่ายายทวดคอยให้ความรักความเอาใจใส่ตามใจทุกสิ่งอย่าง เรื่องบอมฉันรู้ว่าเขาไม่ได้คิดเรื่องชู้สาวกับน้องเอิงหรอกเพราะเขาเห็นน้องเอิงมาตั้งแต่เด็กเรียกว่าตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้ ฉันยอมรับว่ารู้มานานแล้วเรื่องน้องเอิงแอบชอบบอมซึ่งฉันไม่ติดหรอกนะที่น้องเอิงจะมีความรักกับผู้ชายที่อายุมากกว่าหลายสิบปียิ่งเป็นบอมฉันยิ่งรู้สึกสบายใจถ้าทั้งคู่ใจตรงกันรู้สึกเหมือนกัน ก็อย่างที่ทุกคนรู้ว่าบอมเป็นคนดีมากขนาดไหนเรารู้จักกันมานานหลายสิบปีเขาเป็นคนยังไงฉันรู้ดี ซึ่งฉันก็เคยลองถามบอมถึงเรื่องสาวๆในสเป๊กของเขาว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหนซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือเขาชอบผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวานพูดจาไพเราะและมีความเป็นผู้ใหญ่ไม่เอาแต่ใจไม่งอแงเหมือนเด็กเพราะเขาไม่ชอบตามง้อใครง่ายๆก็คือเขาเอาใจใครไม่เป็นพอได้ฟังแบบนี้แล้วฉันก็รับรู้ได้ในทันทีว่าลูกสาวตัวเองหมดหวังอย่างแน่นอนเพราะลักษณะผู้หญิงที่บอมชอบลูกสาวฉันไม่มีเลยสักอย่างน้องเอิงน่ะทั้งดื้อทั้งเอาแต่ใจทั้งขี้งอน
"แต่น้องเอิงอยากลองดูค่ะ"
"ลองดูยังไงลูก"
"น้องเอิงจะบอกความในใจให้อาบอมรู้ค่ะน้องเอิงจะสารภาพรักกับอาบอม"
"ห๊ะ!!!" ฉันยอมรับว่าตกใจเมื่อได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้แต่คิดไปคิดมาลูกก็เหมือนฉันนั่นแล่ะเมื่อก่อนฉันก็เป็นแบบนี้ชอบพี่ภูก็บอกว่าชอบไม่เคยปิดบังความรู้สึก
"จุ๊ จุ๊ แม่อย่าเสียงดังซี่เดี๋ยวพ่อก็ได้ยินหรอกค่ะ"
"โอเคค่ะลูกโอเคแม่ตกใจไปหน่อย"
"แล้วตกลงแม่จะช่วยน้องเอิงมั้ยคะ" ลูกสาวทำตาปริบๆอ้อนวอนขอความเห็นใจ ฉันซึ่งก็เข้าใจความรู้สึกของลูกเป็นอย่างดีเพราะเคยเป็นเหมือนแกมาก่อน
"โอเคค่ะแม่จะช่วยหนูเองแต่มีข้อแม้"
"ข้อแม้อะไรคะแม่พูดมาได้เลย"
"ถ้าโดนปฏิเสธน้องเอิงต้องตัดใจนะคะแม่ไม่อยากให้หนูเสียใจ"
"ง่ะ>< ทียัยเอมิแม่ยังบอกให้สู้ๆห้ามถอยเลยแต่ทำไมกับน้องเอิงแม่ถึงบอกให้ตัดใจล่ะคะ><" เออนั่นสินะทำไมฉันถึงบอกให้ลูกตัดใจง่ายๆล่ะทั้งที่ฉันเองก็ยังไม่เคยตัดใจจากพี่ภูได้เลยไหนจะบอกน้องเอมิให้สู้อีกตอนที่แกบอกว่าแกชอบน้องภูมิลูกชายคนโตของฉัน
"โอเคค่ะถ้าอย่างงั้นน้องเอิงไม่ต้องตัดใจก็ได้แต่ถ้าวันนึงหนูท้อหนูก็ต้องถอยออกมานะลูกแม่ไม่อยากให้หนูเจ็บ" ฉันลูบผมลูกสาวสุดที่รักด้วยความเป็นห่วง
"โอเคค่ะแม่น้องเอิงจะเชื่อแม่^^"
