The Presidential คือไนต์คลับหรูหราที่มีชื่อเสียงและมีสาขามากที่สุดในโลก และ ณ ใจกลางเมืองพัทยาแห่งนี้ก็คืออีกสาขาหนึ่งกำลังได้รับความนิยมจากนักท่องราตรีที่นิยมความมีระดับแต่ในขณะเดียวกันก็อยากได้บรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเองอย่างล้นหลาม ซึ่ง The Presidential สามารถตอบโจทย์นี้ได้ขาดกระจุยเลยทีเดียว
แต่สถานที่แห่งนี้มีไว้เฉพาะนักเที่ยวที่กระเป๋าสตางค์หนักๆ เท่านั้นแหละ เพราะไม่ว่าจะเป็นเครื่องดื่มหรือแม้แต่อาหารต่างๆ แสนจะแพงระยับจนคนจนๆ ทำได้แต่ยืนดมกลิ่นของมันเท่านั้น และด้วยสนนราคาที่แพงหาตัวจับยากเช่นนี้ทำให้ภายใน The Presidential มีแต่เศรษฐีและมหาเศรษฐีเท่านั้นที่สามารถเหยียบย่างเข้าไปได้
และก็ด้วยเหตุผลนี้เองทำให้ สโรสินี พิพัฒนชัย สาวน้อยวัยเพียงแค่สิบเก้าปีกระเสือกกระสนยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้ามาทำงานภายในที่แห่งนี้ ที่ที่หล่อนคิดว่ามันจะสามารถทำให้ตัวเองพร้อมทั้งครอบครัวที่กำลังยากแค้นแสนสาหัสสามารถมีความสุขขึ้นมาได้บ้าง
หญิงสาวก้มลงมองชุดฟอร์มที่ค่อนข้างเปิดเผยเนื้อตัวของตนเองด้วยสายตาไม่พอใจนัก เสื้อยืดสีขาวรัดรูปกับกระโปรงสีดำสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเกือบสองคืบ ต้นขาอวบขาวเนียนไม่มีทางเป็นความลับต่อสายตาของแขกนักเที่ยวได้เลย แต่ก็โชคดีหน่อยที่แสงไฟในไนต์คลับค่อนข้างจะสลัว ทำให้หล่อนไม่อับอายมากนัก
แต่ถึงแม้จะไม่อยากทำงานในอโคจรแบบนี้มากแค่ไหน แต่หล่อนก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว สองชีวิตที่กำลังรอคอยความหวังจากหล่อน สองชีวิตที่หล่อนไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาทนอดยากและลำบากลำบนได้ หล่อนยอมทำทุกอย่าง ยอมทำทุกทางจริงๆ เพื่อช่วยให้แม่และหลานชายที่พึ่งจะสามขวบเศษมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น หล่อนไม่อยากให้หลานชายต้องเติบโตขึ้นมาในสลัมเหมือนกับที่หล่อนและน้องสาวพบเจอมา เพราะสภาพแวดล้อมที่น่าสะอิดสะเอียนพวกนี้ไม่ใช่หรือที่ทำให้น้องสาวของหล่อนต้องจบชีวิตลงก่อนวัยอันควร
สโรสินีน้ำตาซึมขอบตาเมื่ออดีตเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาเล่นงานอีกครั้ง สภาพศพที่บอบช้ำของน้องสาวในคลองน้ำใกล้กับสลัมทำให้หล่อนเจ็บร้าวไปทั่วทั้งอก น้องสาวของหล่อนถูกข่มขืนแล้วฆ่าทิ้งทั้งๆ ที่น้องสาวของหล่อนพึ่งจะคลอดลูกชายออกมาได้ไม่ถึงสามเดือนเลยด้วยซ้ำ พวกมันโหดเหี้ยม พวกมันใจร้าย และถึงแม้ว่ามันจะหนีกรรมที่ตัวเองก่อเอาไว้ไม่พ้นเมื่อตำรวจสามารถลากคอพวกมันเขาคุกได้ทั้งหมด แต่หล่อนก็คิดว่ามันยังไม่สาสม พวกมันยังต้องชดใช้มากกว่านี้อีก สโรสินีให้คำสัญญากับตัวเอง
น้ำตาจากที่เคยแค่ซึมเพียงขอบตาตอนนี้ไหลลงมาอาบแก้มและนั่นก็ทำให้หญิงสาวต้องรีบยกมือขึ้นเช็ดอย่างรวดเร็วเพราะเกรงว่าเครื่องสำอางที่แต่งแต้มเอาไว้จะลบเลือน เพราะกฎเหล็กของที่นี่คือพนักงานไม่ว่าจะตำแหน่งอะไรก็ต้องแต่งหน้าทุกคน แล้วก็ต้องยิ้มให้สวยกว่านางงามจักรวาล และที่สำคัญที่สุดห้ามขัดใจลูกค้าอย่างเด็ดขาด คำว่าลูกค้าคือพระเจ้าคือหัวใจของ The Presidential
เคยมีพนักงานหญิงคนหนึ่งเกิดมีปากเสียงกับลูกค้าจอมลามก ทั้งๆ ที่เจ้าหล่อนไม่ได้ผิดเพราะแค่ป้องกันตัวจากการถูกลวนลามเท่านั้น แต่สุดท้ายลูกค้าก็เป็นฝ่ายถูกเสมอเมื่อผู้หญิงคนนั้นถูกไล่ออกไปอย่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ตอนนั้นหล่อนอยากจะเข้าไปซัดใบหน้าอวบอูมของไอ้ผู้จัดการสาขาเห็นแก่เงินให้เละนัก แต่ภาพความหิวโหยของแม่และหลานชายที่จะเกิดขึ้นทันทีหากหล่อนตกงาน ก็ทำให้หล่อนต้องสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้สุดกำลัง แต่กระนั้นหล่อนก็สาบานเอาไว้ภายในใจว่าหากหล่อนมีโอกาส หากหล่อนรวยเมื่อไหร่หล่อนจะต้องกลับมาจัดการกับไอ้มิสเตอร์จอนนี่ อีแวนส์คนนี้ให้จงได้
“ยายฟ้า... แขกเต็มร้านแล้ว มัวแต่มายืนเหม่ออยู่ได้...”
สโรสินีสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปตามเสียงเรียกแล้วก็ได้เห็นเพื่อนสนิทยืนทำหน้ายักษ์ใส่
“เรียกซะดังเชียวสวย... หูแตกกันพอดี”
เจ้าของชื่อที่มีชื่อจริงว่า ลัลนา อัครโชติพงศา อายุอานามก็เท่ากับหล่อนนั่นแหละห่างจากกันไม่กี่เดือนหรอก แต่ความสวยนั้นคงต้องยกให้ลัลนาไปเพราะหล่อนดันมีชื่อเล่นว่าสวยนี่ แต่เจ้าหล่อนก็สวยสมชื่อปากคอคิ้วคางเหมาะเจาะได้รูปถ้าได้เล่นละครญาญ่าก็ญาญ่าเถอะมีต้องชิดซ้ายแน่ๆ แต่ไหงแม่คุณถึงชอบแต่งตัวเป็นทอมบอยนักก็ไม่รู้ จนคนอื่นแอบคิดกันไปไกลว่าหล่อนกับลัลนาเป็นคู่รักทอมดี้กันไปหมดแล้ว
ทั้งที่จริงๆ แล้วลัลนามีผู้ชายที่แอบมองอยู่แล้วต่างหาก ซึ่งผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใช่คนไกลที่ไหนเลยนอกจากหนุ่มอังกฤษตาสวยอย่าง แมทธิว บราวน์ เพื่อนสนิทของ อเล็กซิโอ เบอร์ลัสโคนิ เจ้าของ The Presidential แห่งนี้นี่เอง อเล็กซิโอ เบอร์ลัสโคนิ ผู้ชายที่เพียงแค่ได้มองเพียงด้านหลังก็ทำให้หัวใจของหล่อนเต้นแรงที่สุดในชีวิต ผู้ชายที่ทำให้หล่อนตัวสั่นและต้องหลบเมื่อเขามองมา...
หล่อนกับลัลนาเคยพูดกันเล่นๆ ว่าพวกหล่อนจะต้องจับผู้ชายหล่อรวยพวกนี้มาเป็นสามีให้จงได้เพื่อที่จะได้ฉุดตัวเองและครอบครัวขึ้นจากความยากจนเสียที แต่มันก็เป็นแค่การพูดกันสนุกๆ เท่านั้นแหละ เพราะในความเป็นจริงแล้วการที่คิดจะกระทำด้วยประโยชน์ส่วนตัวแบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องและควรจะทำเป็นอย่างยิ่ง
แต่... ในชีวิตของคนที่ต้องปากกัดตีนถีบแบบพวกหล่อน ทางเลือกเพื่อความอยู่รอดมันมีอยู่น้อยนิดนัก หากวันใดมันเข้าตาจนจริงๆ พวกหล่อนก็คงไม่มีทางเลือกใดอีก นอกจากทำในสิ่งที่รู้อยู่เต็มอกว่าผิดลงไป แม้ว่าใจจริงแล้วจะไม่อยากทำมันเลยก็ตาม
“ถ้าไม่ดัง เธอจะได้ยินหรือฟ้า...”
เจ้าของชื่อยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนสนิทที่อยู่ในชุดฟอร์มเดียวกับตัวเอง “ขอโทษจ้า พอดีกำลังคิดอะไรเพลินๆ นิดหน่อย ว่าแต่เจ้าอ้วนนั่นให้มาตามฉันเหรอสวย...”
ลัลนาพยักหน้ารับน้อยๆ “ใช่... เห็นว่ามีเรื่องอะไรจะให้เธอทำก็ไม่รู้”
“ฉันไม่อยากพูดกับเจ้าหมูสกปรกคนนี้เลย เวลามันมองฉันนะฉันนี้แทบจะอ้วก แล้วนี่มันแอบคิดอะไรไม่ดีกับฉันอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้”
น้ำเสียงของสโรสินีเต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ลัลนาเห็นแล้วก็เดินข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ อย่างให้กำลังใจ
“ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ฉันจะไปเป็นเพื่อน...”
“จริงเหรอสวย...”
ลัลนาพยักหน้าน้อยๆ “จริงสิ ฉันไม่มีทางปล่อยให้ใครทำร้ายเธอหรอก ถ้ามันคิดจะทำร้ายเธอ มันต้องถูกฉันอัดเละแน่”
สโรสินีหัวเราะออกมากับท่าทางจริงจังของเพื่อนรัก “ตัวเธอนิดเดียวเองจะไปสู้อะไรกับไอ้ผู้ชายตัวใหญ่ได้”
“ถึงมันจะตัวใหญ่ แต่ฉันมีเครื่องมือที่จะทำให้มันซ่าส์ไม่ออก หากมันคิดไม่ดีกับเธอ...” มือบางของลัลนาหยิบมีดพกเล็กๆ แบบพับได้ที่เก็บไว้ในขอบกระโปรงออกมาโชว์ สโรสินีอุทานด้วยความประหลาดใจ
“นี่เธอพกของพวกนี้ด้วยเหรอสวย เจ้าอ้วนมันออกกฎว่าห้ามพกของมีคม...”
“ฉันไม่เคยไม่ระวังตัว...” ลัลนาเก็บมือพกอันเล็กไว้ที่เดิม ก่อนจะรีบเร่งเพื่อนรัก
“ไปกันเถอะ มันรอนานแล้วเดี๋ยวจะโวยวายอีก ฉันรำคาญเสียงมันตอนบ่น ยิ่งกว่าเสียงเพลงในไนต์คลับเสียอีก”
สโรสินีหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน ลัลนาคือเพื่อนตายของหล่อน บ้านของหล่อนกับลัลนาอยู่ในสลัมเดียวกันแถมยังอยู่ใกล้ๆ กันอีก บ้านของหล่อนมีแม่แก่ๆ ที่ป่วยเป็นโรคหัวใจกับหลานชายวัยสามขวบเศษ ขณะที่บ้านของลัลนามียายที่แก่กว่าแม่ของหล่อนและพี่ชายที่ไม่เอาถ่านไปวันๆ เอาแต่เล่นการพนันและไถเงินน้องสาวไปวันๆ พวกหล่อนมีชะตากรรมไม่ต่างกันเลย ดังนั้นจึงทำให้หล่อนรักกันมากจนแทบจะตายแทนกันได้
และพวกหล่อนก็ตั้งเป้าหมายไว้ในชีวิตว่า... จะต้องหาสามีที่รวยโคตรๆ มาเป็นถังเงินถังทองให้จงได้...
ห้องส่วนตัวของมิสเตอร์จอนนี่ อีแวนส์อยู่ห่างจากตัวไนต์คลับออกมาไกลพอสมควร สโรสินีเปิดประตูห้องทันทีเมื่อเสียงแหบแห้งของชายวัยสี่สิบกว่าที่หัวล้านเหน่งเอ่ยอนุญาต หล่อนก้าวนำหน้าลัลนาเข้าไปก่อน หล่อนเห็นสายตาที่มันมองมาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจเมื่อเห็นร่างของลัลนาเดินตามเข้ามา
“ฉันให้เธอไปตามฟ้ามาพบฉัน ไม่ได้ให้เธอมาพบฉันด้วย ออกไปลัลนา...”
“ดิฉันขอร้องให้สวยมาเป็นเพื่อนเองค่ะ” สโรสินีข่มความเดือดดาลต่อผู้ชายตรงหน้าเอาไว้สุดกำลัง ก่อนจะฝืนใจคลี่ยิ้มหวานฉ่ำออกมา
จอนนี่ทำท่าทางฮึดฮัดไม่พอใจอย่างมาก แต่เสียงโทรศัพท์มือถือของมันที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ใหญ่ก็ดังขึ้นซะก่อน มันรีบเดินกลับไปหยิบมาแนบหูทันที และท่าทางของมันก็เปลี่ยนแปลงไปจากหลังเท้าเป็นหน้ามืออย่างรวดเร็วจนหล่อนกับลัลนาอดทึ่งกับความกระล่อนของมันไม่ได้
“คุณอเล็กหรือครับ... ครับที่นี่เรียบร้อยดีครับ ทุกอย่างยอดเยี่ยม...”
มันทั้งยิ้มทั้งหัวเราะ ทั้งประจบประแจงคนปลายสายจนหล่อนแทบจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้
“ว่าไงนะครับ คุณอเล็กจะมาที่นี่ พรุ่งนี้หรือครับ... โอ้ ดีครับ ผมจะจัดสถานที่ไว้ต้อนรับคุณอเล็กกับคุณแมทธิวให้ดีที่สุดครับ ครับ... สวัสดีครับ”
สโรสินีเห็นจอนนี่กดตัดสายสัญญาโทรศัพท์ จากนั้นใบหน้าที่ยิ้มแย้มก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงในทันที พร้อมๆ กับคำสบถหยาบคายที่พ่นออกมาจากริมฝีปากไม่ได้รูปแถมดำคล้ำของมัน
“ระยำชะมัด จะมาทำไมวะไอ้บ้า!”
มันระเบิดอารมณ์กับตัวเองจบก็หันขวับมาจ้องมองหล่อน สีหน้าและดวงตาของมันเปลี่ยนแปลงไป คงจะมีการเปลี่ยนแผนการในใจขึ้นมาอย่างกะทันหันแน่นอน
“พรุ่งนี้ไอ้... เอ่อ คุณอเล็กซิโอจะมาที่นี่...”
มันพูดกับหล่อน และหากไม่อยากถูกไล่ออกจากงานล่ะก็หล่อนก็ควรจะต้องตอบคำถามของมัน แม้จะไม่อยากจะเสวนากับไอ้ผู้ชายคนนี้เลยก็ตาม
“ค่ะ ดิฉันพอจะได้ยิน...”
มันพยักหน้ารับน้อยๆ จ้องมองหล่อนกับลัลนาด้วยสายตาครุ่นคิด “แต่ไม่ได้มาคนเดียว คุณแมทธิวก็มาด้วย และแน่นอนว่าฉันจะต้องต้อนรับให้ดีที่สุด ซึ่งมันจะต้องดีว่าครั้งที่แล้วเมื่อปีกลายนี้ด้วย”
“เอ่อ ใช่ค่ะ แต่คุณจอนนี่ฉลาดอยู่แล้ว ทำได้แน่ค่ะ”
สโรสินีจำเป็นต้องฝืนใจชม ทั้งๆ ที่ภายในใจอยากจะวิ่งไปหาอเล็กซิโอแล้วเล่าความชั่วช้าของไอ้หมอนี่ให้กับชายหนุ่มฟังนัก แต่ก็ไม่รู้ว่าอเล็กซิโอเป็นคนยังไง เขาจะเชื่อคำพูดของสาวเสิร์ฟกระจอกๆ อย่างหล่อนกว่าคำพูดของผู้จัดการที่เขาไว้ใจหรือเปล่า
แต่ข้อมูลที่ได้ยินมาเกี่ยวกับนิสัยใจคอของอเล็กซิโอนั้นมันไม่ได้ทำให้หล่อนกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับเขาเลยจริงๆ มัจจุราชเดินดิน นี่ไงคือฉายาที่คนทั้งโลกตั้งให้กับเขา โหดเหี้ยม เลือดเย็น แต่เซ็กซี่และน่าปรารถนาสุดใจ สโรสินีถอนใจออกมาแรงๆ เมื่อความคิดที่จะเผชิญหน้ากับมัจจุราชหล่อลากไส้อย่างอเล็กซิโอมีอันต้องจบลงตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม
“แน่นอนว่าฉันคิดได้อยู่แล้ว... แต่ต้องมีคนช่วย...”
สโรสินีหันไปสบตากับลัลนา ก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย เพราะลางสังหรณ์ไม่รู้ที่มากำลังบอกว่าหายนะบางอย่างกำลังมุ่งหน้าเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง และแน่นอนว่าหลบหนีได้ยากยิ่ง หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องก็คือไม่สามารถหลีกหนีได้เลยแม้แต่นิดเดียวนั่นเอง
“หมายความว่ายังไงคะ”
“ก็หมายความว่าฉันกำลังจะต้อนรับคุณอเล็กกับคุณแมทธิวด้วยผู้หญิงยังไงล่ะ”
นั่นไง... ว่าแล้วเชียว สโรสินีอุทานอยู่ภายในอก หันไปมองลัลนาที่ยังยืนนิ่งอยู่ด้วยสายตาตกใจ ก่อนจะก้มหน้าไปกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
“สวย... ฉันว่างานเข้าแล้วแน่เลย”
“ไม่มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้หรอกน่า... เชื่อฉันฟ้า” ลัลนายังยืนนิ่งจนน่ามอบโล่ห์รางวัลให้เหมือนเคย
จอนนี่เห็นสองสาวกระซิบกระซาบกันก็หัวเราะออกมาดังลั่น “พวกเธอคงไม่ต้องให้ฉันบอกใช่ไหมว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะให้พวกเธอทำนั่นคืออะไร?”
รู้สิ... รู้ดีทีเดียวแหละ สายตาของมันบอกทุกอย่างเลยนี่ สโรสินีคิดอย่างแค้นเคือง หากไม่กลัวตกงานและจะพาแม่กับหลานชายอดตายล่ะก็ หล่อนคงกระโดดเข้าไปกัดหูไอ้หมูสกปรกตัวนี้ให้หายแค้นแล้วล่ะ
“แต่พวกเราไม่ใช่โสเภณีนะคะ เราเป็นพนักงานเสิร์ฟ และกฎของที่นี่ก็ห้ามขายบริการให้กับลูกค้า นอกจากถูกใจแล้วไปตกลงกันเองข้างนอก...”
สโรสินีแย้ง แต่ไอ้หมูอ้วนมันไม่ฟังอีกตามเคย มันเดินเข้ามาใกล้หล่อน กลิ่นสาปแห่งความชั่วช้าของมันทำให้หล่อนต้องรีบถอยหลังหนีด้วยความสะอิดสะเอียน
“แต่ฉันต้องการให้เธอไปต้อนรับคุณอเล็ก... ต้อนรับให้ท่านติดใจ...”
จอนนี่กวาดตามองร่างอรชรที่สมบูรณ์แบบไปซะทุกสัดส่วนของสโรสินีแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะเรียกหล่อนเข้ามาจัดการเสียหน่อย แต่อเล็กซิโอดันโทรมาขัดจังหวะซะก่อน และนั่นก็ทำให้เขาต้องยุติความคิดที่จะเคลมสโรสินีเปลี่ยนเป็นตัดใจส่งเจ้าหล่อนไปให้บริการอเล็กซิโอแทน แม้จะเสียดายแค่ไหนแต่พอคิดว่าหากอเล็กซิโอติดใจหญิงสาวเมื่อไหร่ เมื่อนั้นเขาก็จะสามารถชักใยชายหนุ่มให้อยู่ในอุ้งมือของตัวเองได้ไม่ยากเขาก็ตัดสินใจที่จะทำในทันที เพราะเขามั่นใจว่าสโรสินีจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขามากกว่าอเล็กซิโออย่างแน่นอน
“คุณทำอย่างนั้นไม่ได้นะ คุณจอนนี่... พวกเราไม่ใช่อีตัว!”
จากที่เคยยืนนิ่ง คราวนี้ลัลนาตวาดผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายเสียงดังลั่น ใบหน้างดงามที่มีเพียงแป้งฝุ่นบางๆ แต่งแต้มอัดแน่นไปด้วยความเดือดดาล กลีบปากอิ่มเต็มที่ถูกเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนบิดเบ้ด้วยความโกรธจัด
“หุบปากไปเลยลัลนา อยากตกงานหรือไง!”
จอนนี่ตวาดลั่น จ้องหน้าลัลนาผู้หญิงที่สวยไม่แพ้สโรสินีแต่นิสัยแข็งกระด้างไม่ผิดจากผู้ชายด้วยสายตาปานจะกินเลือดกินเนื้อ ดวงตาสีน้ำตาลนั้นเต็มไปด้วยเพลิงไฟยามที่กราดมองมายังร่างของลัลนา
“แล้วอย่าเหมารวมไปว่าตัวเธอจะถูกเลือกไปด้วยสิลัลนา ผู้หญิงก็ไม่ใช่ผู้ชายก็ไม่เชิงแบบเธอ... คุณแมทธิวคงตกใจแย่หากฉันส่งเธอไปให้ท่านน่ะ”
ลัลนาหน้าแดงจัดด้วยความโกรธเพราะถึงแม้ว่าหล่อนจะรู้สึกดีๆ กับแมทธิว บราวน์อยู่บ้างแต่หล่อนก็ไม่เคยคิดจะขายตัวให้กับเขา ขณะที่สโรสินีเองก็มีสภาพไม่แตกต่างจากเพื่อนรักนัก หล่อนกำลังยืนนับหนึ่งถึงสิบอยู่ภายในใจ นับอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อที่จะทำให้อารมณ์ของตัวเองเย็นลงและไม่ตะบันหมัดใส่หน้าของไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างจอนนี่ อีแวนส์ออกไป
“ดิฉันคงรับงานนี้ไม่ได้ค่ะ...” ในที่สุดสโรสินีก็เลือกที่จะปฏิเสธออกมา และนั่นก็ทำให้จอนนี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลยทีเดียว
“เธอกล้าขัดคำสั่งของฉันเหรอฟ้า เธอไม่รู้หรือไงว่าฉันอาจจะไล่เธอออกจาก The Presidential ได้ง่ายๆ”
“ดิฉันทราบค่ะ แต่ดิฉันอยากเป็นแค่สาวเสิร์ฟ ยังไม่อยากเลื่อนขั้นเป็นอีตัวในตอนนี้...”
แทนที่ไอ้หมูตอนตรงหน้าจะเข้าใจ มันกลับหัวเราะหยันออกมาซะนี่และนั่นก็ทำให้ลัลนาแทบจะยั้งกำปั้นเอาไว้ไม่อยู่ ดีที่สโรสินีห้ามปรามเอาไว้ซะก่อน
“โปรดเข้าใจพวกเราด้วย...”
จอนนี่หัวเราะลั่น กราดสายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าของหล่อนด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม ก่อนที่ปากของมันจะพ่นวาจาสุนัขไม่รับประทานออกมา
“อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า... ผู้หญิงที่ทำงานกลางคืนแบบพวกเธอจะให้ฉันเชื่อหรือว่าไม่ได้แอบแฝงขายบริการทางเพศรวมอยู่ด้วย น่าขำชะมัด...”
“แต่พวกเราไม่ได้ขายตัว...” ลัลนาโต้เสียงเขียว
จอนนี่แสยะยิ้มมองหน้าลัลนา “อย่างเธอน่ะฉันพอจะเชื่อลงเพราะเธอคงไม่พิศวาสผู้ชายแน่ แต่อย่างฟ้า... สวยแบบนี้ หุ่นดีแบบนี้ ไม่น่ารอด”
แล้วมันก็หัวเราะอีกครั้งหลังจากที่ทำให้หล่อนหน้าชาดิกด้วยคำพูดดูแคลนของมันได้สำเร็จ สโรสินีกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ อยากจะต่อยมันแต่ภาพของแม่ที่ป่วยกระเสาะกระแสะกับหลานชายวัยกำลังกินกำลังนอนก็ผุดขึ้นมาในสมองและนั่นก็ทำให้หล่อนทำได้เพียงแค่ก้มหน้ามองพื้นเท่านั้น
The Presidential คือไนต์คลับแห่งเดียวในพัทยาที่จ่ายเงินเดือนให้กับลูกจ้างแพงที่สุด แถมยังแบ่งจ่ายเป็นรายสิบห้าวันอีกด้วย ซึ่งมันช่วยให้คนยากจนที่ชักหน้าไม่ถึงหลังแบบหล่อนสามารถดำรงชีวิตบนความฝืดเคืองของเศรษฐกิจต่อไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
และการถูกไล่ออกก็เป็นสิ่งที่หล่อนไม่ปรารถนาจะได้ลิ้มรสมันเลย... แต่มันก็ดูเหมือนจะเข้าใกล้เข้ามาทุกขณะ หากหล่อนขัดใจไอ้หมูตอนเจ้าอุบาทว์ที่กำลังแสยะยิ้มอยู่ตรงหน้าตอนนี้
“แต่ดิฉันอยากทำงานสุจริตอย่างเดียว... ไม่อยากทำเรื่องแบบนั้นค่ะ...”
จอนนี่เห็นสโรสินีอึกอักก็คิดว่าเจ้าหล่อนกลัวจะได้ผลประโยชน์ไม่คุ้มจึงรีบสาธยายถึงสิ่งที่หล่อนกำลังจะได้รับหลังจากได้รับใช้แบบส่วนตั๊วส่วนตัวกับอเล็กซิโอ เบอร์ลัสโคนิ
“ถ้าเธอยอมทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง รับรองว่าเธอจะได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าเลยทีเดียว...”
“คุณหมายความว่ายังไงกันคะ” สโรสินีอดไม่ได้ที่จะถามออกไป แม้ว่าตั้งใจจะปฏิเสธแน่ๆ อยู่แล้วก็ตาม
จอนนี่แสยะยิ้ม เดินกลับไปนั่งบนโซฟาริมห้อง ขณะที่ปล่อยให้หล่อนกับลัลนายืนขาแข็งอยู่ที่เดิมอย่างไร้น้ำใจ จากนั้นไอ้หมูตอนก็พ่นวาจาน่าสะอิดสะเอียนออกมาอีก
“ก็หมายความว่า ถ้าเธอทำให้คุณอเล็กถูกใจได้ล่ะก็ เธออาจจะได้เป็นอีตัวชั่วคราวของท่านยังไงล่ะ และค่าตอบแทนก็ไม่ต้องพูดถึงทีเดียว เพราะคุณอเล็กเป็นคนใจกว้างมาก ท่านตอบแทนผู้หญิงของท่านชนิดที่เรียกได้ว่าไม่ต้องทำงานก็มีกินไปตลอดชาติ”
คำพูดของจอนนี่น่าสนใจ แต่หล่อนไม่คิดจะตกลง เพราะในสมองไม่เคยต้องการเป็นแค่ของเล่นของผู้ชายคนไหนมาก่อน แม้จะเป็นผู้ชายที่หล่อระเบิดและเป็นผู้ชายที่ทำให้หล่อนรู้สึกตัวร้อนผ่าวคล้ายกับจะเป็นไข้เพียงแค่ได้สบตาอย่างอเล็กซิโอ เบอร์ลัสโคนิก็ตาม และถึงหล่อนจะเกิดมายากจนเข็ญใจ แต่หล่อนก็รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าชีวิต เนื้อตัวของหล่อนไม่เคยต้องมือชาย และแน่นอนว่าหล่อนจะยอมเสียความบริสุทธิ์ก็ต่อเมื่อถึงวันวิวาห์เท่านั้น
“คงมีผู้หญิงอีกหลายคนสนใจข้อเสนอนี้ แต่สำหรับดิฉันไม่สนใจค่ะ ขอตัวนะคะ...”
สโรสินีตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมขายตัวเด็ดขาดคว้าข้อมือของลัลนาให้ก้าวออกจากห้องทำงานของจอนนี่ แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตูห้อง เสียงเดือดดาลของไอ้หมูตอนก็แผดลั่นมาเข้าหูซะก่อน และมันก็ทำให้เท้าของหล่อนตายสนิท ต้องหันกลับไปเผชิญหน้ากับมันอีกครั้งจนได้
“แต่ถ้าเธอปฏิเสธ... เธอตกงานแน่”
“งั้นดิฉันก็ขอลาออกค่ะ...” หญิงสาวเชิดหน้าสูง แล้วก็ต้องตกใจจนหน้าซีดเผือด เพราะไม่ใช่แค่หล่อนคนเดียวเท่านั้นที่จะต้องเดือดร้อนกับคำปฏิเสธนี้ของตัวเอง
“มันไม่ใช่เธอคนเดียวหรอกฟ้า... ลัลนาก็จะเป็นอีกคนที่ถูกไล่ออก”
“อย่าไปสนใจมันฟ้า สวยยินดีลาออก เรามีมือมีเท้าหางานที่ไหนทำก็ได้ แม้เงินจะถูกกว่าแต่แน่นอนว่ามันจะต้องสบายใจว่าอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน”
ลัลนาพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แถมยังจ้องหน้าจอนนี่ด้วยสายตาชิงชัง แต่ไอ้หมูตอนมันกลับยังหัวเราะร่วนได้จนน่าแปลกใจ
“และมันก็ไม่ใช่แค่เธอทั้งสองคนหรอก...”
“คุณหมายความว่ายังไงคะ?” สโรสินีถามเสียงสูง ใบหน้ารูปหัวใจงดงามเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
จอนนี่หัวเราะลั่นด้วยท่าทางของผู้ที่กำลังได้รับชนะ “ก็เพราะฉันตั้งใจว่าฉันจะไล่สาวเสิร์ฟทั้งหมดออกจาก The Presidential และเธอไม่ต้องเป็นห่วงนะว่าที่นี่จะขาดแคลนสาวสวยๆ เพราะพวกเธอก็รู้ไม่ใช่หรือว่าคนมาต่อแถวสมัครงานกับ The Presidential เยอะแยะแค่ไหน แค่ฉันโทรกริ๊งเดียวแม่สาวๆ พวกนั้นก็จะรีบมาแก้ผ้าเปลี่ยนเป็นใส่ชุดฟอร์มของไนต์คลับทันที”
มันยิ้มน่าเกลียดที่สุดเท่าที่หล่อนเคยเห็นมาเลยจริงๆ สโรสินีคิดด้วยความเจ็บแค้น และยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรออกไปเลย มันก็ชิงใช้มีดปลายแหลมกระหน่ำแทงหัวใจของหล่อนเสียก่อน
“และสาเหตุที่สาวเสิร์ฟทั้งหมดถูกไล่ออก ก็เป็นเพราะเธอคนเดียว สโรสินี...”
“ไอ้คนสารเลว! ฉันจะอัดแกให้คว่ำ”
ลัลนาปรี่จะเข้าไปต่อยหน้าจอนนี่ให้คว่ำ แต่ก็ถูกสโรสินีเพื่อนรักขวางเอาไว้พร้อมๆ กับคำพูดที่เต็มไปด้วยความละอายใจเต็มเปี่ยม
“ฉันไม่อยากทำให้ทุกคนเดือดร้อน...”
“อย่าคิดแบบนั้นสิฟ้า เธอไม่ได้ผิด แต่ไอ้สารเลวนี้ต่างหากที่ผิด ปล่อย... ฉันจะอัดมัน” ลัลนาพยายามจะแกะมือของสโรสินีให้ออกจากตัวเอง แต่ก็ทำไม่สำเร็จ
จอนนี่เห็นท่าทางของสโรสินีแล้วก็รู้ทันทีเลยว่าชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อม ดังนั้นเขาจึงรีบเร่งกระพือเชื้อไฟเข้าไปอีก
“อย่าลืมสิว่ากว่าพวกเธอจะได้เข้ามาทำงานใน The Presidential น่ะมันยากเย็นแค่ไหน และเพื่อนๆ ของเธอที่กำลังแบกถาดเครื่องดื่มอยู่ข้างนอกมีภาระอะไรกันบ้าง ฉันรู้ว่าในพัทยามีสถานที่ที่จะให้พวกเธอไปทำงานกันอีกมากมาย แต่อย่าลืมสิ... ว่าที่นี่จ่ายให้พวกเธอมากที่สุด มากกว่าที่อื่นถึงสองเท่า...”
สิ่งที่จอนนี่พูดนั้นมันคือความจริงทุกอย่าง The Presidential คือไนต์คลับที่สาวๆ การศึกษาน้อยอย่างพวกหล่อนใฝ่ฝันที่จะเข้ามาทำงานกันในนี้ และเมื่อเข้ามาแล้วก็ไม่มีใครที่คิดอยากจะออกไป มันคือความจริงที่หล่อนไม่ควรจะทำให้เพื่อนร่วมอาชีพเดือดร้อน
แล้วตัวหล่อนเองล่ะ จะทำยังไงดี...?
“ดิฉันขอเวลาคิดสักคืนก่อนได้ไหมคะ”
ไอ้บ้านั่นหัวเราะลั่นอีกแล้ว หล่อนล่ะเกลียดเสียงหัวเราะกับสายตาดูถูกของมันเสียจริงๆ “ได้สิ... ฉันไม่ใช่คนใจร้ายอยู่แล้ว”
ลัลนาแทบอยากจะอ้วกกับคำตอบของไอ้จอนนี่นัก มันน่ะไม่ใช่คนใจร้ายหรอก แต่มันคือคนสารเลวขนานแท้เลยเชียวแหละ
“อย่านะฟ้า... ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอทำเรื่องบ้าๆ นี้เด็ดขาด”
สโรสินีแตะต้นแขนของเพื่อนเบาๆ อย่างวิงวอน และนั่นก็ทำให้ลัลนาต้องสงบปากสงบคำเอาไว้อย่างไม่มีทางเลือก
“พรุ่งนี้ดิฉันจะให้คำตอบค่ะ แต่ดิฉันอยากขอร้องคุณจอนนี่...”
“ว่ามาเลย ฉันยินดีทำเพื่อเธอทุกอย่าง ขอเพียงแค่เธออย่าขัดคำสั่งของฉันก็พอ...”
มันหัวเราะน่าต่อยปากนัก ลัลนาเห็นแล้วก็อดคันไม้คันมือไม่ได้ แล้วก็อดสงสารสโรสินีไม่ได้เช่นกัน เกิดมาสวยก็แบบนี้ถูกบังคับให้ขายตัวอย่างไม่มีทางเลือกแม้ผู้ชายคนนั้นจะหล่อจะรวยจะเป็นเทพบุตรก็ตาม แต่นายอเล็กซิโอนั่นก็คงไม่มีวันเห็นเพื่อนของหล่อนเป็นฟ้าอย่างชื่อแน่นอน
“อย่าทำร้ายคนอื่น...”
แล้วไอ้จอนนี่มันก็หัวเราะออกมาอีก “ได้สิ ฉันจะไม่ทำอะไรเพื่อนๆ ของเธอหรอกน่า ขอเพียงแค่ว่าเธอยอมตกลงทำในสิ่งที่ฉันต้องการก็พอ...”
ไอ้ทุเรศ! ไอ้หมูตอนสารเลว!
ลัลนากร่นด่ามันอยู่ภายในอก มือเล็กกำแน่นจนเล็บคมๆ บาดฝ่ามือจนเลือดซิบ แต่ก็ช่วยอะไรเพื่อนรักไม่ได้ทำได้แค่เพียงยืนจ้องมันด้วยสายตาแค้นเคือง แต่มันหาได้สนใจหล่อนไม่เพราะสายตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของมันจ้องมองไปที่สโรสินีเพียงคนเดียว
“เอาล่ะ วันนี้ฉันให้เธอกลับบ้านไปก่อน พรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยให้คำตอบกับฉัน... ซึ่งฉันคาดว่าเธอจะตอบตกลง”
สโรสินีฝืนใจยิ้มบางๆ ออกมา แต่ไม่คิดจะตอบคำถามของเจ้าหมูตอนตรงหน้า “งั้นดิฉันกับสวยขอตัวกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้ดิฉันจะให้คำตอบค่ะ”
“ตามสบาย และหวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง...”
จอนนี่ผายมือเป็นเชิงอนุญาต มองร่างอรชรของสโรสินีด้วยความชื่นชม ผู้หญิงคนนี้สวยสมชื่อจริงๆ ขนาดไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาจัดเหมือนสาวเสิร์ฟคนอื่นๆ แต่เจ้าหล่อนก็งดงามไม่ผิดจากฟ้าแม้แต่นิดเดียว ซึ่งก็ไม่แตกต่างจากลัลนานักเจ้านั้นก็สวยหวานไม่เบา แต่ติดตรงที่เจ้าหล่อนชอบทำตัวห้าวเกินหญิง และก็มือหนักเท้าหนักแถมยังปากจัดเข้าขั้นแม่ค้าขายปลาสดในตลาดเสียอีก ทำให้เขาไม่อยากจะตอแยด้วยนัก
“คราวนี้แหละ The Presidential สาขาพัทยาจะต้องเป็นของเขาอย่างแน่นอน...”
เสียงหัวเราะด้วยความพึงพอใจของจอนนี่เล็ดลอดออกมาจากปากที่ไม่ได้รูปดังลั่น แผนการของเขาไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน ในเมื่อเขาเดินเกมอย่างรัดกุมที่สุด ทางออกไม่มีเหลืออยู่เลยสำหรับสโรสินี เขาพอจะรู้ว่าหล่อนเป็นคนจิตใจดีแค่ไหน และแน่นอนว่าหล่อนไม่มีทางยอมให้คนอื่นๆ ต้องมารับเคราะห์กรรมด้วยอย่างแน่นอน
