“กรี๊ดดดดด...”

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่ดังลั่นทำให้บรรดาแขกเหรื่อที่กำลังจะเดินทางกลับและเจ้าภาพที่ยืนส่งแขกอยู่หน้างานพร้อมใจกันมองไปยังที่มาของเสียงอย่างตื่นตกใจ ก่อนที่เจ้าภาพทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชายจะวิ่งตรงไปยังทิศทางซึ่งก็คือ ห้องหอที่เพิ่งส่งตัวบ่าวสาวเข้าไปได้ไม่ถึง 5 นาทีดี แต่ยังไม่ทันที่จะเปิดประตูคนจากด้านในก็เปิดออกมาเสียก่อน ใบหน้าสวยตื่นตระหนกเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาร่ำร้องเรียกหาให้คนช่วยเจ้าบ่าวของเธอ

“ช่วยด้วยค่ะ... ช่วยด้วย ช่วยเขาด้วย อย่าให้เขาเป็นอะไรไปนะ ช่วยด้วย... ฮือ...”

ร่างงามระหงในชุดเจ้าสาวสีขาวดูบอบบางน่าทะนุถนอมทรุดลงแทบพื้นพลางสั่นสะอื้น เพราะเธอไร้เรี่ยวแรงใดๆ ที่จะพยุงร่างกายให้ลุกขึ้นได้อีกแล้ว ดวงตาฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาได้แต่มองบรรดาญาติของฝ่ายชายและเจ้าหน้าที่ของโรงแรมที่ต่างพยายามช่วยปฐมพยาบาลเจ้าบ่าวหมาดๆ ของเธออย่างต่อเนื่อง

ความโกลาหลเกิดขึ้นรอบตัว ทว่าไม่ว่าในห้องหอรอรักที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามนี้จะมากมายไปด้วยผู้คนเข้าออก ทั้งญาติของเจ้าบ่าวที่เดินไปมา ทั้งเจ้าหน้าที่ของรถบริการฉุกเฉินที่รีบเร่งเข้ามาพร้อมอุปกรณ์กู้ชีพอย่างเร่งด่วน แต่เธอกลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ในหัวสมองมีเพียงเสียงหวีดหวิวแปลกๆ ปะปนมากับเสียงกรีดร้องในโชคชะตาของใครบางคน ก่อนที่แสงไฟสว่างเจิดจ้าจะค่อยๆ หรี่แสงและมืดดับลง

แค่ไม่ถึง 24 ชั่วโมง บรรยากาศความสุขอบอวลไปด้วยความหวานของงานวิวาห์ก็กลับกลายเป็นความทุกข์ระทม ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ถูกผลัดเปลี่ยนเป็นชุดเดรสลูกไม้สีดำยาวคลุมเข่า ‘ธนิษฐา’ มองตรงไปยังโลงศพสีขาวประดับลวดลายเทพพนมและตัวหงส์สีทองขนาบซ้ายขวา อีกทั้งยังประดับประดารอบด้านด้วยดอกไม้สีขาวหลากชนิดเสมือนประหนึ่งว่าผู้ที่หลับใหลอยู่ด้านในของโลงนั้นกำลังนอนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่งดงามแห่งนี้

และเธอคงจะมองเห็นโลกสวยงามมากกว่านี้หากว่าคนที่นอนอยู่ด้านในนั้นจะไม่ใช่ ‘ทวิช’ เจ้าบ่าวหมาดๆ ของเธอ ที่เกิดอาการหัวใจล้มเหลวฉับพลันทั้งที่เพิ่งส่งตัวเข้าหอได้ไม่ทันถึง 5 นาทีด้วยซ้ำไป

ดวงตาสวยหวานที่ฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตามองเลยไปที่รูปภาพขนาดใหญ่ เขายังคงมองตรงมายังเธอด้วยรอยยิ้มเหมือนในทุกๆ ครั้งที่ได้พบ เธออาจไม่มีทางเลือกในชีวิตได้มากนัก เพราะความจำเป็นในครอบครัวและเหตุผลของบุพการีที่เธอปฏิเสธไม่ได้ ทำให้เธอแต่งงานกับใครก็ได้ที่พร้อมจะรับในเงื่อนไข แต่เธอก็ไม่เคยอยากให้ใครต้องตายจากไป เมื่อแต่งงานแล้วเธอก็อยากเป็นภรรยาที่ดีของเขาเหล่านั้น ไม่ได้อยากเป็นม่ายทั้งที่ยังไม่ข้ามวัน

“แกมาทำไม๊! อีคนกินผัว ฮือ... ลูกฉันไม่น่าซวยมาเจอแกเล๊ย! อีกากี อีผู้หญิงกินผัว อีผู้หญิง 3 ผัว ฮือ... ออกไปเลยนะ ออกไปจากงานลูกฉัน และอย่าเอาหน้าของแกมาให้พวกฉันเห็นอีก อีเสนียด อีจัญไร ไป๊! ใครมาเอาอีนี่ไปโยนทิ้งที เอาออกไป๊! ออกไป๊!”

ธนิษฐาสะดุ้งตกใจลุกขึ้นในทันที ขนาดว่าเธอเลือกที่จะมานั่งหลบมุมอยู่ตรงนี้เพราะไม่อยากให้ญาติทางฝ่ายเขาเห็นแต่ก็ยังหลบไม่พ้น เธอแค่อยากจะมากราบศพเขา อยากมาแสดงความเห็นใจต่อกันเป็นครั้งสุดท้าย แม้ว่าทั้งแม่และยายจะเตือนแล้วว่าอย่ามาก็ตาม เพราะคงไม่วายที่เธอจะต้องเจอสภาพแบบนี้ เพราะนี่มันครั้งที่ 3 แล้วสินะ เหตุการณ์ซ้ำๆ ที่เธอต้องผ่านไปให้ได้

“หนูขอโทษค่ะ หนูแค่อยากมากราบพี่วิชเขาเป็นครั้งสุดท้าย คุณแม่คะ หนูไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้”

ธนิษฐาพนมมือไหว้ขอโทษมารดาของทวิช ก่อนจะก้มหน้าซ่อนหยาดน้ำตาเพราะความแค้นเคืองจากดวงตาหญิงสูงวัยนั้น คือ เธอเป็นฆาตกรที่ฆ่าลูกชาย

“อย่ามาเรียกฉันว่าแม่ ถ้าฉันรู้มาก่อนว่าแกมันคนกินผัว ฉันจะไม่ยอมให้ตาวิชไปแต่งงานกับแกแน่ ออกไปจากงานลูกฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้าแกไม่ไปฉันจะเรียกตำรวจมาลากคอแก ออกไป! อีฆาตกร! แกฆ่าลูกฉัน อีกากี อีคนกินผัว ออกไป! ออกไป๊! เอิ๊ก...”

ธนิษฐาผวาจะเข้าไปประคองแม่ของทวิชที่ด่าว่าเธอจนเป็นลม แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจพร้อมรีบออกมาโดยเร็วเพราะบรรดาพี่ป้าน้าอาของทวิชที่เข้ามาร่วมสมทบด่า ทำท่าว่าจะลงไม้ลงมือกับเธอ ถ้าเธอยังไม่ออกไปจากงานตามคำไล่

“หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ หนูไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ หนูขอโทษ”

แม้ใบหน้าจะนองไปด้วยน้ำตาและหัวใจก็อ่อนล้าเสียจนไม่อยากจะสู้หน้าใครในขณะนี้ แต่ก็ต้องพยายามพาตัวเองเดินฝ่าฝูงชนที่มองเธอราวกับเป็นตัวประหลาด อีกทั้งเสียงด่าทอก็ยังลอยลมมาให้ได้ยินตลอดทางมาจนถึงลานจอดรถด้านนอก

ธนิษฐาก้าวขึ้นไปนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ในรถ ดวงตาสวยหวานเอ่อช้ำไปด้วยหยาดน้ำตายังคงไหลอาบไม่ขาดสาย เธอยังคงมองตรงไปยังศาลาที่เห็นแสงไฟอยู่ไกลๆ นั่น เธอไม่โกรธแม่และญาติๆ ของเขาเลยสักนิดเพราะ ‘น้ำตา’ ของเธอไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับหยาดน้ำตาของพ่อแม่และญาติพี่น้องของเขาเหล่านั้น ของผู้ชายที่เธอเคยแต่งงานด้วยทุกคน

“นี่เราทำบาปทำกรรมกับคนพวกนั้นจริงๆ เหรอเนี่ย เราเป็นสาเหตุให้พวกเขาตาย เราเป็นผู้หญิง...”

คำนั้นละไว้ฐานที่เข้าใจเพราะไม่กล้าแม้แต่จะพูดมันออกมา แค่คิดก็เจ็บปวดหัวใจเสียจนหยาดน้ำตาต้องทะลักไหลออกมาอีก

“ฮือ... เราเป็นอย่างที่เขาว่า ฮือ...”

ใบหน้าฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำตาซบลงที่พวงมาลัย ไหล่เล็กสั่นไหวจากแรงสะอื้นที่มีแต่จะถาโถมเพิ่มขึ้นจากหัวใจที่สั่นสะท้าน เมื่อหวนนึกถึงครั้งแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับคำว่า ‘ม่ายผัวตาย’

เริ่มจาก ‘สราวุฒิ’ สามีคนแรกของเธอ พ่อม่ายเสี่ยใหญ่เจ้าของร้านค้าวัสดุก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ แม้จะไม่ได้รักชอบในเชิงชู้สาว เพราะสราวุฒินั้นอยู่ในวัยไล่เลี่ยกับพ่อของเธอ ทั้งครอบครัวก็ยังสนิทสนมกันตั้งแต่เธอยังเด็ก แต่ความสม่ำเสมอช่างเอาอกเอาใจ ตั้งแต่เธอเริ่มเข้ามหาวิทยาลัยจนเรียนจบ ก็ทำให้แม่และยายอยากให้เธอรับปากแต่งงานกับเขา เพื่อเธอจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาและมีคนดูแลปกป้องแทนพ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว

เธอจึงตัดสินใจที่จะแต่งงานกับเขา เพื่อตอบแทนบุญคุณแม่กับยายที่อุตส่าห์ส่งเสียเลี้ยงดูเธอจนเรียนจบ แม้ว่าพ่อจะจากไปกว่า 5 ปีแล้วก็ตาม อีกอย่างฐานะร่ำรวยของสราวุฒิก็จะทำให้แม่กับยายสุขสบายและมีคุณภาพชีวิตที่ดีมากยิ่งขึ้น

แต่ใครจะรู้เล่าว่ายังไม่ทันเจ้าบ่าวจะบอกความประทับใจในตัวเจ้าสาวได้จบ เธอก็ได้รับรู้รสชาติการเป็นม่ายครั้งแรกในชีวิตซะแล้ว เพราะจู่ๆ สราวุฒิก็เกิดอาการแน่นหน้าอกขึ้นมากะทันหันก่อนจะทรุดร่างแน่นิ่งลงไปกับพื้นเวที ทั้งที่มือยังกำไมโครโฟนแน่น ความโกลาหลมาพร้อมกับแววตาสิ้นหวังของใครหลายๆ คนที่เมียงมองมายังเธอ

ครั้งนั้นเธอจดทะเบียนสมรสกับสราวุฒิตั้งแต่วันหมั้น ทรัพย์สมบัติของสราวุฒิจึงกลายมาเป็นของเธอกึ่งหนึ่งในทันที ซึ่งมันก็มากพอที่จะทำให้เธอ แม่ และยายจะอยู่ได้อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต ในครานั้นแม้จะไม่มีใครมาด่าว่าให้เธอต้องเสื่อมเสีย เพราะสราวุฒินั้นมีโรคประจำตัวรุมเร้าอยู่มากมาย และเขาอาจตื่นเต้นมากจนทำให้หัวใจล้มเหลวก็ได้ แต่เธอก็ยังต้องเรียนรู้กับคำว่า ‘อับอาย’ เพราะตามธรรมดาที่จะมีคำติฉินลอยลมมาให้ได้ยิน

‘นี่ล่ะนะ แก่แต่อยากจะมีเมียเด็กคราวลูก ดีนะที่ตายบนเวที ถ้าไปตายคาหอ คงต้องเรียกว่า ตายคาอก แน่ๆ’

‘คงจะตื่นเต้นที่ได้เมียเด็ก หรือไม่ก็คงจะเสียพลังงานไปเยอะ ถึงได้ช็อคไปแบบนั้น’

‘ม่ายทรงเครื่องแบบนี้แหละ คงนอนคนเดียวได้ไม่นานหรอก’

ครั้งแรกมันคือ ‘ฝันร้าย’ ในชีวิตของสาวน้อยอย่างเธอ ซึ่งเธอต้องทำใจและผ่านความทุกข์ไปให้ได้ แต่เหตุการณ์ครั้งที่ 2 ล่ะ มันจะเรียกว่า ‘ฝันร้าย’ ‘บังเอิญ’ หรือว่า ‘ความซวย’

หลังจากสราวุฒิจากไปไม่นาน ครอบครัวเธอก็ได้ต้อนรับ ‘อุเทน’ หนุ่มใหญ่เจ้าของธุรกิจติดตั้งระบบไฟฟ้าในโรงงานอุตสาหกรรม วัย 42 ปี ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นน้องของสราวุฒินั่นเอง

อุเทนเข้านอกออกในบ้านเธอบ่อยครั้งด้วยความเห็นใจที่เธอต้องเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว อีกทั้งธุรกิจร้านค้าวัสดุก่อสร้างที่สราวุฒิทิ้งไว้เป็นมรดกให้กับเธอก็เอื้อเฟื้อทำให้เธอต้องเจอกับอุเทนบ่อยครั้ง และเมื่อเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่รังเกียจสักนิดที่เธอเป็นม่าย ทั้งแม่และยายก็เป็นใจอยากให้เขาเข้ามาดูแลเธอ

เพราะคนเคยแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อมีผู้ชายแสดงความจริงใจจนถึงกับยอมแต่งงานจดทะเบียนสมรสอย่างออกหน้าออกตา ก็ถือว่าเป็นความโชคดีที่สุดแล้วที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะได้รับ และก็หวังว่าการแต่งงานครั้งนี้คงจะทำให้เธอได้ขึ้นสวรรค์หลังจากที่พาตัวเองไปเกาะอยู่ขอบนรกมา 1 ปีเต็ม เพราะความคิดว่าเธอมีส่วนที่ทำให้สราวุฒิตาย

แต่ใครจะรู้เล่าว่าแทนที่เธอจะมีโอกาสได้ไปสวรรค์ เธอกลับตกลงไปในนรกจริงๆ

เมื่อเช้าวันแต่งงานอุเทนเกิดหัวใจล้มเหลวขณะอยู่ที่บ้านของตนเอง ยังไม่ทันที่เธอจะได้เข้าพิธีกับเขาด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องถือว่าเธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาไปแล้ว เพราะอุเทนพาเธอไปจดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่วันแห่งความรักที่ผ่านมา เพราะเขาถือเคล็ดว่าจะรักกันตลอดไป และครั้งนี้แหละคำว่า ‘ผู้หญิงกินผัว’ จึงลอยลมมาให้ได้ยินอีกครั้ง

‘น่ากลัวจริงๆ เลยผู้หญิงคนนี้ แต่งงานทีไรผัวตายหมด’

‘เธอต้องดวงกินผัวแน่ๆ’

และคำเหล่านั้นมันก็ฝังหัวใจจนไม่คิดจะแต่งงานกับใครอีก แต่เธอคงถูกคำสาปของแม่มด โชคชะตาถึงเล่นตลกกับเธอไม่เลิก เพราะจากนั้นไม่นานเธอก็ได้พบกับ ‘ทวิช’

เกือบ 2 ปีทีเดียวที่เขาเทียวไปเทียวมาพาตัวเองให้มาอยู่ในวงโคจรของเธอเสมอ ซึ่งแม่กับยายก็ชอบเขามากๆ เพราะทวิชเป็นคนคุยเก่งและช่างเอาใจผู้ใหญ่ ไปมาหาสู่มีของฝากติดไม้ติดมือมาเสมอ ซึ่งน่าจะเป็นคุณสมบัติพิเศษตามอาชีพของเขา เพราะคนขายประกันมักจะคุยเก่งและเข้าผู้ใหญ่เก่ง

เขาทำให้เธอหลงลืมถ้อยคำประณามของผู้คนไปได้บ้าง แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เธอ ‘รัก’ เขาหรอกนะ หรืออาจพูดได้ว่าเธอไม่เคยรักเจ้าบ่าวของเธอเลยสักคนก็ได้ เพราะเรื่องที่ผ่านมามันหนักหนาสาหัสจนทำให้เธอไม่อาจมองผู้ชายคนไหนในสถานะหนุ่มสาวได้อีก แต่เพราะคำพูดของแม่และยาย เธอจึงยอมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

‘หนูดาว... คิดให้ดีนะลูก แม่เข้าใจว่าไม่มีใครหรอกที่อยากจะแต่งงานหลายครั้ง แต่แม่ก็อยากให้หนูตรองดูให้ดี คุณทวิชเขาดีกับแม่กับยายมาก จะมีผู้ชายคนไหนล่ะลูกที่เขาจะมาสนใจแม่ม่ายอย่างหนู นี่มัน 2 ปีแล้วนะลูก ที่เขาเทียวไปเทียวมาแบบนี้ หนูจะไม่ลองให้โอกาสตัวเองและให้โอกาสเขาดูสักครั้งหรือลูก จะมีผู้ชายคนไหนที่จะดีกับแม่กับยายได้เท่าพ่อวิชอีกล่ะลูก’

‘ยายก็อยากเห็นหนูดาวมีความสุขนะลูก อยากให้ครอบครัวของเรากลับมามีความสุขเหมือนเดิม ยายอยากอุ้มเหลนสักครั้งก่อนที่ยายจะหมดลม หนูดาว... ลืมเรื่องที่ผ่านไปแล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเถอะลูก นะหนูดาวของยาย ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ยายจะได้เห็นหนูแต่งงาน ขอให้ยายได้เห็นหนูมีความสุข ให้พ่อธนินเขาหมดห่วง ยายก็จะได้นอนตายตาหลับซะที’

‘รับปากแต่งงานกับพ่อวิชเถอะนะลูก ถือว่าแม่กับยายขอร้องเป็นครั้งสุดท้ายนะหนูดาว ทำเพื่อแม่กับยายอีกครั้งได้มั้ย’

น้ำตาของยายที่เอ่อคลอยามเอ่ยถึงพ่อของเธอและน้ำเสียงสั่นเครือของแม่ นั่นคือเหตุผลที่เธอตกลงปลงใจแต่งงานครั้งที่ 3 กับทวิช แม้จะไม่ได้รักเขาก็ตาม อาจเพราะว่าเธอก็อยากจะพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ ‘ผู้หญิงกินผัว’ อย่างที่ผู้ชายทุกคนหวาดกลัว อย่างที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มาสนิทชิดเชื้อ

แต่หากเธอรู้ว่าผลแห่งการตัดสินใจในครั้งนั้นจะทำให้มีวันนี้ เธอจะไม่มีวันยอมแต่งงานกับใครอีกแน่ จะได้ไม่มีใครต้องตายเพราะเธออีก

“พี่วิช... ดาวขอโทษ ดาวไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ฮือ... ดาวขอโทษ...”

ธนิษฐาเปล่งเสียงร้องไห้โฮ เพราะเธอรับไม่ได้อีกแล้ว เธอไม่ได้อยากเป็นเช่นนี้ ไม่อยากอยู่กับคำประณามหยามเหยียด ไม่อยากต้องอดทนต่อสายตาดูถูกดูแคลนปนรังเกียจจากญาติพี่น้องของเจ้าบ่าวที่จ้องมองมาที่เธอด้วยความแค้นเคือง จนบางครั้งเธอก็รู้สึกว่ามันเจือไปด้วยความเกรงกลัวในสิ่งที่เธอเป็นเสียด้วยซ้ำ

หยาดน้ำตาไหลอาบลงเป็นสายพร้อมกับก้อนสะอื้นที่ขึ้นมาจุกรั้งที่ลำคอ สิ่งที่เผชิญอยู่นี้ไม่ต่างจากเธอถูก ‘คำสาป’ ที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำกรรมอะไรมา จึงทำให้การแต่งงานทั้ง 3 ครั้งต้องจบลงด้วยเจ้าบ่าวตายในวันวิวาห์ทั้ง 3 คน หรือจริงๆ แล้วเธอจะเป็นอย่างที่เขาพูดกัน

‘ผู้หญิงกินผัว’

“ดาวไม่ใช่... ดาวไม่เป็นอย่างนั้น... ฮือ... พ่อขา... ดาวไม่ได้เป็นอย่างนั้น... ฮือ...”

ธนิษฐายังคงคร่ำครวญกับตัวเองจนไม่รู้เลยว่า ณ ลานจอดรถไม่ได้มีเธออยู่เพียงผู้เดียว แต่ยังมีใครอีกคนที่ยืนหลบมุมอยู่ใต้ต้นลั่นทมใหญ่ภายในบริเวณลานวัด ใครบางคนที่มองเธอไม่ต่างจากคนในศาลาสวดศพ

ดวงตาคมเข้มฉายความร้อนแรงราวมีดวงไฟแผดเผานั้นกำลังมองมาที่เธออย่างมาดร้าย ซึ่งหากบ้านเมืองไม่มีขื่อมีแป เขาคงใช้ศาลเตี้ยพิพากษาเธอให้สมกับความผิดที่มั่นใจว่าเธอ ‘ร้ายลึก’ ไม่ได้ใสซื่อดังสิ่งที่เห็น

ทั้งหมดนั้นคือ ‘สิ่งลวง’ ที่หญิงเจนสนามอย่างเธอขยันทำเสียจนชาชิน จนกลายเป็นละครฉากหนึ่งที่เธอเล่นจริงอย่างสมบทบาทที่สุด แต่เพราะทำไม่ได้ เขาจึงต้องรอคอยผลการชันสูตรเพื่อชี้มูลความผิดของเธอเท่านั้น และรับรองว่าเธอจะได้รับการตอบแทนความผิดในครั้งนี้อย่างสาสม

เปลวไฟสีแดงโชติช่วงจากหัวจ่ายแก๊สด้านล่างพวยพุ่งขึ้นมาจนล้อมโลงสีขาวขลิบทองจนทั่ว ก่อนที่ประตูสี่เหลี่ยมกว้างเพียงพอที่จะนำพาบุคคลด้านในไปสู่สัมปรายภพจะปิดลง ดั่งเป็นสัญญาณให้รับรู้ว่าโลกแห่งความเป็นและโลกแห่งความตายได้ถูกแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ท่ามกลางเสียงร้องไห้ดังระงมของคนในครอบครัว กรามแกร่งต้องขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสัน ดวงตาคมเข้มแดงก่ำจ้องมองไปยังรูปภาพหน้าศพ พยายามแล้วที่จะสะกดกลั้นหยาดน้ำตาไม่ให้รินไหลแต่ก็ทำไม่ได้ ต้องปล่อยให้ความทุกข์ละลายไปกับหยาดน้ำที่ค่อยๆ ไหลออกมา

หากเขารู้ว่าวันเวลาจะสั้นขนาดนี้ เขาจะไม่เห็นอะไรสำคัญเกินกว่าที่จะมาร่วมงานแต่งงานให้ได้ ได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี อย่างน้อยที่สุดหากข้อสันนิษฐานของเหล่าญาติๆ เป็นจริง เขาก็อาจจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง ไม่ใช่ต้องจบสิ้นที่เมรุอย่างนี้

นิ้วมือปาดน้ำตาที่ยังคงรินไหลไม่ขาดสาย ญาติผู้พี่ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือรอยยิ้ม และความที่เป็นคนอารมณ์ดีอยู่เสมอจึงทำให้ที่ใดก็ตามที่มี ‘ทวิช’ อยู่ ที่นั่นจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง แต่ในวันนี้ล่ะ แม้ทวิชจะอยู่ใกล้แค่ประตูกั้น แต่เสียงรอบด้านของเขากลับกลายเป็นเสียงร้องไห้ดังระงม

“ผลชันสูตรมาแล้วนะฮาสท์”

เสียงของญาติที่เอ่ยบอกเป็นสัญญาณให้ทุกคนที่อยู่บนเมรุรีบรุดลงมาด้านล่าง เพราะอยากรู้ว่าสิ่งที่ทุกคนสันนิษฐานกับสิ่งที่เจ้าหน้าที่พิสูจน์ออกมาจะตรงกันมากน้อยเพียงใด สรุปแล้วมันคือความบังเอิญที่เจ้าบ่าวของเธอคนนั้นต้องมาตายในวันวิวาห์ทุกคน หรือมีใครจงใจให้เป็นอย่างนั้นกันแน่