"เสี่ยขาทำไมวันนี้มาไม่บอกนิเลยล่ะคะ..." ในขณะที่ชายวัยเคี้ยวยากก้มหน้าก้มตาเขี่ยโทรศัพท์มืออยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงหวานเอ่ยชื่อเสนาะหู จนทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับคู่นอนที่ใช้งานประจำ
"นิ" เสียงทุ้มละมุนเอ่ยขึ้น เมื่อเธอเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มและถือวิสาสะนั่งลงตักแกร่งของไฟ ชายวัยเคี้ยวยากที่ยังไม่คิดลงหลักปักฐานกับหญิงใดเป็นตัวตน
"จุ๊บ...นิคิดถึงเสี่ยนะคะ" หญิงสาววัยขบเผาะแตะชิดริมฝีปากสวยลงกลับปากหยักหนาแผ่วเบา วงแขนโอบรอบคอส่งสายตาอย่างยั่วยวนชวนให้เสน่หา
"ปากหวาน" คนที่เจ้าเสน่ห์เอ่ยชม พร้อมกับระดมชอนไชจมูกลงซอกคอระหง
"อื้อ เสี่ย...ใจเย็น ๆ สิคะ"
"เสี่ยเริ่มอดใจไม่ไหว คืนนี้ไปต่อกับเสี่ยไหมหนู" ไฟที่ร้อนแรงกำลังจะลุกโชน คำหวานที่เปรยออกมาพร้อมสายตาที่สื่อความหมาย บ่งบอกได้ว่าต้องการสิ่งใด
จ๊วบ อื้อ... ก่อนจากมาก็ไม่วายที่จะบดจูบกันอย่างเร่าร้อน ด้วยแรงยั่วที่มีในตัวหญิงตามแบบที่เคยทำ ทั้งสองบดจูบกันอย่างไม่คิดแคร์สายตาของใคร เพราะสถานที่และแสงไฟที่สลัวไม่ได้ชัดเจนจนเป็นเป้าสายตาใคร
"อื้อ~~" ระคนที่สนใจบดเบียดเสียดสีกายให้ดึงดูด เนินนุ่มนิ่มที่ล้นเสื้อสัมผัสเสียดสีกับอกแกร่ง ยิ่งเพิ่มไฟเสน่หาในกายชายให้ร้อนรุ่ม
"เสี่ยไม่อยากเสร็จตรงนี้...เสี่ยมีที่ดี ๆ กว่านี้ให้หนูลอง สนใจไปกับเสี่ยไหม?"
หลังจากที่การบดจูบแบบสูบวิญญาณกันจนอิ่มพอ ทั้งสองจึงละกลีบปากออกจากกัน
"เสี่ยไปไหนนิจะตามไปไม่มีบ่นเลยค่ะ" นิ้วเรียวกรีดกรายลากไล้ลงอกแกร่ง และปรายสายตามองคนตรงหน้าอย่างเย้ายวน
ทุกอย่างเป็นไปตามอารมณ์และความต้องการของคนทั้งสอง และไม่ลืมที่เขานั้นจะป้องกันตัวเองให้ปลอดภัยจากการร่วมรักนี้และทุก ๆ ครั้งก็ไม่คิดลืม เพราะคำว่าผูกมัดที่เขานั้นไม่ต้องการ
"อื้ม...อ่า เสี่ยคะ อ่ะ ๆ ๆ ๆ" เวลาเพียงไม่นานหลังจากที่ทั้งสองออกมาสถานที่อโคจรพร้อมกัน ชายวัยเคี้ยวยากที่ทานทนต่อสิ่งเร้าตรงหน้าไม่ไหว ปรี่ประชิดร่างกายอันเเสนยั่วยวนในทันที
แกนกายแกร่งถูกสอดใส่อย่างหนักเน้นโดยไม่ต้องรีรอ เอวหนาควบขยับสับสวนเข้าออกทางด้านหลังของหญิงสาวที่สองมือจับมั่นตรงราวระเบียงในยามราตรีที่มีเพียงแสงไฟสีอร่ามจากภายนอกสาดส่องเป็นเงารำไร
สองมือแกร่งจับมั่นตรงเอวเล็ก กระแทกกระทั้นความเป็นชายอย่างไร้ปรานี ความแรงและเน้นจนทำให้ร่างกายของหญิงสาวนั้นสั่นคลอน จนทนไม่ได้ต้องเปล่งเสียงครวญครางออกมาอย่างไม่อาจยับยั้ง ด้วยตัณหาที่มีนั้นแทบเจียนคลั่ง
"อ่า อ๊าส์"
เพี๊ยะ!!!!! เสียงฟาดฝ่ามือลงแก้มก้นเนียนผ่อง บ่งบอกถึงอารมณ์ดิบที่รุนแรง อีกมือกำผมยาวสีดำขลับแน่นจนใบหน้าสวยเงยแหงนเชิดขึ้น พร้อมเสียงหวานที่ครวญคราง
ตับ ๆ ๆ ๆ พลั่บ ๆ
เสียงเนื้อที่กระทบกันระงม เสียงครางของคนที่รองรับแรงกระแทกที่ร้องแทบไม่เป็นภาษา จากสิ่งที่ชายหนุ่มนั้นประเคนให้เธอ กิจกรรมรักริมระเบียงที่น่าระทึก ตื่นเต้น นานเกือบชั่วโมงกำลังจบลง เมื่อจังหวะสวนเอวนั้นเริ่มหนักและถี่ขึ้น
"อ๊ะ ๆ เสี่ย ซี๊ด~~ไม่ไหว"
"ใกล้แล้วอีหนู อ่า"
ตับๆๆ
เสียงร้องขอทำให้ไฟนั้นเร่งจังหวะถี่ขึ้นด้วยความเสน่หาต้องการปลดปล่อยตัวตน เพราะอีกคนนั้นก็กำลังจะถึงฝั่งฝันเช่นกัน
"อ๊ะ ๆ ๆ อร๊าง อี๊........อร๊าย!"
"อึบ อึก" ทุกอย่างจบลงด้วยความสุขสมของทั้งเขาและเธอ ร่างกายหนาซบใบหน้าลงแผ่นหลังบางอย่างเหนื่อยหอบ สองแขนของหญิงสาวค้ำมั่นรับน้ำหนักที่ไฟเทลงมา ไม่นานนักทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่ แกนกายที่ได้ปลดปล่อยเริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ ตัวตนถูกถอดถอนออกจากความสาว
เพี๊ยะ!
"เสี่ยไปก่อนนะ"
เมื่อความเหนื่อยทุเลาลงเขาทิ้งท้ายด้วยการฟาดฝ่ามือลงก้นเนียนอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำจัดการทำความสะอาดตัวเองแล้วเดินออกมา
ปึก! เงินจำนวนหนึ่งถูกวางลงกับโต๊ะทุกครั้งที่เสร็จสม
"เสี่ยกลับก่อนนะนั่นค่ารถกลับบ้านของหนู" เขาบอกกล่าวด้วยรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ในขณะที่กำลังจัดการใส่เสื้อผ้าให้ตัวเอง โดยไม่ได้มองหน้าหญิงสาวแม้แต่น้อย ผู้หญิงชั่วคราวที่ไม่จำเป็นจะต้องมีไยดีมากมาย แค่น้ำแตกแล้วแยกทางเป็นอันจบสิ้น
"ขอบคุณค่ะเสี่ย" เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน เม็ดเงินที่แลกมาด้วยร่างกายไม่ได้ทำให้เธอนั้นไยดีต่อร่างกายของตัวเองมากมายนัก ทุกอย่างก็เป็นเหมือนเขาเช่นกัน เพราะสิ่งที่กระทำไม่ได้มีความผูกพันธ์อะไรให้ลึกซึ้งมากกว่าความต้องการของกันและกันเท่านั้น
*****
ยามวิกาลที่แสนจะเงียบสงัด บ้านเดี่ยวที่ตั้งตระหง่านอยู่ท้ายหมู่บ้านจัดสรรในพื้นที่กว้างขวาง หญิงสาวที่ยังเฝ้ารอการกลับบ้านของใครคนหนึ่งด้วยคำสั่งก่อนที่เขาจะออกจากบ้านไปเมื่อตอนหัวค่ำ เธอเฝ้ารอด้วยใจจดจ่อตามหน้าที่อันได้รับมอบหมาย
"ง่วงแล้วนะ" เสียงพึมพำพร้อมอาการแสนง่วงของหญิงสาว แต่ยังต้องเฝ้ารออีกคนด้วยหน้าที่ แต่ไม่ใช่หน้าที่เมีย ไม่ใช่คนรักใด ๆ หรือแม้กระทั่งคำว่าแฟนที่ห่างไกล จะเป็นคนรับใช้ก็ไม่เชิง สภาพการณ์ที่เป็นเหมือนดั่งคนในที่ลับไร้ความสำคัญ
หญิงสาวที่นั่งดูโทรทัศน์รอจนดึกดื่น ความง่วงเข้าครอบงำจนเธอนั้นแทบทรงตัวให้นั่งตรงไม่ได้ เอนไปมาจนแทบล้มพับกับโซฟา ดวงตาปรือลืมแทบไม่ไหว แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อไร้สิทธิ์ในการต่อรอง เขาเปรียบเสมือนคนที่มีพระคุณ แต่อีกด้านกลับเหมือนทาสรับใช้ก็ไม่ปาน
"เมื่อไหร่จะมานะ พรุ่งนี้ก็ต้องทำงาน" น้ำอุ่นพึมพำเพียงลำพัง เธอยังคงนั่งจ้องมองรายการโทรทัศน์ยามดึก บางสิ่งทำให้หวนนึกขึ้นมาว่า ทำไมเธอถึงต้องมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ มันคือกรรมลิขิตหรือพรหมลิขิตกันแน่ที่ต้องมาพบเจอและเป็นอยู่เช่นนี้
...เสียงรถยนต์ดังแว่วเข้ามาในหู น้ำอุ่นรีบดีดตัวลุกแล้วเดินไปเปิดประตูด้วยรู้หน้าที่ ร่างเสลาในชุดนอนยาวเหนือเข่าพลิ้วไหว ขาเรียวเล็กก้าวเดินเร็วไว เปิดประตูให้แก่ผู้เสมือนเป็นนายชีวิตในยามนี้
"ชักช้า มัวทำอะไรอยู่กัน" ทันทีที่ไฟก้าวขาลงจากรถ คำต่อว่าก็เปล่งออกมาทันทีอย่างไม่รีรอ
"ขอโทษค่ะ แต่หนูก็ไม่ได้ช้ามากนี่คะ" น้ำอุ่นโต้ตอบทันควัน
"ยังจะมาเถียงอีก...ปิดประตูบ้านด้วยแล้วรีบเข้านอน พรุ่งนี้ออกจากบ้านเจ็ดโมงเช้า ถ้าสายก็ไปเอง" ไฟพูดเสียงแข็งก่อนจะเดินนำเข้าบ้านโดยไม่คิดสนใจรอ ผู้หญิงตัวเล็กก็ได้แต่ก้มหน้าทำตามที่เขาบอก จัดการล็อกบ้านจนแน่นหนาและเดินตามหลังชายวัยเคี้ยวยากขึ้นไปบนบ้าน
ห้องนอนที่อยู่ตรงข้ามกัน หน้าที่ของเธอที่ต้องดูแลเขาจนกว่าจะเข้านอน มันคือข้อตกลงและเงื่อนไขที่ได้ตบปากรับคำกันไว้อย่างไม่มีหลีกเลี่ยง
"จะอาบน้ำเลยไหมคะ หนูจะได้เตรียมน้ำให้" น้ำอุ่นเอ่ยถามเมื่อเธอตามเข้ามาในห้อง รับเสื้อสูทที่เขาถอดเก็บให้เข้าที่ สิ่งที่กระทำเสมือนสามีภรรยา แต่ว่าไม่ใช่น้ำอุ่นที่ได้รับตำแหน่งนี้
"วุ่นวายว่ะ" ไฟบ่นเบา ๆ อย่างคนหงุดหงิด มองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้าเหมือนหวาดกลัว
"หนูก็แค่ถามเองนะคะ ทำไมต้องหงุดหงิดใส่หนูด้วยล่ะ" น้ำอุ่นยืนก้มหน้ามองพื้นมือประสานกันแน่น ไม่ว่าตอนไหนทั้งที่เธอนั้นไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขากลับหงุดหงิดใส่เธอได้แทบตลอดเวลา อยู่ ๆ น้ำตาของเธอก็ไหลอย่างไม่อาจหักห้าม บ่อน้ำตารื้นขึ้นมาทันทีทั้งที่ก็ไม่มีสิ่งใดร้ายแรงมากมาย
"มันจะอะไรหนักหนา ด่าสักคำก็ยังไม่มี...หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้นะ" ไฟที่เริ่มร้อนตามอารมณ์ อีกมุมที่น้อยคนนักจะได้เห็น สิ่งที่เป็นเหมือนเหรียญสองด้านที่เก็บซ่อนไว้ ด้านนี้เพียงด้านเดียวที่น้ำอุ่นได้สัมผัส ทั้งคำพูดและอารมณ์ร้าย ๆ มากมายเธอรองรับมันทั้งหมด จนแทบไม่เคยจะมีคำพูดดี ๆ ให้เธอได้ใจชื้นสักครั้ง
"ฮึก อึก หนูขอโทษค่ะ ไม่ได้อยากร้องไห้ อึก อึก แต่ว่าน้ำตามันไหลเอง" น้ำอุ่นเงยหน้ามอง ดวงตาของเธอเอ่อคลอด้วยม่านน้ำตาจนภาพชายตรงหน้านั้นพร่าเบลอ
"จะไปไหนก็ไป...เห็นน้ำตาของเธอแล้วฉันหงุดหงิด" ไฟออกปากไล่ สะบัดเสียงใส่อย่างนึกรำคาญ น้ำตาของหญิงตรงหน้าไม่สามารถทำให้เขานั้นนึกสงสารแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นก็ยิ่งหน่ายใจและพานให้รำคาญหงุดหงิด
"ค่ะ หนูไปนอนก่อนนะคะ" น้ำอุ่นบอกอย่างสุภาพ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่รินไหลอาบพวงแก้มก่อนจะเดินตรงไปยังประตูบานใหญ่พร้อมม่านน้ำตาที่ยังบดบัง
"แล้วพรุ่งนี้ก็ห้ามสายถ้าจะออกไปพร้อมกับฉัน"
"ค่ะ หนูจะไม่สาย"
ไฟสั่งการทิ้งท้ายเสียงแข็ง ทำให้น้ำอุ่นชะงักขาเดินแล้วเอี้ยวตัวหันกลับมามอง ก่อนจะตอบกลับและยืนยันหนักแน่นต่อสิ่งที่เขานั้นบอกกล่าว...
'อย่าปล่อยให้ตัวเองเจ็บทั้ง ๆ ที่มีสิทธิ์เลือก'
ประโยคนี้ที่ใครคนหนึ่งเคยพูดเพื่อย้ำเตือนในสิ่งหญิงสาวคนหนึ่งนั้นกำลังประสบพบเจอ 'น้ำอุ่น' แต่สำหรับเธอแล้วคำว่า เลือก นั้นช่างห่างไกล ตั้งแต่ที่ชะตาชีวิตได้อยู่ในกำมือของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ช่วยให้เธอนั้นรอดพ้นจากการที่ต้องชดเชยเม็ดเงิน ที่ทั้งชีวิตของเธอคงไม่มีปัญญาหามาได้
"ฮึก อึก..."
เสียงสะอื้นร่ำไห้ที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา สิ่งที่พบเจอด้วยต้องจำนนต่อผลที่เกิด นำพาซึ่งความระทมทุกข์แทบทุกวัน ทั้งหนักหนาและบางเบาคละเคล้ากันไป
"ฉันต้องเจอแบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน ฮึก ฮือ"
แม้จะพยายามทำใจยอมรับกับสิ่งที่เจอ แต่เธอก็แค่ผู้หญิงอ่อนไหวคนหนึ่ง ที่มีความรู้สึกนึกได้เจ็บเป็น แม้เพียงคำพูดเย็นชาแสนร้ายที่ได้ยินก็เรียกบ่อน้ำตาของเธอให้รื้นขึ้นมาได้
แกร๊ก~~ เสียงลูกบิดประตูดังแทรกความเศร้า น้ำตาที่คลอเคล้ารินไหล คนที่อยู่ใต้ผ้าห่มร้องไห้รีบเช็ดน้ำตาแบบลวก ๆ แสร้งหลับนิ่งไม่ไหวติง
"นี่ยังไม่หยุดร้องไห้อีกเหรอ อะไรของเธอน้ำอุ่น"
เสียงเข้มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงชายเพียงคนเดียวที่คาดเดาได้ไม่ยาก เขายืนกอดอกมองเธอด้วยสีหน้าติดรำคาญ
"หนูขอโทษค่ะที่ทำให้รำคาญ" น้ำอุ่นที่ได้ยินคำตำหนิ เธอรีบลุกนั่งตัวตรงแล้วก้มหน้ากล่าวด้วยความเศร้า
"มาทำหน้าที่ของเธอ เพราะฉันนอนไม่หลับ" ความหมายของประโยคนี้เธอรู้ดี หน้าที่ ที่หมายความว่าต้องสร้างความสุขให้แก่เขา แม้ตัวเราจะระทมขมขื่น เพราะไม่อาจที่จะฝืนคำสั่งเขาได้
"ค่ะ" เธอตอบรับอย่างว่าง่าย แต่ในใจนั้นอยากปฏิเสธ แต่มันก็ยาก! เพราะเธอนั้นไม่สามารถออกเสียงพูดใด ๆ นอกจากทำตามอย่างจำยอมเท่านั้น
...คนที่ยืนนิ่งดั่งคนไร้ความรู้สึก จ้องมองร่างเสลาที่ก้าวลงจากเตียงช้า ๆ แสงไฟฟ้าสีเหลืองอร่ามสลัวขลับลับใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก ยิ่งยากนักที่จะทานทนต่ออารมณ์ได้ไหว
น้ำอุ่นจัดการจับงัดความเป็นชายที่ตระหง่านคับแน่น เพียงสายตาเห็นก็ทำให้เธอนั้นมือไม้สั่นเทา ทั้งกลัวว่าจะทำให้ชายตรงหน้านั้นไม่พอใจกับท่าทางเงอะงะที่เป็น
"ตั้งใจหน่อยสิ"
"หนูขอโทษค่ะ"
คำตำหนิที่ทำเธอสะดุ้ง สองเข่าค่อย ๆ สัมผัสลงกับพื้นแข็ง เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ หลับตาสนิทแล้วจัดการครอบครองความเป็นชายไว้ในปาก ผงกหัวขึ้นลงเป็นจังหวะ สร้างกระสันในกายชายให้แล่นพล่าน
"อ่า อื้ม แบบนั้นแหละ ซี๊ด~~" ชายที่ถูกปรนเปรอถึงกับส่งเสียง ยิ่งหญิงสาวขับขานจังหวะสวาทเร็วขึ้น ยิ่งปลุกไฟเสน่หาในลุกโชติช่วงชัชวาล
"อ่อก อื้อ อื้ม"
"ซี๊ด ดีมากหนู อื้อ...ใกล้แล้ว"
ความกระสันซ่านที่แล่นพล่านในกายชาย อารมณ์สวาทมากมายที่ไม่อาจทานทนได้ไหว มือหนาของไฟกำแน่นเส้นผมยาวสลวย บ้างขยับโยกอำนวยช่วยตัวเองให้ปลดปล่อย
"อ่า ซี๊ด...กลืนมันลงไป"
"อึก! อื้อ"
และแล้วก็สุขสม น้ำรักสีขาวขุ่นทุกหยาดหยดพุ่งทะลักอัดแน่นเต็มปากสาว เขาเชยคางเธอให้เชิดเงยสบตา ใบหน้าที่ดูพะอืดพะอมจำนนต่อคำสั่ง เธอกระทำตามดั่งที่เขาว่าอย่างไม่อิดออด จนทำให้เขานั้นเกิดรอยยิ้มอ่อนมุมปากอย่างพอใจ
"ต่อไปหน้าที่ฉัน" เขาว่าดังนั้นก็จับร่างบางเหวี่ยงใส่เตียงนอน พื้นที่นอนนุ่มยุบตัวตามแรงปะทะ ร่างหนาแกร่งตามคาบคร่อม และซุกไซร้ตามแรงปรารถนาที่มี...เวลานาทีนับจากนี้ล้วนเข้าสู่พายุสวาทที่โหมกระหน่ำตลอดค่ำคืนเป็นแน่...
“.......ทำแบบนี้เหมือนกับหนูสำคัญ” เสียงสั่นเครือสะอื้นพยายามเอ่ยถาม มันเป็นคำถามที่ไม่ต้องเดาคำตอบให้ยาก แต่เธอก็ยังอยากจะถามออกไป
"อย่าสำคัญตัวให้มาก ก็แค่อยากแก้เ..ี่ยนเฉย ๆ" ปากที่ยังคงครอบครองยอดถันเอื้อนเอ่ยอย่างไม่คิดรักษาน้ำใจคนฟัง
เขาทาบทับร่างบอบบางจนไม่สามารถไหวติงได้ แม้เธอจะอยากขัดขืนแต่ก็ไม่อาจฝืนน้ำหนักที่มากกว่าของเขา ปล่อยให้เขาซุกไซ้ตามเรือนกายของเธอด้วยความจำยอม มีเพียงหยาดน้ำตาเท่านั้นที่รินไหลเงียบ ๆ เจ็บปวดคณานับกับสิ่งที่ได้ยิน
"..........." น้ำตาที่มีไหลรินลงหางตา มือสองข้างถูกกดตรึงเหนือหัว เมื่อไม่อาจฝืนแรงห้ามเขาได้ จึงยอมให้เขากอบโกยตามอำเภอใจ เพราะที่เป็นมันคือหน้าที่ตามเงื่อนไขที่ได้ตกลงกัน เงื่อนไขที่ไม่อาจหนีพ้นเมื่อคนอย่างเธอนั้นทำผิดพลาด จนทำให้งานได้รับความเสียหายนับล้านบาท จนไม่มีปัญญาจะใช้คืนนอกจากร่างกายที่เป็นเครื่องต่อรอง
"ร้องไห้เหรอ หึ ไม่ได้สะเทือนหัวใจของฉันหรอกเด็กน้อย" เขาเมินเฉยต่อความเสียใจที่หญิงสาวถ่ายทอดออกมาผ่านม่านน้ำตาสีใส พูดออกมาอย่างคนใจดำ และเริ่มกระทำตามอารมณ์สวาทที่หมายปอง
...เปลือกตาของเธอหลับพริ้มอย่างจำยอมด้วยความทุกข์ระทมในคำพูดที่ไร้เยื่อใย ปล่อยให้เขาระดมจูบร่างกายอย่างช้า ๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่หลุดหายทันตา จนร่างกายของเธอนั้นเปลือยเปล่า
"ฮึก อึก..." เธอสะอื้นร่ำไห้นอนนิ่งบนพื้นที่นอนนุ่มนิ่ม ชายตัวใหญ่จัดการเปลื้องอาภรณ์ห่มกายจนหมดสิ้นไม่เหลือซาก
"หน้าที่ของเธอนับจากนี้ รู้ดีใช่ไหมว่าต้องปฏิบัติยังไง" ไฟเอ่ยถามพร้อมคาบคร่อมร่างบอบบางและจ้องมองหน้า แม้ดวงตาของเธอจะไม่สบจ้องก็ตามที เขาก็ยังมีคำพูดที่บีบหัวใจคนฟังได้เสมอ
"ค่ะ หนูรู้ดี...และไม่มีสิทธิ์ต่อรองใด ๆ นอกจากยินยอมเท่านั้น" น้ำอุ่นเอ่ยออกมาแม้ว่าจะเจ็บปวดในทรวงแทบเจียนตาย แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อทุกอย่างเธอนั้นยอมรับตั้งแต่แรกที่เขาเสนอเงื่อนไขให้
...ใบหน้าคมคายซอกซอนตรงร่องคอระหง จูบพรมตามผิวกายสาวที่เปลือยเปล่าอย่างน่าหลงใหล มือใหญ่ค่อย ๆ ลูบไล้สัมผัสเคล้นคลึงเนินนุ่มนิ่มของเธออย่างสนุกมือ ก่อนจะไล้ปลายลิ้นสากลากเลียไปตามเรือนกายขาวผ่องลงต่ำสู่เนินสาว ขบเม้มจนคนใต้ร่างนั้นเจ็บแปล๊บแต่ก็ยังกัดฟันอดทน อารมณ์สวาทที่ค่อนไปทางดิบเถื่อนเธอต้องรองรับมันให้ได้ แม้จะต้องระทมเพียงใดก็ตามที เพราะสิ่งที่เป็นอยู่นี้เธอเลือกตัดสินใจเอง
"อึก ฮึก" คนที่นอนใต้ร่างไม่ต่อต้านใด ๆ เพราะแม้จะฝืนไปก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ เธอจำต้องทำเพียงปล่อยให้ธารน้ำตารินไหลด้วยความเศร้า
สองขาเรียวถูกแยกออกสุดความกว้างด้วยแขนแกร่งที่มีแรงมากกว่า ตัวตนที่ยิ่งใหญ่ไร้การป้องกันพยายามสอดใส่เข้าสู่ความสาวอย่างช้า ๆ ความคับแน่นที่เป็นทำให้คนใต้ร่างนั้นถึงกับใบหน้าเหยเกเจ็บปวด แม้จะเคยโดนสัมผัสด้วยกายชายที่ยิ่งใหญ่มาแล้ว แต่มันก็ยังไม่คุ้นชินเสียที
“หนูเจ็บ...” น้ำเสียงสั่นเครือเมื่อรู้สึกถึงการสัมผัสตรงกลางกายสาว ที่ทำเอาเธอนั้นถึงกับน้ำตาร่วงหล่นมากมาย แต่ก็ยังอดทนเพื่อให้มันผ่านพ้นไป ในเมื่อปรามไม่ได้ก็คงต้องยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
"ทำอย่างกับไม่เคย ทั้งที่ก็โดนมาแล้วหลายครั้ง" คนที่กำลังอารมณ์แล่นพล่าน เริ่มพาลหงุดหงิดและต่อว่าอย่างตำหนิ แม้จะรู้ดีในความพยายามในการสอดใส่ว่ามันทำให้เขาทรมานเช่นกัน
สวบ! กึด ในที่สุดความยิ่งใหญ่ของชายชาตรีก็เข้าประสานในกายสาวของเธอได้ ใบหน้าคมคายที่เหมือนสุขใจ ลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างเสน่หา แต่กลับอีกคนนั้นทรมานยิ่งกว่าสิ่งใด
“อึก...ฮึก”
“น้ำตาไม่ได้ช่วยให้ฉันหยุดความต้องการหรอก ซี๊ด แน่นฉิบ!"
เอวสอบเนื้อแน่นเริ่มขยับเขยื้อนโยกย้ายสวนเข้าออกตรงกลางกายสาวอย่างช้า ๆ ทุกอย่างค่อย ๆ ไล่ระดับความเร็วในการสวนเอวขึ้นเรื่อยๆ เรือนร่างบอบบางเริ่มตอบสนองความต้องการในแรงสวาทแต่จิตใจนั้นอยากต่อต้านผลักไส ชายวัยเคี้ยวยากใช้ปากสัมผัสกับยอดอกที่มันน่าดึงดูดให้ครอบครอง ดูดดึงอย่างกับคนหิวโหยทั้งที่เพิ่งได้ปลดปล่อยไปไม่นาน บ้างก็ดูดตามเนื้อผิวจนเป็นรอยช้ำแดงตามตัวเป็นแห่ง ๆ
...จังหวะการกระแทกเน้น ๆ ช้า ๆ สลับกันไปมา เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทุกจังหวะ เมื่อความซ่านเสียวในกายไม่อาจทนทานได้ไหวอีกต่อไป หญิงสาวเริ่มรู้สึกจุกท้องทุกครั้งที่โดนจังหวะหนักเน้นอย่างไร้ปรานี
"หนูจุก อื้อ เบา ๆ ได้ไหม"
"....อ่า ซี๊ด ร่างกายเธอมันน่ารัก อื้ม ฉันพอใจ"
ตั่บ ๆ ๆ พลั่บ ๆ ๆ
“.................” เธอเงียบไม่ปริปาก เก็บกลั้นเสียงที่มีไว้ในลำคอ สิ่งที่ปลดปล่อยออกมาได้คือหยาดน้ำตาของความระทมที่เป็น
ปึก ปึก ปึก เขากระแทกเน้นทุกจังหวะ มันทั้งเสียวและจุก จนหญิงสาวต้องกัดฟันแน่นและเริ่มที่จะทนไม่ไหว สองมือกำหมอนแน่นอย่างต้องการระบายความซ่านเสียว
"อ๊ะ!!..เบา ๆ หนูจุก อื้อ"
"ใกล้แล้วอีหนู ซี๊ด อื้ม"
ตั่บ ๆ ๆ พลั่บ ๆ ๆ เมื่อพายุสวาทที่ร้อนแรงใกล้ถึงฝั่ง เอวหนาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นดั่งลมพายุที่บ้าคลั่ง ทำให้ร่างบอบบางสั่นคลอนและเหนื่อยหอบจนดวงตาแทบลืมมองไม่ไหว เธอจ้องมองหน้าคนที่จัดการระบายอารมณ์กับเธอด้วยความเจ็บปวด ยิ่งมองยิ่งตอกย้ำความสำคัญที่มี...ว่าเธอไม่มีอะไรดีให้เขานั้นชายตามองสักนิด นอกจากเป็นคนที่คอยรองรับอารมณ์ให้ยามหิวกระหาย
อร๊าย/อ่า ซี๊ด ....และแล้วทุกอย่างก็จบลง บทรักที่ร้อนแรงเริ่มผ่อนปรน ความรู้สึกอุ่นในช่องท้องเมื่อชายตัวใหญ่นั้นปลดปล่อยตัวตนพร้อมกับเหล่าลูกรักพุ่งฉีดอัดแน่นภายในกายสาวทุกหยาดหยด หญิงสาวที่รองรับแรงสวาทนอนหอบหายใจเหนื่อยอ่อนแรงล้า เนื้อเนินอวบอิ่มกระเพื่อมถี่หายใจเร็วแทบไม่ทัน เขาขยับตัวถอดแกนกายออกปล่อยให้น้ำรักไหลรินออกมาจากความสาว ก่อนที่เธอนั้นจะขยับองศาให้หลีกพ้นสิ่งเปรอะเปื้อน แล้วพลิกตะแคงตัวให้นอนนิ่งและดึงผ้าห่มปิดคลุมร่างกาย นอนนิ่งพร้อมกับธารน้ำตาที่รินไหล โดยไม่คิดสนใจชายที่กระทำเธอด้วยอารมณ์ที่สุขสมแล้ว
