“เรียกร้องความสนใจอะไรอีกล่ะ” ประโยคนั้นของสามีทำให้ฟ้าลดาที่นอนร้องไห้อยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รีบลุกมาจากที่นอนมองสามีที่ยกจานข้าวต้มเข้ามาในห้องไม่วางตา เธอรีบปาดน้ำตาทิ้ง หลบสายตาคมกล้าของเขาเป็นพัลวัน
“หรือน้อยใจที่ผัวไม่ยอมเข้าห้องหอด้วย เอาไหมล่ะผมสงเคราะห์ให้” เขาเดินเข้าไปข้างเตียง พลางเชยคางสาวให้แหงนขึ้นมาสบสายตาคมกริบ
ฟ้าลดาเบือนหน้าหนี แต่เกริกก็จับปลายคางของเธอเอาไว้จนเธอต้องนิ่วหน้าออกมาด้วยความเจ็บ
“ฟ้าเจ็บนะคะ”
“เจ็บสิดีจะได้รู้ว่าผมเจ็บแค่ไหน พี่ชายของคุณย่ำยีเมนิลายังไง ผมก็จะทำแบบนั้น”
“พี่ไฟรักเมนิลาจริง ๆ ไม่ได้คิดย่ำยี พวกเขาสองคนรักกัน”
“หุบปาก!” เขาบีบปลายคางของเธอแทบแหลก ก่อนจะผลักร่างของเธอไปกับเตียงนอนกว้าง
ฟ้าลดาเสียหลักล้มลงไปบนเตียง เขาก็โถมกายเข้ามาหา
“เกริกจะทำอะไร”
“เข้าหอไง เมื่อคืนยังไม่ได้เข้าห้องหอเลยนะ” เขาคร่อมทับพลางถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก สายตาของเขามีแต่ความรังเกียจ ฟ้าลดาหัวใจเต้นรัว เธอกลัวเขาสุดใจ
“ไม่นะ”
“ทำไมล่ะ รังเกียจเหรอที่ต้องใช้ผัวร่วมกับกระหรี่คนอื่น”
“เกริก...” เธอครางเรียกชื่อเขาอย่างเสียใจ ทำไมเกริกถึงเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ เขาโกรธที่เธอรักเขาอย่างนั้นเหรอ หรือโกรธที่พี่ชายของเธอแต่งงานกับเมนิลา แต่เมนิลาเลือกอัคคีไม่ได้เลือกเขา เขาก็ควรเข้าใจตรงส่วนนี้ด้วย
ในเวลานี้จะพูดจะอธิบายยังไงเขาก็คงไม่ฟัง จะโดนหาว่าแก้ตัวและเข้าข้างพี่ชายอีก
แคว่ก! เสื้อของเธอถูกฉีกขาดออกจากกัน ฟ้าลดาตกใจจึงรีบดิ้นหนี
“จะไปไหนล่ะคุณหนูฟ้าลดา ไม่อยากนอนกับผัวแล้วหรือไง” เขาตามไปกดเธอเอาไว้ไม่ยอมให้เธอหนีหายไปไหนได้
“ฟ้าไม่เอาแบบนี้” เธอร้องไห้อย่างตกใจ
“ไม่ดิ้นสิ จะทำเบาๆ แล้วกัน ถึงเมื่อคืนผมจะนอนกับกระหรี่ไปแล้ว แต่ยังไงผมก็ยังมีแรงเอาคุณนะ เดี๋ยวคุณจะวิ่งแจ้นไปฟ้องพี่ชายของคุณอีกว่าผมไม่ทำหน้าที่ผัว”
“สกปรก โสโครก” ฟ้าลดาพูดออกมาอย่างช้ำใจ เขาไปนอนกับคนอื่นมาแล้ว ยังจะมานอนกับเธออีกเหรอ เธอรังเกียจมันที่สุด
“สกปรกที่ไหน ดีออก วันไหนผมไม่อยากเอาคุณก็มีคนอื่นทำหน้าที่เมียแทน” เขาบีบปลายคางของเธอ พลางบดจูบอย่างดุดัน ฟ้าลดาพยายามดิ้น แต่เขาก็ผ่อนความรุนแรงลง จนเธอต้องครางออกมาหลงใหลไปกับรสจูบของเขาจนได้
เขาเคล้นเคลึงขบเม้มไปทั่ว ก่อนจะสอดแทรกนิ้วเข้าไปในร่องสวาท โยกเข้าออกจนเธอดิ้นพล่าน ในจังหวะที่กำลังจะเสร็จสม เขาก็ถอนนิ้วออก ก่อนจะผละออกห่าง
ฟ้าลดานอนหอบหายใจสะท้าน มองเขาด้วยความสงสัยปนเปไปกับอารมณ์ที่ค้างคา
“ผมเปลี่ยนใจแล้ว จืดชืดขนาดนี้ไม่เอาดีกว่า แค่จูบยังห่วย แค่ผมแหย่นิ้วคุณก็ครางอย่างเสียว อยากให้ผมเอาขนาดนี้” ประโยคของสามีทำให้ฟ้าลดากัดปากตัวเองจนเจ็บ
“ถึงแต่งงานกันแล้ว ผมก็อนุญาตให้คุณซื้อผู้ชายกินได้นะ รวย ๆ แบบคุณคงไม่ขาดแคลนผู้ชายหรอก วันนี้ผมหมดอารมณ์แล้ว” เขาพูดจบก็เดินจากไปอย่างไม่แยแส
ฟ้าลดาค่อย ๆ ขยับตัวมากอดตัวเองเอาไว้ เธอหยิบเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นมากอดเอาไว้แนบอกก่อนจะร้องออกมาจนตัวโยน
หญิงสาวรู้สึกสับสนไปหมด เขาไม่รักคือความจริง แล้วเขามาแต่งงานกับเธอทำไม หรือเพราะพี่ชายบังคับเขาอย่างนั้นเหรอ
ฟ้าลดาไม่มีคำตอบให้กับตัวเอง รู้แค่ว่าเขารักแต่เมนิลา และเธอก็คือผู้หญิงที่น่ารำคาญสำหรับเขานั่นเอง
อัคคีกับเมนิลาต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ เพราะมีงาน ตอนนี้เมนิลากลายเป็นดาราดังไปแล้ว แต่เธอได้เล่นหนังอีโรติกแค่เรื่องเดียวกับอัคคี และหลังจากนั้นอัคคีก็ไม่อนุญาตให้เธอเล่นหนังแนวนั้นอีกเลย
แต่หนังเรื่องเกมรักเกมตัณหาก็กลายเป็นหนังที่สร้างความฮือฮาให้แก่วงการ ได้รับความนิยมสูงสุดจนเข้าชิงรางวัลมากมายนับไม่ถ้วน
“รู้สึกว่าหน้าเราซีด ๆ ไปนะ” อัคคีเอ่ยถามน้องสาว ขณะจะเดินทางกลับ
“แพ้ท้องมากหรือเปล่า” อัคคีลูบผมนุ่มของน้องสาวเบา ๆ
“มีแพ้บ้างค่ะ เลยรู้สึกเพลีย ๆ”
“ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“พี่ไฟคะ ฟ้ามีเรื่องจะถามน่ะค่ะ”
“เรื่องอะไรเหรอ”
“คุณไฟคะ เรียบร้อยแล้วค่ะ” เสียงของเมนิลาทำให้ฟ้าลดาเม้มปากเล็กน้อย
“มีอะไรจะถามพี่เหรอ”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากรู้ว่าหนังเรื่องใหม่ของพี่ไฟเปิดกล้องอีกทีวันไหนน่ะค่ะ ฟ้าอยากดูค่ะ” เพราะเห็นว่าเกริกเดินตามเมนิลามาด้วย ฟ้าลดาจึงเปลี่ยนเรื่อง
“อีกนานครับ ดูแลตัวเองด้วยนะ พี่ไปก่อน มีอะไรก็โทร. หาพี่นะ”
“ค่ะพี่ไฟ”
“ฉันฝากน้องสาวด้วยนะ” อัคคีพูดเสียงขรึมกับเกริก
เขาไม่ได้นิยมชมชอบเกริกสักนิด อยากจะเอาคืนอีกฝ่ายให้สาสมด้วย แต่ตอนที่ฟ้าลดามาพักอยู่ที่ไร่ แล้วได้เจอกับเกริกอีกครั้ง ฟ้าลดาบอกว่าเกริกดีกับเธอมาก ทำให้เธอมีความสุข เขาเลยยอมใจอ่อน ปล่อยให้ฟ้าลดาได้แต่งงานกับเกริก เพราะน้องสาวกำลังมีความสุข หากขัดขวางก็กลัวจะเหมือนในอดีตอีกที่ฟ้าลดาคิดสั้นทำร้ายตัวเองอีก
เขารักน้องสาวของเขามาก จึงต้องตามใจ ถือว่าเขาให้โอกาสเกริกด้วย ถือว่าคราวนี้หากทั้งสองไปกันไม่รอด ก็ถือว่าเขาทำให้น้องสาวได้อยู่กับคนที่รัก ถึงเวลานั้น เขาจะทวงคืนน้องสาวกลับคืนมา
ฟ้าลดารักเกริกมาก แต่เขายังไม่เห็นความรักที่เกริกจะมีให้น้องสาวของเขา แต่จะพูดไปก็เหมือนตอกย้ำ ทำให้ฟ้าลดายิ่งเสียใจ บางทีความดีของฟ้าลดาอาจจะทำให้เกริกใจอ่อนก็ได้ อัคคีคิดแล้วหน้าเครียด ในชีวิตเขากังวลแค่เรื่องของน้องสาว อาจเพราะเลี้ยงมาจนโตไม่เคยให้ต้องลำบาก อยากได้อะไรก็ต้องได้ เขาในฐานะเป็นพี่ชายก็อยากให้ฟ้าลดามีคู่ครองที่ดี
“คุณไฟกังวลเรื่องคุณฟ้าเหรอคะ” เมนิลาแตะข้อศอกสามีเมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขา ตั้งแต่นั่งรถออกมาจากไร่
“ใช่ครับ ฟ้าลดาไม่ค่อยประสา เอาแต่ใจ ผมกลัวจะไปกันไม่รอดน่ะครับ”
“บางทีก็ควรปล่อยให้พวกเขาได้คิดได้ตัดสินใจกันเอาเองนะคะ คุณฟ้าโตแล้ว ถ้าชีวิตมันจะไม่โอเค คุณฟ้าก็คงจะถอยออกมาเองค่ะ แต่ถ้าเรายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ คุณฟ้าน่าจะต่อต้านและไม่เชื่อ บางทีการปล่อยให้เธอได้เผชิญกับสิ่งที่เลือก อาจจะทำให้เธอคิดได้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปน่ะค่ะ”
“ก็จริง ฟ้าลดาอยากเอาชนะ แต่สิ่งที่ได้มานั้นจะทำให้มีความสุขจริงเหรอ ในเมื่อคนสองคนไม่ได้รักกัน มีแค่อีกคนหนึ่งเท่านั้นที่รักอยู่เพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น”
“เมเป็นกำลังใจให้คุณฟ้าเสมอนะคะ เมคิดว่าคุณฟ้าต้องผ่านทุกอย่างไปได้ด้วยดีค่ะ และกลายเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง คุณฟ้าเลือกแล้ว เราก็ควรเคารพการตัดสินใจของเธอ คอยช่วยเหลืออยู่ห่าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่ทิ้งเธอจะดีกว่าค่ะ” เธอไม่ชื่นชมเกริกว่าเป็นคนดี ทุกคนมีดีมีเลว แม้เกริกจะดีกับครอบครัวของเธอมาก แต่กับคนอื่นหรือกับฟ้าลดาเธอไม่รู้ ว่าเขาดีด้วยหรือเปล่า เธอจึงพูดเป็นกลางให้มากที่สุด อีกอย่างเกริกก็ทำท่าว่าจะยังมีเยื่อใยกับเธอ เธอจึงพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขามาก เพราะกลัวกระทบความรู้สึกของอัคคีและฟ้าลดา เธอจึงได้แต่เอาใจช่วยฟ้าลดาเพียงเท่านั้น สักวันเกริกอาจจะรักฟ้าลดาอย่างที่ฟ้าลดารักเกริกก็เป็นได้
“คิดจะฟ้องอะไรพี่ชายตัวเองอีกล่ะ” เสียงประชดประชันนั้นจากสามี ทำให้ฟ้าลดาเม้มปากเล็กน้อย เธอกับเขาคงพูดกันดี ๆ ไม่ได้อีกแล้ว
“เปล่าค่ะ ฟ้าไม่ได้ฟ้องอะไร” เธอหันมาประจันหน้ากับเขา เห็นเพียงแค่ใบหน้าบึ้งตึง รำคาญและรังเกียจ!
“มื้อกลางวันเกริกทำอะไรคะ เดี๋ยวให้แม่บ้านทำให้กิน” แต่งงานกันแล้วเธอก็อยากที่จะประคับประคองชีวิตครอบครัวไปให้ตลอดรอดฝั่ง
อย่างแรกก็คือไม่อยากให้พี่ชายเสียใจ อย่างที่สองไม่อยากให้ใครมาสมน้ำหน้า
“คนแบบคุณนี่มันไร้ประโยชน์สิ้นดี เคยทำอะไรเองเป็นบ้าง แค่กับข้าวยังทำไม่เป็น น่าสมเพชจริง ๆ”
“ไม่ว่าฟ้าจะทำอะไรก็คงไม่มีอะไรดีเลยใช่ไหมคะ”
“รู้ตัวก็ดีแล้ว”
“นั่นเกริกจะไปไหนคะ”
“ไปทำงานยังไงล่ะ หาเงินใช้หนี้ กอบกู้ครอบครัวตัวเอง ผมไม่ใช่ผู้ชายหน้าตัวเมีย เกาะชายกระโปรงผู้หญิงหรอกนะ”
“ถ้าครอบครัวของเกริกเป็นหนี้พี่ไฟจริง ฟ้าจะพูดกับพี่ไฟให้ยกหนี้ให้ เกริกไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ” เธอรีบบอกเขาด้วยรอยยิ้ม สำหรับเธอแล้วไม่ว่าจะขออะไร พี่ชายของเธอไม่ทางปฏิเสธแน่ ๆ
“อย่ามายุ่งกับผม ผมแต่งงานเป็นผัวคุณแล้วก็คงจะพอแค่นี้สำหรับเรา”
“ไม่รักฟ้าแล้วมาแต่งงานกับฟ้าทำไม” ฟ้าลดาเอ่ยถามออกไป คนที่กำลังจะเดินหนีชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันมามองด้วยใบหน้ากระด้าง
“ก็ถ้าผมไม่มีความสุข ก็อย่าหวังเลยว่าคุณจะมีความสุข เมื่อก่อนคุณทำเรื่องเลวร้ายอะไรเอาไว้บ้างผมจำได้หมด โดยเฉพาะเรื่องเมนิลา” เขามองเธออย่างรังเกียจ ก่อนจะเดินจากไปไม่เหลียวหลัง
ฟ้าลดานั่งเขี่ยอาหารไปมาอยู่คนเดียวเพราะไร้เงาสามี เกริกขังตัวอยู่แต่ในห้องทำงาน เขากำลังเล่นหุ้นตัวหนึ่งอยู่ ช้อนซื้อและพอราคาขึ้นก็ขาย เธอไม่ค่อยรู้หรอกว่าเขาเล่นหุ้นกันยังไง ไม่รู้จักวิธีการทำงานเสียด้วยซ้ำ รู้อย่างเดียวคือใช้เงินไปวัน ๆ เพราะพี่ชายเลี้ยงมาแบบนี้
เธอไม่กล้าเข้าไปรบกวนเขา ได้แต่แอบดู เกริกออกมาจากห้องทำงานด้วยสภาพที่ค่อนข้างโทรม แต่สีหน้าของเขายิ้มแย้ม
“เกริกทำงานหนักไปหรือเปล่าคะ กินนอนอยู่แต่ในห้องทำงาน อาบน้ำพักผ่อนก่อนไหมคะ เดี๋ยวฟ้าจะนวดตัวให้” ฟ้าลดาอยากเอาใจสามี เมื่อเห็นว่าเขาออกจากห้องทำงานได้เสียที
เขาเดินผ่านเธอไปเหมือนอากาศธาตุ แต่เขาไปอาบน้ำจริง ๆ เพราะคงจะเหนื่อยล้ามาหลายวัน เธอรีบจัดเสื้อผ้าให้เขาอย่างเอาใจ ยิ้มกว้างเมื่อคิดว่าเขาต้องชอบเสื้อผ้าที่เธอจัดการให้
ร่างสูงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ ออกมาโดยการนุ่งผ้าเช็ดตัวแค่เพียงผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วเนื้อตัวของเขา ทำให้เธอมองเห็นผิวเรียบตึงและกล้ามเนื้อแข็งแรงของเขาอย่างชัดเจน
“เกริกคะ ฟ้าเตรียมเสื้อผ้าให้คุณแล้วนะคะ” เธอหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาให้เขาดูด้วยรอยยิ้ม แต่เกริกเดินผ่านเลยไปเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบเสื้อยืดกับกางเกงยีนตัวเก่งออกมาสวมใส่
“เกริกไม่ใส่เสื้อผ้าที่ฟ้าเตรียมให้เหรอคะ ชุดนี้ฟ้าซื้อเองกับมือเลยนะคะ”
“เสื้อผ้าราคาแพงขนาดนี้ผมใส่ไม่ได้หรอก มันไม่เหมาะกับยาจกอย่างผม” เขาสวมแค่เสื้อยืดและกางเกงยีนตัวเก่าที่ชอบ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างเฉยชา ฟ้าลดามองไปอย่างเสียใจ รู้สึกปวดแปลบในอก จนใบหน้าสวยหงอยไปถนัดตา
เขาเข้าไปจัดการทำอาหารด้วยตัวเอง เธอจึงรีบอาสา
“ให้ฟ้าช่วยทำไหมคะ ฟ้าก็ยังไม่ได้ทานมื้อกลางวันเหมือนกัน” เธอคิดว่าถ้าได้ทำอาหารกับเขาอาจจะกระชับความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างสามีภรรยาได้บ้าง จึงโบกไม้โบกมือให้แม่บ้านออกไปก่อน
“คนอย่างเธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” ตั้งแต่รู้จักกันมา เขาเองก็ไม่เคยเห็นว่าเธอจะทำอาหารอะไรเป็น นอกจากออกไปกินอาหารร้านข้างนอก กับสั่งอาหารมากินที่บ้าน
“ฟ้าจะหัดทำค่ะ” เธอรีบยิ้มให้เขา ฟ้าลดาสัญญากับตัวเองว่าต่อไปเธอจะหัดทำอะไรด้วยตัวเอง
เธอเห็นเขาล้างผักและทำท่าจะหั่นจึงรีบอาสาจะช่วยทำ
“มาค่ะฟ้าช่วยหั่น” เธอรีบเอ่ยบอกเขา จัดการดึงไปหั่นเองจนเกริกนึกรำคาญ แต่เขาก็ปล่อยให้เธอทำ
“โอ๊ย!” ฟ้าลดาร้องเพราะมีดบาดมือ เกริกมองแล้วทำหน้ารำคาญหนักกว่าเดิม
“คนแบบคุณนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ไปหายาใส่เถอะ ผมทำเอง” เขาไล่และจัดการหั่นผักเสียเอง ฟ้าลดาใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ เดินออกมาข้างนอกเพื่อจะหาอุปกรณ์ทำแผล แต่เธอซุ่มซ่ามตกกระจัดกระจายไปหมด
เธอได้ยินเสียงรำคาญของเขา ก่อนที่เกริกจะคว้ามือของเธอไปกุมเอาไว้ แล้วเริ่มทำแผลให้
“โอ๊ย!” เธอร้องด้วยความเจ็บ ใบหน้าเหยเก เขาก็ทำหน้ารำคาญดังเดิม แต่ก็ยังทำแผลให้เธอ เธอมองเขาแล้วยิ้ม อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นห่วงเธออยู่มาก
เขาทำแผลเสร็จก็เดินไปทำอาหารต่อ เธอเลยไปยืนเก้ ๆ กัง ๆ มองเขาทำอาหารอยู่ในห้องครัว
เขาทำอาหารง่าย ๆ เป็นผัดผักรวมกับกุ้งสด ไข่เจียวหมูสับและปลาทอดกระเทียม
เธอเห็นเขากำลังจะกินข้าวจึงไปถือจานมานั่งลงใกล้ ๆ เพื่อจะกินกับเขาด้วย
“ฟ้าขอกินข้าวด้วยคนนะคะ” เขาไม่ได้พูดว่าอะไร เธอก็เลยตักข้าวนั่งกินกับเขาเงียบ ๆ
แม้จะเป็นกับข้าวง่าย ๆ แค่ไข่เจียว ผัดผัก ปลาทอดแต่มันกลับอร่อยใช้ได้ เธอเลยกินข้าวได้เยอะขึ้นกว่ามื้อก่อนหน้านี้
“เดี๋ยวฟ้าช่วยล้างนะคะ” เธอรีบอาสา ไม่สนใจมือที่เจ็บของตัวเอง เขาไม่ตอบแต่จัดการถูจานแล้วล้างน้ำจนสะอาด เธอยืนมองอยู่แป๊บหนึ่ง ก่อนจะดึงจานไปช่วยล้าง แต่ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงจานที่หล่นตกพื้นก็ดังขึ้น
เพล้ง!!!
“ซุ่มซ่ามจริงเชียว ถ้าคุณไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับชีวิตคนอื่นก็กรุณาอย่าเพิ่มภาระจะได้ไหม”
“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฟ้าช่วยเก็บ อุ๊ย!” เธอรีบเก็บจานที่แตก และเศษกระเบื้องก็บาดมือ
“ผมเหลือเชื่อกับคุณจริง ๆ” เขาทำเสียงในลำคอ ก่อนจะตวาดลั่น
“ถอยไปไกล ๆ เดี๋ยวก็เหยียบเศษกระเบื้องอีก” เขาไปหาไม้กวาดมาโกยเศษจาน เพราะไม่อยากให้ใครมาเหยียบ ในขณะที่ฟ้าลดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
“จะยืนให้เลือดไหลหมดตัวเลยหรือไง รีบไปทำแผลสิ” เขาตวาดลั่นอีกรอบ ฟ้าลดาก็สะดุ้งกลัวจนหัวหด
เธอรีบวิ่งร้องไห้ออกมา แม่บ้านดูแลบ้านมาเห็นเข้าจึงรีบทำแผลให้
“อย่าร้องนะคุณฟ้า โถ... คงเจ็บมาก”
“ฟ้าไร้ประโยชน์มากเหรอคะ” ฟ้าลดาเอ่ยถามเมตตา แม่บ้านที่ดูแลบ้านพักที่ไร่ให้พี่ชาย
“ทำไมถามแบบนั้นล่ะคะ” เมตตาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” ฟ้าลดาสะอื้นพลางปาดน้ำตาทิ้ง
“เสร็จแล้วค่ะ ระวังอย่าให้โดนน้ำนะคะ เดี๋ยวแผลจะหายช้า”
“ขอบใจจ้ะ” ฟ้าลดาเอ่ยขึ้น เมตตาจึงเดินเข้าไปในครัว เธอได้ยินนางคุยกับเกริกสองสามประโยคก่อนที่จะกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักของตัวเอง
