“เป็นอะไรมาคะเนี่ย” เสียงหวานๆ ของผู้ชายในชุดกาวน์สีขาวทำให้ใจฉันชื้นขึ้นมานิดหน่อย ฉันนั่งตัวงออยู่บนเก้าอี้ในห้องตรวจโรคทั่วไป เป็นเพราะฉันปวดท้องแบบแปลกๆ มาหลายครั้งทั้งในช่วงมีประจำเดือนและก่อนประจำเดือน ตอนแรกฉันก็เข้าใจว่าทุกคนเป็นแบบนี้ แต่ไปๆ มาๆ ฉันว่ามันไม่ใช่ มันมากเกินไปสำหรับการปวดท้องประจำเดือน
หน้าฉันซีดและเต็มไปด้วยเหงื่อ หายใจไม่ถนัดนัก เพราะความรู้สึกปวดมันเริ่มตั้งแต่ท้องน้อยไปยันเรียวขา ราวกับถูกสูบแรงไปซะหมด
“ปวดท้องค่ะหมอ” ฉันทำเสียงเหมือนจะร้องไห้พร้อมกับใช้มือปาดเหงื่อ “ปวดมากเลย แต่ก่อนก็ปวดแค่ตอนประจำเดือนมา ตอนนี้ประจำเดือนไม่มาก็ปวด ปวดลงไปถึงขาเลยค่ะ”
ฉันอธิบายอาการ ก่อนที่นัยน์ตาจะสบกับป้ายชื่อที่ปักด้วยไหมสีแดง ‘พชร อัครโภคิน’ และเป็นคราเดียวกับที่คุณหมอถอดแมสก์ออก อาการปวดท้องของฉันก็หายไปชั่วครู่
“ปวดตรงท้องน้อยเหรอคะ”
ฉันตะลึงกับความเนียนใสของใบหน้าคนตัวสูงกว่า ฉันอยู่แถวนี้มาตั้งหลายปี มีแต่หมอแก่ๆ ไม่ก็หมอรุ่นแม่ แต่ฉันไม่เคยเห็นหมอวัยใสที่หน้าเบ้าเกาหลีขนาดนี้มาก่อน
โอ๊ย น่ารัก หล่อ ฉลาด แถมยังพูดจาคะขา หน้าตาก็ผ่าน ฉันเผลอมองหน้าหมออยู่นาน นานจนหมอสะกิดและเรียกชื่อฉันอีกรอบ
“คนไข้คะ”
“คะ? อ๋อ ใช่ค่ะ”
โอ๊ย ปวดท้องก็ปวด อยากกรี๊ดหมอก็อยาก
“หมอเป็นหมอใหม่ที่นี่เหรอคะ” ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงสงสัย เขายิ้มให้เล็กน้อย
“เปล่าหรอก เป็นนักศึกษาแพทย์อยู่ปีสุดท้าย เพิ่งมาฝึกที่นี่เอง ถ้าไม่เก่งพอก็ขอโทษด้วยนะ” หมอว่าอย่างถ่อมตัว ก่อนจะโฟกัสที่อาการปวดท้องของฉันอีก จู่ๆ คนตัวสูงก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนฉันสะดุ้งเล็กๆ “เหงื่อออกเต็มเลย ปวดมากเลยสิคะ”
“อะ อ๋อ ใช่ค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น คงเพราะหน้าหมอใกล้มาก ใกล้กว่านี้ก็จูบกันแล้ว
“คนไข้ชื่อเล่นว่าอะไรนะคะ จะได้เรียกถูก”
“ตะ เตยค่ะ” ฉันตอบก่อนจะเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ใบหน้าร้อนขึ้นมาหนึ่งระดับเพราะได้กลิ่นน้ำหอมของหมอลอยเข้ามาแตะจมูกฉัน และไม่รู้ฉันประสาทหรือเมากลิ่นของมัน ฉันจ้องหมอด้วยสายตาวอนนาบีและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ “เอาเบอร์บ้านกับเบอร์มือถือไปด้วยเลยไหมคะ”
“คะ? อ๋อ คนไข้กรอกเบอร์ไว้ในแฟ้มประวัติแล้วนี่นา” เขาหัวเราะ
“งั้นถ้าหมอมีเบอร์เตยแล้วก็อย่าลืมโทรนะคะ จะรอค่ะ” ฉันมองหมอด้วยสายตามีเลศนัย มือข้างที่ว่างเกลี่ยผมไปทัดหู
“...” หมอย่นคิ้วงง
“หมายถึงโทรมาถามอาการเตยไงคะ แต่ถ้าอยากถามอื่นเตยก็สามารถตอบหมอได้ทุกข้อเลยนะคะ เช่นสถานะโสด...อะไรแบบนี้ค่ะ เตยหมายถึงเตยไม่มีแฟนค่ะ”
“แล้วตอนนี้คนไข้ที่สถานะโสดหายปวดท้องละเหรอคะ” คนตรงหน้าหัวเราะกับท่าทีของฉัน บางทีเพราะหน้านางเบ้าเกาหลีจ๋าเหมือนโอปป้าที่พร้อมเดบิวต์ คงจะเจอลูกไม้อ่อยมาทุกแบบเลยเฉยชากับสิ่งที่ฉันพยายามก็เป็นได้
ฉันอยากตอบว่าเห็นหน้าหมอ ก็หายเป็นปลิดทิ้ง แต่มันดูจะแรดไปหน่อย ไม่ค่อยเป็นกุลสตรี ฉันเลยเม้มริมฝีปากพลางกดท้องน้อยให้หนักขึ้น
“ยังเลยค่ะ”
“แล้วนอกจากปวดท้องน้อยนี่มีอาการอื่นร่วมด้วยไหมคะ”
“อาการรักค่ะ” ฉันว่าพลางปรายสายตาโปรยสเน่ห์ให้หมอ เล่นทุกมุก เก็บทุกเม็ด บาทสองบาทฉันก็เอา หากแต่หมอก็ไม่เข้าใจฉันอีก
“คะ?”
“ก็มันปวดไปหมดเลยค่ะ ปวดมากสุดก็ท้องน้อย บางทีก็เหมือนท้องอืด ท้องเสีย ท้องไส้แปรปรวนไปหมดเลย... ถ้ามีคนดูแลสักคนก็คงดีนะคะ” ฉันว่าแล้วก็เหล่สายตาไปที่หมออีก
“สงสัยหมอคงต้องขอตรวจเพิ่มหน่อยนะ”
“ถอดเลยไหมคะ” ฉันถามและนั่นทำให้หมอชะงัก
“อะไรนะคะ”
“ก็เวลาตรวจเขาไม่ได้ถอดเสื้อผ้ากันเหรอคะ” ฉันมองหมอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม หุบยิ้มไม่ได้ ดีนะที่เมื่อเช้าฉันเลือกชุดชั้นในวิคตอเรียซีเคร็ตที่ลายน่ารักกุ๊งกิ๊งเหมาะสำหรับการเผด็จศึกมาใส่
“ใจเย็นนะคนไข้ เดี๋ยวหมอเรียกพยาบาลให้นะ” หมอหัวเราะก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วเรียกเจ๊พยาบาลที่หน้าตาควรเกษียณไปแล้วเข้ามาหาฉัน เธอตีหน้าถมึงทึงเล็กน้อย
“พี่แป๊ว คนไข้จะตรวจภายใน รบกวนจัดการให้หมอหน่อย พาคนไข้ไปเข้าห้องน้ำ ทำอะไรให้เรียบร้อยด้วยนะคะ” เสียงของหมอหวานมาก หวานจนฉันเคลิ้ม แม้แต่อีเจ๊พยาบาลหน้าดุที่ตีหน้าเหมือนจะกินหัวฉันเมื่อกี้ก็อมยิ้มขึ้นมาบางๆ
“ได้ค่ะหมอมีน” เจ๊พยาบาลรับคำ
“อ้าว หมอชื่อเล่นว่ามีนเหรอคะ” ฉันหันมองด้วยสายตาต้องการคำตอบ หมอยิ้มรับ
“ใช่ค่ะ ทำไมเหรอ”
“บังเอิญจังเลยค่ะ”
“หืม ยังไงเหรอคะ มีคนรู้จักชื่อมีนเหรอ” หมอย่นคิ้วนิดหน่อยขณะที่ฉันอมยิ้มกรุ้มกริ่ม
“อ๋อ ก็วันก่อนแม่ไปหาหมอดูที่หน้าโรงพยาบาลมาค่ะ เค้าบอกว่าเนื้อคู่เตยชื่อมีนค่ะ”
“หมอคะ พี่ว่าคนไข้น่าจะมีอาการเพ้อเจ้อร่วมด้วย ทำเรื่องส่งไปตรวจแผนกจิตเวชด้วยเลยไหมคะ”
อ๊าย อีป้า อย่ามาขัดจินตนาการฉันสิ! ฉันเคืองนะ! แผนกจิตเวชอะไรวะ ฉันปกติดีโว้ย!
ฉันเบ้ปากเล็กๆ และสบตากับหมอที่ยืนอมยิ้มแต่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
“นี่ อีหนู หมอเขาโดนสาวแอ๊วทุกวัน เขาชินแล้ว มานี่ มาห้องน้ำกับพี่ ไปเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยแล้วเปลี่ยนผ้าถุงมาขึ้นขาหยั่ง หมอเค้าจะได้ตรวจให้เสร็จๆ”
ฉันโดนลากไปเปลี่ยนผ้าถุงแบบเสร็จสรรพ ได้แต่มองตามหมอตาละห้อยก่อนจะกลับมาที่ห้องเดิมและขึ้นนั่งเตียงแปลกๆ ที่พยาบาลเรียกว่าขาหยั่ง จากความกล้ามากมายในตอนแรกเริ่มหดเล็กลงตามกาลเวลา เพราะว่าฉันกำลังจะถูกตรวจโดยหมอที่หน้าตาหล่อมาก ฉันเลยเกร็งจัด
ให้ตายเถอะ เกิดมาฉันยังไม่เคยให้ผู้ชายคนไหนได้เห็นเลยนะ นี่เจอหน้ากันครั้งเดียวก็ขอแหกแข้งแหกขาฉันเลยอะ ฉันพยายามหลับตาและตั้งสติก่อนจะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงหมอพูดขึ้น
“พี่แป๊ว ขอถุงมือสเตอร์ไรด์หน่อยค่ะ”
อ๊ากกกก หมอมาแล้ว! ฉันตื่นเต้นหนักและหลับตาปี๋เพราะฉันไม่รู้จะตีสีหน้ายังไงใส่หมอ เมื่อกี้แอ๊วไปตั้งเยอะ พอถึงเวลาฉันดันไม่กล้าสบตา
“ไม่ต้องเกร็งนะคะ” หมอว่าและทำให้ฉันเกร็งหนักกว่าเก่าด้วยการเปิดผ้าถุงดังพรึ่บ สัมผัสลมเย็นๆ จากอากาศก็ปะทะเข้าสู่ผิวอ่อนไหวของฉันทันที
แค่ฉันจินตนาการว่าหน้าหมออยู่ตรงกลางระหว่างขาของฉันและกำลังจดจ้องบริเวณนั้น ฉันก็ประสาทจะกิน และหมอก็ยังทำให้ฉันตะลึงมากขึ้นเมื่อเขาพูดประโยคต่อมา
“ปวดท้องมาเนอะ เดี๋ยวหมอจะตรวจด้วยนิ้วนะคะ คนไข้ไม่ต้องเกร็งนะ”
นะ นิ้ว!
บอกไม่ให้เกร็งแต่ฉันเกร็งหนักกว่าเดิมอีก
หมอหน้าหล่อขนาดนี้แถมยังจะใช้นิ้วเข้ามาข้างใน ใครจะไม่เกร็งเล่า! แง้
“อ๊ายยยยยยย” ฉันร้องตกใจในตอนที่รู้สึกว่ามีอะไรๆ กำลังรุกรานอยู่ด้านล่าง แถมพอฉันปรายสายตาลงต่ำแล้วเห็นผมสีดำสนิทของหมอที่หน้าหล่อเหมือนโอปป้ามาเอง ฉันก็ยิ่งกระมิดกระเมี้ยน ยกมือขึ้นมาปิดหน้าร้อนๆ นั่น “อ๊ะ หมอคะ”
“เจ็บเหรอคะ”
“อ๊ะ อ๊ายยย หมอมีนคะ” ฉันร้องแล้วเผลอยกสะโพกขึ้นมาเล็กน้อยจนกระทั่งสบสายตากับพี่พยาบาลที่มองเห็นความสะดีดสะดิ้งบนใบหน้าของฉัน ฉันก็เลยเม้มริมฝีปากแล้วเบี่ยงสายตาไปทางอื่น
“แหม หนู ร้องเป็นหนังเอวีเลยนะ เด็กสมัยนี้เห็นหมอหล่อไม่ได้เลย” เสียงบ่นอุบของเจ๊พยาบาลนั่นไม่สามารถกลบเสียงหัวเราะกุ๊กกิ๊กของหมอมีนไปได้ ฉันไม่ใส่ใจคนแก่และหันมาโฟกัสเสียงหมอมีนที่นุ่มหูแทน
คนอะไรว้า ขนาดเสียงยังหล่อ เหมือนพ่อของลูกเลย
“เท่าที่เช็กดู ก็ปกตินะคะ” หมอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันที่กำลังเอามือสองข้างปิดหนังหน้าที่อับอายของตัวเองอยู่แล้วแหวกนิ้วตรงกลางระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลางเพื่อเหลือช่องไว้ส่องความหล่อของหมอ “เดี๋ยวหมอจะขออนุญาตใช้เครื่องมือตรวจนะ ถ้าเจ็บก็บอกนะคะ”
หมอมีนลุกขึ้นก่อนจะขยับตัวไปอีกทางพร้อมน้ำเสียงอ่อนหวาน
“นี่ยังไม่เคยมีแฟนเลยใช่ไหมเนี่ย” หมอหันมาถามด้วยใบหน้าอมยิ้ม และนั่นทำให้ความหวังบังเกิดขึ้นในใจ เอ๊ะ หรือหมอจะจีบฉันวะ
“หมอถามทำไมเหรอคะ สนใจจะมาเป็นเหรอออออ”
“ไม่เคยมีอะไรกับใครด้วยใช่ไหมคะ”
“ว้าย หมอ ทะลึ่ง” ฉันยิ้มหน้าแดงระเรื่อเมื่อหมอเจาะลึกชีวิตส่วนตัวก่อนที่ฉันจะทันจินตนาการไปไกลจนถึงขั้นแต่งงานกับหมอและมีลูกรออยู่ที่บ้าน อีพี่แป๊วก็เบรกฉันดังเอี๊ยดด้วยการพูดพร้อมใบหน้าตาย
“ที่หมอเขาถามเพราะเขาจะได้เลือกไซส์เครื่องมือถูกค่ะคนไข้ ที่นี่รักษาได้ทุกโรค ยกเว้นโรคมโนนะคะ”
เชอะ เบะปาก!
“แหม เตยก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้จะอะไรหรอกค่า แต่ถ้าหมอสนใจจะมาเป็นคนแรก บ้านเตยก็อยู่ข้างๆ โรงพยาบาลนะคะ ติดต่อได้ตลอดเวลา ไม่เว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์ค่า”
ฉันโคตรจะนำเสนอตัวเอง โฆษณามากกว่านี้ก็คงจะแก้ผ้าทุกชิ้นที่มีแล้วกระโดดใส่หมอไปแล้ว แต่ด้วยความที่ฉันยังหลงเหลือความหน้าบางอยู่บ้าง ฉันก็เลยกระมิดกระเมี้ยนพอเป็นกระษัยให้หมอมองฉันในแง่ดีนิดๆ
แกร๊ง แกร๊ง
เสียงโลหะกระทบกันทำให้ฉันหันไปสนใจมันมากกว่าหน้าหมอ ก่อนจะพบว่าหมอถืออะไรบางอย่างที่ดูน่ากลัวมาก มีลักษณะคล้ายปากเป็ดแถมยังรูปทรงประหลาด
“อ่า หมอคะ ในมือนั่นอะไรอะคะ”
“เป็นเครื่องมือตรวจภายใน เอาไว้ถ่างเพื่อขยายช่องคลอดค่ะ” เขายิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่ดูเหี้ยมเกรียมชอบกล เหมือนคนที่กำลังสนุกในตอนที่เห็นฉันหน้าซีด
ถะ ถ่าง... คือฟังแล้วแบบรู้สึกสยองมากกว่าสยิว แค่เห็นก็รู้เลยว่าน่าจะเจ็บ
“คือ เอ่อ จะเอามาใส่ตรง เอ่อ” ฉันเริ่มมีอาการพูดไม่ถูกเมื่อเห็นโลหะในมือหมอที่ดูท่าทางจะไม่เป็นมิตรกับชีวิตฉันเท่าไหร่
“ค่ะ ใช่ค่ะ”
“หมอคะ... เอาเป็นว่าที่มาขอตรวจในวันนี้ก็ช่างมันเถอะค่ะ ถือว่ามาเปิดให้หมอดูเล่น เตยคงยังไม่พร้อมจะให้ไอ้ที่หมอถืออยู่มารุกรานอิสรภาพเตยอะค่ะ”
“ไม่เจ็บหรอกค่ะ”
“หมอคะ หมอทุกคนก็บอกเตยอย่างนี้แหละ”
“เอาน่า เผื่อว่าเป็นอะไรจะได้ตรวจเจอและรักษาได้ทันไงคะ”
“ช่างมันเถอะค่ะ สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมนะคะหมอ ปล่อยเตยไปเถอะ” ฉันว่าพลางทำท่าจะลุกขึ้นทว่าอีเจ๊พยาบาลดันทำหน้าดุเหมือนจะเชือดคอฉันก่อนที่หมอจะยิ้มหวานเคลือบยาพิษ
“เจ็บนิดเดียวนะ เหมือนมดกัด”
หมอบอกฉันอย่างนั้น เขาพูดเหมือนตอนที่ฉันไปหาหมอฟันแล้วบอกฉันว่ามันเจ็บเหมือนมดกัด พูดเหมือนพวกหมอที่ฉีดยาให้ฉันตอนประถม หรือหมอที่ทำแผลให้ฉันตอนมหาลัยและผลสุดท้าย...
“จ๊ากกกกกก”
ก็เจ็บตลอด...
ช่วงเวลาถัดมา ไวเหมือนโกหก
เป็นประสบการณ์ที่ฉันจะไม่ลืมไปตลอดชีวิต มีหมอที่หน้าหล่อโคตรมาเปิดกระโปรงฉันดูแถมยังทั้งแตะทั้งคลำทั้งกด ทั้งล้วง คือมากกว่านี้ก็เอามดลูกฉันไปเล่นที่บ้านเถอะ ไม่รู้จะฟินก่อน เจ็บก่อน หรืออายก่อน
ที่จริงมันก็ไม่ได้เจ็บมากมายขนาดที่ฉันจินตนาการ หรือเพราะฉันเห็นหมอหล่อเลยมัวแต่พยายามหาประเด็นที่จะแอ๊วเขาก็ไม่รู้ ฉันเปลี่ยนกลับมาเป็นชุดธรรมดาหลังจากหมอจับฉันตรวจภายในและตรวจอัลตราซาวด์เสร็จแล้ว เขาก็มานั่งจ้องหน้าจอแล้วก็ทำหน้าเข้าใจอยู่คนเดียวมาพักหนึ่ง
“ตรงนี้เหมือนจะผิดปกตินะคะ เหมือนมีก้อนหรือถุงอะไรสักอย่าง ขนาดเกือบสองเซนฯ นะ”
“มันคืออะไรเหรอคะ” ฉันทำหน้าเอ๋อๆ แล้วมองหมออย่างงงๆ เพราะไอ้สิ่งที่เขาพยายามอธิบายมันไม่ได้เข้าหัวฉันเท่าไหร่ “มันใช่ความรักของเรารึเปล่า”
ฉันว่าพลางส่งสายตากรุ้มกริ่มก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจจากทางด้านหลัง ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอีป้าพยาบาลที่เหมือนนางเกิดมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรของฉัน
เชอะ ต่อให้นางจะถอนหายใจจนปอดทะลุออกมาทางจมูก นางก็หยุดสกิลความแอ๊วหมอของฉันไม่ได้หรอก เพราะฉันเกิดมาเพื่ออ่อยวนไป อ่อยจนกว่าหมอจะยอมแพ้ลูกตื้อของฉันนั่นแหละ
“คนไข้รู้จักช็อกโกแลตซีสต์ไหมคะ” หมอยิ้มนิดๆ พอให้ฉันกร๊าวใจเล่นๆ ก่อนที่ฉันหยอดเขาอีก
“แหม ชื่อฟังดูน่ากินจังเลยนะคะ น่ากินเหมือนหมอเลยค่ะ”
“โรคช็อกโกแลตซีสต์เป็นโรคที่เยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่ พอเซลล์เจริญผิดที่...” หมอร่ายอธิบายให้ฉันยาวมาก แต่สิ่งที่ฉันได้จากการที่เขาพูดคือริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่ขยับไปมายั่วยวนฉันอยู่ตลอด แค่มองก็รู้เลยว่าหมอต้องแซ่บแน่ๆ “คนไข้ฟังอยู่รึเปล่าคะ”
“คะ...? ค่ะ ฟังค่ะ”
ฟังอะไรวะ ไม่ได้ฟังเลย ฉันงงนิดๆ แต่ก็ยิ้มรับและตีหน้าสดใสใส่หมอหวังว่าหมอจะเห็นสายตาวอนนาบีและตอบรับความรู้สึกของฉันบ้าง
“วิธีรักษาก็จะมีสามวิธีนะคะ ใช้ยา ผ่าตัด... และท้อง สำหรับคนที่มีแฟนแล้วหมอก็แนะนำให้ปล่อยท้องในบางเคสนะครับ เพราะว่ามันจะช่วย...” หมอกำลังจะอธิบายต่อแต่ฉันยกมือขึ้นมาเบรกทุกคำพูดของหมอก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งเกลี่ยนิ้วชี้ไปตามไรผมไปทัดหูพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มเล็กๆ
“งั้นวิธีสุดท้ายแล้วกันค่ะ รบกวนคุณหมอด้วยนะคะ”
“คะ?” หมองง
“วิธีสุดท้ายไงคะ ท้องอะค่ะ”
“หืม คนไข้โสดไม่ใช่เหรอคะ”
“ก็เพราะโสดไงคะ เลยต้องรบกวนคุณหมอ”
“ยังไงนะ” หมอย่นคิ้วเล็กน้อยไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันจะสื่อ ฉันยิ้มหน้าบานจนเป็นจานทรูก่อนจะเบี่ยงสายตาไปทางอื่นด้วยความขวยเขิน แหม ทำไมหมอต้องซื่อด้วย
“ก็หมอเป็นหมอนี่คะ หมอก็ต้องรักษาคนไข้สิคะ”
“หมายถึงจะให้ทำกิฟต์ให้เหรอคะ”
“ไม่คะ เตยชอบวิธีธรรมชาติ” ฉันยิ้มกว้างมากจนตาตี่ หมอนิ่งไปเล็กน้อยเหมือนไม่แน่ใจในคำพูดของฉันนัก และฉันไม่สนว่าหมอจะคิดยังไง เพราะฉันอยากได้อะ ไหนๆ เขาก็เป็นผู้ชายที่ได้เห็นพื้นที่สงวนของฉันแล้วนี่
“หมายถึง...”
“หมอไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เตยสะดวกค่ะ รบกวนคุณหมอด้วยนะคะ”
“ที่จริงก้อนซีสต์มันก็ยังไม่ได้ใหญ่อะไรมากมาย เดี๋ยวหมอจะสั่งยาให้คนไข้ลองกลับไปทานก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวนัดมาเจอกันใหม่อีกทีเนอะ” หมอเปลี่ยนประเด็นด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวกับนางสตรองและชินชากับการถูกจีบแล้ว แต่ด้วยความที่ฉันทำอะไรต้องทำให้สุด ฉันก็เลยยืนยันคำเดิม
“เตยไม่ชอบยาเลยค่ะ เตยชอบหมอมากกว่า”
“เดี๋ยวหมอจะบอกวิธีทานคร่าวๆ นะคะ”
“อยากมีคนป้อนยาทุกเวลาที่ต้องทานจังเลยค่ะ”
“คนไข้ไม่ได้เป็นง่อยนะคะ” เจ๊พยาบาลแทรกขึ้นมาทำตาขวางเหมือนเคืองที่ฉันแอ๊วหมอไม่เลิก
“อยากเปลี่ยนสถานะจากคนไข้เป็นคนรักจังเลยค่ะ” ฉันว่าแล้วส่งสายตาให้คุณหมอและกัดริมฝีปากเล็กน้อยเพื่อความเซ็กซี่ ฉันไม่สนว่าอีเจ๊พยาบาลจะพล่ามอะไรเรื่องฉัน เพราะนี่คือสงครามความรักระหว่างฉันกับคุณหมอ และพอฉันหยอดหมอมากเข้า หมอก็ทำหน้าไปไม่ถูก ฉันเลยกลับลำเพื่อให้การสนทนาเป็นไปตามปกติ “แหม เตยก็พูดไปเรื่อยแหละค่ะ เห็นหมอน่ารักก็เลยแซวเล่น จริงๆ เตยไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นหรอกนะคะ”
“แหม นี่เรียกแซวเหรอคะคนไข้ ถ้าเอาจริงคงตีหัวคุณหมอไปแล้วมั้งเนี่ย” อีเจ๊พยาบาลอดไม่ได้ที่จะแขวะฉันพร้อมสายตาไม่เชื่อนัก ฉันไหวไหล่และยิ้มให้คุณหมอ
“บ้านเตยขายอาหารอยู่ข้างโรงพยาบาลนี่เองค่ะ ร้านขุนศึกตระกูล ‘ต’ คุณหมอเคยไปทานไหมคะ” ฉันว่าก่อนจะเปรยถึงกิจการที่บ้านเพื่ออัญเชิญคุณหมอมาให้ฉันเต๊าะถึงที่
“ยังไม่เคยเลยค่ะ พอดีหมอเพิ่งจะย้ายมาที่นี่”
“แหม พลาดมากเลยนะคะ ที่จริงเตยเป็นลูกสาวเจ้าของร้านเองล่ะค่ะ” ฉันว่าก่อนจะยกมือขึ้นมาจับผมไปทัดหูอีกครั้งด้วยความเอียงอาย ส่งสายตาวาววับให้คุณหมอเป็นการส่งท้าย ไหนๆ ฉันก็ตรวจเสร็จแล้ว และฉันก็คงจะต้องออกจากห้องตรวจไปจ่ายเงินรับยาอะไรให้เรียบร้อย ฉันก็ขอจากแบบสวยๆ สักนิด
“ยังไงถ้ามีโอกาสแวะมาที่ร้านเตย อย่าลืมทักทายแม่เตยด้วยนะคะ เผื่อแม่เตยจะอยากเห็นหน้าลูกเขยน่ะค่ะ”
