ตอนที่ 2
“สวัสดีค่ะ คุณหมอ”
“สวัสดีครับ คุณดาวิกา เป็นอย่างไรบ้างครับ" ดนัยก้มหน้าอ่านชื่อ แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวที่เข้ามาตรวจตามนัดของเขา เมื่อรอบที่แล้ว
"..........." หญิงสาวยังยืนจ้องหน้า เพื่อมองใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณหมอหนุ่มท่านนี้ มือเรียวบางพลางขยับเก้าอี้โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าของเขาเลย
"หลังจากทานยาไปแล้วหนึ่งอาทิตย์ อาการอักเสบดีขึ้นมั้ยครับ” คุณหมอหนุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอนั่งลงเรียบร้อยแล้ว
“ดีขึ้นบ้างแล้ว แต่มันก็ยังมีอาการ เจ็บ ๆ หน่วง ๆ อยู่เป็นบางครั้งค่ะ”
“เออ..ขอโทษนะครับ ช่วงนี้คุณได้มีเพศสัมพันธ์หรือเปล่าครับ”
“เอ่อ .. คือว่า... ค่ะ เพราะสามีดิฉันเขาไม่ค่อยยอม”
“แล้วเวลาที่มีการสอดใส่ มีอาการเจ็บร่วมด้วยใช่มั้ยครับ”
“ก็มีบ้างนะคะ”
“แล้วประจำเดือนมาปกติมั้ยครับ”
“ช่วงนี้ประจำเดือนมากะปริบกะปรอยแบบไม่เคยเป็นมาก่อนเลยค่ะ แต่พอหายจากเป็นเมนส์แล้วเวลามีอะไรกับแฟน ก็มีเลือดปนออกมาด้วยค่ะ”
“แล้วตอนนี้ประจำเดือนคุณหายหรือยังครับ”
“หายแล้วค่ะ”
“ถ้างั้น!!..หมอขออนุญาตตรวจภายในเพิ่มนะครับ” คุณหมอกำลังจะออกไปเรียกพยาบาลให้เข้ามาอยู่ในห้องด้วย แต่เหมือนว่าดาวิกาจะรู้ทันคุณหมอ
“เออ!!..คุณหมอคะ!! ดิฉันขอตรวจกับคุณหมอแค่สองคนได้มั้ยคะ คือว่าดิฉันอาย ถ้าจะมีอีกคนเข้ามาอยู่ด้วย”
“แต่ว่ามันเป็นกฎนะครับ”
“ไม่เอาค่ะ ยิ่งอยู่หลายคน ดิฉันก็ยิ่งอาย”
“อืม!..
“นะคะ...คุณหมอ” หมอดนัยคิดหนัก แต่วันนี้มีพยาบาลหน้าห้องแค่คนเดียวเขาก็เลยยอมตามที่ดาวิกาขอร้อง
“งั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวคุณไปเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ” หญิงสาวถอดกระโปรงตัวเดิมออกและใส่ชุดคล้ายผ้าถุงที่ทางคลินิกเตรียมไว้โดยไม่ยอมออกไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ จนดนัยต้องรีบหันหลังทันที
เปลี่ยนชุดเสร็จดาวิกาก็ขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมกับพาดขาไว้บนขาหยั่ง หญิงสาวนอนอ่าซ่าอยู่ ขณะที่หมอดนัยหันกลับมาก็เจอกับภาพที่ทำให้ใจของเขาว้าวุ่นอีกครั้ง หญิงสาวงามระดับแอร์โฮสเตส มานอนอ่าซ่าให้เขาดู แถมผ้าม่านก็ยังไม่ได้ดึงมากั้น
หมอหนุ่มได้สติจึงรีบลากผ้าม่านมากันเอาไว้ เหมือนเธอพยายามจะอ่อยคุณหมอสุดหล่อท่านนี้อยู่
“คุณหมอขา วันนี้ดาไม่เอาครีมปากเป็ดได้มั้ยคะ”
“ทำไมละครับ”
“ดากลัวค่ะ ครั้งที่แล้วมันก็เย็นวาบเข้ามาจนสะดุ้งเลยค่ะ”
“อาจจะต้องตรวจทั้งสองวิธีครับ แต่ตอนนี้หมอจะใช้นิ้วก่อนนะครับ”
หมอดนัยสวมถุงมือยางเสร็จ จากนั้นก็สอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปตรวจภายในช่องคลอดของเธอทันที เขาใช้มืออีกข้างกดเบา ๆ ลงบนท้องน้อย เพื่อตรวจดูขนาดและรูปร่างของมดลูก รวมถึงตรวจว่ามีตำแหน่งที่บวมหรือการเจริญเติบโตที่ผิดปกติหรือไม่
“ถ้าเจ็บตรงไหนบอกผมนะครับ”
“ค่ะ...อื้มมม คุณหมอขา อื้อ ๆ ”
“เจ็บหรือครับ” คุณหมอทำหน้าตกใจที่เธอร้องครางแบบนั้น
“เบา ๆ นะคะคุณหมอ ดาเสียวมากเลย..อื้ม ๆ ลึกอีกสิคะ คุณหมอขา”
“เออ..เออ..แปบนะครับ” คุณหมอตกใจกับเสียงร้อง จึงรีบถอนนิ้วที่สวมถุงมือยางออกทันที
“เดี๋ยวคุณหมอขอสอดครีมเข้าไปด้านในนะครับ”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ..คุณหมอ!..”
“ดา...ขอดูขนาดก่อน”
“นี่ไงครับ...ไม่ใหญ่ครับ ขนาดกลาง ๆ” คุณหมอรีบยื่นให้หญิงสาวที่นอนอยู่ดูขนาดของครีมปากเป็ด
“คะ งั้นดาเอาขนาดเท่า ๆ กับของคุณหมอนะคะ”
“........” คุณหมอถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย เมื่อเจอคำพูดแบบนี้เข้าไป ในหัวตื้อไปหมด หมอดนัยพยายามสลัดความคิดบ้า ๆ และคำพูดของเธอออกจากหัวแล้วหันมาทำมาสมาธิกับงานตรงหน้า
"อย่าคิดมากสิคะคุณหมอ ดาแค่ล้อเล่นเอง"
“ช่องคลอดของคุณ มีอาการอักเสบแค่นิดเดียวนะครับ..ทานยาต่ออีกสองสามวันก็น่าจะหายเป็นปกติแล้วครับ” ดนัยตรวจเสร็จก็รีบบอกให้ดาวิกาลงจากเตียงมาเปลี่ยนชุดของเธออย่างเดิมแล้วมานั่งฟังคุณหมออธิบาย
“เบื้องต้นหมอจะให้ยา อีกตัวหนึ่งไปแทนนะครับ และช่วงนี้คุณไม่ควรมีเพศสัมพันธ์นะครับ” เธอเอาแต่จ้องหน้าคุณหมอจนไม่ได้ฟังในสิ่งที่เขาอธิบาย แต่ก็ยังมีสติเหลือพอที่จะพูดเรื่องของเธอ แต่เธอก็ได้แค่พีมพำเบา ๆ เท่านั้น
"คุณว่าอะไรนะครับ"
“คือว่า...ดิฉันเพิ่งแต่งงานค่ะ เกรงว่า..”
“เรื่องนั้น ผมว่าคุณดาวิกาต้องคุยกับสามีคุณให้เข้าใจนะครับ เพราะตอนนี้อาการอักเสบมันใกล้จะหายแล้ว”
“............” หญิงสาวมองหน้าคุณหมอเหมือนจะพูดอะไร แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูด
“เดี๋ยวคุณดาวิกาเชิญรับยาข้างนอกได้เลยนะครับ” คุณหมอรีบตัดบท เพื่อสลัดความคิดบ้า ๆ ออกจากหัวสมอง เธอช่างสวยถูกใจเขาจริง ๆ ให้ตายสิ
“ขอบคุณค่ะ” ดาวิกาออกไปรับยาข้างนอก พอเสร็จเธอก็กลับไปทันที
เมื่อตรวจดาวิกาเสร็จ หมอดนัยก็รีบเดินออกมาคุยกับแพรพลอยที่เคาน์เตอร์กรอกประวัติและรับยาด้านหน้า
“คุณพลอยครับ วันนี้คุณรสไม่มานะครับ”
“อ่าว แล้วคุณรสไปไหนเสียละคะ”
“เขาไม่สบายครับ”
“ว่าแต่วันนี้ผมจะจ้างพลอยไปดูแลคุณพ่อผมที่ป่วยติดเตียงแทนคุณรส คุณสนใจมั้ยครับ”
“สนใจค่ะ ที่ไหนเหรอคะ”
“ที่บ้านผมเองครับ”
“ได้ค่ะ.." แพรพลอยยิ้มหวานส่งให้คุณหมอ
"เงินเดือนที่ผมตกลงกับคุณรสไว้ เดือนละ 30000บาท คุณพลอยโอเคมัยครับ” แพรพลอยที่มีใจให้คุณหมออยู่แล้วจึงไม่ปฏิเสธ และต่อให้มันจะน้อยกว่านี้เธอก็จะไม่ปฏิเสธเขาอยู่ดี
“ค่ะ” แพรพลอยดีใจที่จะได้ไปบ้านคุณหมอท่านนี้ เพื่อว่าจะได้มีโอกาสสานสัมพันธ์กันบ้าง
“เออ แล้วพลอยต้องทำอะไรบ้างคะ” ระหว่างฟังหมอหนุ่มอธิบายรายละเอียดแพรพลอยก็เคลิ้มไปกับความหล่อและน้ำเสียงทุ้มนุ่มไพเราะเสนาะหูของคุณหมอหนุ่ม พอสติกลับคืนมาจึงเอ่ยถามกลับไปบ้าง
“ก็เช็ดตัว เปลี่ยนชุด ป้อนยา พานั่งรถเข็นบ้าง ประมาณนี้ครับ”
“โอเคค่ะ พลอยรับงานนี้”
“ขอบคุณครับ"
ตอนที่ 3
เวลา 20.00 น.
เมื่อถึงเวลาปิดคลินิก แพรพลอยจึงขอเดินทางกลับไปบ้านพร้อมกับหมอดนัย เพื่อจะไปดูแลพ่อของเขา
“เออ!..คุณหมอคะ วันนี้พลอยขอติดรถคุณหมอไปที่บ้านก่อนได้มั้ยคะ คือว่าพลอยขับรถไม่เก่ง ถ้าขับตามคุณหมอไม่ทันจะเสียเวลา เปล่า ๆ ขับตาม GPS ก็ไม่ค่อยเป็น”
“ได้ครับคุณพลอย แต่ว่าถ้าเสร็จงานแล้วคุณจะพักต่อที่บ้านเลยก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะให้เด็กรับใช้เตรียมห้องเอาไว้ให้”
“แต่พลอยยังไม่ได้เตรียมชุดมาเลยค่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณเสร็จ ผมจะให้เด็กรับใช้ที่บ้านจัดการเรื่องชุดให้นะครับ คุณไม่ต้องห่วง”
“ขอบคุณค่ะ คุณหมอ” แพรพลอยยิ้มกว้าง แอบคิดเล็กคิดน้อยว่าหมอดนัยชอบเธอ
และเพื่อจะให้เธอรู้ทางไปบ้านของเขา และรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน ดนัยจึงยอมให้เธอนั่งรถกลับไปพร้อมกับเขา โดยปกติแล้วดนัยจะไม่ค่อยกลับบ้าน เขาจะพักที่คอนโดใกล้ ๆ คลินิกแทน
เป็นครั้งแรกที่แพรพลอยได้มีโอกาสไปดูแลผู้ป่วยชายวัยเกือบเจ็ดสิบ ชนิดพิเศษแบบใกล้ชิด ท่านป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ปัจจุบันเดินไม่ได้ต้องนั่งรถเข็นและเป็นโรคความจำเสื่อมหลงลืมในบางช่วงเวลา....ท่านเคยเป็นข้าราชการและต้องมาอยู่เรือนเล็กของลูกชายของท่านอีกคนซึ่งเขาเคยเป็นถึงคหบดีและเป็นพี่ชายคนโตของหมอดนัย
ที่นี่นอกจากท่านก็มีแค่แพรพลอยในเรือนนี้เท่านั้น....ส่วนคนอื่น ๆ จะอยู่ที่เรือนใหญ่กันหมด ทีแรกเมื่อมาถึงบ้าน เธอก็ไม่อยากรับงานนี้แต่ไม่อยากปฏิเสธหมอดนัย เพราะลึก ๆ แพรพลอยก็หวังในตัวของคุณหมอเช่นกัน
ที่บ้านเงียบเหงาและวังเวงมาก แต่ด้วยเงินค่าจ้างหลายหมื่นบาทต่อเดือน ก็ทำให้เธอรับกับความเป็นอยู่แบบนี้ได้.... เธอก็ยัง งง ๆ อยู่ว่าทำไมหมอดนัยถึงจ้างเธอให้มาดูแลคุณพ่อด้วยค่าจ้างที่แพงลิบลิ่ว แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก
“ผมส่งคุณแค่นี้นะครับพลอย”
“ถ้าคุณทำหน้าที่เรียบร้อยแล้ว คุณพักที่นี่ได้นะครับ ผมได้เด็กเตรียมห้องเอาไว้ให้คุณแล้ว อยู่บริเวณตรงกันข้ามกับห้องของคุณพ่อ ถ้าคุณมีอะไรก็โทรหาผมได้นะครับ หรือจะเรียกป้าแจ่มแม่บ้านก็ได้ เบอร์โทรของป้าแกติดไว้ที่เตียงคุณพ่อด้านบนนะครับ” แพรพลอยชำเลืองตามองตามนิ้วของคุณหมอที่ชี้ไปยังเบอร์โทรที่ติดไว้
“ขอบคุณค่ะ” แพรพลอยหวังในใจลึก ๆ ว่าเธอจะพิชิตใจของคุณหมอหนุ่มคนนี้ได้ แพรพลอยทำงานอยู่ที่แผนกโอพีดีของโรงพยาบาล จึงไม่ได้มีขึ้นเวร และสามารถทำหน้าที่ดูแลคุณพ่อของหมอดนัยได้สะดวกกว่ารสสุคนธ์ เพราะถ้าเป็นรสสุคนธ์ เธอต้องขึ้นเวรด้วยคงจะไม่มีเวลาว่างเช่นนี้ แพรพลอยมั่นใจว่ารสสุคนธ์คงไม่มาทำงานแบบนี้ได้อย่างแน่นอน
หมอดนัยจ้างแพรพลอยดูและคุณพ่อของเขา ในช่วงตั้งแต่ สองทุ่มจนถึงกลางคืนพอท่านหลับเธอก็สามารถไปพักได้ หน้าที่ของแพรพลอยก็มีแค่ เช็ดตัว ป้อนข้าว ป้อนยา พานั่งรถเข็น และอยู่คุยจนถึงตอนที่ท่านหลับ เพราะตอนกลางวันหรือก่อนจะถึงเวลาสองทุ่มก็จะมีเด็กรับใช้คอยดูแลท่านอยู่แล้ว
หลังจากที่คุณหมอดนัยกลับออกไปแล้ว แพรพลอยก็ถึงกับสะดุ้ง เมื่อเสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ
“หนู ๆ มาเช็ดตัวให้ฉันหน่อยสิ” เสียงแหบพร่า ทำคนถูกเรียกถึงกับตกใจ เธอรีบหันมามอง และรีบเดินเข้าไปหาทันที
“ค่ะ ๆ”
“เดี๋ยวพลอย ขอเวลาเตรียมอุปกรณ์สักครู่นะคะ” แพรพลอยกุลีกุจอเอากะละมังใบเล็กชุบผ้าขนหนูบิดให้พอหมาด ๆ เพื่อมาเช็ดตัวให้กับชายสูงวัยท่านนี้
....เนื้อตัวท่านถูกเธอเช็ดถูไปทั่วลำตัว การสัมผัสชำระกายของคนป่วยเธอจำเป็นต้องสวมถุงมือยางทุกครั้ง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนป่วยท่านนี้ มือซนเอามาก ๆ มือของเขาไม่อยู่นิ่งพลางจับสะโพกเธอลูบไล้ไปมา แพรพลอยถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าต่อว่าอะไร
“จะใส่ทำไมกันละ ถุงมือนั่นนะ รังเกียจฉันมากนักหรือไง”
“ปะเปล่าค่ะ คือว่าดิฉันใส่เพื่อความสะอาดค่ะ”
“ถอดออก” เสียงตวาดดังลั่น จนแพรพลอยไม่กล้าสบตาชายสูงวัยท่านนี้เลย
“............”
“ถอดออกเดี๋ยวนี้”
“ค่ะ ๆ” แพรพลอยจำใจถอดถุงมือยางออกและทำความสะอาดร่างกายให้ชายสูงวัยท่านนี้ต่อ
“เช็ดตัวด้านบนเสร็จแล้ว ก็ถอดกางเกงฉันออกสิ”
“ค่ะ ๆ” พยาบาลสาวรับคำแล้วค่อย ๆ ถอดกางเกงขาสั้นของชายสูงวัยออกทันที ภายในเหลือเพียงกางเกงในสีครีม เธอรีบเอาผ้าเช็ดตัวคลุมท่อนล่างเอาไว้ แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ ท่อนเอ็นลำใหญ่ทำไมมันตึงคับกางเกงในแบบนั้น ก็แปลกด้วยวัยของท่านไม่น่าจะมีอารมณ์แบบนี้ได้
