ทำความรู้จักกับเกเบียล...
กว่าคนางค์จะโดยสารรถประจำทางกลับมาถึงบ้านพักก็เย็นย่ำ เธอลากขาที่ปวดเมื่อยเข้าไปในบ้านช้าๆ แทบจะหงายหลังผึ่งด้วยซ้ำ ตอนที่เปิดประตูบ้านเข้าไปได้ หญิงสาวสะบัดรองเท้าผ้าใบกระเด็นผลุงหล่นชิดมุมห้อง ทิ้งกระเป๋าเป้ใบโตไว้ข้างตัว เดินไปเปิดไฟฟ้าให้แสงสว่าง และเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำเย็นๆ กินให้ชื่นอกชื่นใจ
“ร้อนชะมัดอาบน้ำดีกว่า” เธอพึมพำเบาๆ คว้าหนังสือเก่าแนบอก เอาไปวางไว้หัวเตียงนอน ก่อนจะสลัดเสื้อผ้าบนร่างกาย เดินตัวเปล่าเข้าห้องน้ำ เพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคล
ปกหนาๆ ขยับเปิด กระดาษปลิวพลิกเปิดได้เอง แม้ไม่มีกระแสลม จนหยุดอยู่ที่หน้าแรก หน้าที่มีรูปชายหนุ่มผู้หล่อเหลางามสง่า เสียงหัวเราะหึๆ ดังแว่วๆ ในอากาศ เหมือนกับว่ามีใครบ้างคนกำลังหัวเราะร่า ก่อนจะพลิกกลับและปิดสนิทเหมือนเดิม เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย...
คนางค์ออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง เธออยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนผ้ายืด ใบหน้าลายพร้อยเพราะปะแป้งเย็นให้ร่างกายได้รับความเย็นสดชื่นเพิ่มขึ้น หญิงสาวกระโจนขึ้นเตียงคว้าหนังสือที่ติดใจยกขึ้นมามองดู พรางพลิกเปิดดูเนื้อในก่อนจะบ่นพึม!!
“ตัวหนังสือเลือนจริงๆ แหะ แล้วจะอ่านได้ยังไงล่ะ เอาแว่นมาใส่ดีกว่า” เธอวางมันลงที่เดิมอีกครั้ง ผุดลุกขึ้นไปคว้าแว่นสายตามาใส่ เพื่อจะได้มองเห็นชัดเจนขึ้น
แสงสว่างวาบชั่วแวบ!! ช่วงที่คนางค์ผินหลังให้ แล้วจึงค่อยดับวูบไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย...
ปฐมบทหน้าต่อจากรูปชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดนักรบเต็มยศ นามของเขาคือ เกเบียล บาร์ธาซ่าร์ยอดขุนพลในยุคสมัยของอเล็กซานเดอร์ ประวัติความเป็นมาน่าตื่นตะลึง เกิดในตระกูลขุนนางผู้ควบคุมกองทัพ เป็นหนึ่งในนักรบแนวหน้าที่บุกตะลุยทุกครั้งที่มีสงคราม...หนุ่มรูปงามที่เป็นที่กล่าวขาน เรื่องความเก่งกาจและความเชี่ยวชาญเชิงรบ
ชายหนุ่มผู้อยู่กับสงครามเป็นส่วนใหญ่ ในเนื้อหนังสือกล่าวบรรยายถึงประวัติอันโชกโชน เขาองอาจยามอยู่ท่ามกลางการรบพุ่ง เป็นผู้นำทัพที่ยอดเยี่ยม เป็นนักรบผู้เก่งกาจ และเป็นนักรักที่มีแต่คนคะนึงหา
หลังพักรบในอาณาจักรแห่งหนึ่ง ที่กองทัพสามารถยึดครองได้ ชายหนุ่มและกองกำลังเข้าพักภายในตัวเมือง สำเริงสำราญกับสุรานารีที่เป็นของกำนัลตามประสาหนุ่มโสด มีผู้หญิงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามาให้ชื่นชมไม่หยุด ยิ่งผู้ชายรูปร่างผึงผายหาได้ยากยิ่ง...เป็นถึงนักรบผู้องอาจมีหรือผู้หญิงจะไม่สน
กลางดึกหลังดื่มเหล้าเข้าไปจนเมาได้ที่ เขาเดินตามผู้หญิงสาวสวยหุ่นอวบอัดนางหนึ่ง หายไปในบ้านเก่าหลังหนึ่งและเริงรักกับหล่อนจนรุ่งสาง!! เสียงครวญครางดังอยู่ตลอดทั้งคืน เมื่อชายหนุ่มที่อยู่กลางดินกลางทรายขาดแคลนผู้หญิงและเมื่อได้ปลดปล่อยเขาจึงใส่ไม่ยั้ง มันเป็นความเกษมสำราญของทั้งสองฝ่าย ต่างผลัดกันรุกและรับ สลับกันไปมาทั้งคืน ท่ามกลางความเงียบสงัด
บทรักร้อนๆ ทลายโลก เสียงขยับโยกดังลั่น เสียงเตียงเก่าๆ ขยับลั่นดังออดๆ แอดๆ ทั้งคืน!! เสียงครางเร่งเร้าด้วยความรัญจวนดังจวบจนรุ่งสาง ก่อนพระอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้า...
ปัง!!
ประตูหน้าบ้านเปิดผ่าง...ผู้ชายรูปร่างแคะแกร็นยืนตัวงองุ้มอยู่ตรงปากช่องประตู พร้อมๆ กับแสงพระอาทิตย์ที่สาดส่องเขามาพอดี จนมองเห็นเป็นเงาดำทะมึน!!
“อเดล อีแพทยา...กูแค่ไม่อยู่...ริอ่านพาชู้มานอนในบ้านกูเชียวหรือ!!”
“เห้ย!!” ชายหนุ่มอุทานเสียงตกใจ เขาผุดลุกจากเตียงนอน ร่างกายเปลือยเปล่ายืนท้าแสงแดด มัดกล้ามเป็นลอนๆ สวยงามไล่จากหน้าอกเรียงตัวเป็นคลื่นถึงเนินหน้าท้องและท่อนขาแข็งเกร็ง
“ใจเย็นพี่ชาย...ข้าไม่รู้ว่านางมีสามีแล้ว...ขออภัยถ้าข้าล่วงเกินเจ้า...ข้าไม่ได้เจตนา...” ชายหนุ่มกล่าวแก้ เขายกมือขึ้นบังแสง เพื่อจะได้มองเห็นผู้ชายตัวเล็กที่ยืนขวางประตูไว้ได้ชัดขึ้น
“ไอ้ลูกหมา!! แกต้องได้รับผลกรรมครั้งนี้แน่!!” เสียงแหบสั่นคำรามก้อง ชายผู้นั้นเดินเข้ามาอีกก้าวและประตูห้องก็ปิดลงได้เอง เหมือนมีใครผลักปิดอย่างนั้นเลย
แสงเพียงน้อยนิดแต่ก็มากพอที่จะทำให้เห็นผู้มาใหม่ชัดขึ้น เขาสูงแค่หัวไหล่เกเบียล และใบหน้าดุดัน จมูกแหลมงองุ้มนัยน์ตาวาววับ อยู่ในชุดเก่าๆ มีฮูดปิดยันศีรษะ ในมือของเขามีไม้เท้าสีดำคดๆ งอๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร
“ข้ากลัวแล้ว... ข้าไม่รู้ว่าท่านจะมา ปล่อยข้าไปเถอะ!!” หญิงสาวตลบผ้าคลุมตัวเธอร้องตอบเสียงสั่นพร่า
“เห้ๆ ใจเย็นๆ เราเจรจากันได้ ข้ายินดีจ่ายค่าเสียหาย หากข้าทำให้ท่านไม่พอใจ” ชายหนุ่มพยายามประนีประนอม เขาสบถในลำคอเมื่อผู้หญิงที่พาเขามานอนด้วย หาเรื่องยุ่งยากให้เสียแล้ว หล่อนมุดเข้าไปในโปงผ้า นอนตัวสั่นระริก และสวดมนต์อ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้าเสียงสั่น หล่อนกลัวอะไรหนักหนากับผัวแก่ที่ไม่ค่อยแข็งแรงคนนี้
“เจ้าคิดว่าเจ้าเข้มแข็งแรง มีรูปร่างเป็นต่อข้าอย่างนั้นใช่ไหมล่ะ? เจ้ายังอ่อนเยาว์นักพ่อหนุ่ม...อายุของข้ามากกว่าเจ้าจนเจ้าอาจจะคาดไม่ถึง...ข้าผ่านร้อน...ผ่านหนาว...มามากกว่าที่เจ้าคิด และเจ้าหมิ่นศักดิ์ศรีของข้า โดยการแอบลักลอบเป็นชู้กับเมียของข้า...เจ้าสมควรรับผลการกระทำครั้งนี้!!”
“นางไม่ได้บอกข้า เรื่องของท่านนะพี่ชาย ข้าไม่ผิดนี่ นางชวนข้ามาเอง”
“เจ้าควรคิดให้มากกว่านี้ สิ่งที่เจ้าทำเป็นความเลวร้ายที่ข้า!! ไม่อาจอภัยให้ เจ้าจะต้องอยู่ในความมืดจนกว่าจะมีคนมาปลดปล่อย นางคนที่ทานเสน่หาของเจ้าได้โดยไม่สิ้นลมไปก่อนตะวันขึ้น... ชั่วกัปชั่วกัลป์...” เสียงภาษาโบราณฟังไม่คุ้นหู ชายผู้นั่นพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ เกเบียลรู้สึกถึงพลังอำนาจอันมากมีที่วิ่งวนอยู่รอบตัวชายผู้นั้น ก่อนจะเกิดสายฟ้าฟาดเปรี้ยง!! ลงมาตรงหน้า...กลุ่มควันนั้นดูดเขาเข้าไปใกล้...และพลังงานเย็นเฉียบดูดเขาหายไปกลางกลุ่มควันก้อนนั้น และมลายหายไปในอากาศเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย...
ชายหนุ่มได้ยินเพียงเสียงหัวเราะแหบแห้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะมืดดับ...ลงไป...
๓
ออกมาชมโลกอีกครั้งในรอบร้อยปี
“โธ่!! พ่อคุณน่าสงสารจัง ดันไปมีซัมติ้งกับเมียพ่อมด ถูกสาปเลย...แต่คุณคงเก่งมากสินะ หล่อนถึงยอมเสี่ยง ไอ้หนังสือบ้านี่ก็ดันจบตอนที่คุณถูกสาป ไม่ยักกับมีบทลงโทษยัยนั่นเลย หล่อนต่างหากที่สมควรถูกสาป หล่อนแรด ร่าน หล่อนเป็นตัวต้นเรื่องไม่ใช่คุณเสียหน่อยพ่อรูปหล่อ...”
ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยกรอบหน้าของเกเบียล บนหน้าที่รูปชายหนุ่มยืนกางขาปักหลักมั่น เขาช่างองอาจสมชาย
“ไอ้พ่อมดบ้านั่นก็เหมือนกัน ทำเป็นไม่รู้สันดานเมียตัวเอง...สาปคนเก่งเข้าไปอยู่ในโลกแห่งความมืดมิด ไม่ยุติธรรมเลย” เธอยังคงบ่นๆ เมื่อสิ่งที่ชายหนุ่มได้รับมันไม่สมเหตุสมผล เขาไม่ได้ผิดมากมายจนเกินให้อภัย เมื่อเขาเป็นคนต่างถิ่น ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของหล่อนเสียหน่อย
“แล้วมีคนปล่อยคุณออกมาจากห้วงเหวความมืดหรือยัง เกเบียล....นางอยากช่วยคุณจัง....น่าเสียดายชะมัด คุณคงเป็นกำลังสำคัญให้พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ หากคุณยังมีชีวิตอยู่...โลกในอดีตน่าตื่นเต้นและโหดเหี้ยม มีสิ่งลึกลับจริงๆ หรือไม่...ไม่มีใครรู้? และคุณเป็นแค่หนังสือชีวประวัติ หรือมีชีวิตจริงนางก็ไม่รู้ แต่คุณหล่อชะมัดเลยล่ะ...คืนนี้มาหานางในฝันนะคะ นางจะฝันถึงคุณ เกเบียล”
คนางค์จุมพิตหน้ากระดาษเก่า ประมาณเอาว่าเธอจุมพิตขุนศึกผู้องอาจ ผิวแก้มร้อนฉ่าประหนึ่งว่าจุมพิตกับบุรุษผู้ทะนงองอาจจริงๆ เธอตาปรือปรอย มองชายหนุ่มที่ยืนจังก้าไม่วางตา แม้จะง่วงงุนเพราะความอ่อนเพลีย แต่เปลือกตากลับไม่ยอมปิด ยังพะวงห่วงหาแต่เขา...ด้วยความหลงใหล...
แสงจันทร์ทอดยาวผ่านม่านหน้าต่าง ทอดยาวเป็นลำแสงสีนวลเย็นตา ผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียงไม้ชิดมุมห้อง โดยมีหนังสือเล่มเก่าๆ กางทับเหนือเนินหน้าอก
ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากหนังสือ!! ก่อนจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน เงาร่างบุรุษผู้หนึ่ง...ในชุดนักรบเต็มยศ เหมือนแกะออกมาจากหน้าหนังสือเลยทีเดียว
