อ้อนรักไฟเสน่หา

ตอนที่ 2

(คนใจร้าย)

(อันดา)

"พี่ว่าน้องเมากาวแล้ว ไป ๆ กลับบ้านไปซะยัยเด็กน้อย ฟ้าเริ่มมืดแล้ว"

พี่แผ่นฟ้าทำหน้าเซ็งเป็ดเลยค่ะ อะไรกันแค่บอกว่าชอบนี่ต้องทำหน้าแบบนี้เลยเหรอ ไม่รักษาน้ำใจฉันเลย ชิ!!

"น้องอันดาไม่ใช่เด็กน้อยนะคะ น้องอันดาอายุสิบเก้าปีบริบูรณ์แล้ว"

ฉันรีบแย้งทันที ในขณะที่พี่แผ่นฟ้าทำหน้าบึ้งเคร่งขรึม

"หลบไป พี่จะกลับบ้าน!"

พี่แผ่นฟ้าชักสีหน้าอีกแล้วค่ะ แต่ฉันรีบข้าวขาไปยืนดักหน้าเขาไว้ แต่....

ผละ! ตุบ! งื้อถูกพี่แผ่นฟ้าผลักจนก้นของฉันกระแทกกับพื้น แขนศอกค้ำแรงกับพื้นปูนหยาบ ฉันรู้สึกเจ็บข้อศอกที่มันตั้งรับไม่ทัน มันพลาดจนถลอกเป็นรอย แถมยังมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

"ทำไมพี่แผ่นฟ้าต้องใจร้ายกับน้องอันดาด้วยละคะ"

ฉันเงยหน้ามองพี่แผ่นฟ้า ที่ตอนนี้มีทีท่าตกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้เป็นเฉยชา เมื่อฉันนั้นสบตามองเขาด้วยความเสียใจ

"ก็น้องวุ่นวายกับพี่ มันน่ารำคาญ!"

อันดาอยากจะร้องไห้ค่ะ พี่แผ่นฟ้าบอกว่าฉันน่ารำคาญ ทั้งที่ฉันแค่อยากจะเข้าหาก็แค่นั้นเอง แค่ฉันปลื้มของฉันทำไมต้องทำร้ายกันจนบาดเจ็บด้วย

"น้องอันดา อึก อึก น่ารำคาญเหรอคะ"

ฉันรู้สึกเสียใจมากกับคำว่ารำคาญที่มันออกจากปากเขา ฉันกลั้นน้ำตาไม่ไหว จนต้องปล่อยให้มันไหลออกมา ทั้งที่ก็พยายามจะไม่เสียน้ำตาแล้ว แต่มันก็อดไม่ได้ ฉันนั่งยกแขนศอกขึ้นมาดู เลือดเริ่มไหลซึมออกมามากกว่าเดิม ฉันนั่งมองบาดแผลด้วยหยาดน้ำตาที่เสียใจ ทำไมพี่แผ่นฟ้าถึงทำกับฉันได้

((น้องอันดา!!))

เสียงของใครก็ไม่รู้ดังเข้ามา ดวงตาที่ปิดบังด้วยม่านน้ำตาสีใส ฉันหันไปมองก็แทบดูไม่ออกว่าเป็นใคร จนใครคนนั้นที่เรียกชื่อฉันวิ่งเข้ามาใกล้ จนรับรู้ว่าเป็นใครที่ตะเบ็งเสียงเรียก 'พี่เหนือ' หรือพี่น้ำเหนือ รุ่นพี่ปีสามที่กำลังพยายามจีบฉันอยู่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ก็เท่าที่ฉันรู้เขาก็เป็นเพื่อนที่แผ่นฟ้านี่แหละ แต่ว่าพี่เหนือเรียนวิศวะ พี่แผ่นฟ้าเรียนบริหารเหมือนกับฉัน แต่ว่าฉันไม่ได้สนใจพี่เหนือ คุยด้วยได้ปกติแต่ไม่มีความพิเศษมอบให้ นอกจากคำว่ารุ่นพี่กับรุ่นน้องเท่านั้น ก็เพราะฉันมีเพียงพี่แผ่นฟ้าที่อยู่ในใจยังไงล่ะ

"มึงทำน้องเหรอไอ้แผ่นฟ้า" พี่เหนือพยุงฉันให้ลุกยืน แล้วชักสีหน้าต่อว่าเพื่อนของเขา ซึ่งตอนนี้ฉันแทบไม่กล้ามองหน้าพี่แผ่นฟ้าเลย

"ทำอะไร กูไม่ได้ทำสักหน่อย" ดูเขาพูดสิคะ พูดออกมาได้ยังไงว่าไม่ได้ทำอะไร ทั้งที่เป็นคนผลักฉันล้มกับพื้นขนาดนี้

"มึงจะบอกว่าน้องอันดาสะดุดขาตัวเองล้มว่างั้น?" พี่เหนือเอ่ยปากถาม ส่วนฉันก็ได้แต่มองหน้าพี่สองคนสลับกันด้วยน้ำตา

"น้องอันดาขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณนะคะพี่เหนือ" ฉันเห็นสายตาของพี่แผ่นฟ้า ที่มองฉันด้วยความเฉยชา แรก ๆ มันก็เหมือนจะชินนะ แต่ว่าตอนนี้ฉันทำไมรู้สึกเสียใจ บาดแผลที่ข้อศอกก็เริ่มแสบแล้ว ฉันต้องไปทำแผลก่อน คิดได้จึงเอี้ยวตัวหันหลังให้กับรุ่นพี่ทั้งสอง

"เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลก่อน แล้วพี่จะไปส่งที่บ้านดีไหม?" พี่เหนือเดินตามหลังฉันไม่ห่างเท่าไหร่ แล้วพูดขึ้นอย่างอาสา

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวน้องอันดาไปห้องพยาบาลเอง ขอบคุณนะคะพี่เหนือ" ฉันหันไปยิ้มให้กับรุ่นพี่ที่อาสาช่วยเหลือ สายตาก็ไม่วายมองเห็นพี่แผ่นฟ้า จ้องมองมาทางฉันกับพี่เหนือ ทำฉันเจ็บแล้วยังจะมามองอีก เชอะ! คนใจร้าย

"แต่พี่เต็มใจ ไปเถอะ"

"ก็ได้ค่ะ"

เมื่อเขาเร้าหรือที่จะพาไป ฉันก็ไม่ขัดเพราะตอนนี้ขี้เกียจจะพูดแล้ว ได้แต่เดินเฉย ๆ มือก็เช็ดน้ำตาที่ไหลออกจากแก้ม ปล่อยให้พี่เหนือประคองฉันเดินไป ฉันเสียใจที่พี่แผ่นฟ้าทำรุนแรงกับฉัน แม้จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามเถอะ

อ้อนรักไฟเสน่หา

ตอนที่ 3 - คิดถึงเขาจัง

(อันดา)

"ขอบคุณนะคะพี่เหนือที่มาส่งถึงบ้านเลย" ฉันยิ้มให้กับพี่เหนือ ที่อาสาขับรถมาส่งฉันหน้าบ้าน

"พี่ยินดีครับ" พี่เขาก็ยิ้มตอบฉันค่ะ และมองหน้าฉัน พี่เหนือน่ารักนะ แต่ว่าฉันไม่คิดจะรักหรอก

"ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะคะ" ฉันพูดพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมตัวจะลงจากรถเข้าบ้าน

"อันดา"

"คะ?"

พี่เหนือเรียกชื่อฉันจึงรีบหันหน้าไป สีหน้าของพี่เขาดูสงสัย และเหมือนจะอยากถามอะไร ฉันจึงได้แต่มองหน้ารอฟัง

"ทำไมถึงล้มได้ บอกพี่ได้ไหม?" พี่เหนือถามฉันค่ะ จะตอบยังไงดีล่ะ ถ้าบอกว่าเพื่อนพี่เขานั่นแหละผลักฉัน เขาจะไปหาเรื่องกันไหมนะ แต่พี่เหนือไม่น่าทำหรอก ดูเป็นผู้ชายใจเย็นและอ่อนโยน บอกไปเลยดีกว่า

"พี่แผ่นฟ้าผลักค่ะ น้องอันดาตั้งตัวไม่ทันก็เลยล้ม แบบที่พี่เหนือเห็นนั่นแหละค่ะ" ฉันเป็นเด็กดีไม่อยากโกหกผู้ใหญ่ บอกออกไปเลยดีกว่า

"....." ฉันเห็นสีหน้าพี่เหนือดูตกใจเล็กน้อย ฉันจึงเลือกที่จะยิ้มให้ ฉันไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่เวลาใครหน้าบึ้ง แต่สำหรับพี่แผ่นฟ้าฉันยอม แต่ก็ไม่รู้จะยอมได้แค่ไหน เพราะวันนี้เขาทำฉันเจ็บ ฉันโกรธ!

"น้องอันดาของตัวเข้าบ้านก็นะคะ"

"ครับ"

ฉันเห็นพี่เขานิ่ง เอาแต่จ้องหน้าฉัน ก็เลยเลือกที่จะปลีกตัวแล้วขอเข้าบ้านดีกว่า

ฉันลงจากรถยืนรอส่งพี่เหนือ เขาลดกระจกลง แล้วส่งยิ้มให้ฉันพี่เขายิ้มได้น่ารักมาก ๆ เลยล่ะ

"พี่ไปก่อนนะครับ"

"บายค่ะ"

ร่ำลากันเสร็จพี่เหนือก็ขับรถออกไป ฉันจึงเดินเปิดประตูรั้วบ้านเพื่อเข้าบ้าน เดินคิดไปคิดมาก็หน่ายใจ ทำไมพี่เหนือถึงใจร้ายกับฉันจัง

"เฮ้อ~~" ฉันถอนหายใจออกมา พร้อมกับสายตาที่มองไปยังบาดแผล

"อะไรครับลูกสาวป๊า เดินหน้างอถอนหายใจแรงเชียว" ก็มัวแต่เดินก้มหน้ามองพื้น จนไม่รู้ว่าใครอยู่บ้าง จนเสียงนี้ดังขึ้น ก็ไม่ใช่เสียงใครหรอกค่ะ คุณป๊าของฉันเอง ผู้ชายคนเดียวที่แสนจะรักฉันมาก ๆ ทั้งรักทั้งหวงเลยค่ะ

"สวัสดีค่ะคุณป๊า" ฉันยกมือไหว้ผู้ชายที่ฉันเคารพและรักที่สุด ด้วยสีหน้าเศร้าละห้อย

"ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นละคะ"

"โดนผู้ชายไล่ตะเพิดค่ะ"

"ห๊ะ!!"

คงเห็นว่าฉันหน้าหงอย คุณป๊าก็เลยถามพร้อมกับหอมลงที่หน้าผากของฉัน แต่ฉันนี่ต้องสะดุ้งตัวโหยงตกใจ ก็คุณป๊าเล่นตะเบ็งเสียงดังใกล้หูของฉันนี่ไง อะไรของคุณป๊าก็ไม่รู้ ก็แค่ฉันตอบตามความจริง แต่ก็อย่างว่าแหละก็คุณป๊าหวงฉันยิ่งกว่าอะไรดี

"คุณป๊าจะเสียงดังทำไมคะเนี้ย น้องอันดาตกใจหมดเลย" ฉันย้อนถามคุณป๊าไป

"ใคร!? ไอ้ผู้ชายคนไหนบังอาจมาเข้าใกล้ลูกสาวป๊า บอกป๊ามาอันดา ป๊าจะไปยิงมันให้ไส้แตก" นั่นไงคะอาการหวงลูกสาวมาเต็ม เก่งจริง ๆ คุณป๊าของฉัน แม้จะหกสิบแล้วแต่คุณป๊ายังดูดี ร่างกายแข็งแรงมาก ๆ แค่มีพุงกว่าตอนที่ฉันยังเด็กนิดหน่อยค่ะ ฉันชอบเล่นชอบบีบพุงคุณป๊า มันนิ่มมันเขี้ยวดี

"เฮ้อ~~น้องอันดาหิวจังเลยค่ะ อยากกินของอร่อย ๆ" ฉันถอนหายใจอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ถอนให้กับความหวงลูกสาวของคุณป๊าแทน

"คุณแม่อยู่ในครัว กำลังทำปลานึ่งตัวใหญ่ ๆ รอหนู...ไม่บอกป๊าเหรอใครมันกล้าไล่ตะเพิดลูกสาวป๊า"

"หิวแล้ว ๆ หิวมาก ๆ เลยค่ะ"

"งั้นไปหาคุณแม่กัน"

"ค่ะ"

ฉันกอดเอวและอ้อนคุณป๊าค่ะบ่ายเบี่ยงที่จะตอบ ไม่สิชอบอ้อนกับทุกคนนั่นแหละที่ฉันรัก คุณแม่ ลุงเจ ป้าแนน พี่ไอติม พี่เฌอ พี่ด็อจและพี่ศิลา ฉันอ้อนหมดเพราะอ้อนแล้วฉันรู้สึกอบอุ่นกับการที่ทุกกอด อบอุ่นกับรอยยิ้มที่ทุกคนยิ้มส่ายหัวให้ฉัน มันเป็นอะไรที่ทำให้ฉันมีความสุขมาก ๆ เลยค่ะ

แต่มีอีกคนที่ฉันอยากจะอ้อนมาก ๆ ตอนนี้ แต่ว่าเขาไม่อยู่หลายปีแล้ว...

ฉันคิดถึงเขาจัง